Αυτό που σε κάνει φωτογράφο

27Feb2017-Couple-Filopappou-Kathari-Deutera-NikosRoccos-BW-DSΑυτή η ανάρτηση, πολύ πιθανά μιά από τις τελευταίες αυτού του μπλογκ που τέτοιες μέρες κλείνει 6 χρόνια ζωής-το έφτιαξα σαν επικοινωνιακό δεκανίκι, για να προβάλλω δηλ. τη δουλειά μου- είναι ένα είδος στοχαστικού απολογισμού με λίγη δόση παράπονου. Προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια να ανταπεξέλθω στα ζόρια που με ζώσαν με την αφορμή της οικονομικής κρίσης-στη πραγματικότητα η κρίση αυτή στο μόνο που επηρέασε την ήδη από πριν κακή οικονομική μου κατάσταση είναι ότι χάθηκαν και οι ελάχιστες ευκαιρίες εργασίας που είχα και που μού επέτρεπαν, έστω, να εξασφαλίζω τα εντελώς απαραίτητα μόνο προς το ζην. Τα οικονομικά μου χάλια είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης που έκανα εγώ ο ίδιος στα οικονομικά μου από τη μιά και στις ευκαιρίες που κατά καιρούς μού δόθηκαν για-ακόμη και θεαματική!-καριέρα, ευκαιρίες όμως που δεν άδραξα λόγω πιεστικά καταφανούς εμπορικότητας. Με έπνιγε η πιθανότητα ενός τέτοιου απρόσκλητου σουξέ.

Όμως ένα παράπονο τόχω. Τί διάολο δεν έχω ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω έστω αυτά τα ελάχιστα προς το ζην; Τί ακριβώς να άλλαζα από τη μέχρι τώρα ζωή μου για να αλλάξει ο τροχός; Τί είναι τέλος πάντων αυτό που σε κάνει φωτογράφο κι εγώ δεν τόχω; Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι όχι μόνο δεν αρκεί να φωτογραφίζεις αλλά σε όχι λίγες περιπτώσεις δεν χρειάζεται καν! Αρκεί να ξέρεις εκδότες, γκαλερίστες, ανθρώπους της πιάτσας. Και όταν λέμε να ξέρεις εννοούμε να συμφύρεσαι μαζί τους σε καθημερινή βάση και συστηματικά, έτσι που να είσαι η πρώτη επιλογή τους όταν αυτοί χρειαστούν μια φωτογραφική εργασία. Ούτε ταλέντο χρειάζεται ούτε εργασιομανία ούτε πολύ περισσότερο ιδιαίτερη παιδεία. Παρατρεχάμενος κρίσιμων για τη δουλειά σου ανθρώπων, αυτό να είσαι. Όλο αυτό το πακέτο που περιέγραψα ήταν ο εφιάλτης που όπως ο διάολος το λιβάνι απέφευγα. Δεν μετράει η αφοσίωση σ’αυτή τη τέχνη που αγαπάς, πολύ περισσότερο που αυτή η αφοσίωση ουσιαστικά σε καταντά απελπισμένο πένητα. Αδυνατώ πια να ανταπεξέλθω ακόμη και στα πιο στοιχειώδη έξοδα και πολύ πιθανό αν δε καταφέρω να πληρώσω τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ να μην έχω πια ιντερνέτ. Επειδή σήμερα είναι αυτή μέρα λήξης του πρώτου λογαριασμού πολύ πιθανό λοιπόν από σήμερα να τρέχει η αντίστροφη μέτρηση. Είμαι πολύ καλά στην υγεία μου παρόλα αυτά και παρά τα τσακισμένα μου νεύρα, περιέργως σε απίστευτα δημιουργική φάση. So long λοιπόν αν δεν με ξαναδείτε. Θα προσπαθήσω πάντως να ξαναβρεθούμε. Πέρασα πολύ καλά και πολύ δημιουργικά αυτά τα έξι χρόνια.

Υ.Γ. Επειδή δεν παραδίδομαι και τόσο εύκολα, εξυπακούεται ότι για όσες μέρες θα έχω ακόμη ρεύμα και τηλέφωνο θα συνεχίζω να αναρτώ σαν να μη τρέχει τίποτα. Εγώ της μιζέριας, της κακομοιριάς και της κλαούρας δεν γίνομαι υπηρέτης.

Υ.Γ.2 Να συμπληρώσω ότι για όσο καιρό θα μπορώ ακόμη να κάνω αναρτήσεις αυτές θα ακολουθούν αυτή που διαβάζετε τώρα και που την έχω βάλει μόνιμα πρώτη ώστε να ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει για όσους προσέλθουν εδώ μετά τη διακοπή του ρεύματος και του τηλεφώνου, που αν και τη περιμένω από μέρα σε μέρα, δεν μπορώ να ξέρω πότε ακριβώς θα επισυμβεί.

Leave a comment

Filed under Couples, Ελάχιστα προσωπικά, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το νέο πρόσωπο της ακροδεξιάς

20May2016-(275)-Poster-Anarchy-A--Urban-Still-Life-Tie-Politics-Athinas-NikosRoccos-DSΠόση κατήφεια στα πρόσωπά τους τα άλλοτε αγέλαστα άλλοτε σπασμωδικά και νευρικά ανθυπομειδιώντα. Τα γκεμπελάκια της ΕΡΤ μέσ’ στη βαρυθυμιά και τη βουβή τσαντίλα χτες. Ο φασιστογενής αντιευρωπαϊσμός τους, των ίδιων και των καθοδηγητών αφεντικών που τους τοποθέτησαν ιθύνοντες εκεί, δεν τους επέτρεψε να κρύψουν τη σύσπαση πόνου από το βαθύ σπαραγμό τους για την ήττα της  συντρόφου Λε Πεν. Της μόνης αληθινής και πραγματικά αλληλέγγυας σε όλες τις αντιευρωπαϊκές προσπάθειες των συριζανελιτών. cropped-suriza-kai-xrusi-augi-odigisan-ti-xora-se-ekloges-tora-i-europaiki-akrodeksia-elpizei-sti-niki-tou-suriza-ti-den-katalabaineteΗ ηττημένη των χθεσινών εκλογών Marine Le Pen προσδοκούσε στο θρίαμβο του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θάταν άκομψο για τους κρυφοφασίστες συριζανελίτες να μην νιώσουν ανάλογα αλληλέγγυοι και στη πιθανή νίκη της δόκιμης ρατσίστριας αλλά και στην απευκταία για τους στρατηγικούς συνεταίρους της αντιευρωπαϊκής Χρυσής Αυγής συριζανελίτες να μη συμμεριστούν το πολιτικό της πένθος-της κόρης του φασίστα πατέρα της.

Η ακροδεξιά έχει νέο πρόσωπο στην Ελλάδα. Το δοκίμασε και το φόρεσε χτες η ΕΡΤ-τόχε κάνει με ανάλογη επιτυχία και η Ζωή Κωνσταντοπούλου παλιότερα με παρθενική συστολή γνωστή και σαν “τραβάτε κι ας κλαίω”. Το αληθινά νέο πρόσωπο της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, είναι εγκατεστημένο στην έτσι κι αλλιώς κακόφημη-και εξ αιτίας του!-Πλατεία Κουμουνδούρου. Βόσκει ελεύθερα σαν φίδι εκεί μέσα όπου στο φιλικό θερμοκήπιο της αριστερής ρητορείας επωάζει τα μοχθηρά αυγά του.

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας

Δημοσία Δαπάνη

Ministry-of-Citizen-Protection-Cypress-Tree-Architecture-NikosRoccosΣυγκλίνουν πολλοί συμβολισμοί στην έννοια και στην εφαρμογή της Δημοσία Δαπάνη κηδείας. Πρώτα απόλα είναι ο ίδιος ο νεκρός. Και δεν είναι απλά πρώτα απόλα αλλά και κύρια, με την έννοια ότι συμβολίζει ο ίδιος κάτι πολύ πιο πέρα από την ατομική του περίπτωση-πόσοι από μας είμαστε σε θέση να εκπέμψουμε κάτι παραπάνω από τον συμβολισμό της πεπερασμένης ατομικότητας μας;-(κάτι το οποίο ενώ δεν είναι καθόλου λίγο-αντίθετα είναι ήδη πάρα πολύ-παρόλα αυτά δεν είναι αρκετό αυτό για να μας καταστήσει σύμβολα γενικότερων αντιλήψεων, παρεκτός κι αν κάποιος μάς έκανε μέρος μιας φιξιόν και της σχετικής μυθοποιητικής αφήγησης. Αλλά ούτε ο Δον Κιχώτης ούτε η Μαντάμ Μποβαρύ θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα να τους προσφερθεί Δημοσία Δαπάνη κηδεία).Cypress-Dinokratous-str.-Dog-NikosRoccosΚαθένας από μας που ζει μέσα στα πλαίσια ενός κοινοποιημένου μέσα από τη δράση μας βίου δυνητικά προσφέρει και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Με την ίδια τη δουλειά του πρώτα απόλα. Απτά και πολύ συγκεκριμένα. Άλλος γίνεται γιατρός και σώζει ή ανακουφίζει ζωές, άλλος σκουπιδιάρης και κρατά τη πόλη και το περιβάλλον μας καθαρά, άλλος δάσκαλος, πυροσβέστης, πόρνη, νοικοκυρά ή μάνα. Όλοι με το τρόπο τους προσφέρουν. Ακόμη και παρασιτικές δραστηριότητες, κάλλιστα μπορούν όχι μόνο να εκληφθούν αλλά ακόμη και να μετατραπούν σε χρήσιμες κοινωνικές δράστηριότητες-ο παπάς ας πούμε ή και στην σκληρή πραγματικότητα της ζωής ο απεχθής μαυραγορίτης-τη στιγμή που σού αγοράζει κοψοχρονιά τη περιουσία, εκείνη τη στιγμή σε βγάζει από κάποιο υπέρτερο από την εκμετάλλευση που υφίστασαι ζόρι. Για να το πω αλλιώς: οι πάντες δυνητικά είναι υποκείμενοι του Δημοσία Δαπάνη προνομίου. Egaleo-Urban-Landscape-cypress-NikosRoccosΥπερβολή; Όχι δα! Αν ο νεκρός δεδικαίωται μιά πρώτη, απτή απόδειξη αυτής της μεταθανάτιας δικαίωσης μπορεί άνετα να είναι η Δημοσία Δαπάνη κηδεία του! Παρόλα αυτά ο πραγματισμός επιβάλλει να συνετιστούμε στους συλλογισμούς μας και να μην τους τραβήξουμε στα όρια του μπουρλέσκου. Η γνώμη μου είναι ότι η Δημοσία Δαπάνη κηδεία γίνεται μόνο όταν πολλοί συγκλίνοντες λόγοι και συμβολισμοί την επιβάλλουν αφεύκτως σαν τέτοια. Βέβαια τίποτε δεν είναι πιο ύπουλα ευέλικτο για κατάχρηση όσο η ερμηνευτική πάνω στον επιβεβλημένο ή όχι συμβολισμό. Ένα ΠΑΣΟΚ που κυβερνά κηδεύει με απίστευτες Δημοσία Δαπάνη τιμές τη Μερκούρη του για την οποία όμως δύσκολα μπορεί να βρει κάτι απτό σαν προσφορά από τη μεριά της-το διακηρυκτικό να το ξαναπούμε εδώ δεν είναι έργο. Ίσως αν συνέβαινε να ζήσουμε-μακριά από μας και απ’τον ίδιο τον άνθρωπο φυσικά-την εθνική τραγωδία της απώλειας του Κιμούλη-(ενδεικτικά τον αναφέρω, θα μπορούσε νάναι η Κονιόρδου ας πούμε ή όποιος άλλος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛαίος καλλιτέχνης-ο Λάκης ας πούμε!)-να ξαναβιώσουμε ανάλογο πένθος, τηρουμένων των όποιων αναλογιών επιβάλλονται από τα πράγματα.Kotzia-sq-Cypress-GREEN-Nikos-Roccos-BW.jpgΥπάρχει και η άλλη συλλογιστική: αν όλοι δυνητικά μπορεί να είναι υποψήφιοι του προνομίου της Δημοσία Δαπάνη κηδείας-προνόμιο που στην ουσία του το απολαμβάνει όχι ο νεκρός ο ίδιος αλλά οι κληρονόμοι του-και αν ένα κράτος δεν μπορεί να έχει κανένα λόγο να διατηρεί ένα τέτοιο προνόμιο, πολύ περισσότερο που αυτό, δεν είναι καν σε θέση να θρέψει τους πολίτες του εν όψει ανθρωπιστικής όπως ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός της χώρας αποκάλεσε την τρέχουσα οικονομική κρίση, μήπως είναι η ώρα τώρα να καταργηθεί αυτό το παράλογο προνόμιο, που κατά κανόνα μάλιστα ευνοεί εύπορους ανθρώπους, που άνετα μπορούν να ανταπεξέλθουν τα έξοδα όχι απλά μιας κηδείας αλλά ακόμη και πολλών-πολλών πολυδάπανων γάμων; Ή μήπως να περιμένουμε πρώτα τη κατάργηση της μεταφοράς του “Αγίου Φωτός”;3Nov2016-Cypress-Man-Alone-Byzantine-Museum-NikosRoccosΑν τα κριτήρια για το προνόμιο της Δημοσία Δαπάνη κηδείας χαλαρώνουν τόσο ώστε να περιλαμβάνουν και τις εκτός κριτηρίων περιπτώσεις, τότε έχει να πέσει πολύ γέλιο στις κηδείες-τουλάχιστον περισσότερο από όσο συνήθως πέφτει. Σε κάποιες από αυτές τουλάχιστον.Plaka-Cypress- Magritte-Tree-Architecture-NikosRoccosΣ.Σ. Το θέμα της σημερινής ανάρτησης μόνο κατ’ επίφαση είναι μελαγχολικό. Στη πραγματικότητα είναι σπαραξικάρδια επιθεωρησιακό. Παρόλα αυτά έπρεπε να τηρηθούν τα προσχήματα κάποιας μελαγχολίας. Γι’αυτό και τα κυπαρίσσια που σημαίνουν τα πιο βαθιά μεσάνυχτα μιας ζωής που πιά απέδρασε.

Leave a comment

Filed under Trivia

Η μόνη αγιότητα

31Jul2015-(47)-Street-Fashion-Woman-Smoking-Ermou-NikosRoccosΑν σώνει και καλά πρέπει να δεχτώ την αγιότητα σαν τέτοια, τότε στο μόνο που παραχωρώ αυτή την ιδιότητα της αγιότητας είναι η ομορφιά. Και είναι τόσο πιο άγια μια ομορφιά όσο πιο απτή μπορεί να γίνει. Το αληθινό φωτοστέφανο αγιότητας της ομορφιάς είναι η απτικότητα της. Αυτή την εξυψώνει γιατί μόνη αυτή τη δικαιώνει. Η αγιότητα είναι δικαίωση στο Παράδεισο που ξέρουμε σαν Γη-τον μόνο αληθινά υπαρκτό παράδεισο αλλωστε. Αποδεδειγμένα αυτό.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Όσα ξέρω για το Θωμά

21Oct2009-Skaters-Ag.Thomas-Goudi-NikosRoccos-DS-NFVΑν ποτέ με ρωτήσουν τί ξέρω για τον Άγιο Θωμά, το μόνο που έχω να απαντήσω είναι ότι αυτός είναι μια εκκλησία στο Γουδί, όπου εκεί τράβηξα τη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης!

Εντάξει, ξέρω και κάποια άλλα,κυρίως από την εικονογραφία του καθολικισμού-η Madonna della Cintola (η Παναγία της Τιμίας Ζώνης σαν να λέμε) ήταν ένα αγαπημένο θέμα που σχετίζονταν με τη Μετάσταση της Θεοτόκου και το παράξενα διφορούμενο υποθέμα η Παναγία να δίνει προνομιακά στον Άγιο Θωμά τη ζώνη της τη στιγμή της θριαμβευτικής της ανάληψης στους ουρανούς. Πάντα μια λυμένη ζώνη γυναίκας έχει μια δυναμική που είναι εντελώς άλλης τάξης απ’το λυμένο-γιά καυγά;-ζωνάρι του άντρα.

Εν πάση περιπτώσει μετά τον Ιούδα ο Άγιος Θωμάς στην ουσία είναι ο πιο ανυπόληπτος μαθητής του Ιησού. Αλλά αυτή τη φορά όχι απ’τον ίδιο τον Ιησού και τους οπαδούς του αλλά από όσους εκτιμούν τη δύναμη της θεμελιωμένης γνώμης και της αμφισβήτησης που βασίζεται στη λογική. Δεν είχε το σθένος να προχωρήσει την αμφισβήτηση του ως την ακρότατη συνέπεια της; Λογικά ο Άγιος Θωμάς πρέπει νάναι ο άγιος των λογής αποστατών. Πάρτε ας πούμε για παράδειγμα τον ορκισμένο γιωργοπαπανδρεϊκό Κουρουμπλή, που μη αξιωνόμενος υπουργικού θώκου από τον ΓΑΠ, με τόση δα λίγη αντιμνημονιακίλα γίνεται ΣΥΡΙΖΑΙος καπετάνιος, σταθερός Υπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και όσα μνημόνια αρνήθηκε να ψηφίσει επί ΓΑΠ τα ψηφίζει τώρα επί ΤσιπροΚαμμένου. Όπως ο Άγιος Θωμάς εξασφάλισε αγιοσύνη και περικαλλείς ναούς στη δόξα του ένα πράγμα. Και οι άγιοι και οι υπουργοί ξέρουν πολύ καλά ότι ο μόνος Παράδεισος που ζεις και θα ζεις για πάντα είναι η Γη. Και γι’αυτό ανάλογα πράττουν.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η ζωή δεν ξέρει συμμετρίες

2Sep2016-(8)-Bikers-Athinas-str.-NikosRoccos-DSΣυμμετρίες στη πραγματική ζωή των τριών διαστάσεων μόνο η σφαίρα μπορεί να περιέχει και αυτές μόνο εφόσον τη φανταστείς να τέμνεται. Το σχήμα της σφαίρας από όποια γωνία και αν τη δεις πάντα σφαίρα θα δείχνει-είναι άλλη υπόθεση η ωοειδής παραμόρφωση που τής δίνουν οι φακοί και αυτό γιατί μεταφέρουν τη σφαίρα στις δυό διαστάσεις της φωτογραφίας. Σε όλα τα υπόλοιπα της ζωής, αν τυχόν αντιληφθείς συμμετρίες θα είναι γιατί είτε ο υποκειμενισμός σου τις βλέπει grosso modo σαν τέτοιες ή η ρευστή αντικειμενικότητα μιας στιγμής ,που βρίθει όμως βέβαιης υποκειμενικής δυναμικής, το επέτρεψε ακαριαία. Ανά πάσα στιγμή η ισορροπία μιας συμμετρίας όχι απλά είναι έτοιμη να ανατραπεί αλλά εξάπαντος θα τής συμβεί αυτό-στο βαθμό τουλάχιστον που είναι όντως Ζωή.

Αν είναι όμως Τέχνη; Ε, αν είναι Τέχνη θα ζει στο διηνεκές που μπορεί να ζει η Τέχνη μέσα σε όρους συμμετρίας που αυτή η τελευταία όρισε.  Όταν κατέβαινα την Αθηνάς, από όπου και η λήψη της σημερινής φωτογραφίας, αρχικά είδα το ενδιαφέρον θέμα του διαλόγου ανάμεσα σε δυό οδηγούς μηχανής-δεν είμαι σίγουρος ότι είχα αντιληφθεί την εκφραστική δυναμική της συμμετρικής σύνθεσης. Όσο πλησίαζα σ’αυτό που τελικά διαμορφώθηκε στη σκηνή που καταγράφηκε τόσο συνειδητοποιούσα και προσέγγιζα τη τελική μορφή που θα έπαιρνε-και τελικά πήρε!-η εικόνα. Αυτή η σκηνή διαδραματιζόταν από όλες τις πλευρές εξίσου έγκυρα και εξίσου πραγματικά υπαρκτά-έγινε όμως τέχνη μόνο από τη μία μόνο. Τι καλύτερο παράδειγμα να φέρει κανείς για τη μεγάλη μορφοπλαστική δύναμη της στοχαστικής τέχνης που κυρίως μέσω της μορφής κάνει το τυχαίο, το πεζό, το καθημερινό, ακόμη και το αμελητέο να αποκτά δύναμη διακήρυξης και ζωή πνευματικής πνοής; Η Τέχνη ξέρει συμμετρίες-αλλά όχι μόνο. Και οι ασυμμετρίες της αρέσουν εξίσου πολύ. Οι καλοζυγισμένες ασυμμετρίες, οι σοφά υπολογισμένες και οι αρμονικά διευθετημένες. Όπως αντίστοιχα μπορεί να μισεί τις άπνοες, αποστειρωμένες συμμετρίες των εγκεφαλικών και ακαδημαϊκά σκεπτόμενων εργαστηριακών μυαλών. Αλίμονο στη Τέχνη αν ήταν προβλέψιμη όσο μια σχεδιασμένη συμμετρία. Δεν θα ήταν τότε Ζωή. Δεν θα μετείχε μυστηριακώ τω τρόπω στο φαινόμενο της ζωής και μάλιστα σαν βαθιά έκφανση της ουσίας της και όχι απλά σαν ένα τυχαίο επιφαινόμενο της.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Διπλή σκέψη

27Mar2017-(6604)-Rodin-National-Archeological-Museum-NikosRoccos-DSΤο αληθινό πρόβλημα της Φωτογραφίας είναι η απίστευτη ευκολία της. Είναι βαρίδι αυτή η ευκολία. Είναι η ευκολία που δεν την αφήνει να απογειωθεί σαν Τέχνη, τουλάχιστον με τη δέουσα βαρύτητα αποτελέσματος, που πάντα τόσο πτητικό είναι όταν είναι καλλιτεχνικό επίτευγμα και φυσικό με τη πυκνότητα και συχνότητα που συμβαίνει στις άλλες τέχνες που απαιτώντας περισσότερη τεχνική επάρκεια, προϋποθέτουν και κάποια απελευθερωτικά λυτρωτική της Τέχνης πειθαρχία.

Και το πιο τυχαίο και απερίσκεπτο κλικ να κάνεις-αν το καλοσκεφθείς αυτό είναι πάντα ένα θαύμα!-πάντα θα έχεις ένα αποτέλεσμα, που μάλιστα καμιά φορά μπορεί ακόμη και να σε εκπλήξει. Αυτή η σε κάθε περίπτωση ευκολία σε τραβάει στη σαγήνη της και σε δεσμεύει στην απερισκεψία της. Είναι μαγικό πόσο ακόμη και με ελάχιστη αλλά και το ίδιο πιθανό χωρίς καν την ελάχιστη προσπάθεια το αποτέλεσμα σούρχεται σερβιρισμένο και ετοιμοφάγωτο. Κι εκεί μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με την ήσσονα προσπάθεια.

Τάπαμε και χτες κατά κάποιο τρόπο με την από κάθε άποψη απερίγραπτη Diane Arbus (εδώ), όπου δεν βρίσκεις ούτε το ελάχιστο εύρημα σε καμιά εικόνα της. Η ίδια δήλωνε την απόλυτη απαρέσκεια της στη σύνθεση-η καημένη δεν είχε τα ψυχοπνευματικά και μορφωτικά προσόντα ούτε καν να αντιληφθεί τί πράγμα είναι αυτό, το απέδειξε με τον πιο ασυναγώνιστο τρόπο σε όλο το σκουπιδοέργο της. Είχε καλά εργαλεία, ευρυγώνιους φακούς-όπου πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να εστιάσεις-φλασάρες περιωπής ικανές να κάψουν με το πολύ τους φως ακόμη και απέναντι πλανήτες. Και αφηνόταν στη θεά τύχη μπας και τις έβγαινε κανένα στιγμιότυπο με το διαθέσιμο μοντέλο της απέναντι της. Και η Θεά Τύχη που είναι η Θεά των στατιστικών πιθανοτήτων όσους δουλεύουν με πολλά, πολλά καρέ, με μοτεράκια στη μηχανή τους πάντα θα τους επιδαψιλεύει κάποιο αντίδωρο-η καημένη η Άρμπους όμως ούτε στις στατιστικές πιθανότητες μπορούσε να ελπίζει, γιατί το απελπιστικά κακό της γούστο ακύρωνε και αυτές τις πιθανότητες!(Διάβαζα προχθές για μια φωτογράφιση που έκανε στην οικογένεια Matthaei-κάπου 350 καρέ!-και βλέποντας όλα τα κοντάκτ δεν βρήκα ούτε μία-το ξαναγράφω-ΟΥΤΕ ΜΙΑ φωτό ανεκτώς μέτρια. Ούτε μία. Όλη η session για τα σκουπίδια! Τώρα το πώς αυτή η σκουπιδομάνα πέρασε σαν φωτογράφος περιωπής που τής κάνουν ακόμη και υμνητικές μονογραφίες ας όψονται όσοι ήθελαν ήσσονες περσόνες για δημιουργούς Φωτογραφίας για να κάνουν το κομμάτι τους από την άνεση του γραφείου τους-λέγε με Szarkowski).

Η Φωτογραφία για να πείσει σαν Τέχνη θέλει να ενσωματώνει πολλά στοιχεία από αυτά που απαιτούν και προϋποθέτουν και οι υπόλοιπες τέχνες και που εν συντομία και σε καμιά περίπτωση εξαντλητικά ή αποκλειστικά συνοψίζονται 1) στο εμπνευσμένο της σύλληψης 2) στο στοχαστικό της μορφής, 3) στο εύρημα, 4) στο ασφαλώς αναγνωρίσιμο αίσθημα της διατύπωσης και 5) στο υπερβατικό όχι μόνο της δηλούμενης πρόθεσης αλλά και του πραγματωμένου αποτελέσματος. Ουσιαστικά αυτές οι προϋποθέσεις συνοψίζονται στο θεμιτό προγραμματικό που με αφοριστικό τρόπο παραθέτω: ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΝ ΘΕΡΜΩ, ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΝ ΨΥΧΡΩ! Αυτό σημαίνει ότι για ένα φωτογράφο το ελάχιστο που μπορεί να κάνει για να θεωρηθεί σοβαρός είναι να δουλεύει με τουλάχιστον δύο βαθμίδες σκέψης: πρώτα αυτή του ενθουσιασμού και στη συνέχεια της οργάνωσης του σε μορφικό συμβάν.

Leave a comment

Filed under Diane Arbus, Μουσεία

Η Αννίτα Πάνια της Φωτογραφίας: Diane Arbus

2004.02.91-397x406

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι το πάνθεον της απανθρωπιάς και της στυγνής εκμετάλλευσης ευάλωτων και τελικά ανυπεράσπιστων ανθρώπων είναι κοινής ψυχοπνευματικής προέλευσης ανάμεσα στις δυό επώνυμες περσόνες, την διεθνή και “καταξιωμένη”-μη χέσω!-Diane Arbus και την δικαίως απαξιωμένη ντόπια τηλεπερσόνα Αννίτα Πάνια;

diane-5

Η πάντα σοβαρή και συγκροτημένη Susan Sontag εντόπισε σωστά το βαθύ πρόβλημα που εκπροσωπούσε η νοσηρή περίπτωση της Άρμπους αλλά ποιος την άκουσε ποτέ; Οι συνασπισμένες δυνάμεις του φωτογραφικού κατεστημένου στις ΗΠΑ, από τον ρηχό και φανφαρόνο Σαρκόφσκι μέχρι τους άπληστους για κερδοφόρα εντυπωσιοθηρία περιοδικατζήδες δεν καταλάβαιναν Χριστό στη προσπάθεια τους για προβολή πάση θυσία και με κάθε κόστος, εκθέτοντας, με την δέουσα για το ελεεινό ήθος τους απονιά, κάθε πονεμένης και άτυχης ψυχής τα σωθικά της ταραχής της. photography-diane-arbus-3Καμιά μέριμνα για το ηθικό και φυσικά-πάνε πακέτο αυτές οι δυό συμπεριφορές-καμιά μέριμνα για το ηθικό που στη Τέχνη ξέρουμε σαν αισθητικό. Ανελέητη βαναυσότητα και εκμετάλλευση των πιο μύχιων πόνων της πιό άδικα πάσχουσας ανθρωπότητας. Όπου υπάρχει το παράξενο, το ψυχικά εκκεντρικό, το πνευματικά προβληματικό εκεί η απονιά της Αννίτας και της Διάνας, συνασπισμένες σε διαχρονικό εναγκαλισμό προγραμματικού ανθρωποκεντρικού μίσους, είναι μοχθηρά παρούσα αυτή η απονιά, έτοιμη πάντα να ξεζουμίσει χυμούς κέρδους με χίλιες δυό απρόσφορες και αστήριχτες όσο και αναπόδεικτες προφάσεις ελέους και τέχνης.dlyakota.ru_istoriya_bombit-hanoy-1967-g_2Είναι τόσο βαθύς ο εκφυλιστικός οίστρος αυτών των αρρωστημένων μυαλών όπως της Άρμπους και των λογής πατρόνων της, όπως ο Σαρκόφσκι ή οι περιοδικατζήδες εργοδότες της, ώστε ακόμη και αν βρεθεί απέναντι σε “νορμάλ” πρόσωπο θα το αποδώσει με την ανελέητη έμφυτη καφρίλα της σκατόψυχης ιδιοσυγκρασίας της-(όχι, η αυτοκτονία της δεν μπορεί να τη δικαιώσει όσο το δολοφονικό της βλέμμα κερδοσκοπεί πάνω σε αθώες ψυχές που τις εκθέτει άπονα και ακαλαίσθητα στη βιτρίνα του σφαγείου της που απατηλά, προσβλητικά και με απροσμέτρητο θράσος αποκαλεί τέχνη). Καμιά-ούτε η ελάχιστη που συνήθως αντιστοιχεί στην ευγενική φύση κάθε γυναίκας-καμιά μέριμνα λοιπόν για τη μορφή και το ήθος της εικόνας-εντάξει η γυναίκα δεν τόχε, ήταν και φύσει και θέσει κτηνωδώς ακαλαίσθητη. Το ευρηματικό βρισκόταν στην απέναντι πλευρά και όχι εκεί όπου αυτή ασκούσε την έμφυτη αταλαντοσύνη της. Η Άρμπους ήταν πάντα στη πλευρά του απωθητικού, του ακαλαίσθητου και του νοσηρότερου δυνατού. ArbusDiane_MarcellaMathaeiΠαγώνει η ψυχή του κοριτσιού μπρος στη φρικουλιάρικη μορφή του αρπακτικού με τη κάμερα που καταπίνει την ομορφιά και την εμμέσει σαν ασχήμια.

Υ.Γ. Το βαθιά σκατόψυχο βλέμμα της δεν λυπήθηκε ούτε καν τα παιδιά που τα επιμελήθηκε με το ίδιο ανελέητο μίσος απαξίας που θα τόκανε σε κάθε άλλη ηλικιακά “ώριμη” ψυχή.  Δεν πρέπει κάποια στιγμή να επανακαθοριστούν οι κανόνες φωτογραφικής τέχνης όπως ήθελε να τους καθορίσει ο Πάπας της Φωτογραφίας-(δεν πιστεύω κι εδώ να μας προκύψει “αλάθητο”)- John Szarkowski και οι ανά τον κόσμο διαλαλητές και μεταπράτες του; Αρκετά με το σκουπιδαριό Diane Arbus, Garry Winogrand, Bruce Gilden, Robert Frank, Richard Avedon και με το υπόλοιπο δεν συμμαζεύεται προσωπικό της απελπιστικά κακότεχνης σκατόψυχης “φωτογραφικής” μοχθηρίας.

1 Comment

Filed under Diane Arbus, John Szarkowski