Monthly Archives: December 2013

2014!!!

Street-Show-Panepistimiou-str.---copy-WB-2014-DS-FFF

Advertisements

Leave a comment

December 31, 2013 · 6:06 pm

Το επιμύθιο της χρονιάς

Adrianou--Gypsy-Kid-playing-kalanta-WB-R-DSΗ καλοσύνη, η ευγένεια, η ομορφιά πάντα θα ακτινοβολούν όσο φτηνό, χυδαίο, πρόστυχο και ρυπαρό και να είναι το περιβάλλον στο οποίο τόσο αντίξοα ανθίζουν.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Τα κάλαντα των μορφών-των όμορφων.

Kalanta-Pandrosou-Boy-WB-DS-“Είναι σκηνοθετημένη! Είναι στημένη! Βγάζει μάτι το πράγμα!” Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση φίλης μου φωτογράφου τη στιγμή που είδε και συνειδητοποίησε την παγερή αρτιότητα της φωτογραφίας αυτής. Μοιάζει με χιτσκοκικό πλάνο σχεδιασμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Όλα βρίσκονται στη σωστή τους θέση-σώματα, βλέμματα, στάσεις, κινήσεις, εκφράσεις, στιγμές: το  ακέραιο κέρμα στα δάκτυλα της όμορφης καταστηματαρχίνας, εφαπτόμενο με την άκρη του μανικιού του πιτσιρικά που τραγουδά τα κάλαντα, τρέλαινε τη φίλη μου με την απιθανότητα του. Ακόμη και το ότι η κοιλιά και το στόμιο του μεγάλου αμφορέα μόλις που εφάπτονται στο αριστερό περιθώριο της εικόνας κι αυτό την θύμωνε, την εξαγρίωνε και την έφερνε εκτός εαυτού. -“Δεν γίνονται αυτά. Δεν είναι φωτογραφία δρόμου αυτή” έλεγε και ξανάλεγε επιτατικά. kalanta-Pandrosou-Str.-Girl-WB-R-WB-DSΉξερε βέβαια  ότι δεν ήταν σκηνοθετημένη αυτή η φωτογραφία όπως και καμιά από αυτές που τραβάω στο δρόμο. Καθόλου συμπτωματικά, μαζί μ’αυτή τη φωτογραφία είχα και τη δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης, τραβηγμένη λίγα λεπτά πριν στον ίδιο δρόμο, την ίδια μέρα και μοιάζει σχεδόν σαν προοίμιο της ασύγκριτα πιο δεξιοτεχνικής πρώτης, παρόλο ότι στη δεύτερη το αστέρι της μικρής λάμπει ολόφωτο στον ουρανό των εικόνων μου. Αν κάτι στην πρώτη εικόνα δεν ήταν στη θέση που τώρα είναι και που είναι η νομοτελειακή του θέση, η εικόνα δεν θα γινόταν ανάρτηση, γιατί δεν θα μπορούσε να διαβαστεί το περιεχόμενο της στην ακεραιότητα του. Σαφώς και είχα εντείνει την προσοχή μου, εξάπαντος να μη χαθεί το κέρμα από το πλάνο μου. Μπορείτε εύκολα να φανταστείτε πόσο κρίσιμο για την αφήγηση είναι αυτό. Η ενσωμάτωση του κιγκλιδώματος δεξιά οδηγούσε κατευθείαν το μάτι στη δράση αλλά και εξηγούσε και αποσαφήνιζε το χώρο, ειδικά από τη στιγμή που δεν φαίνονται τα σκαλιά. Το παραδέχομαι ότι τέτοιου είδους μαστοριά είναι κάπως ψυχρή-αύριο θα αναρτήσω μια πολύ γλυκιά αλλά ατελή μορφικά φωτογραφία και που με αποκαρδιώνει σαν εικόνα, παρόλο ότι μού ζεσταίνει την καρδιά σαν αίσθημα-όμως για μένα είναι η φόρμα που κάνει την τέχνη και κάθε περιεχόμενο αποκτάει αληθινά καλλιτεχνική υπόσταση μόνο όταν μπει σε μια άψογη φόρμα.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Φωτογραφίες δρόμου

Η μέρα εκείνη

1-WB-DS-FFFΒασικά δεν με ενδιαφέρει να συναντώ αυτούς που θαυμάζω και δεν τυχαίνει να τους γνωρίζω. Άπαξ και η αιτία που τους θαυμάζω είναι ανεξάρτητη από τη γνωριμία τους, δεν βρίσκω κανένα λόγο να πρέπει και να τους γνωρίσω. Όσοι το κάνουν πάνε γυρεύοντας να κλείσουν ραντεβού με την απογοήτευση. Αυτό που εισπράττουμε από το έργο ενός δημιουργού-οποιουδήποτε-δεν έχει τίποτε να κάνει, με αυτό που είναι σαν βίωμα ανθρώπινο ο ίδιος ο δημιουργός. Έτσι όπως φιλτράρεται η απτή του προσωπικότητα από την αύρα του έργου του είναι λογικό να φτάνει σ’εμάς εξιδανικευμένη. Αλίμονο όμως! Είμαστε πιο πεζοί απ’τις δημιουργίες μας!

Μπορεί όμως να βρεθείς απέναντι σε έναν άνθρωπο που θαυμάζεις σε ανύποπτο χώρο και χρόνο και να μην έχεις καν τη συνείδηση ότι συναντήθηκες μαζί του. Αυτές είναι ενδιαφέρουσες όντως συνθήκες να συναντήσεις τα ινδάλματα σου. Καμιά χαζή προδιάθεση δεν θα σού κλείσει τα μάτια. Θα δεις αυτό που βλέπεις και όχι αυτό που φαντάζεσαι. Κάπως έτσι συνέβη και ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με την μεγάλη πατριαρχική φυσιογνωμία της παγκόσμιας φωτογραφίας: τον Josef Koudelka. Ακριβώς κάτω από αυτό το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της φωτογραφίας της σημερινής ανάρτησης, στη πλατεία Συντάγματος.

Είχε πια για τα καλά σκοτεινιάσει και κάπως σκεφτόμουνα να την κάνω. Ένιωθα ότι έχω μαζέψει αρκετό υλικό και από την άλλη,κουρασμένος όπως ήμουν μετά από μια εξαντλητικά παραγωγική μέρα και επειδή δεν είμαι νυχτοπούλι και πέφτουν τα αντανακλαστικά μου τη νύχτα, θεωρούσα ότι η μέρα μου έχει τελειώσει πια. Αν κάτι με κρατούσε ήταν να δω αν ο χριστουγεννιάτικος φωτισμός ήταν λειτουργικός και όσο μυστηριώδης χρειαζόταν για να νιώσω ότι μπορεί και να έχω κάποια πιο υποβλητική φωτογραφία. Κάπου εκεί βλέπω έναν ψιλόλιγνο ασπρομάλλη γενειοφόρο κύριο με τηλεμετρική Leica στο χέρι. Αν δεν είχε τη κάμερα ούτε καν που θα τον πρόσεχα. Ήταν απλός, διακριτικός και προφανώς ήθελε συνειδητά να περνάει απαρατήρητος. Ανάμεσα στην ενθουσιώδη πιτσιρικαρία και τους υστερικούς γονείς ποιος ποτέ να προσέξει έναν Πατριάρχη χωρίς τα διάσημα του;

Κάτι εντόπισα τέλος πάντων μέσα στο πλήθος, το πλήθος που όλο και πύκνωνε καθώς βράδιαζε, σήκωσα τη κάμερα μου και διαπίστωσα εκείνη τη στιγμή  ότι ο ασπρομάλλης κύριος με τη Leica ήταν μέσα στο πλάνο μου. Τούγνεψα με το χέρι μου, κοιτώντας τον, να παραμερίσει και τόκανε με μια προθυμία χαμογελαστή. Κάτι τράβηξα-αδιάφορο- και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι μέσα στο συνωστισμό δεν γίνεται να φωτογραφίσεις-θάχετε προσέξει ότι ποτέ μου δεν μπουκώνω τις φωτογραφίες με πολλά πρόσωπα. Κι έτσι οριστικά αποφάσισα να φύγω. Βγαίνοντας πια στην Αμαλίας, ένιωσα  πόσο ασφυκτιούσα μέσα στο πλήθος και ανακουφισμένος αντί να πάω προς το σπίτι μου, κίνησα για το στούντιο. Στη Πανεπιστημίου συνάντησα κάποιον γνωστό μου φωτογράφο, που με ρώτησε αν ήμουν στο Σύνταγμα και αν είδα τον Κουντέλκα. Και μόνο στην εκφώνηση του ονόματος, συνειδητοποίησα, ριγώντας, αυτό που μού είχε συμβεί μόλις λίγα λεπτά πριν. Νομίζω ότι ιδανικότερος τρόπος για να συναντήσεις έναν άνθρωπο που θαυμάζεις δεν υπάρχει: τον βρίσκεις πάνω στην ώρα εργασίας του, εξευγενισμένο από αυτήν και εκπέμποντας την ευγένεια αυτή σε όσους είναι δεκτικοί σε μια τέτοια αύρα. Το χαμόγελο του-τόσο γενναιόδωρο και τόσο αλληλέγγυο στην ειλικρίνεια του-έμεινε χαραγμένο για πάντα στη μνήμη μου.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Πλατεία Κοτζιά

Athinas-Str.-WB--DSΠαρόλο ότι ξεκίνησα να φωτογραφίζω απ’το Γενάρη του 1987, φωτογραφίες της πλατείας Κοτζιά από εκείνη την εποχή δεν έχω. Ο λόγος ήταν ότι σαν πλατεία-αν και γραφική με τα θρυλικά λουλουδάδικα-δεν ήταν αξιοφωτογράφητη, ακριβώς λόγω αυτών των μαγαζιών που ήταν εγκατεστημένα σε αυτοσχέδια και μάλλον κακόγουστα στέγαστρα, καθόλου μα καθόλου φωτογενή. Απέκτησε η πλατεία κάποιο ενδιαφέρον για μένα μόνο όταν άρχισαν τα έργα της νέας διαμόρφωσης της που περιλάμβαναν αρχικά το βαθύ σκάψιμο όλου του χώρου για το χτίσιμο του πάρκινγκ. Από αυτή ακριβώς τη φάση είναι και η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης. Αυτό που ιδιαίτερα με είχε τραβήξει για να κάνω αυτή τη φωτογράφιση, δεν ήταν τόσο η αντίθεση ανάμεσα στο εργοτάξιο με το γιαπί-που ήταν βέβαια επαρκής λόγος για να μού τραβήξει τη προσοχή-όσο η δραματική αντίθεση αυτών των δύο στοιχείων που γινόταν με τόσο γλαφυρό τρόπο ανάμεσα στο ολόφωτο νεοκλασικό αριστούργημα του κτηρίου της Εθνικής Τράπεζας και το ζοφερό, σχεδόν σπηλαιώδες σκοτάδι του εργοταξίου, κάτι που το δείχνω κόβοντας στην ουσία την εικόνα στα δυό, το πάνω και το κάτω, το φωτεινό και το σκοτεινό αντίστοιχαAthens-(8)-WB-DS

Κι όμως ενώ είχα περάσει άπειρες φορές μπρος απ’το χώρο, ποτέ δεν είχα καταφέρει να τραβήξω φωτογραφίες με τους όρους που θα ήθελα. Η περίφραξη του εργοταξίου φυλασσόταν και τις περισσότερες ώρες ήταν πάντα κλειστή και μόνο κλεφτές ματιές μπορούσες να δώσεις μέσα από σχισμές του αυτοσχέδιου κιγκλιδώματος. Ο φακός της μηχανής δεν χωρούσε κι έτσι πάντα έμενα με το παράπονο. Όταν κάποια στιγμή ζήτησα να μού επιτραπεί να φωτογραφίσω δεν μού δόθηκε η άδεια από τον υπεύθυνο εκείνη την ώρα, που με παρέπεμψε σε κάποιον ανώτερο-τρέχα γύρευε. Η καλή στιγμή όμως ήρθε και χωρίς αυτή την άδεια. Έπεσα σε φάση πλημμελούς επίβλεψης-να το ξέρετε: πάντα υπάρχει τέτοια!  😉  -και μάλιστα μού συνέβη να έχω μαζί μου και κάμερα μεσαίου φορμά με το θαυμαστά λεπτόκοκκο φιλμ Technical Pan 25 ASA. Δυό τρία καρέ κι αυτό ήταν! Η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης είναι από την εντελώς τελευταία φάση εργασιών της πλατείας με την πλακόστρωση στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης. Το γλυπτό της Σοφίας Βάρη δεν είχε ακόμη εγκατασταθεί-στην αρχή ήταν ένα απλό συντριβάνι.Όσες φορές προσπάθησα να πουλήσω το υλικό με τα λογής δημόσια έργα αντιμετώπισα σχετική αδιαφορία-μόνο το ‘Εψιλον” της Ελευθεροτυπίας ενδιαφέρθηκε για τα έργα του Μετρό στη Πανεπιστημίου και Κοραή, μού ζήτησαν όμως να τους πάω έγχρωμες φωτογραφίες, πράγμα που έγινε. Έτσι οι ασπρόμαυρες έζησαν μόνο μια μικρή καλλιτεχνική εκθεσιακή πορεία μόνο κι από τότε τις κατάπιε το σκοτάδι της λησμονιάς. Νάναι καλά το ιντερνέτ που τις ξαναβγάζω σιγά-σιγά κι αυτές στην επιφάνεια της φωτεινής οθόνης. Κάτι μού λέει ότι δεν κατάφερα να τις πουλήσω σαν ολόφρεσκο ρεπορτάζ αλλά μπορώ να το κάνω σαν ντοκουμέντα του παρελθόντος.

Πλατεία-Κοτζιά-υχρ5ς3ωοψ---Αντίγραφο-WB-DS

Με την αφορμή των Ολυμπιακών Αγώνων η πλατεία είναι αλήθεια ότι αναβαθμίστηκε αρκετά και είναι πια χώρος σημαντικών εκδηλώσεων. Ο παλιός λαϊκός της χαρακτήρας, αν και τις καθημερινές διατηρείται ακέραια ανόθευτος,ειδικά τις πρωινές εργάσιμες ώρες, κάπως παραγκωνίστηκε, ακριβώς λόγω αυτών των εκδηλώσεων. Σαν μια αυτόνομη πολεοδομική οντότητα, η πλατεία αυτή είναι από τις πιο συμπαγείς μορφολογικά και υφολογικά, κάτι μάλλον σπάνιο για τα άναρχα αθηναϊκά δεδομένα. Προφανώς το Δημαρχείο από τη μιά-η ανώτατη πολιτική και διοικητική αρχή της πόλης-και τα τρία μεγαλοπρεπή κτήρια της Εθνικής Τράπεζας, με το κύρος των θεσμών που εκπροσωπούν, κρατάνε και το χαρακτήρα της πλατείας σε σχετικά υψηλό επίπεδο ακόμη, παρά την παρακμιακή φάση που ζει η πόλη λόγω της οικονομικής κρίσης.Πλατεία-Κοτζιά-4.00-γθθθβν---Αντίγραφο-WB-DSΑπλός, εργατικός κόσμος συνεχίζει βέβαια να συχνάζει εδώ και οι οικοδόμοι, οι μπογιατζήδες συνεχίζουν να έχουν αυτή την πλατεία σαν στέκι τους, ειδικά τις πολύ πρωινές ώρες, παρόλη την ευκολία του κινητού. Ακριβώς μετά την αναμόρφωση της πλατείας ,τής προστέθηκε ένα νέο δυναμικό λαϊκό κύρος, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που όχι μόνο μικρά κόμματα την διάλεγαν για τις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις-θυμάμαι τον προ-αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ να την προτιμά-αλλά και μεγάλες φίρμες πολιτικοί των αστικών κομμάτων, εδώ έκαναν τις προσωπικές τους προεκλογικές συγκεντρώσεις-θυμάμαι την καημένη τη Διαμαντοπούλου.Πλατεία-Κοτζιά-333399993---Αντίγραφο-WB-DS

Εξυπακούεται ότι η Πλατεία Κοτζιά-η άλλη της ονομασία είναι και Πλατεία Δημαρχείου-είναι ο προνομιακός χώρος για τις φιέστες του κάθε Δήμαρχου, με την εξαίρεση φυσικά της Πρωτοχρονιάτικης, που γίνεται στο Σύνταγμα.

Αθηνάς-ντ76667β4νχψδ-WB-DS

Μόνο και μόνο για να συγχρονιστώ με το κλίμα των ημερών και επειδή συμπτωματικά την είχα εύκαιρη βάζω μια πολύ πιο κοντινή σ’εμάς φωτογραφία-νομίζω του 2010-από την πλευρά της πλατείας μπροστά στο Δημαρχείο με τη χριστουγεννιάτικη εορταστική διακόσμηση.IMG_0016--WB-DS

Update (30-12-2013).  Χα! Μόλις τώρα βρήκα και σκανάρισα-έξι ολόκληρους μήνες σκανάρω και όλο λέω πως τελειώνω και συνεχώς αναδύεται καινούργιο ξεχασμένο υλικό, χωμένο στα πιο απίθανα σημεία-αυτή την υπέροχη για την ανάρτηση εικόνα. Βαριέμαι να αναθεωρήσω το κείμενο για να την εντάξω οργανικότερα σ’αυτό. Τη βάζω έτσι όπως είναι. Προφανώς όμως βρισκόμαστε σε ένα αρκετά προχωρημένο στάδιο σε σχέση με την πρώτη φωτογραφία αλλά μένουν πολλά μέχρι την τρίτη. Πόσος χρόνος χωρίζει την κάθε μια; Αυτό μόνο με την προσφυγή στο αρνητικό είναι δυνατό να διαπιστωθεί, πράγμα ουσιαστικά αντικειμενικά αδύνατο πια, τουλάχιστον αν δεν θυσιάσεις αρκετό χρόνο γι’αυτό.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Ρεπορτάζ, Τοπίο

Η καλύτερη εποχή!

IMG_0010--WB-DSΗ καλύτερη εποχή για να μιλήσεις για καλοκαίρι είναι ο χειμώνας. Και, καμιά φορά, μπορείς να ζήσεις συναρπαστικά το καλοκαίρι σου ακόμη και στο διαμέρισμα σου, στη πολυκατοικία σου στο πυκνοδομημένο κέντρο της πόλης σου.

Δεν υπάρχει περίπτωση ν’ανέβω στη ταράτσα της πολυκατοικίας μου χωρίς από τη μιά να πάρω μαζί μου τη μηχανή και από την άλλη να ρίξω ένα βλέφαρο γύρω για λήψεις πλονζέ. Έχω κάνει ήδη κάποιες τέτοιες αναρτήσεις. Πιτσιρίκια που παίζουν στον ακάλυπτο, απλωμένες μπουγάδες. Να και μιά με το κύμα να ξεβράζεται με τη μάνικα πάνω στο ταλαιπωρημένο απ’τον καύσωνα κορμάκι μιας απίστευτα παιχνιδιάρας και τσαχπίνας πιτσιρίκας.

Όσο υπάρχει νερό θα υπάρχουν καλοκαίρια!

Leave a comment

Filed under Ελληνικό Καλοκαίρι

Γένοιτο!

IMG_0001-WB-DSΤο ξέρω. Η εικόνα θέλει να πει πολλά αν έχεις την πρόθεση να διαβάσεις και να συσχετίσεις τα σημεία της. Ένα ζευγάρι σε στιγμές περιπάθειας. Ένα ιστιοφόρο, ανά πάσα στιγμή έτοιμο να σαλπάρει. Ένας ουρανός βαρύς. Καμιά άλλη ζωή ορατή στον ορίζοντα. Μοιάζει νάναι καρέ από κάποιο δράμα που μόλις ξεκινά; Μπορεί όμως και να μη θέλει να πει τίποτα. Μπορεί να θέλει απλά να δηλώσει τη παρουσία της και στην ανάγκη να διαδηλώσει την ομορφιά της μακριά από σενάρια του πάντα συναισθηματικού ανθρώπινου νου. Το νόημα μιας εικόνας είναι το τεντωμένο σκοινί πάνω στο οποίο θα δοκιμασθούν οι αντοχές της και η πειθώ της. Δυστυχώς η υπαρξιακότητα μιας εικόνας, η οντολογία της, σχετίζεται περισσότερο με αυτό που κάποιοι θέλουν να εννοεί και όχι με αυτό που είναι.

Μα, θα μού πουν μερικοί: είναι δυνατόν να βάζεις σε έναν άξονα-τον κάθετο στη προκειμένη περίπτωση-τρία σημαίνοντα και φορτισμένα με νόημα στοιχεία-το αρχετυπικό ζευγάρι, το ιστιοφόρο και τον απίστευτα δραματικό ουρανό και να μην θέλεις-με σαφήνεια μάλιστα-να πεις κάτι; Προφανώς και τάβλεπα όλα αυτά αλλά, θα σας εξομολογηθώ κάτι: ήθελα όλα αυτά να διαβάζονται ερήμην του πιθανού-τόσο εύκολου και τόσο προφανούς ε;-νοήματος που μπορεί να έφερναν συνδυασμένα. Αν αυτή την εικόνα την διαβάζουν άνθρωποι μέσα στην πεπερασμένη τους δυνατότητα να αντιλαμβάνονται τα φαινόμενα, είναι αναπόδραστο να τής δώσουν την ερμηνεία που είναι αυτοματικά προφανής. Οι άνθρωποι δίνοντας της την αναμενόμενη ερμηνεία ουσιαστικά δηλώνουν με τον τρόπο τους και την συναισθηματική τους εμπλοκή με το περιεχόμενο της. Όμως επιδίωκα κάτι πιο εσωτερικά φιλόδοξο που περιέργως όμως είναι  και πιο ψυχρό. Δίνοντας κοσμικές διαστάσεις στην εικόνα-σαν πρώτη ανάγνωση η εικόνα είναι ένα τοπίο κυρίως-θάθελα να εννοηθεί ότι, αυτό που βλέπουμε είναι το στιγμιαίο βλέμμα-μπορεί και τυχαίο-που έριξε ο Θεός εκείνη ακριβώς τη στιγμή,  σ’αυτό το μέρος και πάνω σ’αυτά τα στοιχεία που παρατίθενται στην εικόνα. Και ο Θεός δεν μπορεί να ταυτίζεται συναισθηματικά με τα δημιουργήματα του γιατί αυτά είναι τα πειραματόζωα του.

Συνοπτικά: θάθελα η εικόνα να είναι η αποτύπωση του ψυχρού, αμέτοχου βλέμματος του Θεού, που μπορεί την ίδια στιγμή να βλέπει και το γενικό και το ειδικό. Να έχει όλη εκείνη την πυκνότητα της Ουσίας αλλά  και την αφοριστικότητα της τελεσιδικίας: Γένοιτο!

Leave a comment

Filed under Couples, Πειραιάς, Τοπίο