Monthly Archives: March 2015

Το θαύμα της Αγίας Παρασκευής

.---Ag.-Paraskevi-Aiolou-DS-nv
Οι θρησκείες πεθαίνουν. Αυτό είναι πια σίγουρο. Ο ρασιοναλισμός μπορεί να μην είμαστε βέβαιοι ότι τις αντικατέστησε και ότι κυριαρχεί-όσο υπάρχουν καφετζούδες και χαρτορίχτρες, ποιος μπορεί να το ισχυριστεί αυτό;- αλλά οι θρησκείες σαν διαδικασίες λατρείας με μηχανισμούς υποστήριξης, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει αυτός της παραγωγής εκκλησιαστικού πολιτισμού, μοιάζει να φθίνει ανεπιστρεπτί. Δεν έχω καταλάβει, δεν έχω αντιληφθεί να παράγεται πρωτογενής πολιτισμός με αφορμή τη θρησκεία. Δεν εμπνέει πια τον δημιουργικό καλλιτέχνη η θρησκεία. .---Aiolou-Ag.paraskevi-DS
Όμως τα έργα αυτού του πολιτισμού είναι εδώ, μπροστά μας, σε κάθε βήμα μας στη καθημερινότητα μας. Οι γυναίκες που ψωνίζουν στην Αιόλου, καταναλώνουν, σίγουρα με ένα διαφορετικό τρόπο, τη θρησκεία στα πλαίσια των καταναλωτικών εκδρομών τους στον μεγάλο εμπορικό αυτό δρόμο του κέντρου της Αθήνας. Βάσιμα μπορώ να ισχυριστώ ότι ο κόσμος που μπαίνει σε καθημερινή βάση στο μοναστηριακό εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής στην Αιόλου, είναι πολλαπλάσιος εκείνου της πολύ πιο μεγαλόπρεπης γειτονικής εκκλησίας της Χρυσοσπηλιώτισσας. Υπάρχει κάτι μυστηριακά ταπεινό και άρα αξιοπρόσεκτο και ηθικά-και κατ’επέκταση αισθητικά-ενδιαφέρον για μιά τέτοια προτίμηση. Μ’αρέσει αυτό. Το ήθος της μεταβυζαντινά χριστιανικής ταπεινότητας επιβιώνει στην ιδιαίτερη αγάπη που ακόμη τρέφει ο σύγχρονος έλληνας για τα μικρά, φτωχικά εκκλησάκια.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Από το τρίκυκλο στη Μερσεντές(Μελόδραμα στη Πατησίων)

.---Patission-str-Man-repairing-tricycle-WB-DS-sh
Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης, τραβηγμένη καμιά 25αριά χρόνια πριν στη Πατησίων, λίγο μετά το το Πολυτεχνείο, μού θύμισε ένα φοβερό, κινηματογραφικού χαρακτήρα, βίωμα που τόζησα στο ίδιο ακριβώς σημείο, ξημερώματα κάποιας αποκριάς. Έτσι ψιλοζαλισμένος καθώς ήμουν απ’το ποτό, ζήτησα απ’τη παρέα μου που θα με πήγαινε στο σπίτι μου στα Εξάρχεια, να με αφήσει στη Πατησίων, έτσι ώστε τη λίγη αυτή απόσταση να τη διανύσω μέσα στο στο κρύο για να ξελαμπικάρει κάπως το θολωμένο μου απ’το οινόπνευμα μυαλό και να μπορέσω να κοιμηθώ πιο εύκολα. Ξάφνου, εκεί που περίμενα στο πεζοδρόμιο για να περάσω απέναντι, σταματάει λίγο πριν από μένα μια λουσάτη κατάμαυρη μερσεντές και ο οδηγός της, ένας λέτσος με κουστούμι, βγαίνει, κάνει το γύρο του αμαξιού του και έρχεται στη θέση του συνοδηγού και ανοίγοντας τη πόρτα βγάζει με τη βία μια γουνοφορούσα γυναίκα που εκλιπαρούσε σκληρίζοντας υστερικά. Ο άνδρας ήταν λιγομίλητος-δεν θυμάμαι να είπε λέξη, πάντως σίγουρα πολλά δεν πρέπει να είπε. Έδειχνε όμως αποφασισμένος σ’αυτό που εκτελούσε, παρόλες τις κραυγές της άτυχης γυναίκας, που αντιστεκόταν κρατημένη από ό,τι έβρισκε στο αμάξι. Οι αντιστάσεις της όμως ήταν ατελέσφορες και τελικά βρέθηκε έξω απ’το αμάξι, στο δρόμο πια και πιάστηκε απ΄τα πόδια του. Ο άντρας τη κλώτσαγε και για λίγο χρόνο αυτή, πιασμένη πια από το ένα του πόδι, σερνόταν στην άσφαλτο. Όλη αυτή η σκηνή εκτυλισσόταν από την πλευρά του άνδρα βουβά ενώ από την πλευρά της γυναίκας, αρχικά με υστερικές κραυγές αλλά σύντομα, σωματικά και ψυχικά εξουθενωμένη προφανώς, ξέπνοα και στο τέλος βουβά αλλά κλαμένα. Όταν ο άνδρας ελευθερώθηκε απ΄τη λαβή της απελπισμένης γυναίκας, μπήκε γρήγορα στο αμάξι του και εξαφανίστηκε με αστραπιαία ταχύτητα μέσα στη νύχτα. Καταλάβαινα ότι αυτή ήταν μια υπόθεση στην οποία δεν είχα λόγο να εμπλακώ-ο άνδρας μύριζε περιθώριο και παρανομία και καλό είναι να φυλάγεσαι από τέτοιες περιπτώσεις-αλλά στο σημείο που κείτονταν η γυναίκα θα μπορούσε να τής τύχει κάτι ακόμη πιο δυσάρεστο και αληθινά τραγικό, αφού τέτοιες ώρες τα αυτοκίνητα στην άδεια Πατησίων τρέχουν πολύ.Τη βοήθησα να σηκωθεί και τη ρώτησα αν χρειαζόταν κάποια βοήθεια. Με ευχαρίστησε κάνοντας μια αρνητική κίνηση, τακτοποίησε το μαλλί της και τίναξε λίγο τα εκκεντρικά γυαλιστερά ρούχα της και τη γούνα της. Μύριζε οινόπνευμα. Τη παρακολούθησα για λίγο με το μάτι, για να σιγουρευτώ αν ελέγχει το σώμα της. Είχε ανακτήσει τη κυριαρχία της και χωρίς να αναζητήσει κάποιο ταξί, πήρε τη Στουρνάρη προς την 3ης Σεπτεμβρίου. Σε κάποιο φανοστάτη, κοντοστάθηκε και έβγαλε το καθρεπτάκι να φτιάξει το μακιγιάζ της.Η νύχτα της κι η νύχτα μου. Γι’αυτήν η καθημερινότητα της, για μένα μια εικόνα χαραγμένη για πάντα στη ζωή μου.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Λευκή νεκρή φύση

.---Studio-Still-Life-with-glasses,-broken-watch-and-scissors
Από τις ελάχιστες φορές που χρησιμοποίησα λευκό φόντο στις κατά καιρούς νεκρές φύσεις που έφτιαχνα στο στούντιο. Αν και πάνε πολλά χρόνια που έκανα αυτή τη φωτογράφιση-κάτι λιγότερο από 20-και δεν θυμάμαι μια τέτοια λεπτομέρεια, το βέβαιο είναι ότι λογικά θα ξεκίνησα με πολύ πιο σκούρο φόντο. Προφανώς δεν λειτούργησε και γι’αυτό κατέφυγα στο λευκό που συνήθως ήταν η απολύτως τελευταία μου επιλογή. Είναι ενδεικτικό ότι σε μια γωνιά στο σπίτι μου έχω ακόμη το ρολό με το χαρτί αυτό-το μόνο που μού έχει μείνει, πράγμα που αποδεικνύει ότι το χρησιμοποίησα ελάχιστα.
Απ’την άλλη, αυτή η νεκρή φύση-μια από τις πιο εγκεφαλικές εικόνες όλης μου της δημιουργικής μου ζωής-μοιάζει, μέσα στην μινιμαλιστική της απλότητα και τη σουρεαλιστική διατύπωση, να είναι η σαφέστερη του είδους της. Σού φαίνεται πως τη καθοδηγεί μια στέρεη και θεμελιωμένη σκέψη και πολύ λιγότερο μια καλλιτεχνική, ποιητικής υφής, ενόραση. Ξέρετε καμιά φορά τα όρια ανάμεσα στη σκέψη, το συλλογισμό απ’ τη μια και τη καλλιτεχνική δημιουργία, που υποτίθεται ότι υποκινείται από τη παρόρμηση της ποιητικής έμπνευσης, είναι τόσο σχετικά, ώστε το έργο τέχνης περισσότερο να μοιάζει με θεώρημα παρά με συναίσθημα. Μια τέτοια εξέλιξη ποτέ δεν θα με χάλαγε, εμένα που πάντα θεωρούσα την τέχνη επιστήμη και την επιστήμη εκδοχή τέχνης και ενόρασης.

Leave a comment

Filed under Still Life

Tronie

.---Tronie-DS-2
Tronie στην ιστορία της ζωγραφικής των Κάτω Χωρών του 17ου αιώνα, χαρακτηρίζεται αυτό το είδος κάπως εξιδανικευτικού πορτραίτου που παριστάνει κάποια εξωτική μορφή, ντυμένη με έναν εντυπωσιακό τρόπο, που παραπέμπει συνήθως στην ανατολή, χωρίς να αποκλείεται όμως και παραπομπή σε παλαιότερες ευρωπαϊκές εποχές-εκείνη την εποχή η επιτομή του ευρωπαϊκού εξωτισμού ήταν οι Πολωνική ενδυμασία. Οι περισσότεροι είμαστε εξοικειωμένοι με τέτοιου είδους πορτραίτα μέσω της τέχνης του Ρέμπραντ, όπου συμπεριέλαβε τέτοια φανταστικά πορτραίτα όχι μόνο της γυναίκας του και του γυιού του αλλά και μεγάλο αριθμό αυτοπροσωπογραφιών του, ντυμένος πότε σαν αριστοκράτης, πότε σαν εξωτικός πρίγκηπας. Όχι λίγες φορές μοντέλα του για τέτοιου είδους πορτραίτα είχαν υπάρξει η μάνα του και διάφοροι θείοι του, γείτονες του, εβραίοι φίλοι του. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο στούντιο του είχε πολλά πανάκριβα αξεσουάρ-φτερά, ανατολίτικα υφάσματα, σπαθιά, γούνινα καπέλα-με τα οποία μεταμόρφωνε τα μοντέλα του σε ό,τι η πλούσια και γόνιμη φαντασία του τον ενέπνεε κάθε φορά.

Αν και δεν με ενθουσιάζουν οι αναφορές από τη ζωγραφική στη φωτογραφία-τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι-δυό τρεις φορές το έχω επιχειρήσει κι εγώ, έτσι για το δημιουργικό της φάσης. Όσες λίγες φορές το έχω κάνει, ποτέ δεν παραπέμπω σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο ή σε κάποιο ζωγραφικό στυλ. Άλλωστε η εικόνα που παράγεται είναι προϊόν της φαντασίας που τη γεννά το φτωχό υλικό των ελάχιστων αξεσουάρ που διέθετα στο στούντιο. Η φωτογραφία της ανάρτησης δημιουργήθηκε με την αφορμή που το μοντέλο της φωτογραφίας δεν έφερε κανένα ρούχο ή αξεσουάρ, οπότε αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω και πάνω στον αυτοσχεδιασμό, που αρχικά είχε πιο συμβατικές προθέσεις, τυπικές μιάς φωτογράφισης για book μοντέλου, τελικά έφτασα στο φευγάτο αυτό αποτέλεσμα. Ένα χαλί τραπεζιού, μια φούντα για σημαία, ένα ξεχειλωμένο γυναικείο ριγωτό μπλουζάκι και ένας σπαθόμορφος χαρτοκόπτης και ιδού η εικόνα ενός εξωτικού οριενταλισμού. Πλάκα δεν έχει;

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Απόλλωνας και Εσταυρωμένος

Πανεπιστημίου-12.37-τυτυγηβν
Καταχρηστικά και σίγουρα με διάθεση υπερβολής, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή τη φωτογραφία νιτσεϊκή-το πάνω μέρος της φυσικά, εκεί όπου υπάρχει το εύρημα της αντιπαράθεσης των δύο εμβληματικών μορφών του παγανισμού και του χριστιανισμού. Το κάτω μέρος είναι η αφηγηματική φωτογραφική αφορμή.
Γιατί βάζω αυτή τη φωτογραφία σήμερα, δυό μέρες μετά τη παρέλαση; Πρώτον γιατί την είχα εύκαιρη. Δεύτερον, γιατί έχω πάλι πρόβλημα με το μάτι μου και με δυσκολεύει να δουλέψω για αρκετή ώρα στο κομπιούτερ και τρίτο-ίσως το αποφασιστικότερο-γιατί έχω φοβερές σπαρίλες-τυπικές ανοιξιάτικες ακεφιές μάλλον-και απλά κάνω διακπεραίωση της υποχρέωσης που έχω αναλάβει να κάνω κάθε μέρα μια ανάρτηση.Βλέπετε όλες οι ασπρόμαυρες με αναλογική προέλευση πάντα τη θέλουν τη κάποια, λίγη ή πολλή-το τελευταίο είναι σχεδόν απόλυτος κανόνας-επεξεργασία τους.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ναι μεν αλλά

.---Urban-Still-Life-Tree-Keramikos-WB-DS

Αν ήμασταν αληθινά σημαντικοί, δεν θα μας έβαζε χρονικό όριο κανένας θάνατος. Αλλά κι αν ήμασταν ασήμαντοι δεν θα μας έδινε το γενναιόδωρο πάσο της η ζωή.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Παρέλαση ναι, ακροδεξιός Καμμένος όχι

Πανεπιστημίου-11.34-ηγηξαπ
Ανήκω σ’αυτή τη μειοψηφία της μειοψηφίας που ο σκεπτικισμός για τις παρελάσεις δεν φτάνει μέχρι τη κατάργηση τους. Είμαι υπέρ των παρελάσεων απλά θέλω να τους δίνεται ένας ηπιότερος τόνος ως προς το στρατιωτικό σκέλος και δη αυτό της παρέλασης αρμάτων. Όχι μόνο για λόγους συνειρμών-το πραξικόπημα του 1967 διοργανώθηκε γύρω από τη παρουσία αυτών των αρμάτων στη πρωτεύουσα με αφορμή ακριβώς τη παρέλαση της 25ης Μαρτίου-αλλά και για λόγους κοινής λογικής: ένα απλό σόου δεν είναι επαρκής λόγος για να γίνεται μια τέτοια σπάταλη μετακίνηση. Η θέση των αρμάτων είναι εκεί όπου λειτουργούν: στα πεδία βολής. Σκεφθείτε ότι για όσο χρειαστεί να κατέβουν και μετά να επιστρέψουν στη βάση τους,αναστέλλεται η εκπαιδευτική χρήση τους.
Όμως παρελάσεις πρέπει να γίνονται. Δεν μπορεί μια εθνική επέτειος να περνάει στα μουγκά. Είναι αδιανόητο κάτι τέτοιο. Πρέπει να υπάρχει μια εστία προσοχής του λαού σε ένα βασικό δρώμενο τη μέρα της Εθνικής Γιορτής. Η Εθνική Γιορτή δεν είναι απλά μια αργία. Πρέπει να έχει μέσα της δράση, πρέπει να κινητοποιεί το λαό να συμμετάσχει σ’αυτό το κοινό δρώμενο και έχει αποδειχτεί ότι η παρέλαση αυτό το στόχο τον πετυχαίνει με τρόπο ασυναγώνιστο-στο λαό αρέσουν οι παρελάσεις. Αλλά αυτές οι παρελάσεις πρέπει να συγκροτούνται γύρω από τα πεζοπόρα τμήματα του στρατού-υπάρχουν αρκετές μονάδες στην Αττική, που μπορούν να επανδρώσουν μια κεντρική παρέλαση στην Αθήνα-πεζοπόρα τμήματα που να πλαισιώνονται από μαθητές και λοιπές ομάδες-Λύκειο Ελληνίδων, πρόσκοποι κλπ. Η εμπειρία μου από τα τόσα χρόνια που φωτογραφίζω παρελάσεις μού έχει δείξει ότι ο γιορτινός χαρακτήρας κορυφώνεται όταν με το τέλος της παρέλασης παρελαύνοντες και θεατές γίνονται ένα. Υπάρχει ακόμη και ένας διάχυτος ερωτισμός και να το ξέρετε ότι όπου υπάρχει αυτό το συστατικό η συνταγή έχει πετύχει. Κάθε καλή γιορτή-ακόμη και της Ανάστασης!-πρέπει να έχει και μια τζούρα έρωτα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου