Category Archives: Trivia

Τα μέρη του λευκού

Μεσογείων-Multicoloured-Mesogion str.-NikosRoccosΤα λουλούδια γέννησαν τα χρώματα ή τα χρώματα τα λουλούδια;Homefood-Eolou-str.-Urban-Still-Life-Summer-Multicoloured-NikosRoccos-DSΕπειδή οι εποχές αδυνατούν να διεκπεραιώσουν με τη δέουσα επάρκεια την ανάγκη μας σε λουλουδοχρώματα ο άνθρωπος ανακάλυψε την αυταπάτη του ψεύτικου λουλουδιού. Οι πάντες το ξέρουν το ψέμα-οι μέλισσες απέχουν με αλαζονικό σνομπισμό-αλλά περιέργως η σύμβαση ενός τέτοιου ψεύδους πουλάει σαν ζεστό ψωμί!Urban Still Life-Stools-Ropes and Gallows-Multicoloured-NikosRoccosΒασικά το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει ένα χρώμα είναι να συμβολίσει με απαράμιλλα αυθεντικό τρόπο τον εαυτό του, την ουσία του εαυτού του αλλά, εάν αυτό χρειαστεί, να ακυρώσει τον εαυτό του και να μπει σε μιαν άλλη ανάγνωση όταν συνδυαστεί με άλλα.23Jul2010-Urban-Still-Life-Multicoloured-Slippers-Eolou-str.-NikosRoccos-DSΤι ακριβώς επιζητεί ο άνθρωπος από τα χρώματα; Μιά ορατού τύπου ευτυχία, που όμως δεν θα είναι εις θέση ποτέ να ακουμπήσει, να πιάσει, να αδράξει. Το μάτι είναι τελικά όχι απλά το όργανο της όρασης αλλά και ένα όργανο ψευδαίσθησης. Όσο και να στίψεις ένα τρισευτυχισμένα κόκκινο αντικείμενο την ουσία σε πόσιμο ζωμό δεν θα την πάρεις.Piraeus-Akti-Miaouli-Multicolour-Cafe-NikosRoccosΜε αυτή την έννοια είναι σκέτη ματαιοπονία να χρωματίζεις τις λαχτάρες και να βάζεις τα χρώματα σαν διαμεσολαβητές των μύχιων ελπίδων σου. Αν δεν σού προκύψει μαύρο, να εύχεσαι τουλάχιστον να καταλήξουν στη μεγάλη λευκή μήτρα των χρωμάτων.Homeless-Prassa-str.-Multicoloured-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-NVΕξάλλου τίποτα δεν αποκλείει και δεν μπορεί να εμποδίσει μια πλήρη φασματικά πανδαισία χρωμάτων να διεισδύσει και να εγκατασταθεί στην επικράτεια της μελαγχολίας. Το χρώμα δεν τεκμηριώνει τίποτα και καμιά ψυχική κατάσταση-μετά βίας μόνο επιβεβαιώνει τον εαυτό του και δεν εγγυάται τίποτα για κανέναν άλλο που το υιοθετεί.21Jul2010-Akti-Kalimasioti-Piraeus-Urban-Still-Life-Multicoloured-NikosRoccos-DSΝα προσλαμβάνετε τα χρώματα με την εγκράτεια ασκητή.27Jan2016-(187)-Cactus-Urban-Still-Life-Tree-Multicoloured-NikosRoccosΤα χρώματα ενώ είναι γλώσσα, παρόλα αυτά δεν είναι λέξεις. Όσο μια καταιγίδα μπορεί να πει πολλά και πολλές φορές αντικρουόμενα πράγματα άλλο τόσο το μπορεί και ένα χρώμα. Αλλά είναι άλλο πράγμα το κόκκινο και άλλο πράγμα η λέξη κόκκινο.GREEN-Areos str., Monastiraki-Urban Still Life-Multicoloured-Nikos RoccosΓελάει στεντώρεια το γαλάζιο σε όσους νομίζουν ότι επειδή το χρησιμοποιούν άδραξαν την ουσία του ουρανού ή της θάλασσας. 29Jun2015-(73)-Architecture-School-Columns-Colour-Akominatou-str.-Multicoloured-NikosRoccos-F-DSΕίναι αλήθεια ότι στα παιδιά η σχέση με τα χρώματα είναι αδιαμεσολάβητα υλική, άρα βαθύτερα και εντονότερα και αληθινότερα ουσιαστική. Αν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα αυτό έχει να κάνει με την οριστική και αμετάκλητη απώλεια αυτού του αδιαμεσολάβητου, που τόσο πολύ μοιάζει με τη λήθη.People-with-camera-Carnival-time-Aiolou-str-Multicoloured-NikosRoccosΤί ακριβώς κάνεις όταν φωτογραφίζεις έγχρωμα; Αυταπατάσαι να νομίζεις ότι διατυπώνεις αλήθειες επιφαινόμενης ζωής; Ουσία και βάθος; Ποικιλότερη διακύμανση αισθημάτων; Ή μήπως τελικά υπακούεις προθυμότερα αλλά και  ασυνειδητότερα στις προδιαγραφές του κατασκευαστή της φωτογραφικής μηχανής;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Trivia

Δημοσία Δαπάνη

Ministry-of-Citizen-Protection-Cypress-Tree-Architecture-NikosRoccosΣυγκλίνουν πολλοί συμβολισμοί στην έννοια και στην εφαρμογή της Δημοσία Δαπάνη κηδείας. Πρώτα απόλα είναι ο ίδιος ο νεκρός. Και δεν είναι απλά πρώτα απόλα αλλά και κύρια, με την έννοια ότι συμβολίζει ο ίδιος κάτι πολύ πιο πέρα από την ατομική του περίπτωση-πόσοι από μας είμαστε σε θέση να εκπέμψουμε κάτι παραπάνω από τον συμβολισμό της πεπερασμένης ατομικότητας μας;-(κάτι το οποίο ενώ δεν είναι καθόλου λίγο-αντίθετα είναι ήδη πάρα πολύ-παρόλα αυτά δεν είναι αρκετό αυτό για να μας καταστήσει σύμβολα γενικότερων αντιλήψεων, παρεκτός κι αν κάποιος μάς έκανε μέρος μιας φιξιόν και της σχετικής μυθοποιητικής αφήγησης. Αλλά ούτε ο Δον Κιχώτης ούτε η Μαντάμ Μποβαρύ θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα να τους προσφερθεί Δημοσία Δαπάνη κηδεία).Cypress-Dinokratous-str.-Dog-NikosRoccosΚαθένας από μας που ζει μέσα στα πλαίσια ενός κοινοποιημένου μέσα από τη δράση μας βίου δυνητικά προσφέρει και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Με την ίδια τη δουλειά του πρώτα απόλα. Απτά και πολύ συγκεκριμένα. Άλλος γίνεται γιατρός και σώζει ή ανακουφίζει ζωές, άλλος σκουπιδιάρης και κρατά τη πόλη και το περιβάλλον μας καθαρά, άλλος δάσκαλος, πυροσβέστης, πόρνη, νοικοκυρά ή μάνα. Όλοι με το τρόπο τους προσφέρουν. Ακόμη και παρασιτικές δραστηριότητες, κάλλιστα μπορούν όχι μόνο να εκληφθούν αλλά ακόμη και να μετατραπούν σε χρήσιμες κοινωνικές δράστηριότητες-ο παπάς ας πούμε ή και στην σκληρή πραγματικότητα της ζωής ο απεχθής μαυραγορίτης-τη στιγμή που σού αγοράζει κοψοχρονιά τη περιουσία, εκείνη τη στιγμή σε βγάζει από κάποιο υπέρτερο από την εκμετάλλευση που υφίστασαι ζόρι. Για να το πω αλλιώς: οι πάντες δυνητικά είναι υποκείμενοι του Δημοσία Δαπάνη προνομίου. Egaleo-Urban-Landscape-cypress-NikosRoccosΥπερβολή; Όχι δα! Αν ο νεκρός δεδικαίωται μιά πρώτη, απτή απόδειξη αυτής της μεταθανάτιας δικαίωσης μπορεί άνετα να είναι η Δημοσία Δαπάνη κηδεία του! Παρόλα αυτά ο πραγματισμός επιβάλλει να συνετιστούμε στους συλλογισμούς μας και να μην τους τραβήξουμε στα όρια του μπουρλέσκου. Η γνώμη μου είναι ότι η Δημοσία Δαπάνη κηδεία γίνεται μόνο όταν πολλοί συγκλίνοντες λόγοι και συμβολισμοί την επιβάλλουν αφεύκτως σαν τέτοια. Βέβαια τίποτε δεν είναι πιο ύπουλα ευέλικτο για κατάχρηση όσο η ερμηνευτική πάνω στον επιβεβλημένο ή όχι συμβολισμό. Ένα ΠΑΣΟΚ που κυβερνά κηδεύει με απίστευτες Δημοσία Δαπάνη τιμές τη Μερκούρη του για την οποία όμως δύσκολα μπορεί να βρει κάτι απτό σαν προσφορά από τη μεριά της-το διακηρυκτικό να το ξαναπούμε εδώ δεν είναι έργο. Ίσως αν συνέβαινε να ζήσουμε-μακριά από μας και απ’τον ίδιο τον άνθρωπο φυσικά-την εθνική τραγωδία της απώλειας του Κιμούλη-(ενδεικτικά τον αναφέρω, θα μπορούσε νάναι η Κονιόρδου ας πούμε ή όποιος άλλος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛαίος καλλιτέχνης-ο Λάκης ας πούμε!)-να ξαναβιώσουμε ανάλογο πένθος, τηρουμένων των όποιων αναλογιών επιβάλλονται από τα πράγματα.Kotzia-sq-Cypress-GREEN-Nikos-Roccos-BW.jpgΥπάρχει και η άλλη συλλογιστική: αν όλοι δυνητικά μπορεί να είναι υποψήφιοι του προνομίου της Δημοσία Δαπάνη κηδείας-προνόμιο που στην ουσία του το απολαμβάνει όχι ο νεκρός ο ίδιος αλλά οι κληρονόμοι του-και αν ένα κράτος δεν μπορεί να έχει κανένα λόγο να διατηρεί ένα τέτοιο προνόμιο, πολύ περισσότερο που αυτό, δεν είναι καν σε θέση να θρέψει τους πολίτες του εν όψει ανθρωπιστικής όπως ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός της χώρας αποκάλεσε την τρέχουσα οικονομική κρίση, μήπως είναι η ώρα τώρα να καταργηθεί αυτό το παράλογο προνόμιο, που κατά κανόνα μάλιστα ευνοεί εύπορους ανθρώπους, που άνετα μπορούν να ανταπεξέλθουν τα έξοδα όχι απλά μιας κηδείας αλλά ακόμη και πολλών-πολλών πολυδάπανων γάμων; Ή μήπως να περιμένουμε πρώτα τη κατάργηση της μεταφοράς του “Αγίου Φωτός”;3Nov2016-Cypress-Man-Alone-Byzantine-Museum-NikosRoccosΑν τα κριτήρια για το προνόμιο της Δημοσία Δαπάνη κηδείας χαλαρώνουν τόσο ώστε να περιλαμβάνουν και τις εκτός κριτηρίων περιπτώσεις, τότε έχει να πέσει πολύ γέλιο στις κηδείες-τουλάχιστον περισσότερο από όσο συνήθως πέφτει. Σε κάποιες από αυτές τουλάχιστον.Plaka-Cypress- Magritte-Tree-Architecture-NikosRoccosΣ.Σ. Το θέμα της σημερινής ανάρτησης μόνο κατ’ επίφαση είναι μελαγχολικό. Στη πραγματικότητα είναι σπαραξικάρδια επιθεωρησιακό. Παρόλα αυτά έπρεπε να τηρηθούν τα προσχήματα κάποιας μελαγχολίας. Γι’αυτό και τα κυπαρίσσια που σημαίνουν τα πιο βαθιά μεσάνυχτα μιας ζωής που πιά απέδρασε.

Leave a comment

Filed under Trivia

Παρακμιακή Θεματική

12May2016-(1059)-Candles-Mitropolis-Wrapped-Icon-NikosRoccos-DSΑν έχει κάποια γοητεία η θρησκευτική θεματική στις φωτογραφίες είναι επειδή από τη φύση της είναι στενάχωρα νοσηρή και παρακμιακή. Τής αρέσει να περιφέρεται στις αλάνες της ανούσιας και πάντα ενοχλητικά και βαρετά φλύαρης μεταφυσικής για πράγματα που δεν ζήσαμε πριν έρθουμε στη ζωή και άρα γιατί να τα ζήσουμε σαν φύγουμε. Παρόλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω, σαν φωτογράφος παρακαλώ, ότι αυτή η κατά βάση θανατόφιλη θεματική ασκεί τη σαγήνη της ακόμη και στον πιο άπιστο και άθρησκο άνθρωπο. Ανήκω στη τελευταία κατηγορία-(εξηγούμαι πάντως ότι δεν είμαι στρατευμένος κατά της θρησκείας, άλλωστε η στράτευση είναι κάποιου είδους θρησκεία κι αυτή)-αλλά επιλαμβάνομαι αρκετές φορές αυτής της θεματικής-(παρεμπιπτόντως, ακριβώς πάνω σ’αυτή τη θεματική και μόνο σ’αυτή, νιώθω βαριά πάνω μου την επιρροή του μεγαλύτερου παρακμιακού καλλιτέχνη αυτού του είδους τέχνης, του Ταρκόφσκι). Νομίζω ότι βασικά φωτογραφίζω τέτοια θέματα γιατί αναγνωρίζω περισσότερο σ’αυτά στοιχεία, τα οποία και ερμηνεύω με τις εικόνες μου, από τη πολιτισμική δυναμική της θρησκείας, ετοιμοθάνατα ξέπνοη βέβαια πια. Είναι ένα περιβάλλον πολιτισμού η θρησκεία. Ο επιθανάτιος ρόγχος της έχει κι αυτός λοιπόν το ενδιαφέρον του με τον τρόπο που εκδηλώνεται, ουσιαστικά σαν παράταιρο παρελθόν χωμένο στις αφώτιστες ακόμη εσοχές του μέλλοντος και σε μια εποχή ιδιαίτερα που ΕΜΠΡΑΚΤΑ  και εκ των πραγμάτων αυτή η εποχή έχει ήδη απορρίψει τη θρησκεία σαν πρακτική καθημερινής ζωής. Ουσιαστικά είναι μόνο το σωληνάκι που λέγεται δύναμη της αδράνειας που κρατά τη θρησκεία, φαινομενικά παρόλα αυτά, ακόμη ζωντανή.

Leave a comment

Filed under Trivia

Πρέπει ο ντιλετάντης

shopwindow-church-mikhalakopoulou-str-nikosroccos-fffffΠρέπει με ένα κάποιο τρόπο να τα εννοείς αυτά που λες και γράφεις.Για να το διατυπώσω καλύτερα: πρέπει με αυτό το κάποιο τρόπο να μπορείς να τα εννοείς αυτά που λες και ακόμη περισσότερο αυτά που γράφεις. Είτε μπορείς όμως να τα εννοείς είτε δεν μπορείς-εγώ συνήθως σ’αυτή τη δεύτερη κατηγορία κατατάσσω αυτούς που άλλα λένε και άλλα εννοούν και τελικά πράττουν-πρέπει εν πάση περιπτώσει να παρουσιάζεσαι συνεπής , διαφορετικά μεσομακροπρόθεσμα θα πιαστείς στη φάκα της ίδιας σου της απάτης. Μιά του ψεύτη, δυό του ψεύτη, που λένε και στο χωριό του καθενός μας.

Ο ντιλετάντης όσο καπάτσος και νάναι αν είναι ρηχός, κλούβιος, άδειος, κενός θα το δείξει κάποια στιγμή το ανύπαρκτο περιεχόμενο του του διαμπερούς του πνεύματος που το θερίζουν οι θύελλες της ημιμάθειας και της συνακόλουθης σύγχυσης-γι’αυτό άλλωστε και η ασυνέπεια των εύκολα εκφερόμενων λόγων με τα δύσκολα και απαιτητικά έργα της ποιοτικής εφαρμογής. Βέβαια σ’όλο αυτό το καιρό ο κλούβιος αυτός νους σουβλίζει καλά και παντοία κέρδη από παντού-είναι βλέπετε φανατικός οπαδός της αβαρίας στη ποιότητα αν είναι να εξυπηρετηθεί το ιερό κέρδος-πάρτον τούμπα το δάσκαλο και τις πομφολυγώδεις παρόλες του! Με την απληστία που διακρίνει πάντα τέτοιες αρπακτικές ψυχές χώνονται όπου βρουν λαγούμι κέρδους και τσιμπολογούν καρπούς και από το πιο ισχνό κλαράκι. Η προστυχιά τους είναι όμως καλλιεπής και ραδινά εκφρασμένη με πάντα πρόχειρη τη μάσκα της μελαγχολικής υποκρισίας και του στοχαστικού καθωσπρεπίστικου υπολογισμού. Είναι τόσο γοητευτικοί όσο οι τυπικοί απατεώνες που σουφρώνουν στα μεγάλα σαλόνια περιουσίες από χήρες. Γι’αυτό άλλωστε ποτέ κανένα από τα θύματα του δεν ένιωσε ριγμένο. Στη θέση του ρημαγμένου πορτοφολιού του θύματος τού άφησε μια μεγαλόπρεπα νεφελώδη επιταγή της Τέχνης χωρίς αντίκρυσμα! Πόσο κομψό, ε!

Βασικά η μόνη σοφία που τον διακρίνει έναν τέτοιο οξυδερκέστατο αλλά αμοράλ ντιλετάντη είναι ότι μιλώντας γενικόλογα και θολά και χαλαρά έως ξεχειλωμένα εφαρμόζοντας αυτά τα θολά γενικά λόγια, άλλωστε κάθε κουβέντα περί καλλιτεχνίας τη σηκώνει τη θολούρα, ξέρει να αποφεύγει τις κακοτοπιές που μπορεί να τον εκθέσουν στο κατά βάση προβατοειδές και προβατοειδώς πολύ-αυτό που λέμε τσοπανηδόν!- κοινό του. (Το κοινό του απαρτίζεται σαφώς από εύπιστα και πρόθυμα αρνιά, αρκεί ο τσοπανοδάσκαλος να τους χαϊδεύει τη ματαιοδοξία μιας εύκολα προσβάσιμης αλλά προ πάντων ξεκούραστης, κατά το δυνατό πιό ακοπίαστης καλλιτεχνίας, του είδους: οι εκδρομές σαν Τέχνη! Μ’άλλα λόγια, όπως κάθε απατεώνας που πετυχαίνει , βρίσκει και κάνει. Σαν άλλος Σώρρας ας πούμε! Στο πιο στυλάτο του βέβαια και στο πιο κλασάτο του και στο πιο μουλωχτό του φυσικά-μη καρφωνόμαστε κιόλας!)

Ένα άλλο στοιχείο αυτού του ραφινάτου ντιλεταντισμού είναι ότι παρόλη την απελπιστική του ημιμάθεια καταφέρνει να χώνεται σε τεκμαρτώς ποιοτικότερα απ’τον ίδιο περιβάλλοντα-(τεκμαρτώς είπαμε, μαχητώς τεκμαρτώς, δηλαδή το ποιοτικό κι εδώ κρίνεται και σταθμίζεται και αξιολογείται αν είναι όντως έτσι)- και να επιβιώνει θαυμαστά και μάλιστα μεγαλουργώντας! Κάποιοι όμοιοι του προφανώς κρατούν κλειδιά κι εκεί και από αλληλεγγύη κάτι ξέρουν κι αυτοί προς τον όμοιό τους. Η τέχνη της επικοινωνίας στα συνωμοτικότερα της.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Trivia, Urban Still Life

Στην οδό Δεληγιώργη

2dec2016-bordello-deligiorgi-str-nude-nikosroccos-dsΌσο υπάρχουν επείγουσες ανάγκες τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τις ικανοποιήσουν, έστω με ένα κάποιο αντίτιμο. Είναι απλά τα πράγματα και μόνο η πρεμούρα μας να αισθηματολογούμε κάνει τα πράγματα περίπλοκα και φορτισμένα. Η μοναξιά, το ανανταπόδοτο της προσδοκίας, ο χρόνος που πιέζει, μπορεί ίσως και η αμηχανία να διαχειριστείς αυτό το λίγο χρόνο που διαθέτεις αλλιώς, σε οδηγούν τέτοιες πόρτες.  Εγώ από όλα αυτά ένα καταλαβαίνω. Ότι σ’αυτή τη μία μόνο ζωή που διαθέτεις, όση σού αναλογεί τέλος πάντων, πρέπει κάπως να μην αφήνεις το χρόνο σου να περνάει άδειος. Η ανάγκη για ηδονή στη πραγματικότητα είναι ανάγκη-επείγουσα!-να καλύψεις χρόνο που περνάει φορτισμένα αδρανής. Μάς δόθηκαν οι ορμόνες των επιθυμιών για να καλύψουν κι αυτές, με τον όποιο χρόνο θα μάς απαιτήσει η ικανοποίηση τους, αυτή τη προδιαγεγραμμένη πορεία μας προς το τέλος. Ίσως μ’αυτή την έννοια πρέπει να φαντάζουν ακόμη πιο φρικτά τα γεράματα. Τόσος χρόνος και σπαταλιέται ανενεργός σε μιά πολυθρόνα μπροστά στη τηλεόραση και με μόνη συντροφιά τις φρικτά ανίκανες επιθυμίες σου; Δε λέει!

Leave a comment

Filed under Trivia

Το καλό και το κακό

illissia-mural-tree-nikosroccosΚαλό-Κακό! Τέτοιες ανόητες, μανιχαϊστικού χαρακτήρα, πολώσεις μόνο η Θρησκεία ξέρει να αναγνωρίζει. Μόνο η Θρησκεία γνωρίζει και μας πλασάρει απόλυτες -αλλά αλίμονο τόσο απελπιστικά πλάνες!- αλήθειες καλοσύνης και κακού. Στη πραγματικότητα η ζωή αποδεικνύει ότι σαν καλό πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο αυτό που απλά είναι καλύτερο από κάποιο άλλο που τυχαίνει να είναι χειρότερο από αυτό.

Μέχρι χθες-σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα κακό Πρόεδρο τον Ομπάμα. Ναι, ντρέπομαι αλλά το ομολογώ: τον χαρακτήριζα σαν το λευκότερο Πρόεδρο των ΗΠΑ-με είχε τσαντίσει το γεγονός του θανάτου πολλών μαύρων από αστυνομικούς στη διάρκεια της θητείας του. Μισή μέρα όμως θητείας του απεχθούς από καθε άποψη Τραμπ ήταν αρκετή για να αναθεωρήσω τις-προφανέστατα άδικες-απόψεις μου για τον απελθόντα Πρόεδρο.

Μέχρι προχθές-πάλι σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα σαν τον μακράν χείριστο των πρωθυπουργών τον Γιώργο Παπανδρέου.Χρειάστηκε όμως η έλευση του ακόμη επικινδυνότερου Τσίπρα για να αναθεωρήσω-ως ένα βαθμό φυσικά, μη τρελαθούμε, ΓΑΠ είναι αυτός- κι εδώ κάποιες απόψεις μου. Ο γελοίος Παπανδρέου, ενδόμυχα, αναγνώριζε με τη τυπική πραότητα του πανηλίθιου την ανεπάρκεια του και μπορούσε έτσι να αφεθεί σε μια κρίσιμη στιγμή να χειραγωγηθεί από άλλους-αρκεί να μη χάσει το πρόγραμμα στο γυμναστήριο του. Κι έτσι, χειραγωγούμενος από άλλους, κλάσεις ικανότερους του και με αληθινή διάθεση να υπηρετήσουν τη κρίσιμη ιστορική στιγμή, ν’αρχίζουμε κάπως να ξελασπώνουμε από το λάκκο όπου μας είχε ρίξει ο μέγας βλαξ(το κακό βέβαια είναι ότι αυτή η επιρρέπεια του να αφήνεται να χειραγωγείται τον έριξε τελικά στη μητρική-κυριολεκτούμε εδώ-αγκαλιά και αποπειρώμενος να αντικαταστήσει τον βενιζελικό ζυγό με τον οικογενειακό παραλίγο να μας ρίξει στην άβυσσο-ευτυχώς όμως αυτοί που είχαν προλάβει πρώτοι ξαναπήραν έγκαιρα τα γκέμια). Με το Τσίπρα, που μόνο βλάκα δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις-είναι εντελώς άλλου χαρακτήρα η ανεπάρκεια του και ενσωματώνει μεγάλες δόσεις τσογλάνικης ανηθικότητας, τα πράγματα τελικά εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα. Αυτό που, όσοι χειραγωγούσαν από μιά στιγμή και μετά το ΓΑΠ, πρόλαβαν και έτσι γλυτώσαμε τα καταστροφικά χειρότερα-το “Δημοψήφισμα” εννοώ και τα όσα παρεπόμενα είχε μιά τέτοια άφρονη απόφαση-με το “σαΐνι” Τσίπρα τελικά δε το αποφύγαμε-κι ας υπήρχε το πρόσφατο και τόσο οδυνηρό παράδειγμα της Κύπρου που όφειλε εν πάση περιπτώσει να έχει συνετίσει όλες τις ενδεχομένως κοιμισμένες συνειδήσεις. Το αποτέλεσμα; Πάμε πια για δύο και χρόνια-χωρίς καν να ξέρουμε πόσο ακόμη θα τραβήξει-με τραπεζικούς ελέγχους. Και έχεις τον φασκιωμένο με ιδεολογικές τοξίνες εγκέφαλο του Φλαμπουράρη να σού τσαμπουνάει μεγαλο-ιδεαλιστικά ότι σε λίγο θα τρίβουμε τα μάτια μας από την εκρηκτική ανάπτυξη! Με ανύπαρκτες πια τραπεζικές καταθέσεις, με χαμένη εμπιστοσύνη των καταθετών και κυρίαρχη τη καχυποψία. Νάτο λοιπόν το χειρότερο του Τσίπρα συγκριτικά με τον πανύβλακα α-ΓΑΠούλη. Τουλάχιστον εκείνον τον στρίμωξε ο Βενιζέλος και πέτυχε να κάνει πέντε βήματα προς τη κανονικότητα. Ενώ με τον ευφυή Τσίπρα, πρέπει να ξεμπλέξουμε πρώτα με το πιασμένο στα δάχτυλα του Σόιμπλε ράμφος της εξυπνάδας του!

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου, Trivia

Η εξοργιστική φαιδρότητα των 80s

koskotas-nikosroccosΤο γεγονός ότι ανδρώθηκα σε μια φαιδρή για την ιστορία του τόπου μου εποχή δεν αρκεί για να με κάνει απολογητή της. Μάλιστα όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο κριτικός γίνομαι απέναντί της και τόσο ακόμη πιο λίγο είμαι διατεθειμένος να τής συγχωρήσω τις ελεεινές της στιγμές που ήταν πολλές και βάρυναν πολύ στο σώμα της πατρίδας μου που μοιάζει, ακριβώς τώρα, να πληρώνει εκείνης της εποχής τις αμαρτίες.

Οκ, καταλαβαίνω. Πρόκειται για μιά αρπαχτή που οι διοργανωτές αυτής της ανόητα ανώριμης ρετροσπεκτίβας, παιδιά προφανώς κι αυτοί  αυτής της εποχής και που ύπουλα θέλουν να μας την πλασάρουν εξαγνισμένη με τη μυθοποιητική και καθαρτική διαδικασία μιάς κατά βάση ανώδυνης, ελαφράς και ρηχής αναδρομής αλλά απ’τη πλευρά μου δεν μπορώ ούτε στο ελάχιστο να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό τους ακόμη και αν σε κάποιες περιπτώσεις προσπαθεί-ανεπιτυχώς!-αυτός ο ενθουσιασμός σκοπιμότητας να παρουσιάζεται αποστασιοποιημένος και-και καλά!-κριτικός. Δεν έχει τίποτα αξιομνημόνευτο εκείνη η εποχή. Αυτά που μού έχουν μείνει είναι η βιντεοκασέτα,η κραυγαλέα και υστερική Παναγιωταρέα, ο Κουρής με την Αυριανή αλλά, υποτίθεται απέναντι του, και ο γελοίος τελικά Άρης Δαβαράκης-ο διαχρονικός “έντεχνος”-μη χέσω!- της “ποιοτικής” αρπαχτής-(μιά ζωή διεκπεραίωνε-και συνεχίζει να διεκπεραιώνει όπως αποδείχθηκε και με τη βλακώδη ομολογία του- “υποθέσεις”-ο ρυπαρός Τσαγκαρουσιάνος δεν είχε ακόμη ξεμυτίσει σαν ο από κάθε άποψη ελεεινός εκδότης που αποδείχτηκε), ο Κουτσόγιωργας, ο Κοσκωτάς, η Δήμητρα Λιάνη αλλά στο σετάκι και η Άντζελα Δημητρίου με το Πανταζή, και στη περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, η χυδαία και εμετική πρασινοφρουρίλα-πόσο τής μοιάζει αλήθεια η σημερινή συριζανελική λαίλαπα του ανεκδιήγητου Καρανίκα και του κολονελάτου μόσχου Καμμένου!

Ευχαριστώ κύριοι αλλά από τη σκουπιδοπροσφορά σας δεν θα πάρω!

Leave a comment

Filed under Trivia