Category Archives: Diane Arbus

Διπλή σκέψη

27Mar2017-(6604)-Rodin-National-Archeological-Museum-NikosRoccos-DSΤο αληθινό πρόβλημα της Φωτογραφίας είναι η απίστευτη ευκολία της. Είναι βαρίδι αυτή η ευκολία. Είναι η ευκολία που δεν την αφήνει να απογειωθεί σαν Τέχνη, τουλάχιστον με τη δέουσα βαρύτητα αποτελέσματος, που πάντα τόσο πτητικό είναι όταν είναι καλλιτεχνικό επίτευγμα και φυσικό με τη πυκνότητα και συχνότητα που συμβαίνει στις άλλες τέχνες που απαιτώντας περισσότερη τεχνική επάρκεια, προϋποθέτουν και κάποια απελευθερωτικά λυτρωτική της Τέχνης πειθαρχία.

Και το πιο τυχαίο και απερίσκεπτο κλικ να κάνεις-αν το καλοσκεφθείς αυτό είναι πάντα ένα θαύμα!-πάντα θα έχεις ένα αποτέλεσμα, που μάλιστα καμιά φορά μπορεί ακόμη και να σε εκπλήξει. Αυτή η σε κάθε περίπτωση ευκολία σε τραβάει στη σαγήνη της και σε δεσμεύει στην απερισκεψία της. Είναι μαγικό πόσο ακόμη και με ελάχιστη αλλά και το ίδιο πιθανό χωρίς καν την ελάχιστη προσπάθεια το αποτέλεσμα σούρχεται σερβιρισμένο και ετοιμοφάγωτο. Κι εκεί μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με την ήσσονα προσπάθεια.

Τάπαμε και χτες κατά κάποιο τρόπο με την από κάθε άποψη απερίγραπτη Diane Arbus (εδώ), όπου δεν βρίσκεις ούτε το ελάχιστο εύρημα σε καμιά εικόνα της. Η ίδια δήλωνε την απόλυτη απαρέσκεια της στη σύνθεση-η καημένη δεν είχε τα ψυχοπνευματικά και μορφωτικά προσόντα ούτε καν να αντιληφθεί τί πράγμα είναι αυτό, το απέδειξε με τον πιο ασυναγώνιστο τρόπο σε όλο το σκουπιδοέργο της. Είχε καλά εργαλεία, ευρυγώνιους φακούς-όπου πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να εστιάσεις-φλασάρες περιωπής ικανές να κάψουν με το πολύ τους φως ακόμη και απέναντι πλανήτες. Και αφηνόταν στη θεά τύχη μπας και τις έβγαινε κανένα στιγμιότυπο με το διαθέσιμο μοντέλο της απέναντι της. Και η Θεά Τύχη που είναι η Θεά των στατιστικών πιθανοτήτων όσους δουλεύουν με πολλά, πολλά καρέ, με μοτεράκια στη μηχανή τους πάντα θα τους επιδαψιλεύει κάποιο αντίδωρο-η καημένη η Άρμπους όμως ούτε στις στατιστικές πιθανότητες μπορούσε να ελπίζει, γιατί το απελπιστικά κακό της γούστο ακύρωνε και αυτές τις πιθανότητες!(Διάβαζα προχθές για μια φωτογράφιση που έκανε στην οικογένεια Matthaei-κάπου 350 καρέ!-και βλέποντας όλα τα κοντάκτ δεν βρήκα ούτε μία-το ξαναγράφω-ΟΥΤΕ ΜΙΑ φωτό ανεκτώς μέτρια. Ούτε μία. Όλη η session για τα σκουπίδια! Τώρα το πώς αυτή η σκουπιδομάνα πέρασε σαν φωτογράφος περιωπής που τής κάνουν ακόμη και υμνητικές μονογραφίες ας όψονται όσοι ήθελαν ήσσονες περσόνες για δημιουργούς Φωτογραφίας για να κάνουν το κομμάτι τους από την άνεση του γραφείου τους-λέγε με Szarkowski).

Η Φωτογραφία για να πείσει σαν Τέχνη θέλει να ενσωματώνει πολλά στοιχεία από αυτά που απαιτούν και προϋποθέτουν και οι υπόλοιπες τέχνες και που εν συντομία και σε καμιά περίπτωση εξαντλητικά ή αποκλειστικά συνοψίζονται 1) στο εμπνευσμένο της σύλληψης 2) στο στοχαστικό της μορφής, 3) στο εύρημα, 4) στο ασφαλώς αναγνωρίσιμο αίσθημα της διατύπωσης και 5) στο υπερβατικό όχι μόνο της δηλούμενης πρόθεσης αλλά και του πραγματωμένου αποτελέσματος. Ουσιαστικά αυτές οι προϋποθέσεις συνοψίζονται στο θεμιτό προγραμματικό που με αφοριστικό τρόπο παραθέτω: ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΝ ΘΕΡΜΩ, ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΝ ΨΥΧΡΩ! Αυτό σημαίνει ότι για ένα φωτογράφο το ελάχιστο που μπορεί να κάνει για να θεωρηθεί σοβαρός είναι να δουλεύει με τουλάχιστον δύο βαθμίδες σκέψης: πρώτα αυτή του ενθουσιασμού και στη συνέχεια της οργάνωσης του σε μορφικό συμβάν.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Diane Arbus, Μουσεία

Η Αννίτα Πάνια της Φωτογραφίας: Diane Arbus

2004.02.91-397x406

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι το πάνθεον της απανθρωπιάς και της στυγνής εκμετάλλευσης ευάλωτων και τελικά ανυπεράσπιστων ανθρώπων είναι κοινής ψυχοπνευματικής προέλευσης ανάμεσα στις δυό επώνυμες περσόνες, την διεθνή και “καταξιωμένη”-μη χέσω!-Diane Arbus και την δικαίως απαξιωμένη ντόπια τηλεπερσόνα Αννίτα Πάνια;

diane-5

Η πάντα σοβαρή και συγκροτημένη Susan Sontag εντόπισε σωστά το βαθύ πρόβλημα που εκπροσωπούσε η νοσηρή περίπτωση της Άρμπους αλλά ποιος την άκουσε ποτέ; Οι συνασπισμένες δυνάμεις του φωτογραφικού κατεστημένου στις ΗΠΑ, από τον ρηχό και φανφαρόνο Σαρκόφσκι μέχρι τους άπληστους για κερδοφόρα εντυπωσιοθηρία περιοδικατζήδες δεν καταλάβαιναν Χριστό στη προσπάθεια τους για προβολή πάση θυσία και με κάθε κόστος, εκθέτοντας, με την δέουσα για το ελεεινό ήθος τους απονιά, κάθε πονεμένης και άτυχης ψυχής τα σωθικά της ταραχής της. photography-diane-arbus-3Καμιά μέριμνα για το ηθικό και φυσικά-πάνε πακέτο αυτές οι δυό συμπεριφορές-καμιά μέριμνα για το ηθικό που στη Τέχνη ξέρουμε σαν αισθητικό. Ανελέητη βαναυσότητα και εκμετάλλευση των πιο μύχιων πόνων της πιό άδικα πάσχουσας ανθρωπότητας. Όπου υπάρχει το παράξενο, το ψυχικά εκκεντρικό, το πνευματικά προβληματικό εκεί η απονιά της Αννίτας και της Διάνας, συνασπισμένες σε διαχρονικό εναγκαλισμό προγραμματικού ανθρωποκεντρικού μίσους, είναι μοχθηρά παρούσα αυτή η απονιά, έτοιμη πάντα να ξεζουμίσει χυμούς κέρδους με χίλιες δυό απρόσφορες και αστήριχτες όσο και αναπόδεικτες προφάσεις ελέους και τέχνης.dlyakota.ru_istoriya_bombit-hanoy-1967-g_2Είναι τόσο βαθύς ο εκφυλιστικός οίστρος αυτών των αρρωστημένων μυαλών όπως της Άρμπους και των λογής πατρόνων της, όπως ο Σαρκόφσκι ή οι περιοδικατζήδες εργοδότες της, ώστε ακόμη και αν βρεθεί απέναντι σε “νορμάλ” πρόσωπο θα το αποδώσει με την ανελέητη έμφυτη καφρίλα της σκατόψυχης ιδιοσυγκρασίας της-(όχι, η αυτοκτονία της δεν μπορεί να τη δικαιώσει όσο το δολοφονικό της βλέμμα κερδοσκοπεί πάνω σε αθώες ψυχές που τις εκθέτει άπονα και ακαλαίσθητα στη βιτρίνα του σφαγείου της που απατηλά, προσβλητικά και με απροσμέτρητο θράσος αποκαλεί τέχνη). Καμιά-ούτε η ελάχιστη που συνήθως αντιστοιχεί στην ευγενική φύση κάθε γυναίκας-καμιά μέριμνα λοιπόν για τη μορφή και το ήθος της εικόνας-εντάξει η γυναίκα δεν τόχε, ήταν και φύσει και θέσει κτηνωδώς ακαλαίσθητη. Το ευρηματικό βρισκόταν στην απέναντι πλευρά και όχι εκεί όπου αυτή ασκούσε την έμφυτη αταλαντοσύνη της. Η Άρμπους ήταν πάντα στη πλευρά του απωθητικού, του ακαλαίσθητου και του νοσηρότερου δυνατού. ArbusDiane_MarcellaMathaeiΠαγώνει η ψυχή του κοριτσιού μπρος στη φρικουλιάρικη μορφή του αρπακτικού με τη κάμερα που καταπίνει την ομορφιά και την εμμέσει σαν ασχήμια.

Υ.Γ. Το βαθιά σκατόψυχο βλέμμα της δεν λυπήθηκε ούτε καν τα παιδιά που τα επιμελήθηκε με το ίδιο ανελέητο μίσος απαξίας που θα τόκανε σε κάθε άλλη ηλικιακά “ώριμη” ψυχή.  Δεν πρέπει κάποια στιγμή να επανακαθοριστούν οι κανόνες φωτογραφικής τέχνης όπως ήθελε να τους καθορίσει ο Πάπας της Φωτογραφίας-(δεν πιστεύω κι εδώ να μας προκύψει “αλάθητο”)- John Szarkowski και οι ανά τον κόσμο διαλαλητές και μεταπράτες του; Αρκετά με το σκουπιδαριό Diane Arbus, Garry Winogrand, Bruce Gilden, Robert Frank, Richard Avedon και με το υπόλοιπο δεν συμμαζεύεται προσωπικό της απελπιστικά κακότεχνης σκατόψυχης “φωτογραφικής” μοχθηρίας.

1 Comment

Filed under Diane Arbus, John Szarkowski