Monthly Archives: November 2013

Της ζήλιας τα καμώματα

Sofika and mother-WB-DSΤο να φωτογραφίζεις παιδί-ακόμα και αν συνοδεύεται από τον κηδεμόνα του-είναι σαν να κλείνεις σίγουρο συμβόλαιο με το απρόβλεπτο. Και ένα τέτοιο συμβόλαιο σημαίνει μερική ή καμιά φορά ολική αδυναμία ελέγχου της κατάστασης. Ειδικά αν το παιδί είναι λίγο παραπάνω απ’το μέσο όρο ευφυές αλλά και λίγο παραπάνω απ’το μέσο όρο ευαίσθητο. Η πιτσιρίκα της φωτογραφίας ,που ποζάρει με τόσο ασυναγώνιστα θυμωμένη αυτοπεποίθηση στο φακό μου, είναι η μοναχοκόρη της μάνας της που ποζάρει προστατευτικά πίσω της. Και οι δυό τους είναι απόγονοι της καλής ρωσίδας που είχα για να φροντίζει την κατάκοιτη μάνα μου. Τα καλοκαίρια, είχαμε συμφωνήσει ,αντί να πηγαίνει εκείνη στη Ρωσία για την άδεια της, να έρχονται εναλλάξ τα παιδιά της στην Ελλάδα. Κάτι που το δέχτηκε με ενθουσιασμό και τα παιδιά της όντως χάρηκαν πολύ την ελληνική εμπειρία τους-τα μπάνια στη θάλασσα και η εκδρομή στην Ύδρα έμειναν αλησμόνητο βίωμα για την καλομάνα της φωτογραφίας.

Η λήψη είναι μια από τις εντελώς τελευταίες που έκανα πριν κλείσω το στούντιο-σίγουρα η τελευταία ανθρωποκεντρική πάντως. Ήδη είχα πάρει σχεδόν όλα τα αξεσουάρ και στο στούντιο κρεμιόταν το απομεινάρι από το άσπρο φόντο-το μόνο που χρησιμοποιούσα ελάχιστα. Τα άλλα, ειδικά το μαύρο, που τούδινα και καταλάβαινε, από καιρό πια εξαντλημένα. Μέσα σ’αυτά τα αντικειμενικά πλαίσια, στο έρημο πια στούντιο και έχοντας απέναντι μου δύο νέες υπάρξεις που δε σκάμπαζαν γρι από ελληνικά ή αγγλικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα εκτός από τη μητρική ρωσική, που με τη σειρά μου δεν σκάμπαζα εγώ, προσπάθησα να τους κάνω μια αποχαιρετιστήρια φωτογράφιση-δώρο, που συμπτωματικά ήταν ουσιαστικά και η τελευταία αποχαιρετιστήρια για το στούντιο που είχα δεκαπέντε χρόνια.SOFIKA RRRRRFFFFF

Εξυπακούεται ότι το αστέρι της φωτογράφισης ήταν η χαϊδεμένη όλων, η μικρή Σοφίκα, που αποδείχθηκε και πρόθυμο και υποδειγματικά υπάκουο μοντέλο, ξεπερνώντας και ακυρώνοντας κάθε έννοια γλωσσικής δυσκολίας. Σε κάθε υπόδειξη απαντούσε με αντιληπτική ικανότητα γατόπαρδου και αυτό με εντυπωσίασε αφάνταστα. Ευφυΐα αυτό ήταν σίγουρα, δεν ξέρω όμως αν είναι και ταλέντο μπρος στη κάμερα. Τα παιδιά μεγαλώνοντας αλλάζουν χαρακτήρα και αν δεν τους ξαναδοθούν ευκαιρίες να στηθούν στο φακό, αυτό που κάποτε επέδειξαν σαν ταλέντο γρήγορα χάνεται μέσα στην αχλύ της εφηβικής ντροπαλοσύνης. Η ουσία είναι ότι ,παρά πάσα προσδοκία, η φωτογράφιση τέλειωσε πολύ πιο γρήγορα από όσο φανταζόμουν κι έτσι είχα το περιθώριο να κάνω και μια φωτογράφιση στην όμορφη μητέρα της πιτσιρίκας ατομικά.Sofika and Mother DS

Η ιδέα να της δώσω να φορέσει ένα λίγο τρελιάρικο μίνι-αν και όχι ιδιαίτερα κοντό-και να αλλάξει το πολύ χαρακτηριστικό φανελάκι με κάτι αχρονικότερο, ξύπνησαν τα αντανακλαστικά ζήλιας της μικρής, που ο χωρισμός των γονιών της φαίνεται πως τής τα είχανε οξύνει. Της κακοφάνηκε ότι πήγε στο διπλανό δωμάτιο-όπου και το βεστιάριο-για να αλλάξει. Έδειξε να ενοχλείται ότι εκεί μέσα μπήκα κάποια στιγμή κι εγώ και όταν πια ήρθε στο χώρο της φωτογράφισης άρχισαν τα καμώματα που ουσιαστικά θα ακύρωναν οποιαδήποτε απόπειρα μου να φωτογραφίσω την όμορφη ρωσίδα μόνη της. Η στάση της στη συγκεκριμένη φωτογραφία δεν δηλώνει στάση που της υπόδειξα-ποτέ δεν τραβάω γερτά, μελαγχολικά ή ρεμβαστικά κεφάλια, τουλάχιστον με τον ποζάτο τρόπο που βγαίνει στη φωτογραφία-απλά είχε αποκάμει από το μάταιο των προσπαθειών της να μεταπείσει τη μικρή ενώ της είχα ζητήσει να μη σηκωθεί απ΄τη καρέκλα της μπας και προλάβω και πάρω ένα έστω καρέ με το κεφάλι στητό να με κοιτάει υπό γωνία με ενεργητικό διεισδυτικό βλέμμα. Όταν κατάλαβα κι εγώ το μάταιο της όποιας προσπάθειας-είχα και το πρόβλημα της γλώσσας-χαλαρώνοντας πια και φεύγοντας από την επικράτεια της σκέψης για φωτογράφιση πορτραίτου, λειτούργησε ο αντανακλαστικός μηχανισμός που τόσο καλά τον ξέρω και τον ασκώ σαν φωτογράφος δρόμου.Με τη διαφορά ότι εδώ δεν είχαμε σκηνοθετημένη φωτογραφία στο στούντιο όπως πάντα έτσι συνήθιζα να κάνω αλλά ένα στιγμιότυπο όχι δρόμου αλλά εντελώς κατ’εξαίρεση στούντιο! Κάτι πρωτοφανές για μένα, που διαχωρίζω τον τρόπο σκέψης και δράσης του ενός από το άλλο είδος φωτογραφίας. Κάθε εμπόδιο για καλό-με ενοχλεί μόνο ότι φαίνεται το κρεμασμένο φόντο, κάτι για το οποίο στη πρώτη φωτογραφία το ρύθμισα κάνοντας δραστικό κροπάρισμα.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Ινφάντα του δρόμου

Urban-Still-Life-Woman-with-Bow-Poster-WB--SF-DSΤα graffiti είναι η μόνη καθιερωμένη και αποδεκτή στη συνείδηση του κόσμου τέχνη του δρόμου. Έχουν μνημειακές διαστάσεις και μερικές φορές έχουν με τόση επιμέλεια δημιουργηθεί και με τόση σοφία έχει επιλεχθεί το θέμα τους και ο χώρος ώστε έχεις την εντύπωση ότι έχει προηγηθεί σχολαστική προεργασία και εξαντλητικό ρεπεράζ. Για να είμαστε ειλικρινείς, λίγα όμως τέτοια υπάρχουν και αυτά συνήθως ανήκουν σε ολοκληρωμένους καλλιτέχνες-όχι σπάνια αποφοίτους της ΑΣΚΤ-που με αυτό τον τρόπο ικανοποιούν την ανάγκη για μνημειακή ζωγραφική που το πιθανότερο είναι ότι ποτέ στην επαγγελματική τους ζωή δεν θα έχουν άλλη ευκαιρία να δημιουργήσουν.

Η φωτογραφία της ανάρτησης, της οποίας το δημιουργικό μέρος ανήκει σε ανώνυμο αισθαντικό αλλά και με αρκετό χιούμορ αυτοσχέδιο καλλιτέχνη, δεν είναι βέβαια ζωγραφική. Είναι ένα είδος εικαστικής παρέμβασης, μικρής μεν αλλά ουσιαστικότατης: η τοποθέτηση της ασημόχροης κορδέλας συσκευασίας στο στρατηγικό σημείο της κεφαλής της γυναίκας που αλάνθαστα παραπέμπει ή σε κάποια Ινφάντα του Βελάσκεθ ή, πολύ πιο πιθανό, σε κάποια τρελιάρα Δούκισσα του Γκόγια. Θεωρώ ότι η παρέμβαση του ανώνυμου καλλιτέχνη ήρθε μετά την επέμβαση που υπέστη η αφίσα από ανώνυμο καλλιτέχνη-πιο λαϊκό και πιο ενστικτώδη αυτή τη φορά-που με το μαρκαδόρο του έδωσε όχι μόνο το στίγμα της προσωπικής του γεωγραφίας αλλά και το είδος γυναίκας που τού τάραζε σαν εφιάλτης το θυμικό: η κουτσοδόντα. Έχω την εντύπωση ότι ποτέ ο πρώτος καλλιτέχνης δεν θα έκανε την ευφυή προσθήκη της κορδέλας αν δεν είχε προηγηθεί η τόσο ρηξικέλευθη του πιτσιρικά με το μαρκαδόρο. Και ακριβώς αυτό είναι που κάνει την παρέμβαση του πρώτου ποιοτική, γιατί ενσωματώνει την ανατροπή που η επέμβαση του μαρκαδοροφόρου επέφερε στην ανυπόφορα συμβατική αρχική εικόνα της αφίσας. Υπάρχει ένα συνεχές follow up, μια συνεχής αλλαγή χεριών, ένα είδος σκυταλοδρομίας, μέχρι η εικόνα να αποκτήσει τη νέα φωτογραφική της διάσταση όπως παρουσιάζεται πια με την ανάρτηση-η φωτογραφία-αδημοσίευτη- βλέπει για πρώτη φορά το φως της μέρας μετά από πάνω από είκοσι χρόνια ολοκληρωτικής λησμονιάς.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Ο γερο-Πινόκιο

IMG_0027---Αντίγραφο-(2)SSL-DS

Συνταγή

Υλικά

Ένα λευκό κορεάτικο βάζο-από τα φτηνά.

Ένα ξύλινο χέρι για ζωγραφική-προτιμήστε το φυσικό μέγεθος-υπάρχει και σε μινιατούρες αλλά δεν ενδείκνυται.

Ένα σφυρί για οικιακή χρήση-όχι για οικοδομικές εργασίες.

Ένα ζευγάρι γυαλιά-αν είναι δυνατόν λίγο πιο παραδοσιακά από αυτά της φωτογραφίας.

Εκτέλεση

Βάλτε τα πάνω σε ένα οποιοδήποτε τραπέζι, με όσο το δυνατό πιο ουδέτερα χαρακτηριστικά. Προσθέστε μπόλικη φαντασία και ανακατέψτε τα υλικά καλά. Στο τέλος πασπαλείστε τη σύνθεση με χιούμορ.

Η φωτογραφία σας είναι έτοιμη. Καλοείδωτη!

Leave a comment

Filed under Still Life

Η μέρα της μαρμότας

IMG_0098---SP1st-versionWB-DS-SFVDS

Κάθε μέρα μια δυό αναρτήσεις-διαφορετικές και καλά μεταξύ τους!- για να νομίζω και να κομπάζω ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική μέρα; Ποιες είναι η πιθανότητες η μέρα της ζωής μας να είναι μία τελικά και να νομίζουμε οι αφελείς ότι επειδή φτιάξαμε μια εικονική τομή στο χρόνο-τη μέρα-δίνουμε μεγαλύτερη διάσταση στο χρόνο της ζωής μας; Ο ψευδαισθητισμός σαν αυθυποβολή.

Ποιες είναι οι πιθανότητες όλες μας οι φωτογραφίες να είναι μία και όσο εμείς να επαιρόμαστε για το πόσο διαφορετικές είναι η μία από την άλλη, τόσο πιο ίδιες να γίνονται-μέχρι αφανισμού ίδιες!-για έναν τρίτο κριτή-όχι κατ’ανάγκη άνθρωπο-που τού φαίνονται σαν κόκκοι του ίδιου χυλού;

Σαν άνθρωποι καλό είναι να ξεκαβαλήσουμε το καλάμι. Είμαστε τόσο σημαντικοί όσο αυτό μας βοηθάει να κάνουμε τη ζωή μας υποφερτή μέσα στα ανθρώπινα και γήινα όρια μας, έτσι ώστε να μην πνιγούμε από την πλήξη της ευμάρειας μας. Ευμάρειας που μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε σημαντικοί γιατί, μακριά από το παιχνίδι της πραγματικής επιβίωσης-είναι χιλιάδες χρόνια πια που έχουμε φύγει από τη ζούγκλα- μπορούμε να σταθούμε και να σκεφτούμε ακόμη και μάταια πράγματα.Και είμαστε τόσο ασήμαντοι ώστε το σύμπαν να μην πάρει χαμπάρι ότι ήρθαμε και περάσαμε από δω. Καμιά σκέψη μας, ούτε η πιο συναρπαστική, δεν κούνησε το σύμπαν ούτε κατά ένα δεκάκις τρισεκατομμυριοστό από τη σταθερά ασταθή του θέση. Ποιος σταθμός τραίνου αντιλήφθηκε ιδιαίτερα ότι περάσαμε κάποτε από κει; Υπάρχει κάποια πινακίδα έστω που να το θυμίζει στην Οικουμένη;

Leave a comment

Filed under Still Life

Κέφια!

Ermou-str.-DSΑυτή η φωτογραφία ανήκει στο είδος εκείνο που υπάρχει μόνο και μόνο γιατί ο δημιουργός της το κάνει παλαβό κέφι να φωτογραφίζει! Δεν θέλει να περάσει κανένα υψηλό νόημα. Δεν μεταφέρει καμιά βαθιά συγκίνηση. Είναι η τίμια και απροσχημάτιστη χαρά του φωτογραφικού παιχνιδιού σαν τέτοιου. Είναι ένα απλό εικονοπαίγνιο που το γέννησε ένα ενθουσιώδες ερευνητικό βλέμμα. Κουλτουριαραίοι της συμφοράς,ανερμάτιστοι και επιδερμικοί με έχουν επικρίνει επανειλημμένα γι’αυτές τις εικόνες, ότι και καλά σπαταλιέμαι σε φτηνές εντυπώσεις, λες και καταβάλω καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να τις δημιουργήσω, όπως φαντάζονται με το δυσκοίλιο μυαλό τους και τη μηδενική φαντασία τους. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν τις ελαφρές στιγμές τους, τις χαλαρές,μερικοί ακόμη και τις πονηρούλικα, τις σκαμπρόζικα χαλαρές. Γιατί να τις απαρνηθεί ένας ανώνυμος φωτογράφος; Ακόμα και σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση αν βρίσκομαι, όταν φωτογραφίζω μεταρσιώνομαι σε πλάσμα που εκπέμπει θετική ενέργεια. Η αύρα μου αγγίζει και θωπεύει ό,τι αγκαλιάζει το αγαπητικό μου βλέμμα. Καμιά μιζέρια και καμιά κακομοιριά δεν μαγαρίζει ποτέ καμιά εικόνα μου. Δεν υπάρχει άνθρωπος, σκύλος, γάτα ή πέτρα που να μη μ’αγάπησε-τη στιγμή που τα φωτογράφιζα τουλάχιστον. Γιατί; Γιατί το ίδιο τ’αγάπησα κι εγώ.

 

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Φωτογραφίες δρόμου

Πιρπιρί Ιωαννίνων (μνήμες απ’το Μουσείο Μπενάκη)

Pirpirí-Monastiraki-Urban-Still-LifeSFWBDS-SFFΠερνώντας από την Αδριανού κάποια φορά συνάντησα και φωτογράφισα αυτή την καταπληκτική σκηνή στην οποία μού ήταν εντελώς αδύνατο να αντισταθώ και να μην την καταγράψω, με τον ιδιότυπο τέλος πάντων τρόπο που βλέπω και καταγράφω τα πράγματα. Δεν μού αρκούσε ότι ήταν κάτι εξαιρετικά και αστραποβόλα όμορφο μέσα στη σουρεαλιστική του αυθυπαρξία ούτε ότι σαν φωτογράφος είχα καθήκον να το φωτογραφίσω αφού μού κίνησε το ενδιαφέρον και αφού έτσι κι αλλιώς για φωτογραφικό κυνήγι είχα βγει. Το τόσο επιδέξια εκτεθειμένο λαϊκό ένδυμα από τον -μερακλή και σίγουρα επισκέπτη μουσείων- πλανόδιο αρχαιοπώλη, μού ξύπνησε λίγο σκανδαλιάρηκες παιδικές μνήμες.Benaki-Museum-Father-and-child-SF-WB-DS

Κάποια Κυριακή, που η μάνα μου πελάγωνε στη κουζίνα της κι εμείς μπλεκόμασταν ενοχλητικά στα πόδια της, μας ξαπόστειλε εμένα και τον πατέρα μου λέγοντας του: “γιατί δεν παίρνεις το παιδί να πάτε σε ένα Μουσείο να κάνω κι εγώ τη στραβομάρα μου με την ησυχία μου;”. Κι έτσι επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Μουσείο Μπενάκη. Η ηλικία μου δεν θάταν διαφορετική από του πιτσιρικά της δεύτερης φωτογραφίας που κι αυτόν τον ξεναγεί ο πατέρας του.

Πιρπιρί Ιωαννίνων, Μουσείο Μπενάκη

Πιρπιρί Ιωαννίνων, Μουσείο Μπενάκη

Αν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την επίσκεψη; Σχεδόν τίποτα! Άλλωστε οι πολλές-πάρα πολλές! αληθινά πάρα πολλές!-επισκέψεις που έκανα πια μόνος μου σαν ενήλικος, επικάλυψαν όλες τις λεπτομέρειες εκείνης της επίσκεψης. Εκτός από μια! Εκτός από μια που συνδέεται με μια λέξη και ένα έκθεμα. Η λέξη που σαν παιδί με μάγεψε-κι έτσι συνδέθηκε μοιραία και με το έκθεμα ήταν η παράξενα γαργαλιστή “Πιρπιρί”! Όταν μού τη διάβασε ο πατέρας μου από τη λεζάντα που συνόδευε το έκθεμα εγώ αμέσως μαγεμένος κόλλησα μ’ εκείνη τη παιχνιδιάρικη εμμονή που αποκτούν τα παιδιά με κάποιες λέξεις που τις βρίσκουν παράξενες. Για καμιά δεκαπενταριά μέρες σχεδόν ότι και να με ρωτούσαν οι γονείς μου, οι φίλοι μου και μια φορά η δασκάλα μου, εγώ απαντούσα: -“Πιρπιρί”! Αναζήτησα με την αφορμή της ανάρτησης το ακριβές νόημα της λέξης και βρήκα ότι σημαίνει ένα είδος πολυτελούς χρυσοκέντητου πτυχωτού πανωφοριού, σαν αυτό της φωτογραφίας που αναρτώ από το αρχείο εκθεμάτων του Μουσείου Μπενάκη. Στο μυαλό μου το θυμάμαι με μεγαλύτερο άνοιγμα, όπως ακριβώς στη πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης.

El Greco(Δομήνικος Θεοτοκόπουλος): Λαοκόων

El Greco(Δομήνικος Θεοτοκόπουλος): Λαοκόων

Η επόμενη αλησμόνητη εμπειρία μου στο Μουσείο Μπενάκη ήταν όταν ενήλικος πια, μαζί με την ξαδέλφη μου επισκεφθήκαμε τη μικρή αλλά συνταρακτική για την εικαστική μας κουλτούρα έκθεση για τον Ελ Γκρέκο. Ένα μνημειακό έργο του με καθαρά ελληνικό μυθολογικό θέμα,που ήρθε από ένα μουσείο όχι λιγότερο σημαντικό από την ίδια την Εθνική Πινακοθήκη της Washington-νομίζω ότι στην ίδια έκθεση υπήρχε και το εξίσου μνημειακό “Το όραμα του Αγίου Ιωάννη στη Πάτμο” από το Metropolitan της Νέας Υόρκης- ήταν ο μαγνήτης της έκθεσης αλλά και το σοκ για όσους από μας δεν είμασταν τόσο εξοικειωμένοι με τις τολμηρότερες εκδοχές του έργου του. Συνειδητοποιώ τώρα ότι αυτό το έργο εκ των πραγμάτων είναι το πρώτο προγραμματικά εξπρεσσιονιστικό έργο επώνυμου δυτικού καλλιτέχνη, μετά τη γοτθική τέχνη. Θυμάμαι ότι επισκέφθηκα εκείνη την έκθεση αρκετές φορές.Μετά από εκείνη την αξέχαστη εμπειρία εμπεδώθηκε στο μυαλό μου η σημασία του Μουσείου Μπενάκη για τα ελληνικά πολιτιστικά αλλά και εθνικά πράγματα. Εξυπακούεται ότι συνέχιζα να το επισκέπτομαι συχνά και με κάθε αφορμή-αφορμή που για μένα ποτέ δεν λειτουργούσε σαν τέτοια.Benaki-Museum-Kid-reclining-SF-WB--DS

Μέχρι που ασχολήθηκα με τη φωτογραφία ζεστά-δηλαδή από το 1987 και μετά-πιο πριν δεν είχα καν ερασιτεχνική κάμερα!-οι επισκέψεις μου στο μουσείο ήταν οι τυπικές ενός ενδιαφερόμενου για θέματα εικονογραφικής κουλτούρας επισκέπτη. Στο μυαλό μου το Μπενάκη ήταν το μουσείο του πρώτου πορτραίτου Φαγιούμ που είδα στη ζωή μου, των πρώτων κεραμεικών της Νίκαιας(Iznik), της υπέροχης ξύλινης επένδυσης ενός κοζανίτικου αρχοντικού, μιας σπουδαίας βυζαντινής εικόνας της Φιλοξενίας του Αβραάμ που πάντα θα μού θυμίζει το απόλυτο αριστούργημα του Αντρέι Ρουμπλιόφ και μιας μεγάλης μου αγάπη από την ευρωπαϊκή ζωγραφική και φυσικά έκπληξη να τον βρω στο Μπενάκη-πεθαίνοντας πολύ νέος ο Richard Parks Bonnigton άφησε πολύ για το νεαρό της ηλικίας του, αντικειμενικά όμως λίγο έργο πίσω-δύο ελληνικά θέματα με φουστανελοφόρους επαναστατημένους Έλληνες. Θέμα και τεχνική σαφώς επηρεασμένα από τον φιλέλληνα φίλο του Ντελακρουά. Όμως, από το 1987 και μετά μπήκα πια και σαν φωτογράφος στο Μουσείο Μπενάκη και από τότε το κομψό νεοκλασσικό στη Βασιλίσσης Σοφίας μού έγινε διπλά και τρίδιπλα αγαπημένο-ακριβώς η φωτογραφία με τον πιτσιρικά και τον πατέρα του τραβήχτηκε το 1987, ενώ η φωτογραφία με την καταπονημένη μικρή που έγειρε σε κάποιο καναπέ, το 1990, με την πρώτη μου Leica.Benaki-Museum-Vasilissis-Sofias-av.-WB-SF--NV-DS

Το μουσείο συνεχίζει να είναι βίωμα μου συχνό όχι μόνο σαν επισκέπτης αλλά και σαν διαβάτης που το περνώ αρκετά συχνά κατεβαίνοντας από τους Αμπελόκηπους με τα πόδια στην Αθήνα. Το άρωμα του γιασεμιού που περιβάλλει το μουσείο στην πλευρά της Βασιλίσσης Σοφίας το εκλαμβάνω σαν την αύρα της μνήμης που συνεχίζει να με πολιορκεί τόσα χρόνια μετά. Αλλά η αγάπη για το Μουσείο Μπενάκη συνέχιζε αμείωτη για να μην πω και ολοένα αυξανόμενη. Τα τελευταία 15 τόσα χρόνια το Μπενάκη έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τη Φωτογραφία και ξέφυγε από τον στενά εθνογραφικό καταγραφικό χαρακτήρα της η συλλογή του αλλά με σαφώς καλλιτεχνική πια κατεύθυνση στις αγορές του και τον εν γένει εμπλουτισμό αυτής της συλλογής. Η απόκτηση του μνημειώδους αρχείου του αληθινά σπουδαιότερου έλληνα φωτογράφου του 20ου αιώνα του Δημήτρη Χαρισιάδη -εδώ η συμβολή του εκδότη του περιοδικού Φωτογράφος του Τάκη Τζίμα είναι καθοριστική-όπως και του αρχείου της δέσποινας της Ελληνικής ανθρωπιστικής φωτογραφίας Βούλας Παπαϊωάννου, δείχνει την κατεύθυνση που έχει πάρει το Μουσείο στο πόσο σοβαρά αντιλαμβάνεται την υπόθεση Φωτογραφία. (Νομίζω ότι με την αφορμή της έκθεσης του Κωνσταντίνου Μάνου-πώς τον ξέχασα και δεν έχω ακόμη κάνει ανάρτηση για άλλη μια μεγάλη φωτογραφική αγάπη;-το Μπενάκη απόκτησε και σημαντικό αριθμό πρωτότυπων εκτυπώσεων από τον μεγάλο ελληνοαμερικανό φωτογράφο). Μού έχει συμβεί να γνωρίσω την υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος κα Φανή Κωνσταντίνου και η επιστημονική της κατάρτιση αλλά και η αισθαντικότητα της εγγυώνται τα καλύτερα για την τύχη και το μέλλον αυτής της συλλογής. Άλλωστε οι εκθέσεις που οργανώνει το Μπενάκη είναι απόδειξη του τι υπηρετείται και πώς..Benaki Museum-Pireus Str.-DS

Όταν το μουσείο επεκτάθηκε στο υπέροχο κτήριο της οδού Πειραιώς ήμουν από τους τρελαμένους αδημονούντες να το επισκεφθώ αλλά εκεί πήρα την πρώτη πικρία πενήντα σχεδόν χρόνων από την επαφή μου με το ίδρυμα: μού απαγορεύτηκε να μπω με τη φωτογραφική μηχανή στο χώρο του Μουσείου.Καμιά ένσταση και κανένα επιχείρημα μου δεν έπιασε-ο ντουλαπόσχημος φρουρός σίγουρα έκανε σωστά τη δουλειά του αφού προφανώς εκτελούσε εντολές. Την ίδια απάντηση πήρα και όταν επισκέφθηκα το παράρτημα Ισλαμικής Τέχνης στο Κεραμεικό. Αρνήθηκα να μπω. Και από τότε δεν ξαναεπισκέφθηκα το Μουσείο Μπενάκη και κανένα παράρτημα του.Museum-Still-Life-Benaki-Museum-SF-WB-DS

Κάνω αυτή την ανάρτηση, γιατί λαχταράω να επισκεφθώ την έκθεση με θέμα τη θάλασσα αλλά η πιθανότητα να ξανασυναντήσω την άρνηση με εξοργίζει. Δεν είμαι από αυτούς που παίρνουν ένα τηλέφωνο σε κάποιο γνωστό και καθαρίζει εκείνος για πάρτη μου. Θέλω ένα Μουσείο που προωθεί την καλλιτεχνική φωτογραφία να δίνει ελεύθερη πρόσβαση στους φωτογράφους να φωτογραφίζουν στο Μουσείο. Είμαστε κι εμείς εν δυνάμει,με τις μικρές μας δυνάμεις, ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ! Η ανάρτηση αυτή-ανάρτηση  αυταπόδεικτα ειλικρινούς και μακροχρόνιας αγάπης, στοχεύει στο να αναδείξει αυτή την παράμετρο.

Υ.Γ.Εξυπακούεται ότι η θεμιτή και επιβεβλημένη απαγόρευση του φλας ισχύει δια ροπάλου. Καμιά φωτογραφία και αυτής εδώ της ανάρτησης -όπως και σε ολόκληρο το μπλογκ άλλωστε-δεν έχει ποτέ τραβηχτεί με φορητό φλας. Καμιά!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Μουσεία, Μουσείο Μπενάκη

Τορίνο: Φωτογενώς αντιφωτογραφικό

Torino-Awning-SSF-WB--SF1-WB-NV-DSΣτο Τορίνο έτσι κι αλλιώς δεν πας σαν τουρίστας. Στη πόλη αυτή έχεις τόσες πιθανότητες να δεις τουρίστες όσες και καμηλοπάρδαλη. Αν και θέλω να πιστεύω ότι δεν ανήκω σ’αυτή τη κατηγορία που κάποιος μπορεί να με χαρακτηρίσει τυπικό τουρίστα-εδικά στη σχέση μου με την Ιταλία-το σίγουρο είναι ότι και τις τρεις φορές που επισκέφτηκα το Τορίνο δεν τόκανα για τουρισμό και αναψυχή αλλά για στενά φωτογραφικό λόγο-την πρώτη φορά μάλιστα έμεινα δεκαπέντε ολόκληρες μέρες, παρόλα αυτά όποιες φωτογραφίες τράβηξα ήταν με μηχανές τρίτων, αφού με το πού πάτησα το πόδι μου στο σταθμό Porta Nuova, στην ένδοξη, βασιλογενή γη του Πεδεμοντίου, μού έκλεψαν τη φωτογραφική τσάντα! Η δεύτερη και τρίτη φορά ήταν τριήμερα φυγής απ’το Μιλάνο με αφορμή φωτογραφικά γεγονότα. Μικρή συγκομιδή για μένα λοιπόν από αυτή την εξαιρετικά φωτογενή αν και καθόλου τουριστική πόλη.Torino-DS

Αν είσαι με παρέα δεν μπορείς να φωτογραφίσεις. Τελεία και παύλα αυτό. Ή θα αφιερώσεις το χρόνο σου και τη προσοχή σου στη παρέα ή σαν τυπικός σπασίκλας θα τους ξενερώσεις προβάλλοντας τη φωτογραφική σου ταυτότητα. Αυτά τα πράγματα όμως δεν γίνονται. Απλά μού παραχωρήθηκε η άδεια ενός εξάωρου να κινηθώ μόνος μου κι έτσι οι λίγες, ελάχιστες φωτογραφίες του Τορίνο που έχω στο πορτφόλιο μου είναι από αυτό το εξάωρο. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης κινείται ελάχιστος κόσμος τις εργάσιμες ώρες-το Τορίνο-μην το ξεχνάμε αυτό-είναι η εργατούπολη της Ιταλίας. Είναι ενδεικτικό ότι σ’αυτές τις έξι ώρες που περιφερόμουν στη πόλη μόνος και ελεύθερος δεν κατάφερα να έχω ΟΥΤΕ ΕΝΑ καρέ τυπικής ανθρωποκεντρικής φωτογραφίας δρόμου. Ούτε ένα! Έτσι σχεδόν όλες οι λήψεις έχουν να κάνουν με την αληθινά σπουδαία αρχιτεκτονική αυτής της άψογα σχεδιασμένης πόλης. Σαν σχεδιασμός πόλης νομίζω ότι είναι ένα πρότυπο με ελάχιστα όμοια της στο πλανήτη-το Μόναχο, το Πότσδαμ ή το Μπαθ στη Μ.Βρετανία. Εξυπακούεται ότι είναι μια πόλη που αν και βρέχει αρκετά, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα χρειαστείς ποτέ ομπρέλα, αφού διατρέχεται σε όλο το μήκος σχεδόν όλων των δρόμων της από στοές με καμάρες. Έχω μια φωτογραφία, που δυστυχώς δεν έχω ακόμη καταφέρει να την εντοπίσω στο αρχείο μου, με μια εγκταλειμένη σε κάδο σκουπιδιών ομπρέλα-προφανώς χαλασμένη, που θα μπορούσε να εικονογραφήσει άνετα το περιττό της χρήσης αυτού του βαρετού αν και φωτογενέστατου-να μια ωραία ιδέα: ανάρτηση με θέμα ομπρέλες!- εξαρτήματος σ’αυτή τη πόλη.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία