Category Archives: Urban Still Life

Αυτά ΔΕΝ λέγονται!

Veranzerou-str-Urban-Still-Life-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-BWΈνα νεοφασιστικής κοπής “δημοσιογραφικό” ΣΥΡΙΖΑΝΕΛοειδές που ακούει στο όνομα Φιλιππάκης δεν δήλωσε απλά-δηλαδή δεν υπήρξε θύμα κάποιου προφορικού παρορμητισμού του-αλλά ΕΓΡΑΨΕ-που σημαίνει ότι είχε όλα τα περιθώρια υπευθυνότητας και στοχασμού-ότι δεν θα τον ένοιαζε αν έσκαγε κάποια βόμβα και στα πόδια του Στουρνάρα! Η “δημοσιογραφία” του μεσαιωνικού μίσους και της ασύντακτης αυτοδικίας σε εγκλήματα που υπάρχουν μόνο στα μυαλά-στόκους των ιδεοληπτικών εμμονικών. Δεν ξέρω,δεν με αφορά-μπορεί και να μη γουστάρω κιόλας-η ποινική δίωξη του ψυχάκια “δημοσιογράφου” αλλά αυτά τα πράγματα δεν λέγονται. Και πολύ περισσότερο δεν γράφονται. Είναι αδιανόητα να εκπέμπονται από χείλια ενήλικων που για κακή μας τύχη διαχειρίζονται κατ’επάγγελμα το δημόσιο λόγο. Δεν με ενδιαφέρει-μπορεί και να μη τη γουστάρω-η ποινική του δίωξη αλλά ένα τέτοιο ελεεινό υποκείμενο  πρέπει να απομονωθεί και να απαξιωθεί σαν περσόνα,να να καταγγελθεί και να διασυρθεί σαν είδος δημόσιου λόγου. Δεν μπορεί να λύνεις τις όποιες πολιτικές διαφορές και διαφωνίες με τη λογική των εμφυλιοπολεμικών κουμπουριών. Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει ποιος πρέπει να πεθάνει με βόμβα; Ποιο δικαιϊκό σύστημα τον οπλίζει με τέτοια δολοφονική αρμοδιότητα; Υπάρχουν ή όχι κανόνες στο δημοκρατικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι; Δεν μπορεί και να μετέχεις σ’αυτό αλλά και να το αμφισβητείς και μάλιστα στο σκληρό πυρήνα του που είναι η δικαιοδοσία πάνω στη ζωή ή το θάνατο των ανθρώπων που συμβαίνει μάλιστα να είναι αντίπαλοί σου; Αυτός είναι ενεργοποιημένος φασισμός. Όπως και ο άλλος, ο μουλωχτός, που τάχα μου και δήθεν μου, λυπάται μεν για το συμβάν κατά του Παπαδήμα, ΑΛΛΑ… Τι αλλά κύριος; Δεν υπάρχει εναλλακτική διατύπωση από την ολόψυχη καταδίκη της εγκληματικής πράξης. Δεν χωράνε αστερίσκοι στη μισαλλοδοξία. Αυτό το “αλλά” είναι ο σκληρός πυρήνας του φασισμού, είναι το αυγό του φιδιού.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας, Urban Still Life

Αυτές που φέρνουν τις εποχές

2Aug2008-Alexandras-Cafe-Bar-NikosRoccos-DSΕνθουσιάστηκα γιατί νόμιζα ότι βρήκα πιασάρικο τίτλο εποχής: “Αυτές που Φέρνουν τα Καλοκαίρια”.Αλλά στο καπάκι μια δεύτερη, πιο νηφάλια σκέψη μού έδειξε ότι με τις κουρτίνες που τις σπρώχνει ο άνεμος προς στο εσωτερικό μιας οικοδομής μάλλον άλλη εποχή προοιωνίζεται το αγέρι που τις φέρνει μέσα. Έτσι προσάρμοσα το τίτλο, τον έκανα ν’ακούγεται πιο συμβατικός-δεν έχω όρεξη αυτή την ώρα να το ψάξω περισσότερο. Πάντως διαβεβαιώ ότι η εικόνα είναι όντως καλοκαιρινή, τόσο πολύ μάλιστα καλοκαιρινή ώστε δεν υπάρχει ψυχή ζώσα στο εσωτερικό της καφετέριας επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, καθότι στο λιοπύρι, το πιο πιθανό οι θαμώνες της να λιάζονταν ‘η να βουτούσαν εκείνη τη στιγμή της λήψης σε κάποια παραλία-κοντινή ή μακρινή αδιάφορο για το έρημο καφέ, που μόνο το κλικ της μηχανής μου του τάραξε τη ραστώνη και κάτι πιο λίγο το απαλό θρόισμα της κουρτίνας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Κριτική για κλάματα

6Dec2016-Urban-Still-Life-Chair-Tree-Mitropoleos-str.-NikosRoccosΕπιτρέπεται η κριτική στις φωτογραφίες; Προφανώς! Αλίμονο κι αν δεν επιτρεπόταν. Παρόλα αυτά έχω επιφυλάξεις με το τρόπο που αυτή συμβαίνει στο διαδίκτυο και ειδικά στις-πάντα θα είμαι καχύποπτος μ’αυτό-σελίδες του αμαρτωλού Facebook. Γενικά το FB ευνοεί τη τσάτρα-πάτρα διαχείριση κάθε θέματος, ειδικά από τη στιγμή που θα συμμετάσχουν στη συζήτηση το είδος άσπονδων φίλων που είναι οι φεϊσμπουκικοί φίλοι.

Σερφάρω σε καθημερινή βάση σε διαφορετικές κάθε μέρα σελίδες φωτογράφων. Έπεσα λοιπόν σε μια ανάρτηση με πολύ καλή φωτογραφία, που περιέργως συγκέντρωσε διακριτική μεν αλλά στην ουσία της αρνητική κριτική. Η κακοπιστία της κριτικής-καθόλου εμφανής γιατί διατυπώθηκε κοσμιότατα-βρισκόταν στο ότι έκρινε στοιχεία όχι της λήψης αλλά ευρισκόμενα εκτός της αντικειμενικής της αλήθειας. Δεν μπορείς να λες σε κάποιον ότι ο καιρός δεν τον βοήθησε να κάνει αυτό που υποθέτεις ότι ήθελε να κάνει. Κρινόμαστε για τη φωτό που τραβήξαμε τη συγκεκριμένη στιγμή και η συγκεκριμένη στιγμή είχε αυτό το καιρό, αυτό το φως. Κρίνουμε αυτά που βρίσκονται μέσα στην εικόνα.

Τόχω ξαναγράψει κι αλλού: η φωτογραφία δρόμου όταν πρόκειται να κριθεί κρίνεται στο σύνολο της κατ’αρχή-αυτό που κάποιοι ελληνόφωνοι αποκαλούν take it or leave it- και τα επιμέρους στοιχεία της κρίνονται πάντα σε σχέση με αυτό το σύνολο και εφόσον θα μπορούσε αυτό να τροποποιηθεί με αυτά ή χωρίς αυτά και πάντα μέσα στα λογικά όρια της φωτογραφικής δράσης όπως αυτή τη ξέρουμε και όχι σαν κάποια μεταφυσικού χαρακτήρα δραστηριότητα.

Πέφτει λοιπόν το ευγενικό μεν αλλά εκ των πραγμάτων κακόπιστο σχόλιο. Δηλητηριάζει με την αθεμελίωτη πίκρα του την ανάρτηση. Αλλά το πράγμα δεν σταματά εδώ. Ο διαχειριστής φωτογράφος κάνει με τη σειρά του το δικό του λάθος: ΑΠΑΝΤΑ!-προφανώς η ευγενής διατύπωση της κριτικής τούκρυψε τη κακόπιστη φύση της. Και αρχίζει μια ανταλλαγή λέξεων πια-τα νοήματα έχουν πάει περίπατο ενόψει μάλιστα και της ανάγκης να είσαι σύντομος και αφοριστικός σε τέτοιου είδους σελίδες. Θα μπορούσε να τού απαντήσει ότι αν διάλεγε διαφορετικό καιρό είναι σίγουρα ότι στη φωτογραφία του διαφορετικού καιρού δεν θα εισέπραττε σχόλιο για…άλλο καιρό πάλι; Και κάπου εκεί να κλείσει κάθε άλλη τέτοιου είδους, σαφώς αντιπαραγωγική και ανόητη κουβέντα.

Παρενεβλήθησαν μετά άλλοι, σαφώς καλοπροαίρετοι, που επαίνεσαν τη φωτογραφία και αναπτέρωσαν τα ηθικό της ανάρτησης. Να όμως που εμφανίζεται και δεύτερος αυστηρός κριτής, ο οποίος υποδεικνύει κινήσεις σε ένα χώρο που προφανώς ο ίδιος δεν είναι σε θέση να ξέρει, προτείνει αλλαγή φακού και βρίσκεται στο παραπέντε της ανομολόγητης κρυφής του πρόθεσης να ήταν αυτός και η κάμερα του με το δικό του φακό στη θέση του ανεπαρκούς-όπως κομψά υπαινίσσεται-κρινόμενου. Όταν η ανοησία συναντά τη μουλωχτή και σαφώς παρασιτική και αντιπαραγωγική κακοήθεια.

Μπορείς τέτοιες μπαρούφες να τις διατυπώνεις προφορικά όταν έχεις ενώπιος ενωπίω το κρινόμενο φωτογράφο-τα προφορικά λόγια μπορεί πολύ εύκολα να τα πάρει ο αέρας της λήθης αλλά ο γραπτός λόγος θέλει υπευθυνότητα και δεν μπορείς έτσι απερίσκεπτα να εκθέτεις με αθεμελίωτες κρίσεις τον αμήχανο και απροετοίμαστο συνομιλητή σου. Δεν σε πείθει μια φωτογραφία; Τη προσπερνάς. Σ’αρέσει; Γράφεις το θετικό σου σχόλιο, αναλυτικό και θεμελιωμένο. Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού.

Υ.Γ. Η φωτογραφία που επέλεξα για τη σημερινή ανάρτηση, θεματικά, κυρίως λόγω του κορμού του δέντρου, φέρνει κάπως, αμυδρά βέβαια, στην επίμαχη φωτό του άρθρου που ανέφερα. Φαντάζομαι ότι αν βρίσκονταν απέναντί της ο κριτής της άλλης, με ανάλογη κριτική θα τη στόλιζε.

Υ.Γ. 2 Ξαναμπήκα στη σελίδα και βλέπω ότι η καφρίλα της κριτικής συνεχίζεται ότι μόνο αμείωτη αλλά και ακόμη φαιδρότερη-μαντάμ παρουσίασε “διορθωμένη”-επί το καφριλικότερο ασφαλώς- τη σεμνή αρχική εικόνα. Όταν η φεϊσμπουκιά γίνεται ατέρμονη  πτωχαλαζονεία.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Ο “αγώνας” και τα -(αληθινά μόνα)-θύματα

6May2017-(7824)-Urban-Still-LIfe-Stadiou-str.-May-Wreaths-Memory-Floers-NikosRoccosΣτην εποχή της διακυβέρνησης του αμερικανόφιλου-(trump-αριφαρόφιλου όπως σίγουρα και επιθεωρησιακά θα εξελιχθεί)-Τσίπρα μνήμη για τα θύματα της Μαρφίν δεν χωρεί. Το πνεύμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου ζει και βασιλεύει στο ιδεοληπτικό μυαλό των ΣΥΡΙΖΑίων στόκων και των ακροδεξιών συνοδοιπόρων τους ΑΝΕΛιτών του κατακαημένου καμένου εγκεφάλου του Καμμένου.

Tsipras-Burnt-Building-Stadiou-Memorandum-NikosRoccosΌμως αν σκεφθούμε λίγο θα συνειδητοποιήσουμε κάτι αληθινά φρικτό: στη πραγματικότητα τα θύματα του απατηλά αυτοαποκαλούμενου αντιμνημονιακού αγώνα βρίσκονται στο άλλο στρατόπεδο, δηλαδή σ’αυτούς που δεν επέλεξαν την αντιμνημονιακή ρητορεία και συνοδοιπορία. Τα θύματα του αντιμνημονιακού “αγώνα” δεν έπεσαν από σφαίρες αστυνομικών αλλά από δράσεις συνειδητοποιημένων, μαχητικών και ακτιβιστών αντιμνημονιακών. Είναι μια παράμετρος της εκφυλιστικής ερμηνείας των γεγονότων που έχει ξεφύγει της προσοχής μας. Στη πραγματικότητα τη πρωτοκαθεδρία στην εκτόξευση βίας-κάθε μορφής,με κορύφωση τη θανατηφόρα βία που έλαβε χώρα στη “Μαρφίν”-την είχε η επελεύνουσα κυβερνητική δύναμη των γιαλαντζί-όπως αποδείχτηκε-αντιμνημονιακών. Κάντε τη σύγκριση πώς πέρασε τα άπονα μνημόνια του ο μεγάλος πολιτικός απατεώνας Τσίπρας-αβρόχοις ποσί!-με την απίστευτη πολιτική κοσμιότητα των “μνημονιακών” αντιπάλων του και ανατρέξτε στη γκάμα βίας και αλητείας των ορδών του απατεώνα.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Αλέξης Τσίπρας, Urban Still Life

Τα γεγονότα της 11ης Απριλίου του 2016

11Apr2016-(101)-Dog-Woman-Ermou-str.-NikosRoccosΌπως όλες οι μέρες της ζωής μας άλλωστε, έτσι κι εκείνη η μέρα, η 11η Απριλίου του 2016, ήταν μια ακόμη συναρπαστική μέρα όχι μόνο για τη δική μου ζωή αλλά και όλων όσων την έζησαν κι αυτοί εκείνη τη μέρα.11Apr2016-(55)-Dog-Woman-Eolou-str.-Eating-NikosRoccosΚάποιοι, αφελώς, τείνουν να χωρίζουν τις μέρες της ζωής σε ενδιαφέρουσες και-άκουσον-άκουσον!-αδιάφορες λες και δεν είναι ασύλληπτο προνόμιο να έχεις ήδη ζήσει έστω και μια ολόκληρη μέρα ζωής. Λες και στα πιο αδιάφορα της-όπως συνηθίζουν κάποιοι ελφρόκαρδα να υποστηρίζουν-δεν είναι ήδη συναρπαστική στο πλήθος των μικρών επεισοδίων της. Ένα μύχιο αίτημα όταν διατυπώνεται με ανασήκωμα του μπροστινού ποδιού ενός φίλου δεν είναι ένα κοσμογονικής αξίας συμβάν ικανό να τραβήξει τη προσοχή της βαθύτερης ύπαρξής μας;11Apr2016-(237)-Multicoloured-Black-Woman-with-Baby-Mother-Traveller-Luggage-Eolou-str.-NikosRoccosΚαι πόσο πιο συναρπαστική να γίνει ακόμη μια μέρα όταν τη ήδη φωτίζει το ακτινοβόλα ροδαλό κλέος ενός παιδικού σκούφου;11Apr2016-Urban-Still-Life-Burnt-Bike-Georgiou-Stavrou-str.-NikosRoccosΑν μάλιστα σκεφθείτε ότι στο ίδιο ακριβώς σημείο, το πρωί της ίδιας αυτής μέρας ένας απ’τους δυό έβγαινε κερδισμένος σε μια μάχη της τύχης που τελικά έχασε ο άλλος!11Apr2016-(40)-Selfie-Ermou-str.-Mother-Child-Girl-NikosRoccos-DSΆλλες απώλειες δεν είχε πια εκείνη η μέρα παρά μόνο εντυπώσεις χαράς πάνω σε φωτεινές οθόνες που ανταποκρίνονταν αλληλέγγυα σε παιδικούς χαιρετισμούς.11Apr2016-(52)-Urban-Still-Life-Multicoloured-Travel-Plan-Christou-Lada-str.-NikosRoccosΤα πλάνα κάποιων ταξιδιών μετακόσμισαν σε άλλους ορόφους και αυτό φαίνεται πώς έφερε την Ιαπωνία πιο κοντά από ποτέ-δίπλα στο πεζοδρόμιο της ρουτίνας και της ανυποψίαστης καθημερινότητας.11Apr2016-(32)-japonaiserie-Woman-Athinas-str.-NikosRoccos-DSΈσο δραστήριος και έχε ενδιαφέροντα. Κυνήγα τη ρουτίνα σαν αξιέραστη παρθένα και δόσου στα μυστικά της κάλλη. Το αληθινά μεγάλο είναι το καθημερινό.11Apr2016-(62)-Eolou-str.-Womens-Shopping-NikosRoccosΔεν θέλω πια να ξανακούσω παράπονα και μεμψιμοιρίες. Η ζωή, όσο είναι τέτοια, ακόμη και ζορισμένη δοξολογείται μέσα από την προσπάθεια και τον αγώνα. Το σημαντικό είναι να μην πλήξεις ποτέ. Να μην έχεις τη λέξη και την έννοια της πλήξης σαν αποπνικτικό βίωμα αδράνειας και απραξίας. Σας τα γράφει όλα αυτά κάποιος που οσονούπω ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για ζόρικη μετακόμιση, μπορεί και κάτω από τα ανοιξιάτικα αστέρια.11Apr2016-Homeless-Zoodoxou-Pigis-Urban-Still-Life-NikosRoccosΥ.Γ. Ω, ναι! Όλες οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, όντως τραβήχτηκαν την 11η Απριλίου του 2016!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Urban Still Life

…και χαλιά έχω!

3Feb2009-Ionos-Dragoumi-str.-Ilissia-Cars-Carpets-Urban-Still-Life-NikosRoccosΑν φωτογραφίζεις αρκετά μπορείς να φτιάξεις έναν απίθανο αριθμό θεμάτων χωρίς κατ’ανάγκη να ανακυκλώνεις φωτογραφίες σε διαφορετικά θεματικά περιβάλλοντα. Πολλές φορές μια μέτρια φωτογραφία σε ένα ενδιαφέρον και πρωτότυπο θέμα αποκτά μια νέα ερμηνευτική ακόμη και αισθητική δυναμική χάρη στα νέα συμφραζόμενα που γεννά ένα θέμα που μπορεί και να μην είχες καν σκεφθεί τη στιγμή της λήψης.Urban-Still-LIfe-Carpet-Ladder-NikosRoccosΑυτό σχετικοποιεί αφάνταστα την αξία πολλών κονσεψουαλίστικων προφάσεων που με στόμφο θέλουν να μας πλασάρουν θεματικές δυσκοίλιας σύλληψης που στη πραγματικότητα κουτοπόνηρα και αυτοί με εκ των ενόντων υλικό ως επί το πλείστον ενεργούν-άλλωστε ελάχιστοι από αυτούς έχουν αληθινά ευρηματική εικονογραφία. Ουσιαστικά ιδεοληπτικά πασαλείμματα μάς πλασάρουν με επεξεργασίες “λερές” και τάχα μου και δήθεν μου εικαστικές. Η γνωστή βαρυθυμιά της άγονης, της στείρας, της δυσκοίλιας και θυμωμένης-λόγω ακριβώς της πνευματικής δυσκοιλιότητας-τέχνης της θορυβώδους κοιλοπονίας του βουνού που τίκτει μοχθηρό ποντικάκι!Carpets-Urban-Still-Life-Pandrosou-Martinos-NikosRoccosΤο θέμα “χαλί”, εκ πρώτης όψεως, δεν φαίνεται ιδιαίτερα πρόσφορο για δυνατές-για πολλές δυνατές τουλάχιστον-φωτογραφίες. Αλλά έχει το γραφικό ενδιαφέρον του από τη μια και από την άλλη προσφέρει μια απρόσμενη θεματική ποικιλία που ξεφεύγει από πολλά τετριμμένα της Φωτογραφίας Δρόμου. Καμιά φορά μπορεί ακόμη και να ξαφνιάσει ευχάριστα.Portrait-Boy-Carpet-Monastiraki-Metro-Works-NikosRoccos-DSΕγώ ο ίδιος έχω μια προσωπική απέχθεια για την ένοια, για την ιδέα χαλί σε σχέση με το εκ των πραγμάτων σύγχρονο σπίτι. Είναι ασύμβατη η έννοια χαλί με το σπίτι-οποιοδήποτε είναι αυτό-του 21ου αιώνα.Το θεωρώ τόσο ξεπερασμένο όσο και το να κινείται κανείς με ιππήλατη άμαξα!24Dec2015-Urban-Still-Life-Carpets-Kypseli-NikosRoccosΒέβαια θα πει κάποιος ότι τα σχέδια έχουν πια εκμοντεριστεί αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς θα συνειδητοποιήσει ότι, πέρα από το ότι μερικά είναι φρικαλέας σύλληψης-η Μέριλιν χαλί; Ήμαρτον!-δεν είναι μόνο ξεπερασμένα σαν αισθητική αλλά και σαν λειτουργία-δεν προσφέρουν τίποτα ουσιαστικά σε επίπεδο θερμότητας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Τα λόγια της γονιμότητας

Urban-still-Life-Ferronstr.TreeTrunk-15-04-2009-DS-FVΤα γόνιμα μυαλά-όπως και τα γόνιμα σώματα άλλωστε-κάνουν πολύ λιγότερο σαματά από όσο δημιουργούν τα αντίστοιχα άγονα και στείρα. Νόμος της Φύσης που θέλει να εξισώνει το ανούσιο με το θορυβώδες.

Leave a comment

Filed under Graffiti, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life