Κρυμμένοι Θησαυροί

%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%bf-dsΣερφάρισμα σε παλιό αδημοσίευτο-εδώ κι αλλού-υλικό. Παρόλο ότι το βαριά λαβωμένο από τα γεράματά του και τις πολλές καταχρήσεις του κομπιούτερ μου δεν σηκώνει μεγάλη βαριά χρήση του φωτοσόπ-μουγκρίζει αφηνιασμένο στο πρώτο δίλεπτο και καμιά φορά σβήνει κιόλας, αφήνοντας με σύξυλο!-η επιθυμία μου να δω και να παρουσιάσω τέτοιο υλικό υπερκέρασε τους φόβους μου. Και να που τα κατάφερα-με δυό μερών δουλειά όμως! Αυτό που παρουσιάζω σήμερα είναι ουσιαστικά μιά φωτογραφική ιστορία σε στυλ follow up, δηλαδή το ένα θέμα να οδηγεί διαδοχικά στο άλλο. Η πρώτη φωτογραφία ουσιαστικά δείχνει τα προέρτια των εγκαινίων του μεγάλου καταστήματος της Virgin Megastores, στο Μιλάνο. Κάποια στιγμή ήρθε και ο ίδιος ο Μπράνσον με μια πομπή πολυτελών αυτοκινήτων αντικών-μιλάμε για πολύ μεγάλο τζερτζελέ, από πάνω τα ελικόπτερα που πετούσαν είχαν δημιουργήσει τη παροξυσμική ατμόσφαιρα του “Αποκάλυψη Τώρα”! Βασικά τόχω σαν κανόνα να μη φωτογραφίζω πολύ τέτοια πανηγύρια-σε καπελώνουν φωτογραφικά. Τράβηξα λίγες, εκτονωτικού χαρακτήρα φωτογραφίες σ’αυτό το στυλ. Με αυτή τη φωτό είχα σκοπό σήμερα να “καθαρίσω” τη σημερινή υποχρέωση ανάρτησης. Όμως μιά λεπτομέρεια της μού τράβηξε τη προσοχή, γιατί κάτι μού θύμισε: το ζευγάρι στη μέση της φωτογραφίας θυμόμουν το ότι έχω φωτογραφίσει απομονωμένο απ’το πλήθος. Το αναζήτησα μέσα στο αρχείο μου-δε θυμόμουν αν το είχα σκανάρει. Αλλά νάτο!milano-piazza-duomo-couple-megastore-balloon-nikosroccosΣτο κέντρο της γιορτής-σχεδόν!-αλλά και ταυτόχρονα τόσο μακριά από αυτή! Τόσο αυθεντικά τρυφερό και τόσο πειστικά ανθρώπινο! Είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από τόσο πολύ καιρό το τόλμησα να ξανακοιτάξω το παλιό αναλογικό υλικό μου. Δέστε τώρα πώς από αυτή τη φωτογραφία και κάνοντας μόνο μια μικρή μόνο στροφή γύρω απ’το βάθρο του μνημείου του Βίκτωρα Εμμανουήλ στο οποίο και κάθεται το τρυφερό ζευγάρι, έπεσα σε άλλους-κοντοχωριανούς,με την κάπως ευρύτερη έννοια της λέξης-ερωτευμένους.milano-piazza-duomo-couple-vittorio-emanuele-statue-nikosroccosΠιο συνεσταλμένους όμως και σαφώς λιγότερο διαχυτικούς αλλά σε καμιά περίπτωση λιγότερο τρυφερούς και αγαπημένους. Σκέφτομαι ότι όλη αυτή η ομορφιά είναι που δίνει μια εντελώς νέου κύρους ομορφιά στο μεγαλόστομο μνημείο που τους επιστέφει. Ομορφιά ταπεινή, χαμηλόφωνη, διακριτική-ουσιαστική ομορφιά ζωής αυθεντικής.

Leave a comment

Filed under Couples, Ζευγάρια, street photography

Κάστρα που δεν πέφτουν

18feb2009-flag-urban-still-life-ermou-str-nikosroccos-dsΈκλεισε ο Κάουφμαν-το θρυλικό βιβλιοπωλείο στη Σταδίου. Μετά έκλεισε η “Εστία”, στη Σόλωνος αυτό. Ένας ένας έκλειναν οι Παπασωτηρίου-φέτος έκλεισε και ο τελευταίος στη Πανεπιστημίου. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Ελευθερουδάκη, με την ίδια ακριβώς κατάληξη κι αυτός-(ενδεικτικά όλα αυτά γιατί οι μικροί, που επίσης έκλεισαν κι αυτοί, είναι πάρα πολλοί για να αναφερθούν). Αλλά τα μεγάλα παλάτια και κάστρα της Κοσμετικής μοιάζουν να μένουν απόρθητα στην επίθεση της κρίσης!

 

Εξηγούμαι: καμιά αντίρρηση ως προς αυτό, ότι δηλαδή κάποιου είδους επιχειρήσεις μοιάζουν να αντέχουν περισσότερο από τα βιβλιοπωλεία. Κόσμος δουλεύει κι εκεί μέσα και μάλιστα πολύς και ιδιαίτερα γυναίκες που είναι το κατ’εξοχήν θύμα της ανεργίας. Και μοιράζονται πολλά μεροκάματα και άρα πολύ καλά κάνουν και συνεχίζουν να υπάρχουν και να δώσει ο θεός να μπορούν να συνεχίζουν έτσι και καλύτερα ακόμη. Απλά με αυτή την αντιπαράθεση θέλω να δείξω το μελαγχολικό του πράγματος και το πόσο καίρια μιά κρίση χτυπά ευαίσθητους τομείς της ποιότητας της ζωής μας μόνο και μόνο γιατί δεν είναι και τόσο ευαίσθητοι τομείς της Οικονομίας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Η ζέστη του χειμώνα

3feb2009-couple-thisseio-park-winter-nikosroccos-dsΤις πιο ζεστές φωτογραφίες τις τραβάς το χειμώνα. Κανόνας αυτό!

Leave a comment

Filed under Couples, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η μόνη επαναστατική πρωτοπορία!

6dec2016-alexandros-grigoropoulos-rally-couple-people-with-camera-panepistimio-nikosroccosΛίγο πριν τη πορεία στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι ξεμακραίνουν για λίγο από το χώρο της συγκέντρωσης-τα προπύλαια του Πανεπιστημίου- και μπαίνουν στο παρκάκι της Ακαδημίας. Η επαναστατική μούσα μεταμορφώνεται για λίγο σε καλλιτεχνική μούσα. Ο έρωτας μπαίνει απ΄το παράθυρο της Επανάστασης και περνάει από τη πόρτα της Τέχνης. Η αντίστροφη μέτρηση της ξενέρωτης επανάστασης έχει αρχίσει. Η ζωή πάλλεται για την αλήθεια και ο συντομότερος δρόμος προς αυτή είναι ο απογειωτικά προσγειωτικός έρωτας σαν μακροπρόθεσμη προοπτική.

Σήμερα γιορτάζει και ο φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, έγκλειστος Νίκος Ρωμανός. Παντρεμένος πια. Μακάρι αυτή η σπουδαία επαναστατική πράξη να τού αποκαταστήσει την, οφειλόμενη για την ευαίσθητη και τόσο δίκαια οργισμένη ύπαρξη του, την ψυχική ηρεμία. Μια γυναίκα μπορεί να τού το προσφέρει αυτό. Όχι  πια άλλα αθώα θύματα στο βωμό των μάταιων ανεφάρμοστων ιδεών που είναι πλασμένες από την ύλη των άτεγκτων δογμάτων.

Leave a comment

Filed under Couples, Αλέξης Γρηγορόπουλος, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ένας έρωτας γεννιέται;

monastiraki-couples-love-in-the-shodow-of-a-love-nikosroccos-dsΤο ζευγάρι στη μέση έχει κατά κάποιο τρόπο κλειδώσει σαν τέτοιο-(γι’αυτό ακριβώς και το αφήνω εκτός αφήγησης φλουτάροντας το και δίνοντας του μόνο το γενεσιουργό ρόλο της κινητήριας αφορμής αλλά και νύξης)- αλλά τα βλέμματα που πλαισιώνουν το ζευγάρι μοιάζουν να θέλουν να παραδειγματιστούν από αυτό. Άλλωστε τίποτα δεν είναι πιο αλάνθαστα σαφέστερο από δυό βλέμματα που συναντιώνται με νόημα. Άμα έχεις και συνεταίρο σ’αυτό και τη γλώσσα του σώματος ε…!

Leave a comment

Filed under Couples, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Μυστικές αρμονίες

skaters-stadiou-str-bankofgreece-nikosroccosΓιατί αυτός ο τίτλος σήμερα; Γιατί μπορεί όντως οι αρμονίες να μάς περιβάλλουν και κατά μία έννοια ακόμη και να μάς κυβερνούν αλλά δεν είναι πάντα εύκολα εντοπίσιμες και καταγράψιμες παρά μόνο από τη διαίσθησή μας-αρχικά τουλάχιστον. Από κει και πέρα χρειάζεται προσπάθεια συντονισμένη και μεθοδική, με τη συνέργεια βέβαια της διαίσθησης και του συντακτικού μας ενστίκτου.

Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης εκπέμπει όντως αυτή την αρμονία που-προφανώς!-σαν καταγεγραμμένη δεν είναι μυστική πια. Ήταν όμως μυστική μέχρι να την οδηγήσει στην αποκάλυψή της το μεγάλο αυτό συντακτικό εργαλείο αρμονίας που λέγεται κάμερα και η όποια κινητήρια δύναμη από πίσω της τη καθοδηγεί και τη κατευθύνει.

Απογευματάκι στη φθινοπωρινή Σταδίου. Κόσμος την ανέβαινε και τη κατέβαινε-αρκετός. Αμάξια-πάντα πολλά σ’αυτό δρόμο-την ανέβαιναν. Και στο απέναντι πεζοδρόμιο, μέσα σ’αυτό, το συνήθη γι’αυτό το πολυάσχολο δρόμο, πανικό, κάποιοι πιτσιρικάδες εντόπισαν βάθρο για τις σανίδες τους του σκέιτμπορντ. Ανεξάντλητο θέμα γιατί κάθε φορά ανανεώνεται από τη κάθε φορά καινούργια τοποθεσία. Συνθήκες εξ ορισμού αντίξοες μέχρι απαγορευτικές. Αν έμενα στο απέναντι πεζοδρόμιο το πλάνο παραήταν απρόσφορα και ασύμφορα για την αφήγηση γενικό. Αν περνούσα-πέρασα!-απέναντι δεν με ικανοποιούσε η γωνία λήψης που προέκυπτε αλλά και η έκταση του πλάνου-γινόταν κοντινό με ένα τρόπο που δεν με ικανοποιούσε-τραβάω ΠΑΝΤΑ με νορμάλ φακό. Μόνο στη μέση του οδοστρώματος είχα το πλάνο που με ικανοποιούσε. Βασικά τα προβλήματα τα δημιουργούσε η διαφορετική σε κάθε εναλλακτική περίπτωση προοπτική. Οκ, είμαι από αυτούς που δεν κωλώνουν να σταματήσουν για λίγο τη κυκλοφορία αν βάσιμα πιστεύω ότι θα έχω καλύτερη εκδοχή πλάνου από ένα τέτοιο σημείο που θα τη προκαλέσει-τη διακοπή της κυκλοφορίας. Η υπόθεση πήρε λίγα δευτερόλεπτα μόνο-αδύνατο να τα υπολογίσω, πάντως εκείνη τη στιγμή που τα αυτοκίνητα κορνάριζαν μού φάνηκαν ψιλο-αιώνας! Σ’αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα όμως ο γενναιόδωρος Θεός της Φωτογραφίας μού έστειλε από το σουρεαλιστικό πουθενά ένα δικυκλιστή να έρχεται με αντίθετη στο ρεύμα φορά και μάλιστα πάνω στο πεζοδρόμιο και με τη κατεύθυνση του βλέμματος του προς τον ιπτάμενο εκείνη τη στιγμή σκέιτερ να υπογραμμίζει με παραστατικό τρόπο το θέμα μου. Ξαφνικά όλο εκείνο το χάος που ζούσα γύρω μου συντάχθηκε σε τάξη και αρμονία μέσα σε ένα καρέ 24Χ36 χιλιοστών! Σε ένα καρέ μόνο!

Αυτό είναι ακριβώς που μ’αρέσει σε τέτοια δυναμικά θέματα δράσης όπως οι σκέιτερ: δοκιμάζεις το συντακτικό, καταστατικό εαυτό σου και δαμάζεις τα κύματα του γύρω χάους που σε πολιορκεί και περισπά τη συντακτική προσοχή και προσήλωση σου. Οι σκέιτερς είναι ένα πολύ αγαπημένο μου θέμα και έχω μερικές εκατοντάδες φωτογραφίες, αρκετές από τις οποίες είναι δημοσιευμένες και εδώ. Δυστυχώς δεν έχω βάλει ετικέτα-θα το κάνω ευθύς με τη σημερινή ανάρτηση-για να σας παραπέμψω εκεί και να διαπιστώσετε το πόσο κέφι το κάνω και με πόσο μπρίο το διεκπεραιώνω κάθε φορά. Φυσικά είναι στη κρίση των άλλων να διαπιστώσουν αν είμαι και καλός και αποτελεσματικός. Στη διάρκεια όμως της λήψης δίνω ρέστα και περνάω αληθινά-αδρεναλινικά!-καλά.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, SKATERS, street photography

Απαγορευμένο παιχνίδι;

12mar2009-school-children-ag-thoma-str-nikosroccos-dsΚαμιά φορά ξεχνάμε ότι τα φέρνει έτσι η ζωή ώστε να μάς τύχει να πρέπει να αμυνθούμε σωματικά. Να κάνουμε δηλαδή το σώμα μας όπλο. Όταν αυτό μας συμβεί όμως πρέπει με κάποιο τρόπο να έχουμε έτοιμη μιάς κάποιας μορφή υποδομή γι’αυτό το σκοπό. Ένα σώμα ικανό να διεκπεραιώσει αυτή την αποστολή αλλά και ένα ψυχωμένο πνεύμα που να λειτουργήσει σαν κινητήρια δύναμη στην άμυνα. Γι’αυτά τα δυό δεν είναι ανάγκη να τρέχουμε όμως στα γυμναστήρια-άλλωστε δεν μπορεί να επικεντρώνουμε όλη μας τη ζωή στα της άμυνας τέτοιων λίγων στιγμών. Μάς αρκεί και μάς περισσεύει να έχουμε παίξει. Να έχουμε παίξει με ζέση το παιχνίδι της άμυνας. Γι’αυτό και μάς είναι χρήσιμοι οι φίλοι-ακόμη και αν μάς συμπεριφέρονται σαν εχθροί, στη πραγματικότητα υπάρχουν για να αναπτύξουμε τα αμυντικά αντανακλαστικά μας! Τέτοιο ρόλο μπορούν άνετα να παίξουν και τα αδέλφια μας-για όσους τυχερούς έχουν αυτό το προνόμιο, που κάποιοι δυστυχώς το στερηθήκαμε.kids-fighting-ermou-str-nikos-roccos-bwΘέλω να πω ότι πρέπει κάπως να σταματήσει αυτή η υπερβολική συζήτηση περί εκφοβισμού-bullying επί το ελληνικότερον😉  -που ουσιαστικά μετατρέπει μια φυσική, μιά ενστικτώδη κοινωνική παιδευτική διαδικασία σε ποινικό αδίκημα σχεδόν. Προφανώς υπάρχει κάτι άγριο σε αυτό το παιχνίδι καμιά φορά αλλά αυτό είναι ακριβώς και το παιδευτικό του στοιχείο: δημιουργεί πλασματικές συνθήκες πολέμου που ουσιαστικά σε προετοιμάζουν σωματικά και προπάντων ψυχικά για να αντιμετωπίσεις αργότερα τις πραγματικές του ανοιχτού κοινωνικού ορίζοντα όπου τα πάντα είναι ρευστά και απρόβλεπτα και προ πάντων αποφασιστικά και μοιραία. Και ακόμη περισσότερο ανεξέλεγκτα καμιά φορά. Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω σε μια τέτοια λογική στηρίζεται η εκπαίδευση σε ένα από τους αντικειμενικά χρησιμότερους πυλώνες μιάς οργανωμένης κοινωνίας: στο στρατό-(όχι, δεν είμαι μιλιταριστής αλλά επίσης δεν είμαι και αφελής αιθεροβάμων για να θέλω τη κατάργησή του).

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography