Monthly Archives: July 2013

Ελληνικό Καλοκαίρι 78

Ag. Kosmas Beach Kids and mother - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Advertisements

Leave a comment

July 31, 2013 · 10:35 pm

Μικρή κινηματογραφική Ιστορία

Μικρή Κινηματογραφική Ιστορία 5 - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Ψάχνοντας στο αρχείο μου για να σκανάρω παλιές φωτογραφίες που είχα απορρίψει σε δύο προηγούμενες σαρωτικές εκστρατείες, βρήκα και μια σειρά πέντε φωτογραφιών, που δίκαια δεν έχουν θέση σε ένα αρχείο άξιων λόγου φωτογραφιών. Παρόλα αυτά-συνέβαλε σ’αυτό και κάποια συγκίνηση-έκρινα όχι μόνο ότι τελικά έπρεπε να τις σκανάρω αλλά και αυθημερόν να κάνω και ανάρτηση! Και αυτό γιατί οι πέντε αυτές φωτογραφίες προέρχονται από τα χρόνια σπουδών μου στο σινεμά-τα χρόνια που για πρώτη φορά με έφεραν σε επαφή με την τέχνη της φωτογραφίας-θυμάμαι τον Καβάγια, καλή του ώρα όπου και νάναι τώρα, εμβληματική μορφή του παρεξηγημένου λαϊκού σινεμά.

Το σινεμά ήταν καθοριστικό στον τρόπο σκέψης μου σαν φωτογράφος. Γιατί; Γιατί με έμαθε να είμαι επιμελής με το κάδρο μου και με το πλάνο μου τόσο όσο και να γύριζα και μια ταινία. Θυμάμαι λίγο αργότερο συνάντησα μια από κάθε άποψη ανεκδιήγητη μορφή της ελληνικής φωτογραφίας, τον περιβόητο πια Πλάτωνα Ριβέλλη, που ουσιαστικά μεταλαμπάδευε στους μαθητές του-ο “Δάσκαλος”!-όλη την τσαπατσουλιά των πιο φαιδρών φαινομένων της-αμερικανικής κυρίως-φωτογραφίας- τις απίστευτα νοσηρές περιπτώσεις των Winograd, Robert Frank, Lee Friedlander, Diane Arbus όπου η τυχαιότητα, η ρηχότητα και το αρρωστημένο πήγαιναν χέρι χέρι με το αφορμάριστο και το ασύντακτο και είχα εκμανεί με τις αερολογίες του, ασύμβατες με κάποιον που προβάλλεται-αυτόκλητος προφανώς-σαν δάσκαλος(το φωτογράφος είναι άλλο-χοντρό, πολύ χοντρό κι αυτό-ανέκδοτο).

Το σινεμά σε μαθαίνει το συντακτικό της καλά συγκερασμένης εικόνας. Ακόμη και για το πιο φτηνό και πρόχειρο γύρισμα να πρόκειται, από τη στιγμή που η κάμερα είναι στημένη σε τρίποδα και έπρεπε να φωτομετρήσεις και να υπολογίσεις με σχολαστικότητα κάδρο και εστίαση, αυτή η πειθαρχία στην τεχνική έδινε ένα τόνο σοβαρότητας στο εγχείρημα της λήψης. Αυτό λοιπόν μού έμεινε. Μού έμεινε συνδυασμένο με την αγάπη τολμηρών σκηνοθετών που έδιναν ιδιαίτερη προσήλωση στην εικόνα καθεαυτή. Δέστε ας πούμε τα δυναμικά “στραβά” κάδρα των Αϊζενστάιν και Χίτσκοκ-κάποια στιγμή θα κάνω ανάρτηση γι’αυτόν-και συγκρίνετε τα-το ξέρω είναι ιεροσυλία σε βάρος τους-με τις τσαπατσουλιές του απίθανου Winograd, που δεν κρατούσε στα χέρια του καμιά ασήκωτη Ariflex για να μην μπορεί να την κουμαντάρει αλλά την πουπουλένιας ελαφρότητας τηλεμετρική Leica. Πόσο εκφραστικά αλλά και πόσο ισορροπημένα και πόσο αρμονικά είναι παρόλο ότι είναι και τόσο ριψοκίνδυνα είναι στα δυό πρώτα ιερά τέρατα. Σαν τα θαυμαστά αιωρούμενα του Alexander Calder! Πόσο ανισόρροπα και ασύντακτα τα απορρίμματα του Winograd.

Η σειρά των φωτογραφιών που παραθέτω ουσιαστικά ήταν μια άσκηση. Άσκηση του να αφηγηθείς μια ιστορία σε πέντε μόνο εικόνες. Δεν θυμάμαι ποιος μού έδωσε το υποτυπώδες σενάριο-δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία της συγγραφής του αλλά να επικεντρωθώ στην οργάνωση του σκηνοθετικού-εικονογραφικού μέρους. Μπορεί να ήταν ή ο φίλος μου που φαίνεται το χέρι του να γράφει κάποια επιστολή ή το παιδί της φωτογραφίας που παίζει τον ρόλο του καταδικασμένου. Επρόκειτο ουσιαστικά για άσκηση στην οικονομία της αφήγησης και στην οικονομία της εικόνας. Έτσι τουλάχιστον το είδα εγώ, γιατί πολλούς τους ξένισε το δοκίμιο μου. Ειδικά η προτελευταία φωτογραφία με τον εκτελεσμένο να καταλαμβάνει ένα ελάχιστο ποσοστό της εικόνας θεωρήθηκε πολύ ακραία μινιμαλιστική. Κι όμως το παρακλητικό και εκστατικό μπρος το θάνατο του πρόσωπο του εκτελεσμένου-θυμίζει τώρα που το ξαναβλέπω μορφές του Γκρέκο- δεν θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα μέσα στην απόλυτη γυμνότητα του θανάτου, που είναι μοναξιά ανελέητη και ανοικτίρμων.Μικρή Κινηματογραφική  Ιστορία 1 - Αντίγραφο

Μικρή Κινηματογραφική Ιστορία 2 - Αντίγραφο

Μικρή Κινηματογραφική Ιστορία 3 - Αντίγραφο

Μικρή Κινηματογραφική Ιστορία 4 - Αντίγραφο

Μικρή Κινηματογραφική Ιστορία 5 - Αντίγραφο (2)

Υ.Γ. Προφανώς και η “ερμηνεία” του πρωταγωνιστή πάσχει αλλά το παιδί δεν ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης σπούδαζε και για τον περιπαθή ρόλο του καταδικασμένου ήταν ό,τι προσφορότερο διέθετε η στιγμή: η όλη διαδικασία ήταν άλλωστε αυτοσχεδιαστική.

Υ.Γ. 2 Τώρα που το ξαναβλέπω συνειδητοποιώ το σκηνοθετικό λάθος ότι το όπλο σημαδεύει από χαμηλά. Μ’αρέσει αυτή η αβλεψία και η αδεξιότητα-μπορεί να με παρέσυρε μια ανάγκη συμμετρίας-θυμάμαι ότι είχα σκιτσάρει πρόχειρα τις σκηνές πριν τη λήψη. Είναι αυτή η αδεξιότητα που σε κάνει τελικά μαθητή και όχι δάσκαλο. Λογικά το ύψος της λήψης θα έπρεπε να φέρει την κάνη του όπλου σε θέση ισχύος και επιβολής και αυτή η θέση σκηνοθετικά θέλει το όπλο να κοιτάει από πιο ψηλά προς το θύμα του, που βρίσκεται ταπεινωμένο και έκθετο πιο χαμηλά.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Φωτογραφία και σινεμά

Ελληνικό Καλοκαίρι 77- Φωτογραφικό

Kotzia Sq. - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Η φωτογραφία υπέστη ανελέητο κροπάρισμα-ουσιαστικά έχασε όλο τον ουρανό της! Δεν το συνηθίζω αυτό-κατά 99% οι αναρτημένες φωτογραφίες είναι full frame-αλλά εδώ επιβαλλόταν από τα πράγματα. Πρώτα απόλα μ’αρέσει και έπρεπε κάπως να τη σώσω από την ασάφεια που προέκυπτε επειδή αφενός το πλάνο ήταν πολύ γενικό και αφετέρου το θέμα χανόταν καθότι στη σκιά. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να την μετατρέψω σε ασπρόμαυρη αλλά αυτό το ελεκτρίκ πορτοκαλί, που αποκλιμακώνεται όταν φτάνει περιορισμένο στην κλειστή ομπρέλα του μαγεμένου, μαθητευόμενου φωτογράφου, πιτσιρικά, με απέτρεψε κατηγορηματικά. Είναι λίγο ανεστίαστη η φωτογραφία αλλά το αφηγηματικό της παντεσπάνι το δίνει και πιστεύω ότι είναι όμορφο και γλυκό.

Leave a comment

July 31, 2013 · 11:56 am

Ελληνικό Καλοκαίρι 76- Μεροκαματιάρικο

Boy Musician Ermou Str. Athens1a

Παρεμπιπτόντως: η Ερμού είναι ο δρόμος αυτός της Αθήνας με τα πιο συχνά κρούσματα παιδικής-ανασφάλιστης βέβαια!- εργασίας.

Διερωτηθείτε απλά: τι γυρεύει ένα παιδί μόνο του στους ανελέητους δρόμους του αθηναϊκού καλοκαιρινού μεσημεριού; Ποιος γονιός θα άφηνε το πιτσιρίκι του να γυρίζει ζαλωμένο, με τις ώρες, μέσα στο λιοπύρι;-ούτε καπέλο καν δεν φοράει! Μήπως επειδή κρατάει μια κιθάρα, τα πράγματα δείχνουν λιγότερο σοβαρά απόσο στην πραγματικότητα είναι; Και το χειμώνα τι γίνεται; Πηγαίνει σχολείο ή συνεχίζει το μεροκάματο στο ξεροβόρι;

Η εικόνα δείχνει γραφική, μπορεί και τρυφερή αλλά στην πραγματικότητα περιέχει σκληρότητα, βαναυσότητα, δράμα.

Leave a comment

Filed under Ελληνικό Καλοκαίρι, Φωτογραφίες δρόμου

Εισιτήριο στη φωτογραφία

people200 006

Ευτυχώς μπορούμε ακόμη να φωτογραφίζουμε στους υπαίθριους αρχαιολογικούς χώρους. Κάποτε μπορούσαμε και στα εσωτερικά ΟΛΩΝ των μουσείων. Τώρα μόνο σε μερικά-τουλάχιστον σε όσους από μας έχουν στέρεη και αμετακίνητη την πεποίθηση της δια ροπάλου απαγόρευσης χρήσης του άπονα οχληρού, επιθετικού, επιζήμιου και φωτιστικά ισοπεδωτικού φλας. Αλλά αυτή η ουσιαστική απαγόρευση φωτογράφισης μέσα στο νέο Μουσείο Ακρόπολης, πολύ μάς πόνεσε. Όσους από μας χρόνια υπηρετούμε την ανθρωπιστική φωτογραφία σαν συνοδό και υμνητή της μεγάλης Εθνικής μας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και που -αλίμονο!-δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα δίπλα στο εισιτήριο για την είσοδο στο Μουσείο, να πληρώσουμε εξτρά εισιτήριο για τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε-χωρίς φλας επαναλαμβάνω. Άσε που ακόμη και αν το πληρώσεις αυτό το εισιτήριο, κάθε λίγο και λιγάκι, πέφτουν πάνω σου οι φύλακες που μέχρι να δουν ότι το φοράς το καρτελάκι της άδειας φωτογράφισης, σε έχουν διακόψει και το φωτογραφικό πουλάκι έχει πετάξει για πάντα.people200 010

Ύμνος λοιπόν σε ένα χαμένο δικαίωμα αυτή η ανάρτηση. Το παλιό μουσείο Ακρόπολης, φωτογραφικά μιλώντας, ήταν η απόλυτη αντένδειξη για να επιχειρήσεις εκεί μέσα να φωτογραφίσεις-πόση διαφορά με το καινούργιο ολόφωτο και ευάερο! Απελπιστικά μικρό, με μικρές, στενόχωρες αίθουσες, φορτωμένο με δυσανάλογα μεγάλο αριθμό έργων-πολλές φορές μνημειακών αν όχι και κολοσσιαίων καμιά φορά διαστάσεων και τον, αναλογικά πάντα πολύ, κόσμο να συνωστίζεται σ’αυτές τις κατάφορτες στενές αίθουσες. Κι όμως! Κατάφερα να έχω έναν μικρό αριθμό φωτογραφιών από κει μέσα. Καθόλου συμπτωματικό όλες οι φωτογραφίες ή αφορούν λιλιπούτειους επισκέπτες ή έχουν σχετικά κοντινές λήψεις.

Old Acropolis Museum hattery - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Το παλιό Μουσείο Ακρόπολης ήταν από κάθε άποψη ένας απρόσφορος χώρος για οποιαδήποτε χρήση. Κάθε φορά που έμπαινα εκεί μέσα, παρόλη τη δεδομένη αγάπη μου για τα μοναδικά του εκθέματα-εδώ εκτίθενται σχεδόν όλες οι Κόρες της Ανθρωπότητας- και οι καλύτερες σίγουρα-ένιωθα ένα κλειστοφοβικό αίσθημα να με κυκλώνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι ήταν τόσο αγχωτικά στενός ο χώρος ώστε-κάτι πρωτοφανές για μένα-χρησιμοποίησα σεμικρό κλειστό χώρο ευρυγώνιο φακό και αυτό μόνο και μόνο για να έχω το υπέροχο τόξο της παράταξης με τις αρχαϊκές Κόρες. Στην πραγματικότητα ο χώρος ήταν απελπιστικά μικρότερος από όσο υπαινίσσεται ο απατηλός αυτός φακός.people200 024

Αγαπώ αναδρομικά αυτόν τον χώρο γιατί παρόλες τις νευρώσεις που μού δημιουργούσε η στενότητα του μού έδωσε την ευκαιρία να τραβήξω μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες μου όταν το απορημένο, κουρασμένο ίσως βλέμμα ενός βόρειου κοριτσιού συναντούσε τη σιγουριά ενός προαιώνιου χαμόγελου που στεφάνωνε με απίστευτο κύρος την αμηχανία του από τη στιγμιαία μοναξιά του.

people200 013Έχω επισκεφθεί πολλές φορές το Νέο Μουσείο Ακρόπολης και είμαι σε θέση να εκτιμήσω τις πολλές αρετές του, πολύ περισσότερο αν κανείς το συγκρίνει με τα μειονεκτήματα του παλιού. Αλλά ο πόνος του να μην μπορείς να δουλέψεις ελεύθερα εκεί μέσα είναι και παραμένει πολύς. Είναι γεγονός ότι μπήκα στο πειρασμό να πληρώσω το εξτρά ποσό για την άδεια φωτογράφισης αλλά υπήρχε ένα στοιχείο που με εμπόδισε να το κάνω: ο πολύς κόσμος και για να είμαι ειλικρινής δεν μ’αρέσουν οι μπουκωμένες με πολύ κόσμο εικόνες. Έτσι οι μόνες φωτογραφίες που υπάρχουν από αυτόν τον αληθινά συναρπαστικό χώρο είναι της εισόδου και της ταράτσας που βλέπει προς την Ακρόπολη. Όμως αυτό που εμένα ζωτικά ενδιαφέρει είναι η σχέση του επισκέπτη με τα εκθέματα-το δείχνουν όλες οι φωτογραφίες της ανάρτησης και σε καμιά περίπτωση δεν το δείχνει η τελευταία που τη βάζω έτσι δειγματοληπτικά και περισσότερο γιατί και εδώ το κέντρο της προσοχής του φωτογράφου είναι και πάλι ένα πιτσιρικάκι-στο καροτσάκι του!-που το δροσίζει ο επιμελής γονιός του.Μουσείο Ακρόπολης 8ζζζ8ζζ7 - Αντίγραφο

Υ.Γ. Σκέφτομαι ότι όλη αυτή η ιστορία με την απαγόρευση φωτογράφισης στο Μουσείο Ακρόπολης, συνδυασμένη φυσικά με την επιβολή έξτρα τιμής δεν είναι μόνο καρμιριά συνδυασμένη με ξιπασιά. Είναι και αφασική τη στιγμή που δύο από τα μεγαλύτερα Μουσεία του κόσμου, το Λούβρο και το Μητροπολιτικό, τελικά την επιτρέπουν τη φωτογράφιση, χάρη σε ένα κίνημα που οργανώθηκε διαδικτυακά από φιλότεχνους, συστηματικούς επισκέπτες μουσείων και που ονομάστηκε  “Posing at the Louvre”

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Μουσεία, Ρεπορτάζ, Φωτογραφίες δρόμου

Ελληνικό Καλοκαίρι 75

Kids parade Rethymno

Leave a comment

July 30, 2013 · 9:58 am

Ελληνικό Καλοκαίρι 74

Ερμού ωβ443ψ1121 - Αντίγραφο

Leave a comment

July 30, 2013 · 8:41 am