Monthly Archives: August 2012

Εορτή του Αγίου Σώματος.

 

Για κάποιο καιρό έκανα ρεπορτάζ στους αγώνες body building. Η αφορμή είχε δοθεί από μια ανάθεση για το περιοδικό Έψιλον της Ελευθεροτυπίας. Το θέμα έμοιαζε και ήταν συναρπαστικό. Σε κάθε περίπτωση ένα γυμνασμένο σώμα είναι αυτονόητα φωτογενές, δεν χρειάζεται ιδιαίιτερη ανάλυση αυτό. Στο περιοδικό ήταν κυριολεκτικά ενθουσιασμένοι μ’αυτό αλλά οι ίδιοι οι bodybuilders-κολακευμένοι για την προβολή, δεν το συζητάμε, δεν έδειξαν ενθουσιασμό για την ίδια καθεαυτή τη φωτογράφιση. Είναι αλήθεια ότι δεν επεδίωξα την τυπική και αναμενόμενη μεγάλη στιγμή της έντασης όπου οι μυς εκρήγνυνται επιδεικτικά και καθηλώνουν το κοινό που ακριβώς αυτό προσδοκά κυρίως αλλά την ανθρώπινη διάσταση αυτών των υπερανθρώπων με τα γιγαντιαία σώματα και τις περισσότερες φορές με την παιδική και αθώα ψυχή-άλλωστε οι περισσότεροι είναι σχετικά μικρής ηλικίας.

 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πολλές φορές υπήρχαν ζευγάρια body-builders-τα κορίτσια μάλλον fitness αν ερμηνεύω καλά την ορολογία του body building. Αν και όχι πολλές αυτές οι περιπτώσεις, παρόλα αυτά ξεχώριζαν ιδιαίτερα αν συνέβαινε να είναι όμορφα πλάσματα με ακτινοβολία και προσωπικότητα.

 

Με τα χρόνια έβλεπα ότι η συμμετοχή γυναικών μεγάλωνε ολοένα και πολλές από αυτές ανταγωνίζονταν σε μυοπλασία ακόμη και καλογυμνασμένους άντρες. Αλλά όχι μόνο αυτό: είχαν και εντυπωσιακή παρουσία-ήταν ψηλές, και με ακαταμάχητα όμορφα χαρακτηριστικά προσώπου-τα σώματα έτσι κι αλλιώς ήταν καλά σε όλες.

 

Ένα άλλο στοιχείο που έβλεπες ήταν ένα αίσθημα αλληλεγγύης ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους, όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο σε άλλους τομείς του αθλητισμού. Δεν είδα ποτέ ένταση ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους και αυτό καταγράφεται στα θετικά αυτού του για πολλούς αμφιλεγόμενου αυτού σπορ.

 

Από μια περιπαικτική και λογοπαίγμονα διάθεση συνήθιζα να αποκαλώ αυτό το πανηγύρι στιβαρών σωμάτων σαν εορτή του Αγίου Σώματος. και το Αγίου το εννοούσα όχι μόνο για την φέρουσα αντικειμενική ομορφιά του αλλά κυρίως για τα μαρτύρια και τις δοκιμασίες που τράβηξε-αντάξιες ενός οσιομάρτυρα πολλές φορές-για να γίνει τέλειο.

 

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ

Καλό αποκαλόκαιρο!

 

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα; Μην πτοείσθε! Ο χειμώνας αργεί ακόμη. Στην Ελλάδα ακόμη και μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου κυριαρχεί το κοντομάνικο και οι πρώτες κοπάνες των μαθητών έχουν πάντα μια και μόνη κατεύθυνση: τη θάλασσα! Έτσι μην ξανακούσω αυτή την καταραμένη ευχή:καλό χειμώνα, που στην πραγματικότητα σφίγγει την καρδιά και αποκαρδιώνει τα ωραία, καλοκαιρινά αισθήματα. Καλό αποκαλόκαιρο λοιπόν!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Κι όμως, ούτε ένα κατούρημα!

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποτέ ακριβώς τραβήχτηκε αυτή η αστεία φωτογραφία. Ίσως γύρω στα 1991 με 1992. Θυμάμαι όμως πολύ καλά πού τραβήχτηκε-στη συμβολή της Ερμού με την Αποστόλου Παύλου-εκεί που σήμερα ξεκινούν κάποια λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Θυμάμαι επίσης τι μου είχε κάνει πολύ εντύπωση. Το ζευγάρι αυτό-ο άντρας κυρίως-ήπιε- σχεδόν ξεροσφύρι!αν αναλογιστείτε την τεράστια ποσότητα οινοπνεύματος που καταναλώθηκε ο μεζές στο τραπέζι δεν είχε καμιά ουσιαστικά υπόσταση-εννιά μπύρες! Όση ώρα περιφερόμουν εκεί γύρω-είχα την περιέργεια να δω την συμπεριφορά τους όρθιοι πια-δεν σηκώθηκε κανείς τους ούτε για μια στιγμή να πάει στην τουαλέτα.(διέγνωσα την αίτια: είναι αυτή η φυσική ντροπαλοσύνη των απλών, των ταπεινών ανθρώπων που δεν τολμούν όχι να εκφωνήσουν αλλά ούτε καν να υπαινιχθούν τη φυσική τους ανάγκη μπροστά σε τρίτους-όταν βλέπω τέτοιους ανθρώπους συνεσταλμένους πολύ συγκινούμαι:υπάρχει ένα είδος αθωότητας σε μια τέτοια συστολή που με ενθουσιάζει αγαπητικά).

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Το ταξίδι της επιστροφής και το ταξίδι χωρίς επιστροφή.

 

Καλοτάξιδοι νάμαστε και στην επιστροφή μας. Οι φουρτούνες δεν μας περιμένουν όμως στη θάλασσα-εκτός βέβαια από αυτούς που την τρώνε με το κουτάλι-αλλά στην στεριά και στην οικογενειακή εστία όπου επιστρέφουμε. Οι φάκελοι με τους διάφορους λογαριασμούς θα σκάνε σαν οργισμένα κύματα ο ένας πίσω απ’τον άλλο. Νομίζω ότι αυτός ο χειμώνας θάναι ο χειμώνας των μεγάλων δοκιμασιών και των αντοχών του Έλληνα. Τρία χρόνια μαυρίλα και απελπισιά και καμιά χρονιά δεν δείχνει φως.

 

Πρέπει να σφυρηλατηθεί μια αγωγή καρτερίας και μοιρολατρίας ή μήπως η οργή να αποκτήσει σχήμα και ρυθμό; Ένας λαός που στριμώχνεται πόσο διαφέρει απόνα αγρίμι; Και η καρτερικότητα μπορεί να καλημερίζεται κάποια χρόνια τώρα με τη λογική αλλά το βράδυ ξενοκοιμάται σαν ανυπότακτη σκέψη με την οργή και τρώει τα μαξιλάρια. Κάποιοι παίζουν με τους λαούς σαν νάναι ένα τσούρμο πειραματόζωα. Να ξέρουν όμως ότι η οργή δεν θέλει παρά την πιο απίθανα ελάχιστη αφορμή για να χαθεί ο έλεγχος της. Μια ματιά στην Ιστορία διδάσκει πολλά-παρόλο ότι η Ιστορία μαθαίνει και η ίδια από καινούργια-ολότελα απρόβλεπτα-επεισόδια.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Αγαπάτε τα ζώα!

Η επανάληψη ενός μοτίβου(πλακάκια) και η ρυθμική του παραλλαγή(μέσω της προοπτικής) δημιουργεί ήδη από μόνη της μια πρώτη αφορμή φωτογράφισης-αν και αυτή η αφορμή θα μοιάζει μάλλον με ψυχρό φορμαλιστικό παιχνίδι. Έρχεται όμως ο από μηχανής θεός που λέγεται απρόβλεπτο(βαρυεστημένος, νυσταγμένος σκύλος) και δημιουργεί την ανατροπή: το φορμαλιστικό παιχνίδι μετατρέπεται σε χιουμοριστικό στιγμιότυπο. Δεν είναι μια σπουδαία φωτογραφία, είναι όμως μια σωσμένη φωτογραφία, που χωρίς τον τεμπέλη κόπρο, θάταν μια νυσταλέα και ανιαρή φορμαλιστική άσκηση και όχι απ’τις καλύτερες μάλιστα.

Επιμύθιο: αγαπάτε τα ζώα: σας σώζουν και τις φωτογραφίες!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Αντίθεση: μια ωραία αφορμή για σύνθεση!

 

Τι τα θέλεις; Η γλυπτική είναι ίσως η πιο δυνητικά λαϊκή από όλες τις υψηλές λεγόμενες τέχνες. Εκτίθεται δημόσια και κρίνεται διαμορφώνει υψηλό γούστο στα μέρη που συχνάζουν οι λαϊκές μάζες:πλατείες, δρόμοι, σχολεία, πανεπιστήμια, στρατώνες, νοσοκομεία.

 

Ο Πολωνός  Mitoraj είναι ένας ιδιότυπος, ιδιοσυγκρασιακός-μεταμοντέρνος λένε κάποιοι-νεοκλασσικός γλύπτης με μεγάλη αγάπη για τις μνημειακές διαστάσεις και με φετίχ του-είναι καθαρά φετιχιστική η χρήση που του κάνει σπάζοντας,  κατά κάποιο τρόπο, την ύλη του-το κατάλευκο μάρμαρο συνήθως αν και όχι μόνο. Όταν αυτά τα εντυπωσιακά γλυπτά του εκτίθενται στις μεγάλες πόλεις και έχοντας σαν φόντο φαινομενικά αταίριαστα κτήρια-όπως στις δυό πρώτες φωτογραφίες όπου στο βάθος φιγουράρουν οι μεσαιωνικοί πύργοι του Castello Sforzesco- τότε δημιουργούνται μέσα από αυτή την αντίθεση παράξενες αλλά και απροσδόκητα ευχάριστες νέες συνθέσεις που οδηγούν σε αλλοπρόσαλλους ιστορικούς και αισθητικούς συνειρμούς, που έχουν την αξία πια happening.

 

Ασφαλώς και ανοίγει κάποιος διάλογος ανάμεσα στο γλυπτό και το κτήριο που βρίσκεται πίσω του και λειτουργεί εκ των πραγμάτων σαν φόντο του-προσέξτε τις δίδυμες προτομές πόσο εύγλωττα μέσα στη σιωπή τους συνομιλούν με τα γοτθικά παράθυρα πίσω τους-δίδυμα κι αυτά!

 

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης τραβήχτηκαν τον Νοέμβρη του 1999 στο Μιλάνο.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Καλοκαίρια πάνε κι έρχονται…

Αν και για τον κόσμο των αισθήσεων και των αισθημάτων, τα καλοκαίρια που μετράνε περισσότερο είναι αυτά της ενσυνείδητης και εκρηκτικής ερωτικής μας νεότητας-συναρπαστικά και καθηλωτικά για την αμήχανη αλλά ηδονικά περίεργη και ερευνητική ψυχή μας και το ορμονικά επαναστατημένο και εκστασιασμένο σώμα μας!-έχουν και για την παιδική μας ηλικία ένα καλό κομμάτι χαράς: αυτό που λέγεται ανεμελιά και σχόλη, που δυστυχώς δεν θα τις ξαναβρούμε ποτέ, ποτέ, ποτέ πια!

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ