Monthly Archives: December 2016

Χιουμοριστικό δάνειο

happy-new-year-4feb2009-sculptureΔανείζομαι την οργίλη βλακεία του βάνδαλου-(αν και οφείλω να ομολογήσω ότι και ο ίδιος ο ανδριάντας της Κυβέλης σαν έργο τέχνης-έργο τέχνης; λέμε τώρα!-είναι και αυτός βανδαλισμός με το τρόπο του)-δανείζομαι λοιπόν την, με κάποιο σαρκαστικό χιούμορ διαισθάνομαι, αυτοσχέδια επιγραφή του χαριτωμένου αυτού βάνδαλου και την κάνω με τη σειρά μου μια ειλικρινή δήλωση ευχών, χωρίς την ελάχιστη όμως νύξη καμιάς ζημιογόνας και επικίνδυνης πυροδότησης έκρηξης. Ευχές κατά πώς τις θέλει το έθιμο αλλά και η ψυχή των περισσότερων τούτες τις μέρες. Οι ευχές είναι μιά σύμβαση καλοδεχούμενη γιατί παρόλο ότι είναι σύμβαση και άρα ενσωματώνει  στοιχεία ψεύδους, παρόλα αυτά, όταν εκφέρεται σαν μια ωραία και καλή αφορμή, από φιλικά χείλια και συνοδεύονται από τη γλύκα ενός αγαπητικού βλέμματος οικείων ματιών, τότε η γιορτή και οι ευχές της αποκτούν κάποιο ουσιαστικό νόημα ακόμη και αν καμιά από αυτές τελικά δεν πραγματοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο. Υπάρχει και η αξία της ειλικρινούς εκφοράς, που σας διαβεβαιώ δεν είναι καθόλου αμελητέα, ειδικά για τον διαισθητικό άνθρωπο, που ξέρει να την αναγνωρίζει μέσα απ΄το τετριμμένο της συμβατικότητας. Καλή Χρονιά λοιπόν σε όλους μας!

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Οι ακορντεονίστες

24dec2016-accordionist-rigas-feraios-str-nikosroccos-bw-dsΠροφανώς και έχω φωτογραφίες με πρωτοχρονιάτικα κάλαντα αλλά επειδή έβαλα αρκετές με την αφορμή και των Χριστουγέννων και επειδή η τόση πολλή γλύκα καταντάει διαβητικά νοσηρή, λέω να μείνουμε στο μουσικό μας θέμα αλλά να το κάνουμε ακόμη πιο στενά μονοθεματικό.8jan2016-music-metro-accordionist-nikosroccos-bw-dsΣτομυαλό μου και στο θυμικό μου ο ακορντεονίστας θα είναι πάντα εκείνη η φοβερή, μελαγχολική φιγούρα του φευγάτου, αλλοπαρμένου, μοναχικού πλανόδιου μουσικού του φελινικού Amarcord. Σπάνια μιά τέτοια φιγούρα ενσάρκωσε με πιο καίριο τρόπο την ουσία της αντίληψης μας για το καλλιτέχνη του δρόμου. Και είναι ακριβώς αυτή η μοναχικότητα αυτού του πλάσματος που σε όλες τις φωτογραφίες μου προσπάθησα κι εγώ να αποδώσω.accordionist-ermou-boy-music-dog-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82Η αλήθεια είναι ότι το πράγμα φορτώνει συναισθηματικά ακόμη περισσότερο όταν στη θέση ενός τέτοιου πλάσματος μπαίνει ένα παιδί και καταντάει σχεδόν ανυπόφορα μελαγχολικό όταν αυτό συνοδεύεται με τη μελαγχολική εκφραστική ενός σκύλου-(κάτι ήξερε ο Dürer που το έβαλε στη παρέα της “Μελαγχολίας” του).adrianou-str-boy-accordionist-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-bwΜε το παιδί-ακορντεονίστα η μελαγχολία επιτείνεται λόγω του σχετικού βάρους του ιδιόρρυθμου αυτού μουσικού οργάνου και της απαιτητικότερης δεξιοτεχνίας που αυτή η ιδιορρυθμία του οργάνου συνεπάγεται. Όλη η στάση του σώματος του ακορντεονίστα σαν τέτοιου είναι σχεδόν η ίδια η εκφραστική επιτομή της προσπάθειας να παραχθεί μουσική.3sep2009-accordionist-music-girl-adrianou-str-vrysakiou-str-dsΚαι αυτή με τη σειρά της ξαναοδηγεί στη μελαγχολία από άλλη ατραπό όμως αυτή τη φορά. Τα πράγματα όμως παίρνουν λίγο διαφορετική τροπή όταν το ακορντεόν βρίσκεται στα χέρια ενός-έτσι θα μ’άρεσε να τον φαντάζομαι, ποιητική αδεία παρμένη από το έργο του Φελίνι-στα χέρια λοιπόν ενός ποθοπλάνταχτου νέου, που στους δρόμους όπου διεκδικεί το ψωμί του υμνεί ταυτόχρονα τις ταλαιπωρίες των ερώτων του.archbishops-accordionist-mitropoleos-sq-ds

Leave a comment

Filed under Federico Fellini, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Φωτογραφίες δρόμου στο…δρόμο

8sep2015-urban-still-life-photographs-athinas-str-nikosroccos-ds-bwΦωτογραφία από κάποια-αυτοσχέδια;-έκθεση φωτογραφιών στην κεντρική λαχαναγορά της οδού Αθηνάς. Το βρήκα παράξενα αισιόδοξο όσο και θαρραλέο φυσικά να περιμένουν αυτά τα παιδιά-μόνο νέοι θα αποτολμούσαν κάτι τέτοιο- να προσεχθούν οι φωτογραφίες τους σε ένα τέτοιο μέρος. Όταν εγώ τις εντόπισα και τις φωτογράφισα, μερικές από αυτές τις φωτογραφίες ήταν ήδη πολύ ταλαιπωρημένες, κάποιες μάλιστα είχαν παρεμβάσεις με μαρκαδόρο-ζιζάνιοι έφηβοι ή παιδιά μάλλον έδρασαν εδώ. Βασικά τέτοιου είδους “εκθέσεις” περισσότερο τις βλέπω σαν χάπενινγκ παρά σαν αληθινές εκθέσεις με όλο το σχετικό δέος που τις συνοδεύει στο γνώριμο περιβάλλον μιας σοφιστικέ ή λιγότερο σοφιστικέ γκαλερί. Μπορεί να είναι τα προσωπικά ευαισθητοποιημένα αντανακλαστικά ενός φωτογράφου που με κάνουν να εκτιμώ την ιδιαίτερη ομορφιά τέτοιων δράσεων αλλά φρονώ ότι μια κάποια εντελώς ιδιότυπη ποιητική διατρέχει τις με αυτό το τρόπο εκτεθειμένες φωτογραφίες στα πολλαπλά στοιχεία-αλλά και στοιχειά-του άστεως. Παρόλο ότι έχω εικόνες και από τις περισσότερο ταλαιπωρημένες φωτογραφίες, που δίνουν ένα κάπως διαφορετικό κλίμα, θεώρησα καλό εκείνες να μη τις αναρτήσω-με κάποιο τρόπο μπορεί και να πονούσαν και οπωσδήποτε να αδικούσαν παρά οποιαδήποτε αντίθετη δική μου πρόθεση, αυτούς που τις δημιούργησαν.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Urban Still Life

Φωτογραφικά αναγνώσματα 2016

erwitt_cover_renderΣυνήθως οι φωτογραφικές εκδόσεις είναι τόσο κυριολεκτικά φωτογραφικές ώστε να μην έχουν παρά ελάχιστο κείμενο και να μοιάζουν περισσότερο με τα δικαίως κακόφημα coffee table books παρά με σοβαρές εκδόσεις που διαλαμβάνουν με στοχαστικότερο και αναλυτικότερο τρόπο τη παρουσίαση της Φωτογραφικής Τέχνης σαν τέτοιας και χωρίς όμως να παραμελείται το εξίσου σημαντικό στοιχείο της καλής, πλούσιας και καλοτυπωμένης εικονογράφησης. Αυτή είναι μια φριχτή αλήθεια που σχεδόν είναι κανόνας.elliott-erwitt-home-around-the-world-5

Σ’αυτό το μελαγχολικό κανόνα δυστυχώς μοιάζει πρώτη θέση να έχει ένας από τους αγαπημένους μου φωτογράφους, ο Elliot Erwitt, με σωρεία τέτοιων εκδόσεων, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Αυτού όμως του κανόνα, που πρωταγωνιστής του είναι ο Erwitt, για φέτος τουλάχιστον, υπήρξε μια φωτεινή εξαίρεση με την έκδοση μιας επιμελούς μονογραφίας εκ μέρους του ειδικευμένου στη Φωτογραφία εκδοτικού οίκου “Aperture”. Τίτλος του βιβλίου : “Elliot Erwitt: Home Around the World”. Ένας οφειλόμενος φόρος τιμής σε έναν κοσμοπολίτη-κοσμοπολίτης με την έννοια που προσέδιδε στη λέξη ο δημιουργός της, ο Γκαίτε-αλλά ταυτόχρονα και τόσο πολυταξιδεμένο άνθρωπο. Νομίζω ότι είναι η πληρέστερη συλλογή κειμένων που έχω υπόψη μου και κατ’αυτή την έννοια η αποφασιστικότερη συμβολή στη βιβλιογραφία αυτού του δημοφιλούς αλλά και αξιολογότατου φωτογράφου, που ξέρει να διαχειρίζεται με την ίδια ευκολία το κωμικό από τη μιά όσο και το συμβολικά δραματικό από την άλλη-οι εκδόσεις που στη πρώτη παράγραφο μέμφθηκα συνήθως προβάλλουν αυτή τη πρώτη, πιο light πλευρά της τέχνης του.

collezione_privata_p

Με την αφορμή αυτής της ανάγνωσης διάβασα συνδυαστικά και όποια άλλα βιβλία έχω στη βιβλιοθήκη μου για τον Εργουιτ-υποτίθεται ότι κάποια στιγμή θα έκανα αφιέρωμα-ανάρτηση εδώ αλλά…το ξέχασα!- και εκεί όπου βρήκα το εκτενέστερο κείμενο είναι στο “Elliot Erwitt: Collezione Privata”, ασυνήθιστα ειλικρινές και εξομολογητικά αυτοβιογραφικό.41p274c2c1l-_sx409_bo1204203200_

Αν και διαβάζω πολλά βιβλία εικονογραφίας, δυστυχώς τα σχετικά με τη φωτογραφία είναι τα συντριπτικά λιγότερα-εξήγησα τους λόγους στη πρώτη παράγραφο. Ανάμεσα τους ξεχώρισα το βιβλίο του Patrick Roegiers: Magritte and Photography” και που εξετάζει τη σχέση του Μαγκρίτ με τη Φωτογραφία όχι μόνο πίσω απ΄τη κάμερα-αναμενόμενη για ένα τόσο ανησυχητικό και φιλέρευνο πνεύμα όπως ο μεγάλος Βέλγος σουρεαλιστής αλλά και μπρος στο φακό, όπου αποδείχτηκε ένα δεκτικό και υπάκουο μοντέλο, ειδικά απέναντι στον κατά κάποιο τρόπο επίγονο και μαθητή του Duane Michals.5f8f2bbbc1da9197d91db588779895d2Ο Magritte ποζάρει δίπλα σε μιά-αρθρωτή;-δημιουργία του

Αυτή η έκδοση για το Μαγκρίτ όπως και η επόμενη  που αναφέρω-“MAGNUM Stories”-είναι αρκετά παλιότερες, απλά φέτος τις διάβασα. Το τελευταίο-το “MAGNUM Stories”-στη βαθιά του ουσία είναι η αφήγηση της μετατροπής ενός πρακτορείου ΕΙΚΟΝΩΝ σε πρακτορείο αφηγήσεων-προφανώς δημοσιογραφικού, ειδησεογραφικού χαρακτήρα.Αφηγήσεων πολλές φορές με ισχνότατο αφηγηματικό ιστό. Εικόνων εξαρτημένων σε απελπιστικό βαθμό από τις λεζάντες και το όποιο κείμενο τις συνοδεύει.3e340e4e6c28be9bee4a5ac8860effb7Το MAGNUM Stories ανοιγμένο στις σελίδες του Martin Parr

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Η ευγένεια σκλαβώνει

24dec2016-people-with-camera-bike-cops-syntagma-sq-christmas-nikosroccos-ds-bwΥπάρχουν δύο θέματα που συστηματικά τα κυνηγώ-μιλάμε για χιλιάδες φωτογραφίες στο καθένα από αυτά! Το ένα είναι τα ποδήλατα και το άλλο άνθρωποι που φωτογραφίζονται-είναι αλήθεια κορεσμένο πια θέμα αυτό το τελευταίο τώρα με τις σέλφι, εν πάση περιπτώσει όμως εγώ το φωτογραφίζω ήδη από το πρώτο μου φιλμ εδώ και τριάντα πια χρόνια!). Είναι επίσης αλήθεια ότι έχω και αρκετές με συνδυασμό αυτών των δύο θεμάτων αλλά αυτές κυρίως με αφορμή ποδηλατικές εκδηλώσεις, οπότε το θέμα έχει το χαρακτήρα της προβλεψιμότητας. Κάθε λοιπόν απρόβλεπτη συγκυρία είναι ασυζητητί πολύ πιο καλοδεχούμενη.

Όμως στη προκειμένη περίπτωση της σημερινής φωτογραφίας αρχικά πιάστηκα απροετοίμαστος. Έτρεχα για επείγουσα δουλειά και έτσι είχα τη μηχανή στη τσάντα. Όταν συνειδητοποίησα την απροσδόκητη ομορφιά του θέματος και-ακαριαία είναι αλήθεια!-έβγαλα τη μηχανή, ήταν ήδη πια αργά. Όμως οι δύο φωτογραφιζόμενοι αστυνομικοί δεξιά αντιλήφθηκαν τι ήθελα-καλά αντανακλαστικά, έτσι; και φυσικά διαίσθηση υψηλού βαθμού-ζήτησαν από το σύντροφο τους να συνεχίσει να τους τραβά χωρίς να τού εξηγήσουν το λόγο-ένα βλέμμα του προς εμένα θα κατέστρεφε τη φωτογραφία, όπως εξάλλου και δικό τους-(άρα τα περί διαίσθησης τους ισχύουν όχι μόνο στο ακέραιο αλλά και πολλαπλασιασμένα, γιατί κατάλαβαν το είδος της φωτογραφίας που υπηρετώ).

Μόλις πέτυχα το καρέ που ήθελα  έφυγα  χωρίς να τους ευχαριστήσω. Είναι ένας απαράβατος κανόνας μου: δεν συζητάς μ’αυτούς που φωτογραφίζεις στο δρόμο. Πρέπει το μυστήριο να έχει κάτι από το χαρακτήρα της ιεράς κλοπής. Όμως μέσα μου τα ευγνώμονα αισθήματα αλλά και η αναγνώριση της διαισθητικής ευφυΐας και αντίληψης από τη μεριά τους υπάρχουν και πρέπει με κάποιο τρόπο να διοχετευτούν. Η ανάρτηση αυτή πιστεύω ότι είναι ένας καλός τρόπος.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η σαχλαμάρα (του) Winogrand

24dec2016-accordionist-music-rigas-feraios-nikosroccos-bw-ds-frΑν τα λεγόμενα δεν αντιστοιχούν σ’αυτά που πράττουμε τότε, ακόμη και αν είναι καλά και νόστιμα διατυπωμένα, τότε καταντούν σαχλαμάρες, μπαρούφες όπως κάθε κενός αληθινού ουσιαστικού περιεχομένου λόγος.

Έβλεπα ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο όπου ο γνωστός σε όλους μας πια “δάσκαλος φωτογραφίας”επικαλούνταν για πολλοστή φορά τη γνωστή φράση του Γουίνογκραντ για να θεμελιώσει εκεί πάνω τις όποιες απόψεις θέλει να προβάλλει ότι έχει για το μυστήριο της Τέχνης της Φωτογραφίας. Έλεγε λοιπόν ο μπαρουφολόγος Γουϊνογραντ ότι “τραβάει φωτογραφίες για να δει πώς φαίνεται ο Κόσμος φωτογραφημένος”. Ομολογουμένως πολύ ελκυστική διατύπωση που-αλίμονο όμως!-δεν έχει καμιά σχέση με τη πραγματικότητα που ήταν ο ίδιος ο Γουίνογκραντ και η απελπιστικά άτεχνη-ούτε καν ερασιτεχνική!-απόπειρα τέχνης του. Ήθελε λέει να δει πώς φαίνεται ο κόσμος φωτογραφημένος, όταν ο ίδιος τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της δράσης του, ενώ τράβαγε συστηματικά και σε βαθμό αρρωστημένου παροξυσμού, παρόλα αυτά ούτε τα φιλμ του εμφάνιζε ούτε τα τύπωνε ούτε-άκουσον, άκουσον!- επέλεγε ο ίδιος τις φωτογραφίες. Πεθαίνοντας μάλιστα άφησε σαν παρανοϊκή κληρονομιά κάπου έξι χιλιάδες φιλμ ανεμφάνιστα! Κάποιος λοιπόν να τού πει του “δάσκαλου” να πάψει να επικαλείται αυτή τη-ποιητική αδεία;-μπαρούφα του μακαρίτη. Δεν θεμελιώνεται στο άδικα υπερεκτιμημένο και τελικά απελπιστικά ισχνό και ασόβαρο έργο του και φυσικά στην όλη αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του-άκου εκεί δεν ενδιαφερόταν να βλέπει τις φωτογραφίες που τραβούσε! Τί διάολο φωτογράφος μπορεί να είναι αυτό το πράμα που δεν έχει επαφή με το αντικείμενο της δουλειάς του και μάλιστα στη κρισιμότερη στιγμή του όπου απαιτείται η συνέργεια της περίσκεψης πριν την επιλογή; Καραγκιόζης, τσαρλατάνος, απατεώνας, που με εξυπναδισμούς νόμιζε ότι μπορεί να στηρίξει στο διαχρονικά διηνεκές μιά κλούβια δράση, χωρίς ειρμό και χωρίς εικονοποιητική θεμελίωση.

 

Υ.Γ.1  Όχι, η φωτογραφία της ανάρτησης δεν είναι του Γουίνογκραντ-ούτε άλλωστε θα μπορούσε να είναι, ο καημένος τραβούσε χωρίς συνείδηση, δεν τού την επέτρεπε το μοτεράκι του motor drive!

Υ.Γ.2 Για τα υπόλοιπα περί Γουίνογκραντ παραπέμπω εδώ

1 Comment

Filed under Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Σαρκοβόρες μηχανές

24dec2016-varvakeios-meat-market-urban-still-life-nikosroccos-ds-bwΟ τίτλος μπορεί να μοιάζει κατάφωρα και αδικαιολόγητα και βαριά υπαινικτικός. Σκεφθείτε όμως ότι, κατά κάποιο τρόπο, μετρίασα ήδη τη σκοπούμενη ένταση της ανάρτησης, επιλέγοντας τελικά την ασπρόμαυρη εκδοχή της φωτογραφίας. Τί άλλο να κάνω πια όταν πάντα σε κάθε τσιμπούσι ευτυχίας αντιστοιχεί το κλάμα της μάνας αυτού που φαγώθηκε σ’αυτό το τσιμπούσι;varvakeios-meat-market-christmas-nikosroccos-dsΘεωρείστε τη δεύτερη φωτογραφία επιβεβαιωτική υποσημείωση των λεγομένων της  πρώτης παραγράφου και των υπαινισσομένων της πρώτης φωτογραφίας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life