Monthly Archives: September 2013

Αταίριαστα ζευγάρια…

Ευπόλιδος 4.31 φιιιθψωζχ - Αντίγραφο (2) - ΑντίγραφοΠόσο εύκολα αποδομείται αλήθεια η χαζοχαρουμενιά της διαφήμισης αν-για όποιο λόγο-αποφασίσει να κατέβει στο επίπεδο της πραγματικής ζωής-το δρόμο-και συγχρωτιστεί με την πάσχουσα ανθρωπότητα, έστω εικονικά. Φαντάζει πια-γιατί ΕΙΝΑΙ!-απίστευτα και αφόρητα κλούβια και ρηχή. Το ψέμα της είναι  σαθρό και καμιά πειθώ δεν διαπερνά το μήνυμα της.

Advertisements

Leave a comment

September 30, 2013 · 8:05 am

Η αγάπη για τις γραμμές

The New Acropolis Museum ABCDE1 - Αντίγραφο

Γραμμές πάνε κι έρχονται βιαστικές και με ακαριαία ταχύτητα ορίζουν την επικράτεια της ευταξίας. Οι ύλες αντανακλώνται και απαντούν σε άλλες ύλες και ο ουρανός επιστέφει το βλέμμα με το γαλάζιο το κλεμμένο απ’τη θάλασσα. Κτίζω σημαίνει δομώ το σύμπαν κατά τις προϋποθέσεις που βάζει η ανάγκη μου για ευτυχή αρμονία. Αν μάλιστα το κτήριο στεγάζει τα σπαράγματα ενός ιδανικού παρελθόντος, τότε αυτό είναι το Σπίτι της Ομορφιάς και της Αρμονίας.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Τρόποι του λέγειν

Renata-Guilherme 11b

Αν θες να πεις πολλά, γράψε λίγα.

Αν θες να δείξεις πολλά, παρουσίασε λίγα.

Αν θες να δώσεις συγκίνηση, σώπα. Άσε να μιλήσει και το γλαφυρό ανεκλάλητο της σιωπής.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Τοπίο

Ρυθμολογία

Γρηγορίου Ε' 1ΑΑΑΑΑΑΑ - Αντίγραφο

Η φωτογραφία αυτή είναι διπλά μουσική. Όχι μόνο λόγω του εξόφθαλμου μουσικού της θέματος αλλά κυρίως λόγω της ρυθμικής της διατύπωσης, που την ενσαρκώνουν οι ίδιοι οι μουσικοί όταν συνδυαστούν σαν ρυθμικά στοιχεία αντιστικτικά με τα παράθυρα από πάνω τους αλλά και τις κολώνες και παραστάδες με τα ενδιάμεσα κενά των παραθύρων στο πάνω διάζωμα. Βέβαια οι συμπατριώτες αυτοί του Κουστουρίτσα και του Μπρέγκοβιτς μοιάζουν από μια πρώτη άποψη παράταιροι με το μεγαλόπρεπο σκηνικό που διάλεξαν για φόντο. Αλλά, ακριβώς το ρυθμικό παιχνίδι της εικόνας τους φέρνει σε συμφωνία τελικά-παρόλο ότι και πάλι κάποιος θα φέρει την εύλογη ένσταση ότι η βαλκανική μουσική ρυθμολογία είναι πιο μπρούτα και τραχιά. Και τα επιθετικά grafitti γιατί λέτε πως υπάρχουν εκεί; Για να εναρμονίσουν τα πάντα σε ένα ευσύνοπτο σύνολο.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Φωτογραφίες δρόμου

Φοβερά κέφια!

Renata-Guilherme 11b

Όταν κατασκεύαζα αυτή την εικόνα-περί κατασκευής πρόκειται, η μεθοδικότητα με την οποία δούλεψα είχε όλα τα στοιχεία οργανωμένου εργοταξίου-είχα φοβερά κέφια. Ο ενθουσιασμός που κατάφερα να μεταδώσω στα δύο προθυμότερα και πιο συνεργάσιμα μοντέλα της σύντομης και άδοξης καριέρας μου με το χώρο του μόντελινγκ, μού έδωσε μερικές από τις συναρπαστικότερες σκηνοθετημένες φωτογραφίες μου.

Και τα δύο μοντέλα ήταν Βραζιλιάνοι-ο άντρας στη δύση της καριέρας του-κόντευε τα τριάντα του-και το κορίτσι στο ξεκίνημα της-ήταν μόλις 16 χρονών αλλά πλήρως σχηματισμένη γυναίκα-προσέξτε το σφιχτό στήθος της, που σκίζει το μετάξι, κατά τον ωραία πονηρό στίχο. Ήταν και οι δύο από εκείνα τα μοντέλα που είχαν υψηλής ποιότητας επαγγελματισμό και φρόντισαν να έρθουν και περιποιημένοι -μην απορείτε, υπάρχουν μοντέλα-άντρες κυρίως- που είναι πιο λέτσοι και από τον Ψαριανό, το βουλευτή-αλλά και με ένα σωρό ρούχα και αξεσουάρ.

Το δικό μου καθήκον ήταν να βρω πώς θα συνδυάσω αυτά τα ρούχα με τα αξεσουάρ-εμπλουτίζοντας τα με δικά μου που είχα στο στούντιο-από καιρό σε καιρό έκανα αγορές ακριβώς με αυτό το σκοπό και μόνο: τις φωτογραφίσεις. Ένα κουστούμι για τον άντρα και ένα μεταξωτό φουστάνι για τη γυναίκα ήταν ένας θεμιτός και αναμενόμενος συνδυασμός. Όμως το κουστούμι και η φάτσα του μοντέλου, συν κάποιες αφηγήσεις του για την Ιταλία-δούλεψε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στο Μιλάνο και τις διακοπές του, αν δεν πήγαινε στη πατρίδα του, τις περνούσε κατά προτίμηση στη Σικελία-με οδήγησαν συνειρμικά στην ιδέα να τον παρουσιάσω σαν μαφιόζο. Η Renata-το κορίτσι της φωτογραφίας- είχε ένα αναμενόμεναγια τα δεκάξι της χρόνια, εφηβικό look, πολύ δύσκολα συμβιβάσιμο με τα σκληρά γωνιώδη χαρακτηριστικά του Guilherme. Στην αρχή σκέφτηκα το δαντελόπλεκτο σάλι που μού είχε φέρει να της το φορέσω σαν μαντήλα, τυπική αυτής που φοράνε οι σιτσιλιάνες όταν πάνε στην εκκλησιά-μού ήρθε στο μυαλό το “Διαζύγιο αλά Ιταλικά”! Όμως η υφή του δεν βοηθούσε και σε μια στροφή του μυαλού σκέφτηκα να της δώσω ένα πιο μαύρο χαρακτήρα-τόσο ατύπικο για την καημένη τη Ρενάτα, που όμως διασκέδασε αφάνταστα με την ιδέα. Μια gothic καρφίτσα και ένα μπρελόκ με το σώμα μιας νεκρής αράχνης οδήγησαν στη σκέψη της αντιστροφής του σεναρίου του “Διαζυγίου αλά Ιταλικά” και τον κακό ρόλο-της χήρας πια, όχι του χήρου-να τον έχει το κορίτσι.

Ξέρετε, όλα αυτά μπορεί να γράφονται γραμμικά αλλά στη διάρκεια της σκηνοθετικής προσπάθειας τα πράγματα δεν πήγαιναν σε ευθεία γραμμή. Το σάλι που χρησιμοποίησα σαν βέλο, δεν ήταν τόσο ευέλικτο σαν υλικό και στο μαλλί δεν κάθονταν τόσο καλά. Μόνο αν το τέντωνες, αποκτούσε αυτή την υφή που δείχνει στη φωτογραφία. Για να γίνει αυτό έπρεπε να βρεθεί κάτι που φορώντας στο κεφάλι θα μπορούσε να στηρίξει το σάλι-σαν βέλο πια-με ένα τρόπο ασφαλή-με καρφίτσες πίσω από το καπέλο. Καπέλο όμως δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο ένα στρατιωτικό τζόκεϋ. Αυτό ακριβώς φοράει η Ρενάτα κάτω απ’το βέλο-αν προσέξτε το προτεταμμένο γείσο του τζόκεϋ, που ασφαλώς δεν μπορούσα να το κρύψω, φαίνεται καθαρά! Θυμάμαι ότι εκεί υπήρχε μια δειλή αμφισβήτηση μου με μια ελαφρά ένσταση από τα δύο-καλοπροαίρετα σίγουρα-μοντέλα: ότι αυτό δεν πάει, δεν ταιριάζει! Έβλεπαν με όρους έγρωμου,  όπου ασφαλώς το καφέ σάλι ήταν από κάθε άποψη ασυμβίβαστο υφολογικά, χρωματικά, στυλιστικά με το χακί τζόκεϋ. Τους το εξήγησα και το δέχτηκαν με μισή καρδιά. Ήταν τόσο εξτρεμιστικό σαν εγχείρημα να συνδυαστούν αυτά τα δύο, που ένιωσαν την ανάγκη να παραβιάσουν τον επαγγελματικό κώδικα που λέει ότι το μοντέλο δεν παρεμβαίνει στο έργο του φωτογράφου. Όταν όμως, σε όλη αυτή τη κατασκευή, πρόσθεσα πάνω στο στρατιωτικό τζόκεϋ και τη λεπτομέρεια μιας δακρυροούσας πέρλας-μία από ένα ζευγάρι σκουλαρίκια της μάνας μου-εκεί πια τους είδα να με περνάνε για εντελώς τρελάρα και ανισόρροπο, απέναντι στον οποίο δεν είχαν παρά να με δεχτούν σαν ένα προσωρινό άδικο πεπρωμένο, μέχρι δηλαδή να φύγουν απ΄το στούντιο!

Για τη φωτογράφιση δεν πήρα λεφτά και καμιά από τις φωτογραφίες δεν πουλήθηκε κάπου. Έμεινε μόνο ακέραια η χαρά της δημιουργίας. Ένα μήνα μετά από αυτή τη φωτογράφιση σταματούσα οριστικά και αμετάκλητα να κάνω φωτογραφίσεις για μοντέλα. Σκέφτομαι ότι αν το χρόνο που τον σπατάλησα κάνοντας αυτή την υπέροχη φωτογράφιση τον ανάλωνα στα γραφεία κάποιας διαφημιστικής ή κάποιου περιοδικού μόδας, θα είχα πάρει δεκαπλάσιες δουλειές και θάχα φτιάξει κάποιο κομπόδεμα και δεν θα αφιέρωνα τον άνεργο χρόνο μου, μπλογκάροντας από εδώ μέσα, σε ανύπαρκτο κοινό-σχεδόν μηδενική επισκεψιμότητα  στο μπλογκ! Νάμπαινε κανένας πιθανός εργοδότης πόσο καλά θάταν, ε;

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Η εγγύτητα των φυσικών μορφών

IMG_0004-copy - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Ενώ όλοι θαυμάζουμε τα ασύγκριτα επιτεύγματα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, την απίστευτη τολμηρότητα στη σύλληψη αλλά και την εκτέλεση και ενώ της αναγνωρίζουμε ότι η κατεύθυνση προς το λειτουργικό είναι μια αναμφισβήτητα σωστή επιλογή, το παράπονο του ανθρώπου ότι παράγεται ένα αίσθημα αποξένωσης από τον ιδιότυπο ψυχρό περφεξιονισμό των μορφών της είναι δίκαια δυνατό και επίμονο. Ακόμη και αν ο αρχιτέκτονας παράξει βιομορφικά οικοδομήματα με ευθεία αναγωγή στη φύση, είναι τόσο εγκεφαλικά στυλιζαρισμένα όλα αυτά ώστε το αίσθημα της αποξένωσης συνεχίζει να είναι επίμονα παρόν.

Το παράδειγμα του ιδιοφυέστερου και παραγωγικότερου αρχιτέκτονα του 20ου αιώνα, του Oscar Niemayer, είναι ενδεικτικό. Παρόλο ότι ήταν ένας κοινωνικά ευαίσθητος δημιουργός-στρατευμένος πολιτικά μέχρι την τελευταία του πνοή-πέθανε πέρυσι στα 102 του!-τα έργα του, ειδικά στη πρωτεύουσα της Βραζιλίας Μπραζίλια είναι η επιτομή μιας ψυχρής και απόμακρης, μέσα στην απόλυτη τελειότητα της, κρατικής αρχιτεκτονικής-πόση διαφορά από τον ομότιμο του τέσσερις αιώνες πριν Gianlorenzo Bernini που ενώ κινήθηκε κι αυτός στις ίδιες κλίμακες και τις ίδιες λογικές οργανικότητας του οικοδομήματος ή του πολεοδομικού σχεδιασμού, παρόλα αυτά με τον δεύτερο η αίσθηση του ανθρώπινου δεν χάνεται.

Ουσιαστικά αυτό είναι και το συγκριτικό πλεονέκτημα της αρχιτεκτονικής του παρελθόντος: ο ευθύς και αδιαμεσολάβητος διάλογος με τη φύση και το περιβάλλον και στη μεγάλη κλίμακα της τοπογραφίας και στη μικρή της λεπτομέρειας. Δέστε για παράδειγμα πόσο όμορφα συναρτάται η βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Αρχαία Αγορά, με τα φυσικά υλικά της που την δομούν, με τη λεπτομέρεια των κλαδιών του ξεραμένου κισσού. Ενώ είναι μορφές από κάθε άποψη άσχετες μεταξύ τους, μπορούν να συσχετιστούν και να δέσουν σε μια νέα  αρμονική συνύπαρξη. Αυτό στη μοντέρνα αρχιτεκτονική δυστυχώς έχει πια χαθεί για πάντα και αν αποτολμηθεί ποτέ, το κτήριο δεν θα είναι παρά ένα ουδέτερο και αδρανές βάθος, γιατί είναι μια επιφάνεια επίπεδη, χωρίς υφή.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου

Στην επικράτεια του Ύπνου

Kotzia Sq.-Dogs-SleepKotzia Sq.'Dogs-Sleep - Αντίγραφο

Leave a comment

September 27, 2013 · 7:02 am