Monthly Archives: July 2014

Το πληγωμένο σώμα της πόλης

Metró-Works-Mitropoleos-WB-DS

Ήταν σχεδόν ασύγκριτος ηρωισμός να ζεις-ειδικά καλοκαίρι και σίγουρα ανυπολόγιστα ηρωικότερα σε καιρούς καύσωνα-στην Αθήνα των έργων του Μετρό. Μας όπλιζε εκείνη η υπομονή που μας ψιθύριζε στη ταλαιπωρημένη μας συνείδηση ότι στο τέλος όλης αυτής της αναστάτωσης κάτι σίγουρα καλύτερο μας περίμενε. Αλήθεια είναι αυτό αλλά έξι-εφτά χρόνια φτύσαμε αίμα περιφερόμενοι σε μια πόλη με πολλαπλά ανοιχτά, χαίνοντα χειρουργικά τραύματα. Οι άνθρωποι, τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους-το θυμάστε το καταβροχθισμένο περίπτερο της Πανεπιστημίου;-δοκιμάστηκαν οικτρά. Και μαζί με όλους αυτούς και εκείνοι, οι λίγοι,  που ήθελαν να καταγράφουν, με το φακό τους,  τη ζωή της άναρχης πόλης, πόλης που, βραχνή απ’τη σκόνη και μπαϊλντισμένη από τον καύσωνα,  έψαχνε στη μάνικα την τελευταία της ελπίδα για μικρή ανακούφιση. Το να φωτογραφίζεις σε τέτοιες αντίξοες συνθήκες έμοιαζε με αγορά λαχείου που σίγουρα δεν θα κέρδιζε. Όλα όσα κάνουν τη φωτογραφία δρόμου δύσκολη, με αυτές τις συνθήκες την καθιστούσαν αντικειμενικά αδύνατη-αν ήσουν από αυτούς που την έψαχναν πιο αισθητικά τουλάχιστον.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ελληνικό Καλοκαίρι, Φωτογραφίες δρόμου

Αλεξήλια

Acropolis-Tourists.Umbrellas-WB-DS

Τέτοιες μέρες, εκεί πάνω, στο βράχο της Ακρόπολης, μπορείς-άνετα!-να τηγανίσεις τ’αβγά σου ή να ψήσεις τα μπιφτέκια σου! Και όμως με τέτοιες απίστευτα αντίξοες συνθήκες, οι πιστοί του μνημείου προσκυνητές είναι εκεί, ευλαβικά χαρούμενοι να ρουφάνε τις εντυπώσεις με το βιωματικό δέος μιας θρησκευτικής αποκάλυψης. Φόρος τιμής λοιπόν σ’αυτούς τους ανθρώπους που το μαράζι τους για τον ελληνικό πολιτισμό τέτοιες ώρες τους μετατρέπει σε ήρωες και σταυροφόρους του-φυσικά ούτε υποψία έλληνα στον ορίζοντα της Ακρόπολης! Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια!

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Ιστορίες από τους καύσωνες

Panepistimio-Thirsty-Dog-Drinking-Fountain-WB-R-DS

Πάνε κάποια χρόνια τέτοια εποχή-μπορεί νάταν Αύγουστος-και είχε πάλι καύσωνα και ο φωτογράφος περιδιάβαζε όλα τα όμορφα νησάκια του Αιγαίου που τόσο εύκολα μπορείς να τα βρεις-όλα!- στον οδικό χάρτη της Αθήνας. Μιας Αθήνας τόσο άδειας όσο γεμάτες ήταν οι παραλίες των νησιών στα οποία παρέπεμπαν οι ταμπέλες των δρόμων. Κάπου ανάμεσα Σύρο και Τζιά λοιπόν,  συνάντησα ένα μαγκούφη σκύλο που με είδε με τη μηχανή παρά χείρα και μούγνεψε προς το μέρος του.

-Ε, φωτογράφε! Τράβα με μια φωτογραφία τώρα που, διψασμένος καθώς είμαι, είμαι διατεθειμένος να πιω όλο το Βόσπορο.

-Μετά χαράς αφεντικό! του απάντησα ζωηρά αλλά, ξέρεις, για νάναι καλή η φωτογραφία, πρέπει να φανεί το άλικο της διψασμένης σου γλώσσας

-Να πεις στους επισκέπτες του μπλογκ σου να κάνουν κλικ πάνω στην εικόνα για να φανεί. Έχω κάποια αγωγή τέλος πάντων και κάποιους τρόπους. Δεν μπορώ να ποζάρω με τη γλώσσα κρεμασμένη έξω. Κάπως πρέπει να διαφυλάξω και την αξιοπρέπεια μου σαν σκύλος.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Η κόρη του Προξένου

Kerameikos-Landscape-WB-DS

Έχει τη σημασία του να το θυμόμαστε: το μάρμαρο είναι πέτρα. Είναι πέτρα που μια συγκεκριμένου είδους επεξεργασία του το μετατρέπει σε πετράδι. Αν τώρα το μάρμαρο αυτό το βάλεις δίπλα στην ελιά, στη δάφνη, στο κυπαρίσσι και το πεύκο και το νοτίσεις με τα δάκρυα μιας χαρμόλυπης μνήμης, τότε έχεις μπει στον πυρήνα του ελληνικού τοπίου που είναι το απαύγασμα της λευκής πέτρας κατάντικρυ στον ήλιο.

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Άναψε το τσιγάρο, δος μου φιλιά

Couple-kissing-National-Garden-WB-DS

Το καλό μ’εμάς τους παραγωγικούς φωτογράφους, που δεν περιμέναμε μια στις τόσες για να φωτογραφίζουμε αλλά και ούτε πότε θα μας έκαναν κάποια ανάθεση οι συνήθως ψωνισμένοι αλλά πνευματικά νωθροί περιοδικατζήδες, που είχαν κάποια ιδέα για φωτογράφιση μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια, είναι ότι έχουμε ικανό στοκ για να μας βγάζει από τα δύσκολα σε στιγμές που αντικειμενικά υπήρχε έλλειψη υλικού για δημοσίευση. Ακόμη και αν ένα θέμα τόχα διαχειριστεί εξαντλητικά-μέχρις αηδίας καμιά φορά!-δεν έπαυα να το εμπλουτίζω με νέες εικόνες αν μού δινόταν η ευκαιρία. Ποτέ δεν στενοχωριόμουν-και δεν θα πάψω έτσι να νιώθω πάντα-που είχα μια ακόμη αφορμή για δημιουργία νέας εικόνας, ακόμη και αν προσέγγιζα ένα θέμα από καιρό εξαντλημένο. Με το δεδομένο ότι η ζωή έχει ποικιλία ανεξάντλητη, ουσιαστικά η επανάληψη είναι αντικειμενικά αδύνατη στη φωτογραφία δρόμου. Φιλάκια λοιπόν για άλλη μια φορά-αυτή τη φορά με τη τσαγγή γεύση του καπνού.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Άκυρο

Πανεπιστημίου-3.36-δδδδδ-nv (2)

Υπάρχει η άποψη ότι το να χρησιμοποιείς ένα χρώμα για να συμβολίσεις αυτό που σε βολεύει έχει καταντήσει πια ανιαρά εύκολο και απογοητευτικά προβλέψιμο. Από αυτοκράτορες, καρδινάλιους μέχρι επαναστατημένους προλετάριους και εκδιδόμενες κοκότες στα “σπίτια”τους, το κόκκινο καλείται να διεκπεραιώσει επικοινωνιακά το στρατηγικό σχεδιασμό των χρηστών του, σαν κατάχρηση όμως πια. Είναι ανόητος αυτός ο συμβολισμός μέσω του χρώματος: από τη στιγμή που το κόκκινο μπορεί να εκπροσωπήσει το ίδιο πειστικά και τον θύτη και το θύμα, το παιχνίδι των συμβολισμών είναι ακυρωμένο εν τη γενέσει του.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Φαραωνικές ακεφιές

Museo-Egizio-Torino-WB-DS

Η επιλογή του ασπρόμαυρου δεν είναι μια τυχαία επιλογή. Πρώτα απόλα είναι μια συνειδητή αντιρεαλιστική επιλογή: δεν θέλεις η ψεύτικη, η πλαστή, η πλασματική πραγματικότητα του ανεπεξέργαστου χρώματος να καθορίσει με την ασύγκριτα ανίκητη κυριαρχική της τάση τις βασικές παραμέτρους των νοημάτων της εικόνας σου. Υπάρχουμε κάποιοι που επιλέγουμε ο στόχος μας να βληθεί με σιγαστήρα έτσι ώστε να μην τραβήξουμε τη προσοχή άσχετων ή παρείσακτων στη διαδικασία. Είναι επιλογή χαμηλόφωνου προφίλ το έγχρωμο. Είναι η διάθεση να διατυπώνεις τις ιδέες σου με διακριτικότητα και περίσκεψη. Θέλεις οπωσδήποτε να αποκλείσεις το τυχαία κραυγαλέο του χρώματος, που μοιραία θα ανατρέψει το στοχαστικό του ολιγοφωνικού.Torino-(2)-Museo-Egizio-WB-DS

Από την άλλη στυλιζάρεις αποτελεσματικότερα. Πλασάρεις το πνευματικό προϊόν σου πειστικότερα, χωρίς διαρροές εντυπωσιασμού , χωρίς περισπάσεις νοημάτων και αισθημάτων. Η διαχείριση του έμφυτου στη φωτογραφία ρεαλισμού προϋποθέτει στρατηγικές επιλογές αισθητικής θεώρησης και νομίζω ότι η επιλογή του ασπρόμαυρου είναι η κορυφαία τέτοια που έχω αντιληφθεί στη τέχνη της φωτογραφίας-(δεν υπάρχει φωτογραφία που να συνδυάζει έγχρωμο και ασπρόμαυρο που να με έχει πείσει ποτέ αισθητικά. Εντυπωσιάζει σαν εφέ αλλά και σαν εφέ που είναι εξαντλείται η εντύπωση πολύ γρήγορα).Torino-Museo-Egizio-WB-DS

Τώρα, γιατί τα γράφω όλα αυτά σε μια ανάρτηση με φωτογραφίες-οκ, ασπρόμαυρες-με θέμα την Αιγυπτιακή Τέχνη στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνο; Γιατί ήθελα πάση θυσία να αποφύγω ακαδημαϊκές αναφορές σ’αυτή τη βαριά, πένθιμη ταφική κατ’εξοχήν, βασιλική τέχνη. Η επίσκεψη στο μελαγχολικό εκείνο μουσείο-έμαθα πως-επιτέλους!-ανακαινίζεται και εκμοντερνίζεται αποφασιστικά πια η παρουσίαση των εκθεμάτων-μού άφησε στενάχωρα αισθήματα μνήμης-σε πολλές γωνιές του μουσείου ήταν σκορπισμένο-έτσι χύμα!-θειάφι. Ο φωτισμός θύμιζε κατακόμβες και άνετα μπορούσες να χαρακτηρίσεις όλο το μουσείο αίθουσες νεκροθαλάμων. Το περίεργο είναι ότι κατάφερα μέσα σ’αυτή τη πένθιμη ατμόσφαιρα και έβγαλα και μια χιουμοριστική φωτογραφία, που μοιάζει να είναι συνειδητή αντιμουσειακή βινιέτα.

Leave a comment

Filed under Μουσεία