Monthly Archives: March 2014

Windows 2014

Milano-Flamboyant-baroque-window-WB-DS

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω ένα μπαράζ εκθέσεων και εκδόσεων-οι τελευταίες σε μεγάλο βαθμό είναι κατάλογοι των πρώτων-με θέμα και αποκλειστικό αντικείμενο το “Παράθυρο”. Αν και από μιά πρώτη άποψη το θέμα φαντάζει μικρού ενδιαφέροντος, στη πραγματικότητα βρίσκεται στον θεωρητικό πυρήνα των παραστατικών τεχνών, της ζωγραφικής και της φωτογραφίας κατά κύριο λόγο. Την αφορμή γι’αυτή την ανάρτηση μού την έδωσε μια καθαρά φωτογραφική έκθεση που οργανώνει το Μουσείο Γκετύ στη Καλιφόρνια. Ζήλεψα! Έχω κι εγώ μερικές εκατοντάδες-είμαι απολύτως σίγουρος ότι μπορεί να είναι και χιλιάδες αλλά είτε δεν τυπώθηκαν είτε όντας slides δεν έχω δυνατότητα να τις σκανάρω-έχω λοιπόν ένα τεράστιο αριθμό εικόνων που άνετα μπαίνουν στη θεματική  “Παράθυρα”. Όχι, δεν με ενδιαφέρει η απλή καταγραφή διαφόρων μορφών παραθύρων και η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης είναι απολύτως ατύπικη στο πώς αντιλαμβάνομαι το θέμα. Την έβαλα περισσότερο για να κάνω κάποιου είδους εικονολογοπαίγνιο με τον αγγλόφωνο τίτλο της ανάρτησης, που πονηρά υπαινίσσεται κάποιο καινούργιο λειτουργικό σύστημα. Φαντάζεστε να είχε τέτοια παραληρηματικά εξεζητημένα μπαρόκ γραφικά;

Urban-Still-Life-Frame-Thision-Adrianou-str.-WB-DS-NV

Κάνοντας ένα πρόχειρο tour στο αρχείο μου διαπίστωσα ότι ακριβώς ,λόγω της αντισυμβατικής αντιμετώπισης του θέματος παράθυρο, ελάχιστες από τις φωτογραφίες είχαν στο τίτλο τους τη λέξη παράθυρο. Έπρεπε λοιπόν να ψάξω με άλλες λέξεις. Από την άλλη επειδή συνέβαινε αυτές οι φωτογραφίες να μην είναι ανθρωποκεντρικές-πολύ λίγες μπαίνουν σ’αυτή τη κατηγορία, οι περισσότερες ανήκουν στη θεματική “Αστικές Νεκρές Φύσεις”-ταλαιπωρήθηκα ιδιαίτερα για να καταφέρω να βρω τέσσερις πέντε έτσι ώστε να φτιάξω την ανάρτηση μου, γιατί εκτός των άλλων δεν ήθελα να σπαταλήσω πολύ χρόνο να τις επεξεργαστώ.Kids-Window-Kanniggos-Sq-DS

Όπως προανέφερα το θέμα παράθυρο έχει μεγάλη, εμβληματική αξία τόσο για τη ζωγραφική όσο και για τη φωτογραφία. Ήδη από την περίοδο της πρώιμης Αναγέννησης η εμβληματική μορφή του Leon Battista Alberti είχε περάσει την αντίληψη ότι η εικονοποιΐα είναι αναπαράσταση του κόσμου όπως ιδεατά τον βλέπουμε μέσα από ένα παράθυρο. Μέσα σ’αυτά τα όρια, στο πλαίσιο δηλαδή αυτού του εικονικού παραθύρου, κατασκευάζεται ένα εικονικό σύμπαν που προσπαθεί με την συντακτική θέληση του δημιουργού του και τη συνέργεια της επιστήμης της προοπτικής, να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας. Μια νέα πραγματικότητα. Από και και πέρα άνοιξε ο δρόμος για τη διεξοδικότερη ανάλυση και μέσω αυτής τον εμπλουτισμό με νέες θεωρητικές και πρακτικές κατακτήσεις , όπως η ατμοσφαιρική προοπτική του Leonardo da Vinci που επιτυγχάνεται με μια ορισμένη διαχείριση του χρώματος και του φωτός.Milano-Castello-Sforzesco-Window-WB-DS

Με τη φωτογραφία το θέμα παράθυρο μπήκε σαν απτή εργαλειακή πραγματικότητα στην καθημερινότητα του δημιουργού. Το σκόπευτρο είναι ήδη ένα παράθυρο σε μικρογραφία και είναι αδιανόητη η φωτογραφική πράξη χωρίς αυτό,ακόμη και αν σήμερα παίρνει καμιά φορά την παραπλανητική μορφή της εικόνας στην οθόνη του κομπιούτερ, πάλι σε παράθυρο θα γυρίσει με τη χρήση των γραφικών των windows!Couple-Larissis-RWS-Train-WB-DS

Δυστυχώς οι εικόνες που παραθέτω μόνο μια πολύ περιορισμένη γκάμα της αχανούς αυτής θεματικής περιέχουν. Είναι απίστευτο πόσες φωτογραφίες μπορούν να ενταχθούν σε ένα τέτοιο θέμα. Όταν το συνειδητοποίησα-είχα χάσει το μπούσουλα πια-έντρομος, σταμάτησα την έρευνα. Είχα βρει καμιά δεκαριά φωτογραφίες και από αυτές διάλεξα αυτές που δεν χρειάζονταν πολλή επεξεργασία-μα πού βρίσκεται τόση σκόνη τέλος πάντων;Pireus-Freatida-Landscape-WB-DS

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου

Το μαλλί τη γυναικί κόσμον φέρει

Long-haired-woman-Ermou-str.-theatre-WB-DS

Εντάξει, το ξέρω ότι είναι λίγο αδόκιμη η φράση που βάζω για τίτλο της ανάρτησης αλλά εδώ είμαστε λίγο χαλαροί με τη γλώσσα και τα λογοπαίγνια. Το μπλογκ είναι αυστηρά φωτογραφικό και απίστευτα χαλαρό ή και αν το θέλετε ακόμη και παιχνιδιάρικα αιρετικό,  ανορθόδοξο και βέβηλο στα φιλολογικά. Τόχουμε ξαναγράψει άλλωστε ότι τα κείμενα εδώ δεν έχουν καμιά σημασία και τα προσθέτουμε σαν κράχτη, αφού ζούμε σε μια κοινωνία που, καλώς ή κακώς,  συνεχίζει, παρόλα τα θρυλούμενα, να είναι λογοκρατική. Τα κείμενα σε κάθε εκδοχή τους, από τον τίτλο μέχρι τις λεζάντες είναι η γαρνιτούρα στο κυρίως πιάτο που σερβίρουμε εδώ και που είναι πάντα και μόνο οι εικόνες.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Ο ουρανός στα δυό (αρχαιολογικά φωτογραφικά προβλήματα)

Akropolis-Couple-Photoshooting-WB-DS

Με αυτή τη φωτογραφία, τραβηγμένη κάπου στο 1990, μού παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το πρόβλημα ένα μέρος του καρέ-κυμαινόμενο κάθε φορά, από μια εντελώς αδιόρατη οριζόντια-παράλληλη με το οριζόντιο καρέ-λωρίδα μέχρι, όπως εδώ-ακόμη και το μισέ καρέ, να έχει διαφορετική εκφώτιση. Δεν συνέβαινε συχνά, θάλεγα μάλλον σπάνια. Αυτό με έκανε να μην τού δίνω ιδιαίτερη σημασία. Αν όμως έπεφτε σε κάποια εικόνα που συνέβαινε να μ’αρέσει, με εξόργιζε και το θεωρούσα άδικο, γιατί ακριβώς ήταν και δυσεξήγητο, να συμβαίνει, ειδικά στο καλό καρέ.

Όταν άρχισαν να πυκνώνουν αυτές οι προβληματικές λήψεις, κατάλαβα ότι έπρεπε κάπως να ζητήσω τη συνδρομή κάποιου τεχνίτη. Έδωσα στο Σκιαδόπουλο τη κάμερα για σέρβις-ήταν η πρώτη μου Leica, η R6-αλλά δεν εντόπισαν κάποιο εμφανές πρόβλημα στα τεστ που της έκαναν.Εν πάση περιπτώσει έγινε ένα κάποιο σέρβις και με διαβεβαίωσαν ότι η λειτουργία της ήταν άψογη-εξάλλου ήταν καινούργια μηχανή-ήταν ζήτημα αν είχε κλείσει εξάμηνο.

Λίγο καιρό μετά από εκείνο το σέρβις, το πρόβλημα επανέκαμψε. Διαπίστωσα μετά από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στις φωτογραφίες που έβγαιναν προβληματικές, ότι αυτό συνέβαινε σχεδόν αποκλειστικά στα κάθετα καρέ, στις κάθετες λήψεις και μόνο μια οριζόντια φωτογραφία εντόπισα με ανάλογο πρόβλημα, πολύ μικρότερης όμως έντασης και αυτό μόνο κοντά στο κάτω περιθώριο της εικόνας. Έκανα μια πρόχειρη επεξεργασία στο μυαλό μου όλων των λήψεων που ήταν έτσι προβληματικές-εδώ με βοήθησε ιδιαίτερα το μόνο οριζόντιο. Διαπίστωσα λοιπόν ότι το πρόβλημα μού προέκυπτε κάθε φορά που θέλοντας να κρατάω αποφασιστικά σταθερή τη κάμερα, ασκούσα πολύ μεγάλη πίεση πάνω στο σώμα της μηχανής και κυρίως στο πίσω της μέρος.Η πίεση αυτή μεταβιβαζόταν στο φιλμ κι από κει στην κουρτίνα, που τη στιγμή της λήψης μετακινούνταν. Όταν το συνειδητοποίησα ότι αυτή ήταν αιτία που δημιουργούσε αυτό το ενοχλητικό πρόβλημα, προσπαθούσα από κει και πέρα να κρατάω πιο χαλαρά τη μηχανή και πράγματι δεν ξαναείχα κάτι ανάλογο παρά μόνο με τις λίγες εκείνες φορές που, ξεχασμένος προφανώς και παρασυρμένος από μιαν επείγουσα αναγκαιότητα που μού προέκυπτε εκτάκτως, επανερχόμουν ασυνείδητα στον αγχωμένο “πιεστικό” εαυτό μου.

Leave a comment

Filed under Couples, Αναλογική Φωτογραφία, Φωτογραφίες δρόμου

Το δικαίωμα στην τεμπελιά και δυό αβγά Κίνας

Irodou-Attikou-str.-Dog-lines-WB-R-DS

Πόσο παρεξηγημένος τίτλος και πόσο παρεξηγημένος ο άνθρωπος που έγραψε το σπουδαίο αυτό κείμενο! Κι όμως όλη του η ζωή είναι η επιτομή της σκυλίσιας εργατικότητας και της σθεναρής συνέπειας στην υπηρεσία των ιδεών που διατύπωνε. Δεν έχει γίνει κατανοητό από πολλούς-συνήθως από αυτούς που δεν είναι εξοικειωμένοι με την ανάγνωση βιβλίων- ότι προκειμένου να διατυπώσεις κάτι ρηξικέλευθο πρέπει να το φέρεις στα εκφραστικά του όρια. Προφανώς ο  Lafargue δεν μίλαγε για το είδος εκείνο τεμπελιάς με την πεζή αντίληψη του μη παραγωγικού όντος αλλά τη δημιουργική παύση, το είδος εκείνο της αναγκαίας ανθρώπινης αγρανάπαυσης, που είναι το αναγκαίο στάδιο για επίτευξη ακόμη υψηλότερων στόχων του ανθρώπινου είδους. Οι θεωρίες αυτού του ανυπότακτου και επαναστατικού μυαλού έπιασαν καρπούς και οδήγησαν σε μια σειρά από απαράγραπτα δικαιώματα που, αν και σήμερα απειλούνται από τη δριμεία επίθεση της αδηφάγας παγκοσμιοποίησης που βρίσκει διέξοδο στο παραγωγικό της πρόβλημα τη φτηνή εργασία και τη συνακόλουθη σκλαβιά-σκεφθείτε ότι όλο αυτό ξεκίνησε από τη μόνη-κομουνιστική και καλά!-υπερδύναμη του πλανήτη μας, την Κίνα!

Ο εικοστός αιώνας, ο αιώνας της εδραίωσης των μεγάλων κοινωνικών κατακτήσεων, ανάμεσα τους το οκτάωρο και η εβδομαδιαία αργία, είναι ο πιο ευτυχισμένος αιώνας στην ιστορία της ανθρωπότητας, έστω και αν αυτό αφορά βασικά λίγους λαούς, του βόρειου ημισφαίριου κυρίως. Οι κατακτήσεις αυτού του αιώνα, που είναι ακριβώς αποτέλεσμα των θεωριών του Λαφάργκ, μπορεί να τείνουν να υποχωρούν και να καταργούνται σταδιακά η μία μετά την άλλη αλλά έχουν μπει στο DNA της ανθρωπότητας. Η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας θα ξέρει πως κάποτε υπήρχε ευμάρεια και δημιουργική σχόλη και για τις μεγάλες μάζες των απλών ανθρώπων και όχι μόνο για τους λίγους προνομιούχους αυτής της ζωής. Αυτή είναι μιά λυχνία ακοίμητη που πάντα θα φωτίζει τις ελπίδες της ανθρωπότητας όταν θα περνάει δύσκολες ώρες δοκιμασίας και στερήσεων-έρχονται αυτές και δεν είναι μόνο στην Ευρώπη, που στην πραγματικότητα είναι και η μόνη Ήπειρος που κάπως μοιάζει να ανθίσταται στη λαίλαπα αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη: από τις ΗΠΑ όπου κάθε ιδέα διαδήλωσης στη Wall Street έχει ακυρωθεί από την ανελέητη διοίκηση του πιο λευκού Προέδρου που είχαν ποτέ στην Αμερική, μέχρι τη Βραζιλία όπου σοσιαλιστική κυβέρνηση μετατρέπει τους ήδη άστεγους σε είλωτες και εξόριστους ακόμη και από τις παραγκουπόλεις τους. Για να μην αναφέρουμε τα τέρατα που συμβαίνουν στην ίδια την Κίνα, που είναι υποτίθεται η Μητρόπολη του Σοσιαλιστικού Μετασχηματισμού-τι ανέκδοτο κι αυτό ε; πόσο πονεμένο ανέκδοτο!

 

 

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Πωλήσεις-Ανταλλαγές

Adrianou-Str.-Boy-wheelchair-WB-DS

Τραβηγμένη όχι απλά την πρώτη χρονιά της ενασχόλησης μου με τη φωτογραφία αλλά τους εντελώς πρώτους μήνες της, στο απίστευτα πια μακρινό 1987-βάλτε με το νου σας πόσο χρονών είναι πια το πιτσιρίκι!-λογικά πρέπει να είναι και από τις πρώτες εικόνες μου από την πολυύμνητη από μένα οδό Αδριανού. Αν και ήδη από τις πρώτες αυτές φωτογραφίες μου ο φορμαλισμός μου, που προφανώς μού είναι έμφυτος, με οδηγούσε πάντα σε αυστηρά και ισορροπημένα κάδρα, που σέβονταν την προοπτική και τους κανόνες της επιμελημένης σύνθεσης, η φρεσκάδα του βλέμματος, που σαν νεώτερος είχα πάνω στα πράγματα, μού επέτρεπε να αποτολμώ και κάδρα σαν κι αυτό και που σήμερα θα ήμουν πολύ πιο επιφυλακτικός να τα τολμήσω. Βέβαια το κάδρο ισορροπεί συνθετικά, δεν χύνεται, δεν σκορπάει, δεν απλώνεται,  απλά τώρα θα φρόντιζα να κρατήσω τις οριζόντιες γραμμές, παρόλο ότι ο νορμάλ φακός δεν μού έδινε την ευχέρεια να ανοίξω το κάδρο μου. Η εικόνα πάντως στέκει-βοηθάει και το ίδιο το “αεροπλανικό” ας πούμε θέμα και τόσο ο κορμός του πιτσιρικά όσο και το αναπηρικό καρότσι, δηλαδή οι δύο πρωταγωνιστές της φωτογραφίας, είναι κάθετα στο κάδρο- και το μήνυμα της προσλαμβάνεται εύκολα και άμεσα, ακόμη και από ξένους που, χωρίς να ξέρουν, διαισθάνονται τι γράφει η αγγελία πάνω στο αναπηρικό καρότσι. Το έζησα αυτό με έναν άνθρωπο όχι λιγότερο αισθαντικό από τον ίδιο τον Jean Luc Monterosso, όταν άπλωσε το ευτυχισμένο πηγαίο του γέλιο πάνω στο ευχάριστα έκπληκτο πρόσωπο μου, που δεν είχε ακόμη προλάβει να του εξηγήσει.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Το περιθώριο στο κέντρο της προσοχής

Neoclassical-Building-Gate-with-pigeon-on-its-top-WB-DS

Η ζωή του δρόμου είναι τόσο απρόβλεπτη για το φωτογράφο όσο και η ίδια η ζωή για όλους μας. Ακόμη και στο συντεταγμένο πλαίσιο της πόλης καραδοκεί κάθε στιγμή η έκπληξη και καραδοκεί εκεί ακριβώς που κάποιος θα έβλεπε την πιο πεζή, την πιο κοινή καθημερινότητα. Γιατί η ζωή είναι αείρροη και δεν γνωρίζει τις νόρμες του καλουπιού.

Ποτέ στη ζωή μου δεν θα μού έβγαινε και με κανενός είδους προγραμματική διάθεση να βάλλω ένα περιστέρι μόνο του στη γωνία του σχεδόν άδειου φωτογραφικού μου κάδρου. Τόφερε όμως ο τόπος, ο χρόνος και οι συγκυρίες του πώς αντιλαμβανόμουν τη στιγμή της λήψης έτσι τη σύνθεση ώστε να έχω αυτό το αποτέλεσμα που βλέπετε στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης. Ότι πάντως θα δημιουργούσα μια τόσο έκδηλα ασύμμετρη, παρόλη την περί του αντιθέτου πρώτη εντύπωση, σύνθεση δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ και φυσικά ούτε να το προγραμματίσω.

Η ζωή του δρόμου πλασάρει στο φωτογράφο εντυπώσεις προς μορφοπλαστική διαχείριση. Τι χρειάζεται ο φωτογράφος γι’αυτό; Καλά αντανακλαστικά. Το ένστικτο να αναγνωρίσει αυτό που είναι αξιοφωτογράφητο-δεν χρειάζεται να είναι συμβατικά σημαντικό. Οργανωτική φαντασία συνδυασμένη με συνθετική αντίληψη. Και φυσικά οργωμένα με τα πόδια του χιλιόμετρα. Οι πιθανότητες να παράξεις φωτογραφικό έργο μένοντας σε ένα σημείο και περιμένοντας να έρθει ο κόσμος μπρος στη κάμερα σου είναι τόσες όσες και εκείνου που περιμένει να του πέσει η πίτα για να τη φάει.

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Η πόλη, η επανάσταση και το κοινό τους τέλος-που δεν θα υπάρξει…

Demonstrations-Fire-Patission-str.-Polytechnic-school-WB-DS

Υπάρχουν αυθεντικές λαϊκές εξεγέρσεις; Σίγουρα αλλά είναι λιγότερες από όσες από πρώτη άποψη φαίνονται. Ο λαός έχει την αίσθηση της οικονομίας των δυνάμεων του και ξέρει πότε πράγματι χρειάζεται, πότε μάλλον επιβάλλεται να εξεγερθεί. Η δικιά μου γενιά έζησε μια τέτοια περίπτωση στη πιο καθαρή της εκδοχή το 2011 με την “Πλατεία”. Το Πολυτεχνείο, παρόλο ότι είναι σαφώς μια αυθεντική λαϊκή εξέγερση και μάλιστα υπό ασυγκρίτως δυσκολότερες περιστάσεις γιατί υπήρχε δικτατορία και μάλιστα ανελέητη στις προθέσεις της, δεν το έζησα σαν ενήλικος και πέρα από την αύρα ενός ενθουσιασμού ο παλμός εκείνης της εξέγερσης δεν έφτασε στο παιδικό μου δωμάτιο και δεν έγινε αντιληπτός σαν αυτό που πραγματικά ήταν.

Οι λαοί σε δύσκολες και πιεσμένες συγκυρίες και όταν έχουν πια “φορτώσει” για πολλά χρόνια, κάποια στιγμή ξεσπούν και αν είναι αληθινά αποφασισμένοι να φέρουν τα πράγματα σε μια έκβαση που όντως ανατρέπει πράγματα, είναι σίγουρο ότι θα το πετύχουν. Αλλά όχι όλοι οι λαοί. Μόνο οι προνομιούχοι λαοί που τα κράτη στα οποία ανήκουν δεν έχουν στρατηγική εξάρτηση από άλλα. Οι λαοί των μεγάλων κρατών μπορούν να επαναστατούν-αλίμονο το κάνουν τόσο σπάνια όμως!-και να κανονίζουν αυτοί τις τύχες τους-κατά το μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Όμως οι λαοί των μικρών κρατών(οι λαοί είναι πάντα μεγάλοι, τα κράτη ποικίλουν στο μέγεθος τους), που συμβαίνει να εξεγείρονται πιο συχνά-θάχουν τους λόγους τους προφανώς-όσο και να επαναστατούν, από ένα σημείο και πέρα, τη διαχείριση της εξέγερσης τους την αναλαμβάνουν τρίτοι που, υιοθετώντας τα εξωτερικά στοιχεία της εξέγερσης, την προσαρμόζουν στη συνέχεια μια χαρά έτσι ώστε τελικά και αφού με μικροδιορθώσεις δοθεί η εντύπωση της αλλαγής-φύγε εσύ, έλα εσύ-να επανερχόμαστε στα ίδια-η Αίγυπτος, που παρεμπιπτόντως δεν είναι καμιά αμελητέα περίπτωση χώρας, είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα.

Νομίζω ότι ο 21ος αιώνας φέρνει το τέλος των επαναστάσεων. Οι διάφοροι Μέτερνιχ έχουν πια μια πολύ καλή τεχνογνωσία και ξέρουν πώς να υπονομεύσουν και την αυθεντικότερη και δυναμικότερη εξέγερση. Αν μάλιστα προστεθούν οι κατακτήσεις της νέας τεχνολογίας που είναι σε θέση να καταγράψουν τα μάτια ακόμη και δύο εκατομμυρίων διαδηλωτών στους δρόμους και τις πλατείες και με έξυπνα διατυπωμένα ραβασάκια να σε στέλνουν την επομένη να πρέπει να διεκπεραιώνεις προσωπικές σου μικρές ή μεγάλες παρανομίες-όλοι έχουμε κάποια-τότε μπορούμε να καταλάβουμε σε ποιο λαβύρινθο έχουμε μπει και πόσο δύσκολο θα μας είναι να ξαναβγούμε.

Τελικά εκείνος ο απίθανος που συνήθιζα να τον λοιδωρώ-δεν μού άρεσαν ποτέ οι αφηγήσεις επιστημονικής φαντασίας-ο Όργουελ αποδείχτηκε το αληθινά προφητικότερο μυαλό ολόκληρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος αν έγραψε σπουδαία λογοτεχνία, έγραψε όμως προφητείες που πραγματοποιούνται. Τον φαντάζομαι ουσιαστικά σαν τη συνέχεια εκείνου του άλλου αναχωρητή του Ευρωπαϊκού πνεύματος, του Ζαν Ζακ Ρουσώ,  που ζητούσε απ’τον άνθρωπο να γυρίσει στις φυσικές του ρίζες που σε καμιά περίπτωση δεν βρίσκονται στη πόλη. Ο ζόφος του οργουελικού “1984”, που είναι ένας εφιάλτης της πόλης, συναντάει την άρνηση μας να ακούσουμε τις προτροπές του Ρουσώ. Τα δύο αυτά σπουδαία μυαλά είναι παραπληρωματικά και μοιάζει το ένα να είναι το αντεπιστέλλον πνεύμα του άλλου.

Η επανάσταση είναι αστικό φαινόμενο. Σαν τέτοιο νομοτελειακά έχει δύο τρόπους να καταργηθεί: ή καταργώντας την πόλη ή να μας απορροφήσει τόσο πολύ η πόλη μ τους όλο και επιδεξιότερους και τεχνολογικά πια αρτιότερους άρα δολιότερους μηχανισμούς της και να μας φέρει στην κατάσταση που βρίσκονται τα κοτόπουλα στο ορνιθοτροφείο. Αν τα καταφέρουν ποτέ να κάνουν επανάσταση, ε τότε θα τα καταφέρει κι ο άνθρωπος.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography