Monthly Archives: November 2012

Πού πας ρε Καραμήτρο;

still-life 001

Μισώ αυτή τη φωτογραφία όπως καθένας μας πρέπει να μισεί πράγματα που τα κάνει από μια ανόητη μιμητική παρόρμηση. Και όμως για να κάνω αυτή τη φωτογραφία καταξοδεύτηκα-αγόρασα επί τούτω τις πανάκριβες εύθραυστες τουλίπες, πλήρωσα πανάκριβα χαρτιά-50X60cm παρακαλώ!- και χημικά για εκτύπωση από slides-και έφτυσα αίμα ξενυχτώντας για να τα τυπώσω. Και όλα αυτά γιατί ενθουσιάστηκα από τη φωτογραφική δουλειά του αδιάφορου γενικά αλλά ομολογουμένως εξαιρετικού στις νεκρές φύσεις με λουλούδια Robert Mapplethorpe. Προσπάθησα να δώσω κάτι από τη φορμαλιστική καθαρότητα και διαύγεια των εικόνων του, τον χαρίεντα γραφισμό αλλά και τη στιβαρή κατασκευή που έφτανε σε έναν υποδειγματικό μινιμαλισμό κύρους. Φυσικά και δεν τα κατάφερα! Ευτυχώς συνειδητοποίησα αμέσως την αποτυχία μου και σταμάτησα έγκαιρα χωρίς να ξαναεπιχειρήσω κάτι ανάλογο. Σε όλη τη διάρκεια της κοπιώδους φωτογράφισης ούτε μια στιγμή δεν ένοιωσα ενθουσιασμό γι’αυτό που έκανα και μόνο η ακατανίκητη επιθυμία μου να ξεπεράσω το πρότυπο μου με παρακινούσε να συνεχίσω. Όταν είδα το αποτέλεσμα κατάλαβα την βαριά μου ήττα. Η μάνα μου-λουλουδομάνα!-το βρήκε όμορφο και μου ζήτησε να της το κορνιζάρω. Όλοι όμως οι άλλοι προσπέρασαν τη φωτογραφία χαμογελώντας συγκαταβατικά και όσοι γνώριζαν από φωτογραφία, μου απευθύνονταν με τον ερωτηματικό περιπαιγμό: Μαπλεθόρπ ε;

Ασπρόμαυρος και όχι όπως θα ταίριαζε για την περίπτωση έγχρωμος Mapplethorpe αλλά από τους συναρπαστικότερα καλύτερους.

Ασπρόμαυρος και όχι όπως θα ταίριαζε για την περίπτωση έγχρωμος Mapplethorpe αλλά από τους συναρπαστικότερα καλύτερους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Still Life

Όταν το πίσω έρχεται μπρος

 

 

Προφανώς αυτή η φωτογραφία-πορτραίτο μάλλον-μοντέλου δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχω δημιουργήσει στη ζωή μου-άμα δε βοηθάει και το μοντέλο τι να κάνει ο δυστυχής καλλιτέχνης;-απλά τη συμπαθώ για ένα λόγο μόνο: γιατί χρησιμοποίησα ένα παραβάν το οποίο έχει υποδοχές για φωτογραφίες. Σ’αυτό λοιπόν τοποθέτησα φωτογραφίες από διάφορα κοντινά μοντέλων(headshots) και οφείλω να ομολογήσω ότι πολύ χάρηκα την ιδέα και έψαχνα αφορμή να το χρησιμοποιήσω σαν φόντο σε κάποια φωτογράφιση.  Το επιχείρησα αρκετές φορές αλλά δεν ικανοποιήθηκα από το αποτέλεσμα, που εκτός των άλλων με κάποιο τρόπο ακύρωνε και το πρόσωπο του ανθρώπου που βρίσκονταν μπροστά σε ένα τέτοιο φόντο. Να όμως που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όταν έπεσα σε ένα αδιάφορο-ενοχλητικά αδιάφορο οφείλω να πω-μοντέλο, το εφφέ μπορούσε πια να λειτουργήσει καλύτερα. Δεν είχα και κανένα μαράζι ιδιαίτερο να νοιαστώ για το μοντέλο που μου ποζάρισε-στην πραγματικότητα είναι αυτός το αξεσουάρ, αφού το κεντρικό θέμα είναι ακριβώς το παραβάν.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Italia Felice

 

Πάντα θεωρούσα ότι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο είναι να φωτογραφίζεις στην Ιταλία. Ασυζητητί αυτή η χώρα είναι η πιο φωτογενής του πλανήτη και για το φωτογράφο είναι ένας αληθινός παράδεισος! Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω νιώσει κούραση ή εξάντληση ακόμη και με δεκαπέντε συνεχόμενες ώρες εγρήγορσης φωτογραφικής. Δεν ξέρω αν οι ιταλικές μου εικόνες είναι καλές, μέτριες ή κακές-αυτή είναι άλλων δουλειά να το κρίνουν-γνωρίζω όμως ότι τραβήχτηκαν με πολύ καλή διάθεση πάντα, με μπρίο και σχεδόν σε κατάσταση πυρετικού οίστρου πολλές φορές λόγω του μπαράζ εικόνων που με πολιορκούσαν ακόμη και από μία θέση και χωρίς να κουνήσω παρά λίγο το κεφάλι μου προς ελαφρά διαφορετικές κατευθύνσεις.

 

Η Μπολόνια δεν είναι αυτό που θα λέγαμε μια συναρπαστική πόλη-για τα ιταλικά μέτρα πάντα. Υπάρχουν σίγουρα πολλές ωραιότερες, φωτεινότερες, λαμπερότερες και θελκτικότερες, χωρίς κατ’ανάγκη να είναι και οι τουριστικότερες. Παρόλα αυτά μου επιφύλαξε εκπλήξεις εντελώς απροσδόκητες που δύσκολα θα ξεχάσω και φωτογραφικά αποδείχτηκε αληθινό ορυχείο. Και να σκεφτεί κανείς ότι ποτέ δεν έμεινα πάνω από τρεις μέρες τη φορά-συνολικά είναι ζήτημα αν έχω μείνει πάνω από δέκα μέρες, σε τρία ή τέσσερα ταξίδια εκεί και πάντα όχι για τουριστικούς λόγους αλλά για προσωπικούς-κοινωνικούς.

 

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη έξω από το μνημειακότερο οικοδόμημα της πόλης, τον σπουδαίο γοτθικό ναό του Αγίου Πετρωνίου, μπροστά στην πλατεία με πολλά μεσαιωνικά, αναγεννησιακά αλλά και νεώτερα κτήρια να πλαισιώνουν το σπουδαίο αυτό λατρευτικό μνημείο. Η πρόσοψη του ναού είναι από τις πιο φημισμένες του πλευρές με σειρά αναγλύφων από ένα μεγάλο αναγεννησιακό γλύπτη, τον Jacopo della Quercia. Ακριβώς αυτά τα γλυπτά κοιτά η ομάδα των τουριστών που σαν απ’το πουθενά προέκυψε σε μια πόλη που δεν φημίζεται για τον τουρισμό της. Θυμάμαι όταν πρωτομπήκα σ’αυτή την εκκλησιά προσπάθησα να εντοπίσω τη γωνία απ’την οποία έκανε τη  λήψη μιας εντελώς ατύπικης φωτογραφίας του ο Helmut Newton και τότε διαπίστωσα πόσο εύκολο είναι να βγεις από τις νόρμες σου όταν βρεθείς σε ένα περιβάλλον που μπορεί να σ’εμπνεύσει να κάνεις κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι συνηθίζεις(δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω τη φωτογραφία στο ιντερνέτ-δεν είναι τόσο σπουδαία, απλά κάνει εντύπωση σαν κάτι εντελώς έξω από τα καθιερωμένα του αντισυμβατικού αυτού φωτογράφου-ένα κοριτσάκι να τρέχει στο εσωτερικό μια μεγάλης γοτθικής εκκλησιάς δεν είναι κάτι που θα περίμενες να δεις στο πορτφόλιο του.

1 Comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου