Monthly Archives: November 2016

Ένας Velazquez στην Αθήνα

30aug2015velasquez-christ-church-of-ag-sophia-meropeio-foundation-nikosroccos-dsΣτη προχθεσινή ανάρτηση μου (εδώ) είχα κάνει μια αναφορά στο Βελάσκεθ και τη σκάλα του σε ένα περιώνυμο έργο του. Ήδη από τη στιγμή που έγραψα το κείμενο ακαριαία θυμήθηκα ότι σε μια εκκλησιά της Αθήνας, στην Αγία Σοφία στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου-ορθόδοξη εκκλησιά-είχα με έκπληξη δει μια μεγάλη εικόνα του Χριστού που ευθύς αναγνώρισα σαν αντίγραφο-προφανώς!-ενός διάσημου, εμβληματικού έργου του μεγάλου Ανδαλουσιανού. Ευρωπαϊκού χαρακτήρα εικονογραφία στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες θα βρούμε μόνο στο λεγόμενο ναζαρηνό στυλ και αυτό ουσιαστικά νομίζω ότι μάς προέκυψε γιατί άρεσε και στον Όθωνα της Βαυαρίας όπου το στυλ αυτό γεννήθηκε αλλά και μετέπειτα στη ρωσίδα γυναίκα του βασιλιά Γεωργίου Α΄αφού αυτό το στυλ, ειδικά για τη διακόσμηση των εκκλησιών, άνθισε κυρίως στη Ρωσία. Αν και δεν μπαίνω συχνά σε εκκλησίες, σε γενικές γραμμές δεν έχω εντοπίσει δυτικότροπη εικονογραφία ούτε σε τοιχογραφίες ούτε, πολύ περισσότερο, σε εικονίσματα που, στην υπερσυντριπτική πλειοψηφία τους ανήκουν στυλιστικά στο βυζαντινό ή έστω μεταβυζαντινό-κρητική ή επτανησιακή σχολή ας πούμε- εικονογραφικό ιδίωμα.

403px-cristo_crucificadoΒέβαια η εικόνα αυτή του Βελάσκεθ είναι εμβληματική και άνετα μπορεί να αγγίξει κάθε χριστιανική ψυχή ανεξαρτήτως δόγματος αλλά παρόλα αυτά είχα μείνει με την εντύπωση ότι τέλος πάντων προγραμματικά η Εκκλησία δεν ευνοεί τη παρουσία τέτοιων εικόνων. Όπως είπαμε η εικόνα αυτή είναι αντίγραφο-και μάλιστα υπερφυσικά μεγεθυμένο μέρος της και απελπιστικά επίπεδα ζωγραφισμένο- του πίνακα του Βελάσκεθ που αυτή τη στιγμή λατρεύεται και προσκυνάται, από φιλότεχνους μάλλον παρά από χριστιανούς πιστούς, στο ολόφωτο Πράντο και όχι σε κάποια ζοφερή κόχη ναού. Έχω τη περιέργεια να μάθω πώς προέκυψε ένα τέτοιο έργο στη μικρή αυτή εκκλησιά. Το παρήγγειλε κάποιος; είναι κάποιας μορφής δωρεά; Είναι μήπως λάφυρο; Οι φωτιστικές συνθήκες αλλά και οι πάρα πολλοί τουρίστες-λόγω Ακρόπολης-που κυριολεκτικά συνωστίζονταν στο ναΐδριο δεν μού επέτρεψαν να το ερευνήσω το θέμα πιο διεξοδικά.Το μυαλό μου πάει ότι μπορεί να είναι κάποιο έργο σπουδαστή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών που ζωγραφίστηκε στα πλαίσια της μαθητείας του εκεί. Η αλήθεια είναι ότι το “κροπάρισμα”-για να μιλήσουμε με φωτογραφικούς όρους για τη ζωγραφική- δεν είναι από τα ευτυχέστερα που θα μπορούσαν να προκύψουν και φυσικά η ίδια η τεχνική του έργου υπολείπεται δραματικά του ανεπίληπτου ύφους του ασύγκριτου ισπανού αλλά αυτά, μέσα στο ημίφως μιάς μικρής εκκλησιάς, είναι ψιλά γράμματα και ειδικά για κάποιον που στέκεται ευλαβικά μπροστά στην υποβλητικότατη εικόνα αυτού που ενδεχομένως θεωρεί Σωτήρα του και Υπέρτατο και Ύστατο Κριτή του.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Όταν το λεωφορείο αργεί

couple-panepistimiou-str-bus-stop-nikosroccos-Το λεωφορείο αργεί.

-Δός μου ένα φιλί!

-Είναι ο φωτογράφος μπροστά. Πάρε μιά αγκαλιά τώρα. Στο σπίτι τα φιλιά…

Υ.Γ. Χαχαχαχαχαχαχα! Φαίνεται πως κάποιος συνεπής επισκέπτης του μπλογκ έχει πολύ καλύτερη μνήμη από μένα και-προφανώς καθόλου συμπτωματικά, 1800 αναρτήσεις έχω κάνει περίπου εδώ μέσα-άφησε το ίχνος του σε αυτή την ανάρτηση που δεν τη θυμόμουν καθόλου, τουλάχιστον τον τίτλο της:https://camerartstudio.wordpress.com/2015/04/28/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B5%CF%89%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF/

16-bus-stop-rail-national-library-panepistimiou-str-nikosroccos-ffffΥ.Γ.2  Έχω πολλές φωτογραφίες από στάσεις λεωφορείων. Για την ακρίβεια πάρα πολλές και πολύ καλές. Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι άνετα αυτό είναι ένα πλήρες φωτογραφικό θέμα που μπορεί να γίνει από ανάρτηση μέχρι έκθεση και βιβλίο. Μόνο από αυτή της στάση της Πανεπιστημίου μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη μούρχονται πρόχειρα στο μυαλό αυτή ακριβώς τη στιγμή τουλάχιστον τρεις φωτογραφίες, η μία μάλιστα απολύτως εμβληματική του θέματος-την αναρτώ ξανά εδώ γιατί δεν θυμάμαι πότε και πώς την έχω αναρτήσει παλιότερα.

Leave a comment

Filed under Couples, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το Μέλλον είναι Ελευθερία

11augu2010-future-karori-str-urban-still-life-nikosroccos-bw-dsΑν και η, όχι τυχαία κρατική, απαγορευτική πινακίδα μοιάζει να ενίσταται, η άποψη μου είναι ότι το μέλλον έχει ελευθερία. Εξάλλου αυτό είναι το καθήκον του μέλλοντος, του κάθε μέλλοντος που , μη το ξεχνάμε αυτό, ενσωματώνει την ελπίδα. Και μέλλον χωρίς ελπίδα και χωρίς ελευθερία είναι αδιανόητο σαν σύλληψη και σαν έννοια.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Η χαρά της σκάλας

dog-ladder-voukourestiou-str-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-bw-fΟι πιο τακτικοί επισκέπτες του μπλογκ ξέρουν πολύ καλά ότι ένας σκύλος από μόνος του μού είναι επαρκής σαν λόγος για να τον φωτογραφίσω και όχι μόνο αυτό αλλά και για να αναρτήσω τη φωτογραφία του εδώ μέσα. Στη προκειμένη περίπτωση της σημερινής ανάρτησης όμως τη δόξα του λόγου της φωτογράφισης και της συνακόλουθης ανάρτησης τη παίρνει η σκάλα, που ήταν αυτή που μού τράβηξε τη προσοχή-φυσικά συνδυαστικά με το ράθυμο και περίφροντι σκύλο. Μ’αρέσουν πολύ οι σκάλες. Οποιασδήποτε μορφής σκάλες-φορητές και κτισμένες. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, νομίζω ότι έχω κάνει και κάποια ανάρτηση εδώ αλλά και παλιότερα σε διάφορα μπλογκ που συνεργαζόμουν. Δεν θάταν κακή ιδέα να το επαναλάβω το εγχείρημα και εδώ, απλά η ώρα είναι άβολη αφού τώρα που γράφω το κείμενο μού ήρθε και η ιδέα-ετοιμάζομαι για νάνι.

velazquez_-_la_fabula_de_aracne_o_las_hilanderas_museo_del_prado_1657-58

Diego Velasquez: “Las Hilanderas”( “Οι Υφάντρες”) @ Museo del Prado

Αυτό που μ’αρέσει σ’αυτή τη μάλλον μινιμαλιστική φωτογραφία είναι η σημασιοδοτική δυναμική της σκάλας πίσω από το σκύλο. Μέσα στα συμφραζόμενα της εικόνας, ενώ δεν παράγει ένα ευλογοφανές αφήγημα, παρόλα αυτά δημιουργεί μια μυστήρια και δυσεξήγητη κατάσταση έμφορτη μιας ποιητικής δυναμικής. Αυτή η άτοπη σκάλα μού θυμίζει κάπως αυτήν του Velasquez από το θρυλικό πίνακα του “Las Hilanderas”(“Οι Υφάντρες”) στο μουσείο του Prado, που τόσους ερμηνευτικούς πονοκεφάλους έχει προκαλέσει για τη σκοπιμότητα της ένταξης της στο κάδρο. Η διαίσθηση μου μού λέει ότι το έκανε γιατί τού άρεσε σαν μοτίβο σε μια σκηνή και δεν είχε καμιά διάθεση για άλλες βαθυστόχαστες προεκτάσεις στις οποίες τόσο αρέσκονται να επιδίδονται οι ιστορικοί και κριτικοί της Τέχνης για να κάνουν τη παρουσία τους πιο αισθητή παρασιτώντας σε βάρος των έργων της Τέχνης και των δημιουργών τους..

1 Comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Uncategorized

Τα δευτερόλεπτα και οι αιώνες

hide-and-seek-mitropoleos-sq-mother-child-nikosroccosΤο κρυφτούλι σαν παιχνίδι ανάμεσα σε ένα παιδί και το γονιό του μπορεί κατά μιά έννοια να θεωρηθεί ακροθιγής σπουδή στο πόνο. Ευτυχώς τις συντριπτικά περισσότερες φορές το παιχνίδι, ειδικά όταν είναι συμφωνημένο και απ’τα δύο μέρη, έχει τη κατάληξη που αναμένεται από ένα παιχνίδι. Όταν όμως ο γονιός δεν γνωρίζει ή το “παιχνίδι” το παίζουν τρίτοι με δόλιες προθέσεις, είναι μιά δοκιμασία αφόρητη ακόμη και για το ψυχραιμότερο από αυτούς. Συνέλαβα το ανήσυχο βλέμμα της μητέρας στη φωτογραφία και θυμάμαι πολύ καλά, παρόλο ότι είναι μια φωτογραφία σχεδόν δυόμισυ χρόνων, την ανατριχίλα που με διαπέρασε συνειδητοποιώντας το σπασμό στην έκφραση του προσώπου της. Ευτυχώς το παιδί κρυβόταν αρκετά αδέξια και ακαριαία έγινε αντιληπτό από αυτή. Αλλά εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα ανησυχίας τα έζησε για κάποιους αιώνες.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Χειμωνιάζει. Λένε…

athinas-str-salepi-urban-still-life-nikosroccosΛένε πως θα χειμωνιάσει από Δευτέρα. Σαχλαμάρες! Οι συνηθισμένες υπερβολές του κάθε λογής Τύπου. Στη πραγματικότητα διανύουμε-και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε μέχρι κάπου εκεί στις αρχές του Γενάρη- ένα γλυκό φθινόπωρο χωρίς την ελάχιστη υποψία κρύου. Γ’ι’αυτούς τουλάχιστον που δεν κυκλοφορούν ακόμη με το μαγιό τους! Αν δεν φορέσεις γάντια και σκουφί χειμώνα δεν έχεις δει. Η προσδοκία του χειμώνα και των εικαστικών λευκών παρεμβάσεων του είναι καθαρή ματαιοπονία για την Ελλάδα που βρίσκεται κάτω από τη Θεσσαλία. Γι’αυτό και η τόση απογοήτευση όλων των παιδιών κάθε εποχής που περνάμε τα Χριστούγεννα μας αχιόνιστα. Τί να πουν και η καημένοι οι Αυστραλοί που τα περνούν στις παραλίες και που έχουν απομυθοποιήσει εντελώς τη Χριστουγεννιάτικη παραμύθα;autumn-leaves-urban-still-life-stadiou-voukourestiou-nikosroccosΟυσιαστικά ζούμε τρεις εποχές: Φθινόπωρο, Άνοιξη-με δυό ελαφρά χειμωνιάτικα διαλείμματα λίγο πριν και λίγο μετά τις Αλκυονίδες- και μετά από αυτό μπαίνουμε ολοταχώς στην Άνοιξη με το Καλοκαίρι να φαντάζει ολόφωτη και μόνη σίγουρη και σταθερή προοπτική. Και φυσικά αγαπάμε το Φθινόπωρο γιατί είναι μιά στοχαστική και ταυτόχρονα εκτάκτως παραγωγική εποχή, που εκτός των άλλων είναι και συγκλονιστική χρωματικά-ακόμη και στο αφιλόξενο άστυ με τη λίγη του βλάστηση το καταλαβαίνεις αυτό.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

H sequence της γάτας!

cat-sequence-nikosroccosΠαρόλο ότι είναι φωτογραφία δύο χρόνων τώρα μόλις την έφτιαξα σαν σεκάνς. Μ’αρέσει τόσο πολύ που σπεύδω να την αναρτήσω-τη καημένη τη Παρθένα της προηγούμενης ανάρτησης θα τη φάει η μαρμάγκα(αράχνη σημαίνει η λέξη) που έχει τη μορφή μιας απίστευτης αγαπησιάρας γάτας-δεν τής έκανε καρδιά να με αφήσει, παρόλο ότι δεν τη φίλεψα παρά μόνο λίγα φευγαλέα χάδια και με ακολούθησε από το παρκάκι του Μουσείου μέχρι τη Πατησίων για αρκετό δρόμο θάλεγα.cat-sequence-1

cat-sequence-2

cat-sequence-4

cat-sequence-5

cat-sequence-6

cat-sequence-9

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Uncategorized