Category Archives: Milano

Κλούβιες λέξεις

Milano-Brera-Couple-Statue-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-F

Κάποτε κάποια κυρία χαρακτήρισε τη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης κομψή. Προφανέστατα ένας άστοχος χαρακτηρισμός από το μάλλον φτωχό της κατά πάσα πιθανότητα λεξιλόγιο που σχηματίστηκε από τις περιπέτειες της στις υπώρειες της μόδας και του υστερικού καταναλωτισμού. Μπορεί η καημένη να θεώρησε σαν ουσιωδέστερο μέρος της εικόνας αυτό που τής γυάλισε σαν αντικείμενο του υστερικού καταναλωτικού της πόθου-τη κάπα του κοριτσιού της φωτογραφίας. Ο αφασικός χαρακτηρισμός της κυρίας όμως είναι συγκριτικά ακίνδυνος μέσα στην αφέλεια της άγνοιας και του στερεότυπου που τον ορίζουν. Σκεφθείτε πόσες φορές διαβάσατε κριτική κινηματογράφου, θεάτρου, εικαστικών-φυσικά και φωτογραφίας!-και πέσατε πάνω σε ανάλογες κεραμίδες που αλίμονο όμως εκπροσωπούσαν ένα περιβάλλον κύρους, όπως κάθε τι δημοσιευμένο και μάλιστα σε επώνυμα έντυπα συμβαίνει να φαίνεται αλλά όχι και πάντα να είναι. Η δημοφιλής κινηματογραφική κριτική-σε παρακμή πια κι αυτή, παρεμπιπτόντως, αφού μάς τέλειωσε οριστικά και αμετάκλητα το σινεμά του δημιουργού-σίγουρα έχει αφήσει πολλά τέτοια τραυματικά βιώματα σε όλους μας. Ο στόμφος του ξερόλα κριτικού κινηματογράφου ψάρωσε πολλές γενιές κινηματογραφόφιλων και τους δημιούργησε συμπλέγματα που λίγοι κατάφεραν να αποτινάξουν και να αποδομήσουν. Έπρεπε να τρώμε στη μούρη τα αναμασήματα των γραφομένων από φίλους μας για να καταλάβουμε πόσο ρηχή ήταν αυτή η γραφή και πόσο επιδερμική και κλούβια η ανάλυση που ήθελαν να μας πλασάρουν οι ντίβες των κινηματογραφικών επιφυλλίδων της Πέμπτης. Ημιμαθείς οι περισσότεροι από αυτούς, βαριά συμπλεγματικοί, αποτυχημένοι κινηματογραφιστές μερικοί από αυτούς, άλλοι αλεξιπτωτιστές και τέλος κάποιοι κράχτες των εταιριών διακίνησης ταινιών. Με όπλο τους το δανεικό κύρος της τυπωμένης λέξης δεν έκαναν μόνο καριέρα στα καπηλιά της ανούσιας, αθεμελίωτης λεξιλαγνείας αλλά  και βασάνισαν με ανάλγητη συνέπεια λέξεις και νοήματα και τα παρέδωσαν στο κοινό τους ξεζουμισμένα και άπνοα.

Leave a comment

Filed under Μουσεία, Φωτογραφίες δρόμου, Milano, street photography

Μαρίδα

Milano-Piazza-dei-Mercanti-Fashion-Photoshooting-Onlookers-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Έτσι λέγεται στο σινεμά-και κατ’επέκταση και στη φωτογραφία-το πλήθος των περίεργων που συγκεντρώνεται στη περιφέρεια ενός γυρίσματος-ή μιάς φωτογράφισης στη προκειμένη περίπτωση. Στη πραγματικότητα οι περίεργοι ήταν αρκετοί περισσότεροι και μάλιστα ακολουθούσαν την ομάδα στα σημεία που είχε επιλέξει. Όμως η καθυστερημένη ώρα που κάνω τη σημερινή ανάρτηση, δεν μού επιτρέπει να ψάξω για να βρω και τις υπόλοιπες φωτογραφίες που διαθέτω. Ακόμη και αυτή που αναρτώ την ανεβάζω εντελώς ανεπεξέργαστη με αποτέλεσμα να έχει μπόλικη σκόνη. Αλλά είμαι τόσο κουρασμένος από τη δεκατετράωρη ταλαιπωρία μου σήμερα που δεν έχει τη διάθεση ούτε να ψάξω να βρω κάποια άλλη-σιγά μην έχω!-αλλά ούτε και να κάνω κάποια, ελάχιστη έστω, κίνηση επεξεργασίας. Συγγνώμη παίδες, ο καλλιτέχνης τάχει παίξει σήμερα!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Milano, street photography

“Στραβοί” κανόνες

Milano-Piazza-Duomo-Shafts-of-Light-Equestrian-Vittorio-Emanuele-Nikos-Roccos-F

Είναι τόσο ανόητο να επιχειρηματολογείς υπέρ των στραβών κάδρων όσο εύκολο είναι και να τα τραβάς-αρκεί ή να μη ξέρεις τί σού γίνεται ή να σε καταπίνει η παραμορφωτική δυναμική του ευρυγώνιου φακού που αδυνατείς να τον τιθασεύσεις.

Κουράστηκα πια να βλέπω στραβά κάδρα και να διαβάζω ανόητη επιχειρηματολογία του στυλ: “δίνει ελαφράδα και δυναμισμό στην εικόνα”(το διάβασα μόλις πριν μια ώρα κάπου-πού αλλού;-στο διαδίκτυο, στο Facebook). Και συνήθως όσοι γράφουν τέτοιες σαχλαμάρες δεν ξέρουν, ούτε μπορούν πολύ πιθανόν, να αντιρροπήσουν το γυρτό θέμα τους ,έτσι ώστε να ισορροπήσει συνθετικά και κατά συνέπεια εννοιολογικά και στο τέλος ακόμη και ψυχικά. Γιατί το στραβό κάδρο είναι καλό μόνο όταν γίνεται λελογισμένη και οικονομική χρήση του και όταν τα συμφραζόμενα του νοήματος που το παρήγαγε ή θα παράξει επιβάλλουν τη προσφυγή σ’αυτόν τον ριψοκίνδυνο εκφραστικό τρόπο. Μ’άλλα λόγια πρέπει να υπάρχει ένα σαφές και σαφώς οριοθετημένο σκεπτικό πίσω από αυτή τη ριψοκίνδυνη επιλογή. Διαφορετικά γίνεται ανούσια μανιέρα που στη πραγματικότητα κρύβει αδυναμίες και εξαρτήσεις και όχι προγραμματικού χαρακτήρα αντιλήψεις όπως αυτάρεσκα καμώνεται ότι ισχυρίζεται ο χρήστης και καταχραστής της.

Στο σινεμά γίνεται συστηματική χρήση του εφέ του στραβού κάδρου-αν συνδυαστεί με κοντραστέ φωτισμό επιτείνει τη δραματικότητα μιας σκηνής και γίνεται έτσι παραστατικότερη η σκοπιμότητα μιας τέτοιας χρήσης όταν αμέσως μετά, στη συνέχεια της αφήγησης επιστρέψουμε στα οριζοντιωμένα λογικά πλάνα, που σημαίνει ότι βγήκαμε από την εξπρεσιονιστική επίταση μιας εκτάκτως δραματικής σκηνής, που φυσικά δεν μπορεί να έχει τη διάρκεια μιας ολόκληρης ταινίας.

Προφανώς και μπορούμε να τραβάμε λοιπόν στραβά κάδρα αν οι εκφραστικές περιστάσεις της στιγμής το επιβάλλουν. Αλλά το κουμάντο πάνω στη στιγμή και στη σκηνή της στιγμής το έχουμε πάντα εμείς και όχι η στιγμή έτσι που να διαιωνίζεται πια σαν μόνιμη επιλογή στραβού κάδρου, που σημαίνει πια ότι δεν είναι καν επιλογή αλλά κατάσταση και ίσως στυλιστική εξάρτηση, ηθελημένη ή πιθανότερα αθέλητη. Εξάρτηση ανομολόγητη συνήθως που τη δημιουργεί ο ευρυγώνιος φακός, αυτό το εκφραστικά ανοικονόμητο εργαλείο που εντυπωσιάζει δυστυχώς και όσους δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον αφηνιασμένο του καλπασμό.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Φακός και Αισθητική Επιλογή, Milano

Φωτογραφίζοντας την Αρχιτεκτονική

Milano-Diptych-of-architectural-photographers-DS

Η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία είναι ένας σοβαρός κλάδος της Φωτογραφίας σαν καταγραφής. Πρωταρχικά και κύρια ο σκοπός της είναι η καταγραφή και ενδεχομένως η δια της καταγραφής ανάδειξη των κτηρίων ή των πολεοδομικών συνόλων με των οποίων επιφορτίζεται την καταγραφή. Με αυτή την έννοια πρώτα μετράει η πιστότητα αυτής της καταγραφής, γι’αυτό, ανάμεσα στ’ άλλα, απαιτείται υψηλής ποιότητας τεχνική αρτιότητα και καλός εξοπλισμός. Όταν οι τεχνικές προδιαγραφές για την όσο το δυνατό υψηλότερης ποιότητας καταγραφή έχουν εξασφαλιστεί, η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία επιτελεί πια το έργο της με αξιοθαύμαστη συνέπεια που ελάχιστα διαφέρει από τη μακροφωτογράφηση ή τη φωτογράφηση προϊόντων σε studio. Τα περιοδικά, οι διαφημιστικές εταιρείες, η αγορά τέλος πάντων αυτό θέλουν: μια τεχνικά υψηλού επιπέδου διεκπεραίωση. Θάλεγα πως το ίδιο ακόμη ζητούν και τα διάφορα τεχνικά και αρχιτεκτονικά γραφεία που συνήθως είναι και οι πρώτοι πελάτες.

Χωρά δημιουργικότητα σε μια τέτοια Φωτογραφία τόσο στενά μαρκαρισμένη από τις προϋποθέσεις της Αγοράς;  Αφήνω το ερώτημα μετέωρο προς το παρόν με την υπόσχεση να επανακάμψω με ένα διεξοδικότερο κείμενο.

Leave a comment

Filed under Diptychs, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Milano

Η μεγαλοστομία δεν ταιριάζει στο θάνατο

Cimitero-Monumentale-Milano-WB-DS

Αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο-ο θάνατος έχει μια τελεσιδικία που δεν σηκώνει ούτε πολλή σκέψη ούτε πολλά λόγια-αν εν πάση περιπτώσει είναι να στοχαστείς μπροστά σε ένα τάφο, αυτό θα το κάνεις αν αυτός έχει μια ταφόπλακα με ένα όνομα χαραγμένο πάνω ή, άντε το πολύ, ένα σταυρό. Σε καμιά περίπτωση πάντως με τις στομωμένες μεγαλοστομίες των μεγαλομανιακών ταφικών μνημείων που σε καλούν με την αγχωμένη θεματική τους να στοχαστείς-και καλά! Ματαιόδοξες σαχλαμάρες. Τετρακόσιοι τόνοι μάρμαρο ή γρανίτης για να περάσει το πρώτο σκυλί που, σηκώνοντας το πίσω ποδαράκι του, να τους κατουρήσει!

Leave a comment

Filed under Milano, Trivia

Η τέχνη της προσαρμογής

.-1-a-Couples-castello-sforzesco-milano-WB-DS
Κατά μία έννοια η φωτογραφία δρόμου είναι-ανάμεσα σ’άλλα πολλά-και μια τέχνη της προσαρμογής. Μια τέχνη που πρέπει, κινούμενη, να ελίσσεται όσο και η ζωή που θέλει να συλλάβει. Ασφαλώς πρέπει να υπάρχει και μια ιδέα πίσω από αυτή τη διαδικασία.Ιδέα που έχει δύο σκέλη: τη φόρμα-πρώτιστο αυτό-και το όποιο περιεχόμενο έχουμε συλλάβει σαν αξιοφωτογράφητο-στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης το μοτίβο με τα επαναλαμβανόμενα ζευγάρια. Η πραγματικότητα όμως της τρέχουσας ζωής του δρόμου, την όποια ιδέα έχεις συλλάβει(είναι υπόθεση κλάσματος δευτερολέπτου αυτό)δεν στη πλασάρει ανεπίληπτα έτοιμη στο πιάτο. Εδώ ακριβώς μπαίνει το θέμα της προσαρμογής που ανάφερα στην αρχή. Πρέπει μέσα στα σύντομα συμφραζόμενα της στιγμής να αποτυπώσεις την ιδέα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να προσαρμόσεις τα διαθέσιμα στοιχεία στον ορισμένο λίγο χρόνο που έχεις.
Για να εξειδικεύσω.Μια ωραία,χαλαρή, χειμωνιάτικη Κυριακή σε ένα πολυσύχναστο μνημειακό χώρο στο κέντρο της πόλης-εδώ είναι το Castello Sforzesco στο Μιλάνο. Εντοπίζεις το θέμα: μια ενδιαφέρουσα, αν και υποτυπώδης, συστοιχία ζευγαριών. Για να αποδοθεί σαν τέτοιο και να δοθεί η αίσθηση της εντύπωσης που είχες αποκομίσει, με το παράξενο ρυθμικό στοιχείο της επανάληψης του μοτίβου των ζευγαριών, πρέπει με κάποιο τρόπο να το απομονώσεις από τα υπόλοιπα περιφερόμενα γύρω στοιχεία. Διαφορετικά η περίσπαση που θα προκαλέσουν τυχαία παρένθετα στοιχεία, θα αποσπάσουν τη προσοχή και θα ακυρώσουν το θέμα. Επεχείρησα το πολύ εύκολο και ενστικτώδες σε μένα κάθετο κάδρο. Όμως έμπαινε πολύς ουρανός και έτσι έσπαγε η σχετική ομοιογένεια του ενιαίου φόντου, που στη προκειμένη περίπτωση έκρινα απαραίτητο ότι δεν έπρεπε να διασαλευτεί. Το οριζόντιο κάδρο που τελικά επέλεξα με οδήγησε σε μια ακραία έκκεντρη σύνθεση-αριστερά της εικόνας υπήρχε το μονοπάτι που πέρναγε ο κόσμος στο περίπατο του και που προφανώς έπρεπε εξάπαντος να αποκλειστεί απ’την εικόνα. Έτσι η αίσθηση ότι το κάδρο θα μπατάρει αριστερά είναι φανερή. Αυτός όμως ήταν ένας αναγκαίος συμβιβασμός για να σώσω το περιεχόμενο της εικόνας, γιατί αυτό θεώρησα ότι έπρεπε να προτάξω εκείνη τη στιγμή. Προφανώς δεν είναι ένα αριστούργημα της τέχνης της Φωτογραφίας η εικόνα αλλά την κάποια ομορφιά της την έχει και το πολύτιμο μοτίβο διασώθηκε και η ωραία σύμπτωση του μπορεί να γίνει η αφορμή μιας μικρής, κάπως στοχαστικής, χαράς.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Milano

Εφήμερη “τέχνη”

Milano-Street-Painting-Night-WB-DS-rev

Σαν δημιουργός κι εγώ εικόνων τέχνης, φυσικά και μ’απασχολεί η διάρκεια ζωής ενός έργου τέχνης. Όποιος θέλει να δηλώνει δημιουργός, προβληματίζεται για το χρονικό βεληνεκές του έργου του. Και είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο που τον κάνει πιο σοβαρό στις όποιες αισθητικές επιλογές του. Θέλεις να μιλήσεις όχι μόνο στο κόσμο του καιρού σου, της εποχής σου αλλά και πιο πέρα, στο μέλλον του χρόνου και των γενεών. Μού φαίνεται ασυγχώρητα άτοπο να φτιάχνεις έργα τέχνης εφήμερα, με την πρόθεση του εφήμερου. Αντιφάσκει με τη θεμελιώδη αντίληψη της δημιουργίας που θέλει να επιμένει στη διάρκεια. 1-milano-street-painter-street-show-wb-ds

Βέβαια οι καλλιτέχνες του δρόμου, όπως αυτός των φωτογραφιών της σημερινής μας ανάρτησης, δεν διεκδικούν δάφνες δημιουργίας. Συνήθως αντιγραφή διάσημων έργων τέχνης κάνουν. Παρόλα αυτά υπάρχει κάτι που με τσαντίζει σ’όλη αυτή την σπατάλη δημιουργικού χρόνου. Πολλοί από αυτούς είναι σπουδαστές σχολών καλών τεχνών και είναι φανερό ότι έχουν μια άρτια τεχνική κατάρτιση. Ακόμη και η αντιγραφή ενός αριστουργήματος έχει τη δημιουργική της πλευρά, γιατί εκ των πραγμάτων είναι μια ερμηνεία, άρα έχει τη νέα αξία της. Το να σπαταλάς λοιπόν τόση ενέργεια και μετά από κάποιες ώρες να το αφήνεις αυτό το έργο σου έρμαιο μιας προδιαγεγραμμένης από σε τον ίδιο καταδίκης, φαντάζει στο μυαλό μου σαν υπέρτατη ανευθυνότητα. Ακόμη και αν η κοσμοθεωρία ενός τέτοιου καλλιτέχνη είναι ότι όλα είναι εξ αρχής πεπερασμένα, φθαρτά και μάταια, θα τον προτιμούσα να επιλέξει στη ζωή του να κάνει κάτι πιο εξόφθαλμα μάταιο για να με πείσει. Ξεκίνησε το έργο του, που είχε διαστάσεις νωπογραφίας τελικά, νωρίς το απόγευμα και το βράδυ ήταν ήδη έτοιμο και φωτισμένο με τον ιδιόμορφα υποβλητικό τρόπο που βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία. Την επομένη το πρωί δεν υπήρχε ούτε ίχνος του. Η αντλία του Δήμου το είχε εξαφανίσει! Και όμως! Θα μπορούσε όλη αυτή την ίδια εργασία να την είχε κάνει πάνω σε χαρτί, πάνω σε φτηνό μουσαμά. Νωθρότητα σκέψης και αποφυγή ευθύνης διαχείρισης της δημιουργίας. Που σημαίνει βαθιά αντικαλλιτεχνική συνείδηση.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Milano