Monthly Archives: May 2015

Το νταραβέρι με τη τύχη

.......IMG_0018-DS-FFFF

Ειδικά στη φωτογραφία δρόμου, τα πράγματα είναι ρευστά ως προς το πώς πρέπει να ασκείται και τί ακριβώς πρέπει να προβάλλει. Υπάρχει η άποψη μερικών ότι είναι μια τέχνη ρευστή της ρευστής ζωής αντανάκλαση κι αυτή και ότι αυτό που μετράει πάνω απόλα είναι το στιγμιότυπο-καμιά φορά ούτε καν αυτό!-που να αποτυπώνεται με όλη εκείνη την ατημελησία του ρευστού γεγονότος που δεν ξέρει να υπακούει σε νόρμες σύνθεσης και φόρμας. Η αυθεντικότητα της καταγραμμένης ζωής πάνω απόλα! Λες και με τη φωτογραφική σου μηχανή μπορείς να μην είσαι αυθεντικός-αυτόματα μάλιστα αυθεντικός!-σε ο,τι καταγράφεις, αν καταγράφεις.

Αν και το έχουμε ξαναγράψει ότι παρόλο ότι κάνουμε συστηματικά φωτογραφία δρόμου, αυτό που προβάλλουμε μέσα από αυτή δεν είναι η καταγραφή αλλά η μέσω της καταγραφής, που επαναλαμβάνουμε έτσι κι αλλιώς με τη μηχανή γίνεται αυτόματα και ερήμην των προθέσεων μας για καταγραφή ή όχι, η μέσω λοιπόν της καταγραφής βαθύτερη και άρα ουσιαστικότερη ανάγνωση του κόσμου, που θέλει να πηγαίνει πολύ πέρα από την πρώτη επιφάνεια της όποιας περιγραφής ή αφήγησης. Ναι, αυτό είναι δυνατό με τη φωτογραφία. Το απέδειξαν οι μεγάλοι της δάσκαλοι. Αυτό που χρειάζεται μόνο να έχεις είναι μια συνείδηση δημιουργίας και γενική, προγραμματική ας πούμε αλλά και ειδική, συνείδηση για τη κάθε μία φωτογραφία που τραβάς. Στη τελευταία περίπτωση αυτό σημαίνει ότι, δεν αφήνεις να σε κουμαντάρει το τυχαίο. Ένας τρόπος-ακαταμάχητος!-υπάρχει για να κρατάς σε εγρήγορση πάντα αυτή τη συνείδηση: η φόρμα!

Δεν νοείται να δημιουργείς εικόνες στη τύχη. Μόνο μια συνείδηση της φόρμας κάνει την εικόνα μια διατύπωση αλήθειας με διάρκεια και όχι μια εντύπωση θνησιγενή. Πρέπει να δρας με ένα τέτοιο τρόπο ώστε κάθε εικόνα σου να είναι και μια οριστική διατύπωση, μια τελεσιδικία. Που να μη σηκώνει εκκρεμότητες. Να είναι ένας σκοπός ολοκληρωμένος, τελειωμένος, που να μην αφήνει κενά και την αίσθηση του ανεκτέλεστου επικρεμάμενη σαν απειλή περιεχομένου ανολοκλήρωτου και ασαφούς. Η φόρμα είναι η μεγάλη ασφαλιστική δικλείδα της τέχνης. Είναι ο σκληρός της πυρήνας. Είναι η αφορμή της-για όσους τόχουν το χάρισμα-αλλά και η αιτία της για όσους το ψάχνουν να εγκατασταθούν στην επικράτεια της. Μέσα στη φόρμα και όχι έξω από αυτή, δούλεψαν και παρήγαγαν τα μεγαλύτερα και τα αισθαντικότερα μυαλά του κόσμου της εικόνας-ακόμη και οι επαναστικότεροι εικονοκλάστες!(φέρνω πρόχειρα τα παραδείγματα του Μονέ, του Πικάσο και του Μαρσέλ Ντισάν). Καμιά υποτιθέμενη φρεσκάδα δεν μπορεί να ζήσει εκτός της φόρμας. Η όποια εντύπωση μπορεί να δώσει θα έχει ήδη ξεψυχήσει στο δεύτερο κοίταγμα και στο τρίτο η αποφορά της θα είναι πια ανυπόφορη-το παράδειγμα του γελοίου Winograd είναι ενδεικτικό.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Όσα φέρνει ο δρόμος

.....188-DS-frΔεν είναι υπέροχο;! Θα μπορούσε να είναι μια εγκατάσταση (installation, ντε!) του πιο σοφιστικέ σύγχρονου καλλιτέχνη.Και όμως είναι ένα μερεμέτι σε εξέλιξη. Τόσο απλά! Μην περιμένεις το θέμα σου να σούρθει σερβιρισμένο υπό μορφή έμπνευσης. Αυτά μόνο στους Αποστόλους της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος συνέβαιναν-αν συνέβαιναν…Μην περιμένεις το χρόνο να σού φέρει την εμπνευσμένη στιγμή. Σπρώξε το χρόνο. Βγάλτον στο δρόμο. Ο δρόμος θα στο φέρει το θέμα και όχι ο διαδραμών αλλά χωρίς διαδρομές χρόνος. Άντε να το ξαναπούμε άλλη μιά φορά: ο φωτογράφος με τα πόδια του φωτογραφίζει!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Op Art?

037-WB-DS

Ok, χρησιμοποιώ κάπως καταχρηστικά τον όρο op art-παραπέμπει στην οπτική τέχνη, ένα παιχνίδι ψευδαισθητισμού με καθαρά οπτικά και γεωμετρικά μέσα-μέσα και η προοπτική σ’αυτό το παιχνίδι. Με αφετηρία ακριβώς τη προοπτική κάνω και τα δύο οπτικά παιχνίδια των φωτογραφιών που αναρτώ σήμερα-τις χωρίζουν 20 ολόκληρα χρόνια αυτές τις φωτογραφίες και μια ολόκληρη τεχνική επανάσταση: ψηφιακή η έγχρωμη και αναλογική η ασπρόμαυρη, παρόλα αυτά χωρίς καμιά περέμβαση σε καμιά απ’τις δυό. Δεν χρειάζεται άλλωστε, είναι απλές, καλά υπολογισμένες όμως, λήψεις.....-castello-sforzesco-mitoraj-WB-DS

Η ασπρόμαυρη μάλιστα στο παρά πέντε της, πληροί άλλη μία από τις συνήθεις προδιαγραφές της op art: αντιπαραθέτει το άσπρο με το μαύρο, διαδικασία συνήθης στους εκπονητές αυτού του ζωγραφικού-και όχι μόνο-στυλ. Η έγχρωμη, που σαφώς τη προτιμώ, έχει ένα ερεθιστικό αβαντάζ ότι δεν δίνει εύκολα το προοπτικό ατού που μας κάνει να εξηγήσουμε αυτό που διαισθανόμαστε, ότι δηλαδή ο φανοστάτης δεν βρίσκεται στη μέση της πρόσοψης. Έχει τη πλάκα του έτσι μέχρι να το συνειδητοποιήσεις-μη το δραματοποιούμε, υπόθεση δευτερολέπτων ή ακόμη και κλασμάτων τους είναι αυτό αλλά αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα είναι πνευματικά διασκεδαστικό.Προφανώς δεν στοχεύουν τέτοιες εικόνες να πουν τίποτα το μεγάλο και βαθύ, εκτός ίσως ότι είναι πολύ καλό να έχουμε παιχνιδιάρικη διάθεση όταν δημιουργούμε. Είναι μια εκδοχή σοβαρότητας που μας χαλαρώνει.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Η Δρέσδη, ο Bellotto και η Camera Obscura

Το θρυλικό Zwinger της Δρέσδης, που σήμερα στεγάζει μεγάλο μέρος  των καλλιτεχνικών θησαυρών των Σαξώνων βασιλιάδω.

Το θρυλικό Zwinger της Δρέσδης, που σήμερα στεγάζει μεγάλο μέρος των καλλιτεχνικών θησαυρών των Σαξώνων βασιλιάδων.

Με την αφορμή της συνόδου των G7 στη Δρέσδη, θυμήθηκα ένα σπουδαίο αλλά, άδικα, όχι ιδιαίτερα γνωστό ζωγράφο, ειδικά σ’εμάς τους Έλληνες, τον Bernardo Bellotto(1721-1780) και τη σχέση του και με αυτή την, επίσης άδικα παραγνωρισμένη, πόλη της Γερμανίας. Σήμερα, ο διάσημος της οικογένειας είναι ο Canaletto, ο μεγάλος, ασυζητητί ο πιο ασυναγώνιστος vedutista όλων των εποχών, θείος και μέντορας του Μπερνάντο Μπελότο, που οι τοπιογραφικές του απόψεις της Βενετίας τον έκαναν και διάσημο και περιζήτητο σε όλο το κόσμο και έφτασαν να τον φέρουν στην Αγγλία του 18ου αιώνα για να δουλέψει για τους πάμπλουτους βρετανούς αριστοκράτες. Στη σκιά αυτής της διασημότητας κινήθηκε ο Μπελότο που, προικισμένος όσο και ο διάσημος θείος του, αναγκάστηκε, για να επιβιώσει καλλιτεχνικά, να υιοθετήσει το επώνυμο του θείου του και ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙ, να εκμεταλλευτεί τη συγγενική σχέση, με τη συγκατάθεση μάλλον του γηραιότερου και χωρίς εξάλλου να τον ανταγωνίζεται, αφού δούλεψε σε εντελώς άλλο πλαίσιο και με άλλους εργοδότες-κυρίως στη Κεντρική Ευρώπη των μοναρχών-Αυστροουγγαρία, Βαυαρία, Σαξωνία, Πολωνία και-παρολίγον!-Ρωσία-εκεί τον πρόλαβε ο θάνατος.

Το διασημότερο έργο του Bellotto: η κατεδάφιση της εκκλησίας του Σταυρού στη Δρέσδη-δεξιά. Η αριστερή εικόνα, πάλι πίνακας του Μπελότο, δείχνει την εκκλησία πριν τη κατεδάφιση. Εδώ λοιπόν ο Μπελότο στα φωτογραφικότερα του-σαν φωτορεπόρτερ πια!

Το διασημότερο έργο του Bellotto: η κατεδάφιση της εκκλησίας του Σταυρού στη Δρέσδη-δεξιά. Η αριστερή εικόνα, πάλι πίνακας του Μπελότο, δείχνει την εκκλησία πριν τη κατεδάφιση. Εδώ λοιπόν ο Μπελότο στα φωτογραφικότερα του-σαν φωτορεπόρτερ πια! Το έργο αυτό απέκτησε πια μια νέα, συμβολική αξία, αφού με το τρόπο του προεικόνισε τις απίστευτες καταστροφές που υπέστη αυτή η ανεπίληπτης ομορφιάς μπαρόκ πόλη από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων το 1945, μια άσκοπη και περιττή πράξη βανδαλισμού, κάτι που εκ των υστέρων αναγνώρισαν οι Βρετανοί.

Το ενδιαφέρον για τον Μπελότο, σε ένα φωτογραφικό μπλογκ όπως αυτό εδώ, βρίσκεται στο ότι και αυτός, όπως άλλωστε ο διάσημος θείος του, έκανε συστηματική χρήση της camera obscura, του εργαλείου αυτού που επέτρεπε στους ζωγράφους-ειδικά των αστικών τοπίων που είχαν ανάγκη τη φωτογραφική(avant la lettre-ακόμη η φωτογραφική μηχανή δεν είχε εφευρεθεί) πιστότητα στην αναπαράσταση, για τους ευνόητους λόγους, που εύκολα αντιλαμβανόμαστε. Παρόλο ότι βενετσιάνικης καταγωγής κι αυτός, όπως και ο θείος του, δεν μοιάζει να ασχολήθηκε με το προσοδοφόρο επάγγελμα της καταγραφής του βενετσιάνικου τοπίου, στο οποίο επιδιδόταν ο Καναλέτο-προφανώς η αγορά δεν επέτρεπε να υπάρχουν δύο ταλαντούχοι σ’αυτό το αντικείμενο. Έτσι ο μικρός Μπερνάρντο τελικά ξενιτεύτηκε, στην αρχή επί ιταλικού εδάφους, αναλαμβάνοντας μικρές αναθέσεις για ιταλούς ηγεμόνες-Τοσκάνη, Σαβοΐα-και μετά στη Βιέννη, στο Μόναχο, όπου και εκτέλεσε μνημειώδών διαστάσεων πίνακες για την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, τους πρίγκηπες Λιχτενστάιν και το Βασιλιά της Βαυαρίας. Όμως όλα αυτά τα έργα, αξιόλογα και σημαντικά καθεαυτά, είχαν περιορισμένο χαρακτήρα-δύο έως τέσσερις καμβάδες το πολύ, με απόψεις μεγάλων ανακτορικών συγκροτημάτων και του περιβάλλοντος χώρου τους-αστικού ή δασικού.

Bernardo Bellotto: Άποψη της Πίρνα από τον Πύργο του Σονενστάιν. Ο αστικός Μπελότο στα...ποιμενικότερα του!

Bernardo Bellotto: Άποψη της Πίρνα από τον Πύργο του Σονενστάιν. Ο αστικός Μπελότο στα…ποιμενικότερα του!

Με το φιλόδοξο βασιλιά της Σαξωνίας το πράγμα πήρε εντελώς άλλες διατάσεις και οδήγησε σε μια ανάθεση ενός απίστευτα ευρέος συνόλου, αληθινά μνημειωδών προθέσεων, που κανείς δεν θα μπορούσε να είναι σίγουρος ότι θα ολοκληρωνόταν ποτέ. Και όμως ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία-καμιά 25αριά καμβάδες διατάσεων οι περισσότεροι 130 εκ.Χ 235 εκ. Σ’αυτή την απίθανη παραγωγικότατη σοδειά να προστεθούν δύο ακόμη σειρές πιστών αυθεντικών-από το χέρι του δηλαδή-αντιγράφων ,η μία στις ίδιες διαστάσεις,διασκορπισμένη σήμερα στα κεντρικά αλλά και τα επαρχιακά μουσεία της Ρωσίας και η άλλη σε πιο περιορισμένες δαστάσεις. Άφησε εποχή αυτό το απίστευτο επίτευγμα! Όχι μόνο αυτό αλλά παρακίνησε ζηλόφθονους αντιπάλους του βασιλιά της Σαξωνίας να διεκδικήσουν και για δικό τους λογαριασμό ένα ανάλογης έκτασης επίτευγμα. Έτσι μετά από πρόταση της Αικατερίνης της Ρωσίας ξεκίνησε για το μακρινό ταξίδι στην Αγία Πετρούπολη, σταματώντας όμως πρώτα στη Βαρσοβία, όπου εκτέλεσε μια άλλη, επίσης μνημειωδών διαστάσεων εργασία-καμιά 25αριά καμβάδες πάλι! Τελικά στην Αγία Πετρούπολη δεν έφτασε, αφού ο θάνατος θεώρησε ότι είχε ήδη δώσει πολλά για τη φήμη του, για να πρέπει να τη κλέψει και από μια τόσο ένδοξη πόλη.

Bernardo Bellotto: Το φρούριο του Κένινγκστάιν:μια απτή απόδειξη της μεγάλης γκάμας ικανοτήτων του Μπελότο. Άνετα θα μπορούσε να είναι τοπιογράφος της ολκής ενός Ruisdael αρκεί να τού δινόταν και αυτή η ευκαιρία-πόσο τον θυμίζει τον μεγάλο Ολλανδό και το δικό του Τοπίο με το κάστρο του Bentheim!

Bernardo Bellotto: Το φρούριο του Κένινγκστάιν:μια απτή απόδειξη της μεγάλης γκάμας ικανοτήτων του Μπελότο. Άνετα θα μπορούσε να είναι τοπιογράφος της ολκής ενός Ruisdael αρκεί να τού δινόταν και αυτή η ευκαιρία-πόσο τον θυμίζει τον μεγάλο Ολλανδό και το δικό του Τοπίο με το κάστρο του Bentheim!

Επειδή δούλεψε σε χώρες και πόλεις που με τον ένα ή άλλο τρόπο βρέθηκαν στο περιθώριο της μεταγενέστερης ιστορίας, το έργο του έτυχε μικρότερης από την οφειλόμενη προβολής-σ’αυτό προσθέστε ότι ακριβώς αυτό το έργο, στη συντριπτική του πλειοψηφία βρίσκεται σ’αυτές τις χώρες και πολύ σπάνια το βρίσκει στα μεγάλα δυτικοευρωπαϊκά ή αμερικανικά μουσεία. Ουσιαστικά επανεκτίμηση του σπουδαίου αυτού έργου άρχισε να γίνεται όταν χρησιμοποιήθηκε σαν οδηγός για την αποκατάσταση των δύο, τραυματισμένων από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πόλεων, της Δρέσδης και της Βαρσοβίας. Εκεί πια και χάρη στη χρησιμότητα που η πιστότητα της αναπαράστασης που με τόση συνέπεια είχε πετύχει ο Μπελότο, συνειδητοποιήθηκε και η ευρύτερη σημασία της δουλειάς αλλά και αναλύθηκε η τεχνική του και πώς επιτεύχθηκε αυτή η αξιοθαύμαστη πιστότητα. Επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο η συστηματική χρήση της camera obscura, που βεβαια δεν είναι ένα εργαλείο δουλικής και στείρας αντιγραφής αλλά χρήσιμο μόνο για την σκοπούμενη πιστότητα και σε καμιά περίπτωση για όλες τις υπόλοιπες και πλούσιες αρετές του Μπελότο που ήταν η πλούσια χρωματική και φωτεινή ατμοσφαιρικότητα, το λαγαρό και ποικίλο ανεκδοτολογικό στοιχείο των μικρών αφηγηματικών λεπτομερειών του-σ’αυτό αποδεικνύεται πολύ καλύτερος του θείου του Καναλέτο και φυσικά η ισορροπημένες και αρμονικές του συνθέσεις.

Leave a comment

Filed under Bernardo Bellotto

Η μεγαλοστομία δεν ταιριάζει στο θάνατο

Cimitero-Monumentale-Milano-WB-DS

Αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο-ο θάνατος έχει μια τελεσιδικία που δεν σηκώνει ούτε πολλή σκέψη ούτε πολλά λόγια-αν εν πάση περιπτώσει είναι να στοχαστείς μπροστά σε ένα τάφο, αυτό θα το κάνεις αν αυτός έχει μια ταφόπλακα με ένα όνομα χαραγμένο πάνω ή, άντε το πολύ, ένα σταυρό. Σε καμιά περίπτωση πάντως με τις στομωμένες μεγαλοστομίες των μεγαλομανιακών ταφικών μνημείων που σε καλούν με την αγχωμένη θεματική τους να στοχαστείς-και καλά! Ματαιόδοξες σαχλαμάρες. Τετρακόσιοι τόνοι μάρμαρο ή γρανίτης για να περάσει το πρώτο σκυλί που, σηκώνοντας το πίσω ποδαράκι του, να τους κατουρήσει!

Leave a comment

Filed under Milano, Trivia

Μού λείπει το γκαρσόνι!

....couple-kissing-café-DS-nvΟ κόσμος του ζευγαριού είναι ο δικός του κόσμος όπου εκεί μέσα ζουν την έκσταση τους τα μέρη του,στα πλαίσια μεν της κοινωνίας αλλά και ιδιότυπα και μάλλον προσωρινά και παροδικά εκτός της, αδιαφορώντας για κάθε τι άλλο που δεν είναι αυτό που τους καίει σαν επεισοδιακή κοινότητα σωμάτων που από καιρό σε καιρό εκρήγνυνται αναστενάζοντας βαθιά. Για όσο κρατάει αυτό, μπορούμε να μιλάμε για μια μεταρσίωση που ανυψώνει το σώμα, που διψάει και χορταίνει ξαναδιψώντας, στο επίπεδο μιας ψυχικής ανάτασης που προσομοιάζει με παραδείσια κατάσταση πραγματωμένης τελείωσης. Ζεις την απόλυτη τελειότητα. Είσαι στη φάση που δεν αμφισβητείς τίποτα.Τα δέχεσαι όλα σαν καλά. Προσπάθησε να κρατήσεις αυτό το βίωμα για πάντα στη καρδιά σου που χρόνο με το χρόνο θα γερνά αποθαρρυνόμενη.

Dennis Stock: Café de Flore

Dennis Stock: Café de Flore

Ναι, όταν τράβαγα τη φωτογραφία είχα πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να θυμίζει τη διάσημη του Dennis Stock “Café de Flore”. Ευτυχώς που έλειπε το γκαρσόνι, γιατί θα ήταν πια αντιγραφή του πνεύματος εκείνης της υπέροχης, σκληροπυρηνικά παριζιάνικης, εικόνας και, αν και απίθανο να μην την τραβούσα, είναι σίγουρο ότι ποτέ δεν θα τη δημοσίευα. Δεν λέει!

Υ.Γ. Ενδεικτικά αναφέρω ότι για να αποφύγω την πολύ ριψοκίνδυνη ταύτιση με την αξεπέραστης ομορφιάς εμβληματική εικόνα, δεν μού πέρασε ούτε για μια στιγμή η σκέψη να τη μετατρέψω σε ασπρόμαυρη, παρόλο ότι και το συνηθίζω για εικόνες του είδους και στη προκειμένη περίπτωση θα τής πήγαινε πολύ και παρόλο ότι η οι διαφορές είναι πολύ περισσότερες από τις ομοιότητες. Άπαξ και στο μυαλό μου, ήδη από τη στιγμή της λήψης, έπαιζε αυτή η εικόνα-λαχταρούσα μέσα μου να μού εμφανιστεί κι εμένα το υπομονετικό συγκαταβατικό γκαρσόνι!-είχα μπλοκάρει κάθε πιθανότητα αντιγραφής της.

1 Comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Ο Παλαμάς στο παγκάκι

.....-Palamas-Siesta-National-Gardens-WB-DS

Αν στα μεγάλα, λουσάτα, κυβερνητικά ή όχι,μέγαρα μπορείς να δεις ένα σωρό ελεεινά φριχτές φάτσες που να σε κάνουν να φτύνεις στο κόρφο σου, το ίδιο πιθανό είναι στα παγκάκια των αστέγων να δεις ευγενικές-ακόμη και κομψές!-φυσιογνωμίες που αποπνέουν θετική αύρα και γεννάνε καλή διάθεση στο θυμικό σου. Βέβαια ο ευγενής κύριος της φωτογραφίας δεν είχε το στυλ ενός συνήθους άστεγου. Πιθανολογώ ότι ίσως και να μην ήταν καν άστεγος, περαστικός μάλλον απ’τον Εθνικό Κήπο που απλά έγειρε προς στιγμή και τον πήρε για λίγο-ήταν καλοκαιράκι που έγινε η λήψη. Δέστε πόσο επική είναι η ευγενική, αδρή μορφή του! Ανταγωνίζεται σε ηθικό κάλλος τη φοβερή και τρομερή φυσιογνωμία του αλησμόνητου Μάνου Κατράκη.Εκείνος όμως ήταν ψηλός ενώ ο δικός μας ήρωας εδώ μικροκαμωμένος, κάτι που έκανε την ευγενική του μορφή ακόμη πιο εύθραυστη και γλυκιά. Περισσότερο μού θύμισε τη στοχαστική μορφή του γέρου Παλαμά.ceb1cebaceb1ceb4ceb7cebcceafceb1cf82-8cebd44ceb2ceb1cf83ceb4ceb54-ceb1cebdcf84ceafceb3cf81ceb1cf86cebfds

Από θέση αρχής δεν κάνω απλή καταγραφή των μνημείων. Αν ποτέ φωτογραφίσω έναν ανδριάντα θάναι για καθαρά φωτογραφικούς λόγους, για κάποιο εύρημα με αφορμή το μνημείο. Έτσι, εκ πρώτης όψεως η εικόνα του Παλαμά που παραθέτω για σύγκριση με τον ευγενικό κύριο στο παγκάκι ίσως να μοιάζει άτοπη. Όμως δεν έχω άλλη και δεν θάθελα να προσφύγω σε εικόνα τρίτου, που το κάνω μόνο όταν τίποτα δεν διαθέτω ο ίδιος.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου