Αυτό που σε κάνει φωτογράφο

27Feb2017-Couple-Filopappou-Kathari-Deutera-NikosRoccos-BW-DSΑυτή η ανάρτηση, πολύ πιθανά μιά από τις τελευταίες αυτού του μπλογκ που τέτοιες μέρες κλείνει 6 χρόνια ζωής-το έφτιαξα σαν επικοινωνιακό δεκανίκι, για να προβάλλω δηλ. τη δουλειά μου- είναι ένα είδος στοχαστικού απολογισμού με λίγη δόση παράπονου. Προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια να ανταπεξέλθω στα ζόρια που με ζώσαν με την αφορμή της οικονομικής κρίσης-στη πραγματικότητα η κρίση αυτή στο μόνο που επηρέασε την ήδη από πριν κακή οικονομική μου κατάσταση είναι ότι χάθηκαν και οι ελάχιστες ευκαιρίες εργασίας που είχα και που μού επέτρεπαν, έστω, να εξασφαλίζω τα εντελώς απαραίτητα μόνο προς το ζην. Τα οικονομικά μου χάλια είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης που έκανα εγώ ο ίδιος στα οικονομικά μου από τη μιά και στις ευκαιρίες που κατά καιρούς μού δόθηκαν για-ακόμη και θεαματική!-καριέρα, ευκαιρίες όμως που δεν άδραξα λόγω πιεστικά καταφανούς εμπορικότητας. Με έπνιγε η πιθανότητα ενός τέτοιου απρόσκλητου σουξέ.

Όμως ένα παράπονο τόχω. Τί διάολο δεν έχω ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω έστω αυτά τα ελάχιστα προς το ζην; Τί ακριβώς να άλλαζα από τη μέχρι τώρα ζωή μου για να αλλάξει ο τροχός; Τί είναι τέλος πάντων αυτό που σε κάνει φωτογράφο κι εγώ δεν τόχω; Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι όχι μόνο δεν αρκεί να φωτογραφίζεις αλλά σε όχι λίγες περιπτώσεις δεν χρειάζεται καν! Αρκεί να ξέρεις εκδότες, γκαλερίστες, ανθρώπους της πιάτσας. Και όταν λέμε να ξέρεις εννοούμε να συμφύρεσαι μαζί τους σε καθημερινή βάση και συστηματικά, έτσι που να είσαι η πρώτη επιλογή τους όταν αυτοί χρειαστούν μια φωτογραφική εργασία. Ούτε ταλέντο χρειάζεται ούτε εργασιομανία ούτε πολύ περισσότερο ιδιαίτερη παιδεία. Παρατρεχάμενος κρίσιμων για τη δουλειά σου ανθρώπων, αυτό να είσαι. Όλο αυτό το πακέτο που περιέγραψα ήταν ο εφιάλτης που όπως ο διάολος το λιβάνι απέφευγα. Δεν μετράει η αφοσίωση σ’αυτή τη τέχνη που αγαπάς, πολύ περισσότερο που αυτή η αφοσίωση ουσιαστικά σε καταντά απελπισμένο πένητα. Αδυνατώ πια να ανταπεξέλθω ακόμη και στα πιο στοιχειώδη έξοδα και πολύ πιθανό αν δε καταφέρω να πληρώσω τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ να μην έχω πια ιντερνέτ. Επειδή σήμερα είναι αυτή μέρα λήξης του πρώτου λογαριασμού πολύ πιθανό λοιπόν από σήμερα να τρέχει η αντίστροφη μέτρηση. Είμαι πολύ καλά στην υγεία μου παρόλα αυτά και παρά τα τσακισμένα μου νεύρα, περιέργως σε απίστευτα δημιουργική φάση. So long λοιπόν αν δεν με ξαναδείτε. Θα προσπαθήσω πάντως να ξαναβρεθούμε. Πέρασα πολύ καλά και πολύ δημιουργικά αυτά τα έξι χρόνια.

Υ.Γ. Επειδή δεν παραδίδομαι και τόσο εύκολα, εξυπακούεται ότι για όσες μέρες θα έχω ακόμη ρεύμα και τηλέφωνο θα συνεχίζω να αναρτώ σαν να μη τρέχει τίποτα. Εγώ της μιζέριας, της κακομοιριάς και της κλαούρας δεν γίνομαι υπηρέτης.

Υ.Γ.2 Να συμπληρώσω ότι για όσο καιρό θα μπορώ ακόμη να κάνω αναρτήσεις αυτές θα ακολουθούν αυτή που διαβάζετε τώρα και που την έχω βάλει μόνιμα πρώτη ώστε να ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει για όσους προσέλθουν εδώ μετά τη διακοπή του ρεύματος και του τηλεφώνου, που αν και τη περιμένω από μέρα σε μέρα, δεν μπορώ να ξέρω πότε ακριβώς θα επισυμβεί.

Leave a comment

Filed under Couples, Ελάχιστα προσωπικά, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αυτά ΔΕΝ λέγονται!

Veranzerou-str-Urban-Still-Life-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-BWΈνα νεοφασιστικής κοπής “δημοσιογραφικό” ΣΥΡΙΖΑΝΕΛοειδές που ακούει στο όνομα Φιλιππάκης δεν δήλωσε απλά-δηλαδή δεν υπήρξε θύμα κάποιου προφορικού παρορμητισμού του-αλλά ΕΓΡΑΨΕ-που σημαίνει ότι είχε όλα τα περιθώρια υπευθυνότητας και στοχασμού-ότι δεν θα τον ένοιαζε αν έσκαγε κάποια βόμβα και στα πόδια του Στουρνάρα! Η “δημοσιογραφία” του μεσαιωνικού μίσους και της ασύντακτης αυτοδικίας σε εγκλήματα που υπάρχουν μόνο στα μυαλά-στόκους των ιδεοληπτικών εμμονικών. Δεν ξέρω,δεν με αφορά-μπορεί και να μη γουστάρω κιόλας-η ποινική δίωξη του ψυχάκια “δημοσιογράφου” αλλά αυτά τα πράγματα δεν λέγονται. Και πολύ περισσότερο δεν γράφονται. Είναι αδιανόητα να εκπέμπονται από χείλια ενήλικων που για κακή μας τύχη διαχειρίζονται κατ’επάγγελμα το δημόσιο λόγο. Δεν με ενδιαφέρει-μπορεί και να μη τη γουστάρω-η ποινική του δίωξη αλλά ένα τέτοιο ελεεινό υποκείμενο  πρέπει να απομονωθεί και να απαξιωθεί σαν περσόνα,να να καταγγελθεί και να διασυρθεί σαν είδος δημόσιου λόγου. Δεν μπορεί να λύνεις τις όποιες πολιτικές διαφορές και διαφωνίες με τη λογική των εμφυλιοπολεμικών κουμπουριών. Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει ποιος πρέπει να πεθάνει με βόμβα; Ποιο δικαιϊκό σύστημα τον οπλίζει με τέτοια δολοφονική αρμοδιότητα; Υπάρχουν ή όχι κανόνες στο δημοκρατικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι; Δεν μπορεί και να μετέχεις σ’αυτό αλλά και να το αμφισβητείς και μάλιστα στο σκληρό πυρήνα του που είναι η δικαιοδοσία πάνω στη ζωή ή το θάνατο των ανθρώπων που συμβαίνει μάλιστα να είναι αντίπαλοί σου; Αυτός είναι ενεργοποιημένος φασισμός. Όπως και ο άλλος, ο μουλωχτός, που τάχα μου και δήθεν μου, λυπάται μεν για το συμβάν κατά του Παπαδήμα, ΑΛΛΑ… Τι αλλά κύριος; Δεν υπάρχει εναλλακτική διατύπωση από την ολόψυχη καταδίκη της εγκληματικής πράξης. Δεν χωράνε αστερίσκοι στη μισαλλοδοξία. Αυτό το “αλλά” είναι ο σκληρός πυρήνας του φασισμού, είναι το αυγό του φιδιού.

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας, Urban Still Life

Η πιο κοντινή μου Καραϊβική

Votsalakia-Island-Piraeus-Landscape-NikosRoccosΟι επισκέπτες του μπλογκ τόχουν καταλάβει καλά ότι δεν είμαι δα και ιδιαίτερα πολυταξιδεμένος. Βασικά ποτέ δεν κατάφερνα να οργανώσω έτσι τα οικονομικά μου ώστε να κάνω κάποια πρόβλεψη για το ταξίδι. Εντάξει, είναι αλήθεια ότι δεν ήμουν από αυτούς που θα πετούσαν τη σκούφια τους για ένα ταξίδι και σχεδόν ποτέ δεν το έβαλα στις προτεραιότητες μου. Αλλά ότι από καιρού εις καιρό μουρχόταν η λαχτάρα-ανθρώπινη, ποιος μπορεί να τοαμφισβητήσει αυτό;-ούτε κι αυτό μπορώ να τ’ αρνηθώ. Αλλά τις περισσότερες φορές με έβρισκε με το ταμείο μείον! Άνθρωπος όμως σαν κι μένα, που έχει πλούσια φαντασία, πάντα είχα το τρόπο να βρίσκω υποκατάστατα στις λαχτάρες μου αυτές. Ένα από τα πιο γοητευτικά ήταν και το νησάκι Κουμουνδούρου στη πλαζ Βοτσαλάκια στο Πειραιά. Πάντα το φαντασιωνόμουν σαν τροπικό νησί. Έβλεπα τη μάλλον φτωχή του χλωρίδα σαν τροπική-στη πραγματικότητα το είδος της ταιριάζει περισσότερο σε ερήμους παρά σε τροπικές ζούγκλες. Αν μια θαλαμηγός περνούσε τυχαία κάπου στα ανοιχτά, η φαντασίωση μου ολοκληρωνόταν…με την επιβίβαση μου στο σκάφος! Ο Παράδεισος είναι εκεί όπου δεν κακοπερνάς. Δεν θυμάμαι ποτέ να κακοπέρασα στα Βοτσαλάκια και στο νησάκι απέναντι.

Leave a comment

Filed under Πειραιάς

Δυό ευρώ πορτραίτο

.7Jan2017-Monastiraki-Street-POrtrait-Smoking-Ermou-NikosRoccosΦωτογραφικά είμαι δισυπόστατος-μπορεί και σ’αλλα να είμαι τέτοιος αλλά προφανώς αυτά δεν αφορούν αυτό το στενά και αυστηρά φωτογραφικό μπλογκ. Δισυπόστατος με την έννοια ότι έναν-τον απολύτως αναμενόμενο για δρόμο δηλαδή-εαυτό παρουσιάζω στη Φωτογραφία Δρόμου και τον απολύτως αντίθετο όταν πρόκειται για οποιοδήποτε άλλο είδος φωτογραφίας και ειδικότερα στο Πορτραίτο. Στο Πορτραίτο θέλω τόσο απόλυτα να ελέγχω αυτό που κάνω ώστε ουσιαστικά να σκηνοθετώ και μάλιστα με ενοχλητική πολλές φορές για τον φωτογραφούμενο σχολαστικότητα κάθε ίντσα της υπό δημιουργία φωτογραφικής επιφάνειας. Οι σχετικά λίγες προσωπογραφικού χαρακτήρα φωτογραφίες δρόμου που έχω κάνει δεν εντάσσονται στα πλαίσια της προσωπογραφικής μου δραστηριότητας αλλά της καθαρόαιμης φωτογραφίας δρόμου. Με την έννοια δηλαδή ότι δεν υπάρχει σκηνοθεσία. Με την έννοια δηλαδή ότι δεν υπάρχουν εντολές που δίνονται σ’αυτόν που στέκεται απέναντι στο φακό μου στο δρόμο.

Με τον άντρα της φωτογραφίας συνέβη το εξής ασυνήθιστο και εντελώς απροσδόκητο: από καιρό τώρα με ενοχλούσε να τον φωτογραφίσω-κυκλοφορεί στο Μοναστηράκι και στα πέριξ. Αυτό που επίμονα ζητούσε από μένα διαπίστωσα ότι το ζητούσε κι από άλλους. Συνδύαζε έτσι τη ματαιοδοξία της φιλαρέσκειας του με ένα ταπεινό χαρτζηλίκωμα. Εξυπακούεται ότι η άρνησή μου πρωταρχικά αφορούσε την παντελή αδιαφορία μου για να κάνω ένα πορτραίτο του άνδρα. Εν πάση περιπτώσει τη περίοδο των χριστουγεννιάτικων γιορτών με τουμπάρισε και συμφωνήσαμε να τού δώσω 2 ευρώ και να του τραβήξω κάποια κλικ. Τού έβαλα όμως τον όρο ότι θα κάνει ό,τι του λέω. Αποδείχθηκε, αναμενόμενα, ασυνεπής και στάθηκε απολύτως αδύνατο να καταφέρω να τον πείσω να υπακούσει στις εντολές μου-υπήρχε μια συμπεριφορά νευρόσπαστου στο όλο του φέρεσθαι. Δεν κωλυσιέργησα παραπάνω. Τούδωσα τα συμφωνημένα και παραιτήθηκα απ’τη προσπάθεια. Ποτέ δεν ήξερα καλύτερα τι ακριβώς επιζητώ όταν κάνω ένα πορτραίτο παρά τη στιγμή εκείνη που αρνήθηκα να συνεχίσω. Συνοπτικά: δεν θέλω να είναι η τύχη που με κατευθύνει όταν κάνω πορτραίτο αλλά η πλήρης οργανωτική μου συνείδηση. Θεωρώ λοιπόν αυτή τη φωτό σαν φωτογραφία δρόμου παρόλο ότι ξεκίνησε με τη προοπτική του πορτραίτου.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Street Portraits

Ξανά βασικά κίτρινο!

27Mar2017-(5857)-YELLOW-Panepistimiou-Daisies-TAXI-Line-Urban-Still-Life-NikosRoccos-DSΕντάξει, το να κάνεις ένα θέμα με βάση ένα χρώμα είναι σχετικά εύκολο.Ειδικά το κόκκινο, το πράσινο και,ιδιαίτερα για την Ελλάδα, το μπλε μοιάζει και είναι σκανδαλιστικά εύκολο. Από όλα αυτά τα βασικά και δημοφιλή χρώματα το κίτρινο είναι το σχετικά πιο δύσκολο.Μόνο λοιπόν μ’αυτό τον όρο θα άξιζε να το ψάξεις σαν θέμα.27Apr2017-(7551)-Couple-YELLOW-Alexandras-NikosRoccos-DSΒασικά κίτρινο λοιπόν!Για την ακρίβεια ξανά βασικά κίτρινο! Έχω ήδη κάνει μια ανάρτηση με αυτό το ίδιο θέμα ακριβώς (εδώ)-είχε αποδειχτεί από τις δημοφιλέστερες που έχω κάνω σε τούτο εδώ το μπλογκ. 24May2017-(8395)-YELLOW-People-With-Camera-Syntagma-sq.-Children-School-NikosRoccosΑν μ’ αρέσει το κίτρινο; Θάλεγα πως μάλλον όχι. Αν τα χρώματα λέγεται ότι εκφράζουν συναισθήματα και καταστάσεις, δεν ξέρω ποιο και ποια το κίτρινο εκφράζει και που να με αφορά.24Dec2015-YELLOW-Taxi-Lemons-Urban-Still-Life-Kypseli-DSΠιτσιρικάς δήλωνα ΑΕΚ μόνο και μόνο γιατί μένοντας στο Νέο Ηράκλειο ήταν νομοτέλεια να είσαι και να γίνεσαι ΑΕΚτζής. Πάντως αν υπάρχει κάποιο κίτρινο με το οποίο να ταυτίζομαι αυτό ασυζητητί είναι το λεμόνι. Είναι απολύτως σίγουρος ότι είμαι ο μεγαλύτερος λεμονοφάγος της ανατολικής Μεσογείου-τουλάχιστον-απλά έχει προκληθεί κάποια σύγχυση εξαιτίας κάποιας μικρής περιόδου που έζησα στη…δυτική Μεσόγειο 😉Feb2017-(4386)-Urban-Still-Life-Architecture-YELLOW-Alpha-Bank-Athinas-str.-Wicker-basket-NikosRoccos-DSΠάντως, αν εξαιρέσεις τη διάθεσή μου να φτιάχνω θέματα φωτογραφικά με βάση το κίτρινο χρώμα, δεν υπάρχει κάποια άλλη ευκαιρία για ανάλογη διάθεση σε άλλους τομείς της ζωής.Δεν έχω φορέσει ποτέ στη ζωή μου κάτι κίτρινο. Ούτε θυμάμαι καν να έχω αγοράσει κάποιο άλλο χρηστικό αντικείμενο κίτρινο-εκτός από έναν…λεμονοστύφτη! 31Mar2017-(6644)-YELLOW-Pontoirakleias-str.-Urban-Still-Life-TAXI-NikosRoccos-DSΤο ταξί παίζει τόσο δυνατά στη θεματική αυτή, τόσο κυρίαρχα και καταλυτικά ώστε θα μπορούσα να φτιάξω ένα τέτοιο ξεχωριστό θέμα. Αλλά το ταξί απ’την άλλη είναι ένα πολύ δυνατότερο ανθρωποκεντρικό θέμα που θα τού μείωνες ανάλγητα τη δυναμική αν επικεντρωνόσουν στο απρόσφορα περιοριστικό του χρώματος και μόνο.

Leave a comment

Filed under ΚΙΤΡΙΝΟ, street photography

Ήθελα να τής μιλήσω

24May2017-(8569)-Woman-Alone-Monastiraki-Tourist-NikosRoccosΚαμιά φορά προσλαμβάνω τον μόνο του άνθρωπο σαν εκδοχή πρότασης για φιλία. Για φιλία και ό,τι ήθελε προκύψει. Μέσα σε τόσο πολύ κόσμο μια γυναίκα είναι σαν μια πρόταση που σού υποβάλλεται-απολύτως θεμιτό εδώ και το αυθυποβάλλεται. Σού υποβάλλεται από το είδος εκείνο της Θείας Πρόνοιας που κάποιοι αποκαλούν καμιά φορά Μοίρα.

Εστίαζα με το φακό αλλά στη πραγματικότητα δούλευε το θυμικό του θηρευτή. Την έβαλα στο κάδρο. Μέσα σ’αυτό, τη ξανάβαλα σε ένα ακόμη πιο κλειστό και ασφαλέστερα περιχαρακωμένο πλαίσιο. Δεν χώραγε όμως όπως θα τόθελα. Μοιάζει σαν το μυαλό της να είχε και σ’ άλλους την έγνοια της. Προσπάθησα να την περικλείσω στη φόρμα της επιθυμίας μου. Η μορφή της όμως αγκυστρωνόταν σε περιρρέουσες γύρω της μορφές και διαχεόταν έξω απ’το πλαίσιο στο οποίο ήθελα να την εντάξω. Τη στιγμή που προφασιζόμουν ότι τη φωτογραφίζω-τη φωτογράφιζα παρόλα αυτά!-ούτε μού πέρασε απ’το μυαλό ότι κάποιον μπορεί να περιμένει. Είχα με το τρόπο μου μπλοκάρει κάθε τέτοια πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο. Το καθήκον του αποφασιστικού βλέμματος ξέρει να ακυρώνει τις παρεμβάσεις της εχθρικής Τύχης. Αλλά μιά αίσθηση ανυποταξίας διαπερνούσε το πλέγμα των στιγμών. Κατάλαβα ότι πιο πολύ ήθελα να τής μιλήσω.Αλλά η αποφράς στιγμή μού ανέτρεψε το αυτοσχέδιο σενάριο. Λαχταρούσα να τής μιλήσω και τελικά μόνο τη φωτογράφησα!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Πρόβα Ρόλου

2Sep2016-(181)-Boy-Dog-Ermou-Summer-NikosRoccos-DSΟκ, από καιρού εις καιρόν πρέπει να κάνουμε και καμιά τέτοια πιο light ανάρτηση. Υπάρχει κοινό στο μπλογκ που αγαπάει τέτοιες φωτογραφίες και ξέρει-πολύ βάσιμα-ότι μπορώ να τού τις παρέχω που και που. Βασικά με τέτοιες φωτογραφίες ένας φωτογράφος του είδους μου στοχεύει να τραβήξει τη προσοχή αφήνοντας μια τερπνή νύξη για τον ανθρωπισμό της Φωτογραφίας Δρόμου. Για το κατά βάση θετικό  και αισιόδοξο χαρακτήρα της. Αλλά δεν θέλω να υπονομεύσω τη δουλειά μου με επικέντρωση σε τέτοια θεματική γιατί είναι εύκολο να παρεκκλίνεις από το στοχαστικότερο αντικείμενο της ανθρωπιστικής Φωτογραφίας που ενώ σίγουρα δεν είναι η κλαούρα των διαφόρων μίζερων που εντοπίζουν στην όποια ασχήμια μπορεί κανείς να συναντήσει στο δρόμο το ενδιαφέρον τους απ’την άλλη δεν είναι και η ανερμάτιστη χαζοχαρουμενιά της μονοδιάστατης ιλαρότητας. Πρέπει πάση θυσία να αποφύγω τον εγκλωβισμό του σπουδαίου και πολυαγαπημένου μου Elliot Erwitt σε μια εμπορευματική λογική του ανθρωπισμού της Φωτογραφίας Δρόμου. Πιστεύω ότι κρατάω καλά τις ισορροπίες και παρόλες τις απελπιστικές μου ανάγκες δεν ξεπουλάω το υλικό μου για εκδοτικές επιλογές εμπορικότητας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αυτές που φέρνουν τις εποχές

2Aug2008-Alexandras-Cafe-Bar-NikosRoccos-DSΕνθουσιάστηκα γιατί νόμιζα ότι βρήκα πιασάρικο τίτλο εποχής: “Αυτές που Φέρνουν τα Καλοκαίρια”.Αλλά στο καπάκι μια δεύτερη, πιο νηφάλια σκέψη μού έδειξε ότι με τις κουρτίνες που τις σπρώχνει ο άνεμος προς στο εσωτερικό μιας οικοδομής μάλλον άλλη εποχή προοιωνίζεται το αγέρι που τις φέρνει μέσα. Έτσι προσάρμοσα το τίτλο, τον έκανα ν’ακούγεται πιο συμβατικός-δεν έχω όρεξη αυτή την ώρα να το ψάξω περισσότερο. Πάντως διαβεβαιώ ότι η εικόνα είναι όντως καλοκαιρινή, τόσο πολύ μάλιστα καλοκαιρινή ώστε δεν υπάρχει ψυχή ζώσα στο εσωτερικό της καφετέριας επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, καθότι στο λιοπύρι, το πιο πιθανό οι θαμώνες της να λιάζονταν ‘η να βουτούσαν εκείνη τη στιγμή της λήψης σε κάποια παραλία-κοντινή ή μακρινή αδιάφορο για το έρημο καφέ, που μόνο το κλικ της μηχανής μου του τάραξε τη ραστώνη και κάτι πιο λίγο το απαλό θρόισμα της κουρτίνας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life