Αυτό που σε κάνει φωτογράφο

27Feb2017-Couple-Filopappou-Kathari-Deutera-NikosRoccos-BW-DSΑυτή η ανάρτηση, πολύ πιθανά μιά από τις τελευταίες αυτού του μπλογκ που τέτοιες μέρες κλείνει 6 χρόνια ζωής-το έφτιαξα σαν επικοινωνιακό δεκανίκι, για να προβάλλω δηλ. τη δουλειά μου- είναι ένα είδος στοχαστικού απολογισμού με λίγη δόση παράπονου. Προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια να ανταπεξέλθω στα ζόρια που με ζώσαν με την αφορμή της οικονομικής κρίσης-στη πραγματικότητα η κρίση αυτή στο μόνο που επηρέασε την ήδη από πριν κακή οικονομική μου κατάσταση είναι ότι χάθηκαν και οι ελάχιστες ευκαιρίες εργασίας που είχα και που μού επέτρεπαν, έστω, να εξασφαλίζω τα εντελώς απαραίτητα μόνο προς το ζην. Τα οικονομικά μου χάλια είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης που έκανα εγώ ο ίδιος στα οικονομικά μου από τη μιά και στις ευκαιρίες που κατά καιρούς μού δόθηκαν για-ακόμη και θεαματική!-καριέρα, ευκαιρίες όμως που δεν άδραξα λόγω πιεστικά καταφανούς εμπορικότητας. Με έπνιγε η πιθανότητα ενός τέτοιου απρόσκλητου σουξέ.

Όμως ένα παράπονο τόχω. Τί διάολο δεν έχω ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω έστω αυτά τα ελάχιστα προς το ζην; Τί ακριβώς να άλλαζα από τη μέχρι τώρα ζωή μου για να αλλάξει ο τροχός; Τί είναι τέλος πάντων αυτό που σε κάνει φωτογράφο κι εγώ δεν τόχω; Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι όχι μόνο δεν αρκεί να φωτογραφίζεις αλλά σε όχι λίγες περιπτώσεις δεν χρειάζεται καν! Αρκεί να ξέρεις εκδότες, γκαλερίστες, ανθρώπους της πιάτσας. Και όταν λέμε να ξέρεις εννοούμε να συμφύρεσαι μαζί τους σε καθημερινή βάση και συστηματικά, έτσι που να είσαι η πρώτη επιλογή τους όταν αυτοί χρειαστούν μια φωτογραφική εργασία. Ούτε ταλέντο χρειάζεται ούτε εργασιομανία ούτε πολύ περισσότερο ιδιαίτερη παιδεία. Παρατρεχάμενος κρίσιμων για τη δουλειά σου ανθρώπων, αυτό να είσαι. Όλο αυτό το πακέτο που περιέγραψα ήταν ο εφιάλτης που όπως ο διάολος το λιβάνι απέφευγα. Δεν μετράει η αφοσίωση σ’αυτή τη τέχνη που αγαπάς, πολύ περισσότερο που αυτή η αφοσίωση ουσιαστικά σε καταντά απελπισμένο πένητα. Αδυνατώ πια να ανταπεξέλθω ακόμη και στα πιο στοιχειώδη έξοδα και πολύ πιθανό αν δε καταφέρω να πληρώσω τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ να μην έχω πια ιντερνέτ. Επειδή σήμερα είναι αυτή μέρα λήξης του πρώτου λογαριασμού πολύ πιθανό λοιπόν από σήμερα να τρέχει η αντίστροφη μέτρηση. Είμαι πολύ καλά στην υγεία μου παρόλα αυτά και παρά τα τσακισμένα μου νεύρα, περιέργως σε απίστευτα δημιουργική φάση. So long λοιπόν αν δεν με ξαναδείτε. Θα προσπαθήσω πάντως να ξαναβρεθούμε. Πέρασα πολύ καλά και πολύ δημιουργικά αυτά τα έξι χρόνια.

Υ.Γ. Επειδή δεν παραδίδομαι και τόσο εύκολα, εξυπακούεται ότι για όσες μέρες θα έχω ακόμη ρεύμα και τηλέφωνο θα συνεχίζω να αναρτώ σαν να μη τρέχει τίποτα. Εγώ της μιζέριας, της κακομοιριάς και της κλαούρας δεν γίνομαι υπηρέτης.

Υ.Γ.2 Να συμπληρώσω ότι για όσο καιρό θα μπορώ ακόμη να κάνω αναρτήσεις αυτές θα ακολουθούν αυτή που διαβάζετε τώρα και που την έχω βάλει μόνιμα πρώτη ώστε να ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει για όσους προσέλθουν εδώ μετά τη διακοπή του ρεύματος και του τηλεφώνου, που αν και τη περιμένω από μέρα σε μέρα, δεν μπορώ να ξέρω πότε ακριβώς θα επισυμβεί.

Leave a comment

Filed under Couples, Ελάχιστα προσωπικά, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Χαρίεσσα στα λευκά της

22Jul2016-(67)-People-with-Camera-Kapnikarea-Ermou-Women-SelfPortrait-NikosRoccos-DSΠαρόλο ότι το πρακτικό παντελόνι έχει πια σημαντική θέση στη γκαρνταρόμπα της γυναίκας, η κυριαρχική θέση του φουστανιού είναι αδιαμφισβήτητη. Γιατί, ενώ δεν τού λείπει η πρακτικότητα, έχει τα επιπλέον στοιχεία της χάρης, της ομορφιάς και της αισθησιακότητας που κανένα παντελόνι, όσο προκλητικά εφαρμοστό ή σκισμένο θέλει να είναι, δεν μπορεί να συναγωνιστεί-ρωτήστε τη Σάρον Στόουν, κάτι παραπάνω θα ξέρει να σας πει 😉

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το πένθιμα ηρωικό

1 Urban-Still-Life(Heroic)-Pedion-Areos-Park-NikosRoccos-FFFF-FINAL-versionΑπό τη στιγμή που το ηρωικό έγινε υποψιασμένα ιδεολογικό, η αναπαράστασή του άρχισε να γίνεται προβληματική. Από τη στιγμή που το ηρωικό έγινε χειραγωγήσιμη ιδεολογική πρώτη ύλη, κάτι τού βάρυνε τα πόδια παρόλη κατά κόρο πτητική εικονογραφία με τις φτερωτές δόξες να στεφανώνουν ήρωες σε έκσταση πατριωτικής αγιότητας. Τελικά η χαμηλόφωνη, η διακριτική διατύπωση είναι μακροπρόθεσμα πιο πειστική και πιο διαχρονική. Η στοχαστική ματιά και η νότα ενός διακριτικά μελαγχολικού πένθους μακριά από κάθε είδους ρητορεία ή στόμφο είναι μια προσέγγιση πιο κοντά στα πράγματα της ζωής. Κανένας θάνατος δεν είναι γλέντι άρα ο παροξυσμικός ιδεολογικός οίστρος της μεγαλοστομίας είναι τόσο άτοπος όσο είναι και ψεύτικος.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Η ελπίδα είναι μνήμη

Monastiraki-Woman-Flowers-NikosRoccosΕίναι τόσο σκανδαλιστικά όμορφες αυτές οι μέρες ώστε να θυμίζουν ακόμη και καλοκαίρι. Και κακά τα ψέματα το καλοκαίρι είναι ελπίδα και προσδοκία για κάτι καλύτερο. Είναι στη φύση μας να προσφεύγουμε στο καλοκαίρι σαν ελπίδα. Κατά ένα μαγικό τρόπο την ενσαρκώνει το καλοκαίρι την ελπίδα. Η μνήμη μας είναι καλοκαίρι και σ’αυτό πάντα θα προσφεύγει όταν θέλει να ελπίσει σε κάτι καλύτερο.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Σημειολογικά της Σημαίας

Flag-Ag.Irinis-sq-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-FΔεν ανήκω σ’αυτούς που πίσω από κάθε έκφανση της ζωής βλέπουν τη δράση του Ιμπεριαλισμού-κουλάρετε αδέλφια, η πολλή μαρξιστική ανάλυση τυφλώνει! Ό,τι θα περιγράψω πιο κάτω είναι περισσότερο συμπτωματικό από ένα έτσι κι αλλιώς μάλλον περιορισμένο ρεπερτόριο συμβόλων. Για παράδειγμα αν ένα έθνος ήθελε να υιοθετήσει το σύμβολο του Σταυρού-εκείνα τα χρόνια η Θρησκεία έπαιζε ακόμη ζωτικό ρόλο στο θυμικό των ανθρώπων και των εθνών-και με δεδομένο ότι όταν πρόκειται να διαχειριστείς κομμάτια υφάσματος που απαιτούσαν απλοποίηση και σχηματοποίηση των συμβόλων, ο σταυρός θα είχε μια σχετική ομοιομορφία σε πολλών εθνών τη σημαία. Η δική μας πρώτη σημαία-μάλλον η προηγούμενη αυτής που ισχύει σήμερα και που είχε τη μακροβιότερη διάρκεια, αυτή δηλαδή με το σταυρό μόνο-στη φωτογραφία της ανάρτησης δεξιά-είναι το πνευματικό αδέλφι των σκανδιναβικών σημαιών αλλά ανήκει επίσης στην ίδια συνομοταξία με τη σημαία της Αγγλίας-της Αγγλίας σαν συστατικού του ενότητας του Ηνωμένου Βσσιλείου. Πρυτάνευσε κάποια επιρροή στην επικράτηση της προηγούμενης σημαίας απ’το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε Δανέζικης καταγωγής μονάρχη και από την άλλη βρίσκονταν υπό την επιρροή της Μεγάλης Βρετανίας; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πάντως δεν τίθεται θέμα να επιβλήθηκε. Είναι αφελής μια τέτοια ερμηνεία. Σιγά μη κάθονταν μια υπερδύναμη να ασχοληθεί με το σχήμα και το σχεδιασμό μιας σημαίας. Πάντως στο μυαλό αυτών που κατάργησαν τη προηγούμενη σημαία σαν επίσημη κρατική-η παλιά σημαία ισχύει μόνο στα πλαίσια των Ενόπλων Δυνάμεων σαν σημαία του Σώματος του Στρατού Ξηράς-υπήρχε το σκεπτικό της αποσύνδεσης του Εθνικού μας Συμβόλου από το μοναρχικό παρελθόν της, μία έμμεση δηλαδή αναγνώριση της άσκησης επιρροής στο σχήμα και το σχεδιασμό της σημαίας. Απλά διερωτώμαι αν η καινούργια εθνική σημαία-η “Γαλανόλευκη” όπως είναι επί το ποιητικότερο γνωστή-έχει κι αυτή μέσα της το σπέρμα κάποιας επιρροής, αυτή τη φορά της νέας επικυρίαρχης παγκόσμιας δύναμης, των ΗΠΑ. Βασικά, κουβέντα να γίνεται. Επιμένω ότι μια υπερδύναμη δεν θα κάτσει να ασχοληθεί με το σχεδιασμό των σημαιών των χωρών στις οποίες επικυριαρχεί. Σε μεγάλο βαθμό ο σχεδιασμός είναι και λίγο, όπως προανέφερα, συνέπεια του αντικειμενικού περιορισμού που δημιουργείται από το σχετικά περιορισμένο ρεπερτόριο των συμβόλων.Πάντως είτε έτσι, είτε αλλιώς, συνεχίζω να πιστεύω ότι η Ελληνική Σημαία είναι-αντικειμενικό αυτό-η καλύτερα σχεδιασμένη σημαία. Τάχουμε πει αυτά παλιότερα εδώ.

Leave a comment

Filed under Urban Still Life

Επί τον τύπον των ήλων

16Jan2017-Father-Son-Child-Playing-Areos-str.-Monastiraki-NikosRoccos-DSΜόλις τώρα διάβασα ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ άρθρο του Thomas Stanworth (εδώ) για τις αυτοκτονικά αυτοκαταστροφικές συνέπειες της κατάχρησης των φορμουλαϊκών συνταγών και της συνακόλουθης ευκολίας τους στη Φωτογραφία Δρόμου. Εξέλιξη που συναρτάται με-δυστυχώς!-με τη Ψηφιακή Τεχνολογία και τις ευκολίες της. Στα δικά μου άρθρα εδώ αυτό το έχω ερμηνεύσει σαν ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ και παράδοση στη σαγήνη των ανέξοδα επιτεύξιμων ευκολιών που το απλό πάτημα του κουμπιού μπορεί να μας προσφέρει και μάλιστα αφειδώς.

Διαβάστε το το άρθρο επισταμένως-ο άνθρωπος είναι φωτογράφος και τα επιχειρήματα του-βιωματικά θεμελιωμένα-τα στηρίζει και σε ωραία, παραστατικότατα εικονογραφημένα παραδείγματα. Και πόσα θέματα δεν αγγίζει και με πόσο καίριο και ρηξικέλευθο τρόπο δεν τα εντοπίζει και τα αποδομεί σαν νοσηρές εκδοχές μιας κακώς εννοούμενης αντίληψης Φωτογραφίας Δρόμου. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο για να γίνω διεξοδικότερος εδώ αλλά ουσιαστικά το πρόβλημα επικεντρώνεται στη σκανδαλιστική ευκολία των ψηφιακών μηχανών να τραβούν άπειρες εικόνες χωρίς να δίνονται τα περιθώρια στο χρήστη τους μιας στοχαστικότερης και πιο μετρημένης δράσης. Μπρος σε ένα τέτοιο απίστευτο όγκο υλικού ο αδέξιος και κατακυριευμένος από μια αλλότρια και ανώτερη από τις δυνατότητες του να την ελέγξει δύναμη, παραδίνεται αμαχητί στο κράτος των εντυπώσεων αλλά και στην αντικειμενική αδυναμία μετά-θέλει κι αυτή το πολύ χρόνο της-να κάνει τη σωστή επιλογή και φυσικά το απαραίτητο editing-πάντα κάτι θα χρειαστεί να διορθώσει, εφόσον βέβαια είναι σε θέση να το αντιληφθεί αυτό.

Ο συγγραφέας του άρθρου ουσιαστικά εντοπίζει το θανάσιμο για τη Φωτογραφία Δρόμου να γίνει υποχείριο αποστειρωτικών φορμουλαϊκών συνταγών που αφαιρούν την ικμάδα, τη ζωτικότητα, τη φρεσκάδα, την ΑΛΗΘΙΝΗ και ΟΥΣΙΩΔΗ ευρηματικότητα. Ουσιαστικά αυτό το κακό είχε ήδη ξεκινήσει με την αναλογική και το εγκληματικό εργαλείο που λέγεται motor drive και με εγκληματικότερο εφαρμοστή του τον δολοφόνο της ανθρωπιστικής Φωτογραφίας Δρόμου, το Garry Winogrand, που τραβούσε στα τυφλά και με πλήρη απερισκεψία ό,τι υπέπεπτε στην αντίληψη του παλαβωμένου του φωτογραφικού πολυβόλου-ο ίδιος αδυνατούσε να ελέγξει το υλικό του που συσσωρεύονταν πια κατά χιλιάδες καρούλια ανεμφάνιστων φιλμ στα ελεεινά δωμάτια της παράνοιας του. Ο σπόρος της σημερινής εικονοτρέλας είχε ήδη φυτευτεί τότε. Η μηχανή εξουσίαζε έναν ημιπαράφρονα που δεν ήξερε καν το ίδιο το-καταχρηστική η επόμενη λέξη-υλικό του.

Πρέπει πολλά να αναθεωρηθούν στη Φωτογραφία Δρόμου και οι αυτοαποκαλούμενοι εφαρμοστές της πρέπει να επιδείξουν πολλά περισσότερα από μερικά τυχόν “επιτυχημένα” καρέ. Το τσουνάμι του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού μοιάζει να είναι έτοιμο να τα σαρώσει όλα. Μόνο συγκροτημένα εικονοπλαστικά μυαλά με θεμελιωμένη αντίληψη και συμπαγή κουλτούρα στα της τέχνης της εικόνας, με πειθαρχημένο νου και σταθερά αφοσιωμένο πνεύμα στην υπηρεσία του πιο βαθιού, του πιο ειλικρινούς και του πιο σεβαστικού ανθρωπισμού-όχι πια άλλοι Winogrand, d’Agata  ή Bruce Gilden. Γκώσαμε από τη κακογουστιά τους, τη σκατοψυχοσύνη τους και τη κακομοιριά τους.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, BRUCE GILDEN, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ενθουσιασμός!

20Sep2016-(139)-Dog-Ag.-Gerasimos-chapel-Pireos-str.-NikosRoccos-DSΤί τα θέλεις! Τον ενθουσιασμό δεν μπορεί να τον παράξει καμιά αγιότητα. Μόνο η απτή αμοιβαιότητα της ζωής των ειλικρινών αισθημάτων. Τετρακόσια καθαγιασμένα λείψανα προφητών, μαρτύρων, οσίων και αγίων να υπήρχαν στο γραφικό παρεκκλήσι του Αγίου Γερασίμου, δεν θα ίδρωνε το μαλιαρό αυτάκι του πρόσχαρου και εκδηλωτικού μπρος στο κάλεσμα μιας αγαπησιάρικης επίκλησης που τού απεύθυνα. Πάλλονταν και ωρύονταν από φρενιτιώδη χαρωπό ενθουσιασμό στα επικοινωνιακά μου κόλπα και παρόλο ότι το αφεντικό του ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, δεν απόδιωχνε τη πιθανότητα μιάς νέας ζεστής γνωριμίας. Είναι ένα εντελώς ιδιαίτερο κεφάλαιο του ανθρώπινου πολιτισμού η σχέση-τόσο ανυστερόβουλη επί της ουσίας, εκτός φυσικά της θεμιτής υστεροβουλίας της αγάπης-με το σκύλο. Έχει βάθος αμοιβαιότητας και κατανόησης που κανένα άλλο ζωντανό δεν έχει επιδείξει τόσο ασυναγώνιστα όσο ο γαβγιάρης καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

“Just Married”

JUST-MARRIED-Feb2017-Ermou-str.-Gay-Couple-Antique-Car-NikosRoccos-DS-SH-FFFΆνετα θα μπορούσα να κάνω ένα πλήρες φωτογραφικό πορτφόλιο με θέμα αυτό το αμάξι αντίκα που μόνιμα παρκάρει στην Ερμού, ζωντανή διαφήμιση ουσιαστικά, για χρήση σε γάμους. Ο ιδιοκτήτης του,μιά αληθινά συμπαθέστατη μορφή-πώς θα μπορούσε άλλωστε νάναι διαφορετικά;-είναι αφάνταστα φιλικός προς κάθε έναν που θέλει να φωτογραφίσει τη μικρή, γραφική, αυτοκινούμενη επιχείρηση του. Το έχω φωτογραφίσει άπειρες φορές κι εγώ και με διαφορετικά συμφραζόμενα κάθε φορά. Πώς να σας το πω: το έχω ενστερνιστεί σαν παρουσία μέσα μου στο στο πιο σκληρό πυρήνα της ουσίας του-γι’αυτό άλλωστε και η πολύ εύκολη επινόηση διαφορετικών φωτογραφικών συμφραζόμενων. Η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης όμως είναι ίσως-μέχρι τώρα, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι εκπλήξεις έχει το μέλλον-η πιο καλοδεχούμενα απροσδόκητη και ιλαρή!18Feb2009-Street-Show-RED-Mercedes-vintage-horizontal-NikosRoccosΗ αλήθεια είναι βέβαια ότι μπορεί οι φωτογραφίες να φαίνονται απλές-και άρα εύκολα πραγματωμένες-αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη. Στο σημείο που στέκεται η παλιά αυτή Μερσεντές είναι το ακριβώς πιο πολυσύχναστο όλης της Ερμού-ακόμη και αυτοκίνητα μπορούν περιστασιακά να περάσουν από δω και το ότι έχω εικόνες αυτού του αμαξιού καλές πρέπει να θεωρείται επίτευγμα-υπάρχουν πολλοί που δεν το προσέχουν το αμάξι παρά εξ αφορμής που με βλέπουν να το φωτογραφίζω και-ΤΟ σπάσιμο!-κοντοστέκονται ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ και πότε χαζεύουν το αμάξι και πότε εμένα! Με ρωτούν κιόλας να τους πω τα καθέκαστα!Ermou-str.,-RED-RoccosΈχω την εντύπωση ότι καμιά από τις τρεις φωτογραφίες δεν έχω αναρτήσει εδώ και απορώ. Πάντα το αγαπούσα το θέμα αυτό αλλά και , νομίζω πάλι, έχω κάνει ήδη δύο αναρτήσεις με θέμα το κόκκινο και όμως μοιάζει να μού ξέφυγαν. Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Leave a comment

Filed under Couples, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography