Monthly Archives: October 2013

Προβλήματα

Flag-Church-Urban-Still-Life---ΑντίγραφοDSΤο αστείο-ευτράπελο από μιά πλευρά-πρόβλημα που με βασάνισε σ’αυτή τη φωτογραφία, που όπως βλέπετε είναι τραβηγμένη με έγχρωμο φιλμ για διαφάνειες και είναι full frame εκτύπωση-είναι ότι, ενώ θεωρητικά θα ήταν μια πολύ εύκολη σύνθεση, καθότι είναι ένα αυστηρά μετωπικό πλάνο και άρα η γεωμετρία των στοιχείων του θα επέβαλε συμμετρία και άρα δεν θα είχα παρά να κεντράρω τη μηχανή σε σχέση με το θέμα, τελικά οι κολόνες έχουν μετατοπιστεί δεξιά. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα το θέμα δεν είναι αυτές αλλά οι σημαίες που όμως έχουν φορά προς τα αριστερά όπου τις φυσά ο άνεμος και που κι αυτές αντίστοιχα με τη σειρά τους  είναι έκκεντρα τοποθετημένες! Μόνο συνδυασμένα τα δύο αυτά στοιχεία-κολόνες από τη μια και σημαίες από την άλλη-έκκεντρα το καθένα τοποθετημένα-φέρνουν την πολυπόθητη ισορροπία στη σύνθεση.

Αν το έθετες ποτέ σαν θεωρητικό ζήτημα, κάποιοι θα το λοιδορούσαν σαν ανούσιο σχολαστικισμό και κακά τα ψέμματα έτσι θα φαινόταν. Να όμως που τις απαιτήσεις τις βάζει η ίδια η πραγματικότητα και που τη λύση πρέπει να τη βρεις επί τόπου εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Κι έτσι εκμεταλλεύεσαι όλο το διαθέσιμο χώρο ανάλυσης που μπορεί να σού δώσουν το φιλμ ή τα πίξελ της μηχανής σου και να μην αρχίζεις να κόβεις από δω και από κει αργότερα. Δεν λέει!

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Αναλογική Φωτογραφία

Μπουγάδες!

Pireus-Urban-Still-Life-LaundryWBSF---ΑντίγραφοDS

Ρώτησα κάποτε έναν Άγγλο, που επαίρονταν ότι είχε βρεθεί σε κάποια από εκείνες τις τεράστιες δεξιώσεις που οργανώνει η Βασίλισσα στο Μπάκινχαμ, αν αντιλήφθηκε σε κάποια γωνία του τεράστιου πάρκου που περιβάλλει το ανάκτορο ή έστω σε καμιά από τις πολλές ταράτσες του, κάποια απλωμένη μπουγάδα! Κατουρημένος στα γέλια μου απάντησε ότι όχι αλλά πιθανολογεί βάσιμα ότι η βασίλισσα δεν φοράει ποτέ το ίδιο ρούχο δεύτερη φορά και αυτό κατά μείζονα λόγο θα ισχύει για τα εσώρουχα της. Αυτό στο μυαλό μου σημαίνει ότι αυτή η γυναίκα δεν αγάπησε κανένα από τα ρούχα που φόρεσε, γιατί δεν της δόθηκε ποτέ αυτή η δυνατότητα-η ευκαιρία μάλλον. Αγαπάς ένα ρούχο μετά την πρώτη φορά και γι’αυτήν την καημένη,  αυτή η αγαπητική δεύτερη φορά δεν ήρθε και βέβαια δεν θα έρθει ποτέ! Πόσο αποξενωμένη είναι από ένα από τα τρυφερότερα αισθήματα της ανθρωπότητας: τη σχέση της με τα ρούχα της! Θυμάμαι ότι όχι μόνο τα κράτησα αλλά και τα φορούσα πολύ καιρό μετά την απόλυση μου τα ρούχα του στρατού-τις φόρμες εργασίας, όχι την μισητά ανόητη και καθόλου λειτουργική σαν ρούχο στολή εξόδου. Έλιωσαν πάνω μου και όμως δεν μούκανε καρδιά να τα πετάξω, κι ας μην ήμουν δα και ο πιο υποδειγματικός φαντάρος του ελληνικού στρατού, με ένα μήνα φυλακή, που μάλιστα τον υπηρέτησα και δεν μού χαρίστηκε. Όλα τα ωραία-όπως τα βλέπω όχι μόνο τώρα αλλά και ήδη από τότε, από τον πρώτο καιρό του απολυτηρίου-βιώματα του στρατού συμπυκνώνονταν σ’εκείνες τις ξεθωριασμένες πράσινες στρατιωτικές φόρμες.Cairo-Hotel-Laundry-Urban-Still-LifeSFWB - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Ασφαλώς είναι κάτι να σε ντύνει κάποιος καμαριέρης υπεύθυνος για την γκαρνταρόμπα σου αλλά και να ανοίγεις μόνος σου το συρτάρι σου ή τη ντουλάπα σου και να βρίσκεις φρεσκοπλυμένα και φρεσκοσιδερωμένα τα ρούχα σου-τα δικά σου ρούχα που τα ξέρεις και σε ξέρουν, που συμβιώνετε σε πολλές και ποικίλες καταστάσεις και που συμμετείχαν και συμμετέχουν και θα συνεχίσουν να το κάνουν για καιρό, στο ανάπτυγμα της προσωπικής σου ιστορίας και των βιωμάτων σου-δεν είναι κάτι αμελητέο για να μην αξίζει να τόχει ακόμη και μια βασίλισσα. Τελικά το να είσαι βασιλιάς μπορεί να σημαίνει μια παρανόηση της βιωματικής αξίας που μπορεί να έχει ένα ανθρώπινο και όχι ένα βασιλικό προνόμιο.Landscape-with-laundry-and-skyscraper-Ambelokipoi---ΑντίγραφοSFDS

Πιτσιρικάς έμενα στο Νέο Ηράκλειο σε ισόγεια μονοκατοικία και θυμάμαι ότι η μάνα μου άπλωνε τα ρούχα στην αυλή ή αν ήταν περισσότερα και σε ένα χωράφι δίπλα-τη δεκαετία του ’60 το Νέο Ηράκλειο έμοιαζε και μάλλον ήταν χωριό! Εκεί παίζαμε κρυφτό πίσω απ’τα σεντόνια που μύριζαν λουλάκι και αντανακλούσαν τον ήλιο χαδιάρικα πάνω στα μουτράκια μας, που πολλές φορές ήταν πασαλειμμένα με Μερέντα, με όποια επακόλουθα μπορεί να είχε αυτό για τα σεντόνια και για τα μαγουλάκια μας, που έπαιρναν τις ξανάστροφες σβουριχτές!Plaka-Urban-Still-Life-LaundryWBSF1a---ΑντίγραφοDS

Περπατώντας στο δρόμο, σε γειτονιές με μονοκατοικίες, μπορεί καμιά φορά να σούρθει όχι μόνο η αύρα του απλωμένου φρεσκοπλυμένου ρούχου καθώς στεγνώνει αντίκρυ στον ήλιο αλλά όχι σπάνια και η άκρη του ίδιου του ρούχου-πιο συχνά απλωμένου ανοικονόμητου διπλού σεντονιού, που έχει στενάξει και σε κρεβάτι και σε πλυντήριο-καμιά φορά και σε σκάφη, με τη γυναίκα αυτή τη φορά σε δυό ρόλους στεναγμών. Από όλες όμως τις μπουγάδες που έχω δει στη ζωή μου-έχω δει και μια ζωγραφισμένη από την σημαντική ιμπρεσσιονίστρια ζωγράφο Berthes Morisot!-αυτές που θα μού μείνουν αλησμόνητες είναι οι μπουγάδες σε ένα ξενοδοχείο μεταναστών  στην οδό Μάρνη-κοντά στη πλατεία Βάθη. Αν θυμάμαι καλά το ξενοδοχείο εκείνο λεγόταν Cairo Hotel και είναι η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης. Μπορεί και νάναι φωτογραφία 20 χρόνων πίσω. Περνώντας κάποια στιγμή από την περιοχή την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων δεν κατάφερα καν να εντοπίσω το ξενοδοχείο!-τώρα που δεν διανοούμαι να περάσω από εκεί, δεν μπορώ να εντοπίσω ούτε καν την περιοχή!Pireus-Laundry-Urban-Still-Life-sf-psdWBR---ΑντίγραφοDS

Πάντα μια απλωμένη μπουγάδα με γεμίζει χαρά, γιατί όχι μόνο μού ξυπνάει τις παιδικές μου μνήμες αλλά και  γιατί δίνει έναν πανηγυριώτικο χαρακτήρα στο χώρο όπου προσωρινά-γλυκά πρωινά συνήθως- κυριαρχεί. Δίνει όμως και στίγμα δημογραφικό, όπως η φωτογραφία πάνω με τις απλωμένες νυχτικές, που σαφέστατα παραπέμπουν σε ηλικιωμένες γυναίκες. Είναι η αυλή ενός γηροκομείου! Αλλά, όπως είπα, αυτή η σχετική ομοιομορφία της απλωμένης μπουγάδας-όποτε υπάρχει-παραπέμπει σε σημαιοστολισμό και ειδικά αν απλωμένα είναι εσώρουχα τότε τα τριγωνικά τους σχήματα θυμίζουν τόσο πολύ τις πανηγυριώτικες σημαιούλες σε σχολικές γιορτές ή σε εκκλησία που γιορτάζει τον άγιο της. Της Αγίας Αφροδίτης ο μπουγαδιάτικος σημαιοστολισμός!Neo-Faliro-landscape-with-laundry-and-national-flag.psd-DS

‘Οχι γιατί έχω καμιά βέβηλη πρόθεση απέναντι στη σημαία αλλά είναι αλήθεια ότι πάντα ήθελα κάπως να βρεθώ σε σκηνικό όπου σημαίες και μπουγάδα ανεμίζουν παράλληλα-σχεδόν. Με αξίωσε ο καλός Θεός της φωτογραφίας όχι μόνο να το ζήσω αλλά και να το φωτογραφίσω αυτό σε μια αληθινά μνημειώδη και ηρωικών διαστάσεων εικόνα. Και το ακόμη πιο ωραίο είναι ότι δεν χρειάστηκε να τρέξω σε κανένα απομονωμένο νησί ,στο σπιτάκι κάπου ερημίτη φαροφύλακα αλλά εδώ δίπλα, στο Φάληρο, όπου προφανώς ήταν το σπίτι του φύλακα του ΣΕΦ-του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας!Pireus-str-Urban-Still-Life-laundry-SFWB-copyDS

Υ.Γ. Μ’αυτά και μ’εκείνα, ξέχασα να βάλω τη φωτογραφία που ήταν η αφορμή της ανάρτησης αυτής. Μια φωτογραφία που τη σκανάρισα μόλις χτες και βλέποντας την στην οθόνη θυμήθηκα ότι έχω τελικά παρά πολλές φωτογραφίες με αυτό το θέμα. Είναι γεγονός ότι έχω οργώσει την Αθήνα, τον Πειραιά και τα προάστεια και η μικρή αυτή συλλογή εικόνων είναι μια νύξη-παραστατική όμως-αυτής της ωραίας αλήθειας.Pireas-palataki-(6)--Colour-LaundryWBDS

1 Comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου

Περίσσεμα καρδιάς

Milano-Street-Show-Cyclist-kid-1a---ΑντίγραφοDSΗ εμπειρία μου από τις πολλές φωτογραφίσεις ανθρώπων που στήνουν αυτοσχέδια θεάματα δρόμου είναι ότι, ναι μεν και σαφώς υπάρχει το χρηματικό κίνητρο που τους κατεβάζει σε μια τέτοια δύσκολη και αχάριστη αρένα αλλά, θέλεις συνειδητά θέλεις ασυνείδητα, αγαπούν την επικοινωνία με τον κόσμο και χαίρονται να απολαμβάνουν την επαφή με τα χαρούμενα και συγκινημένα βλέμματα των ανθρώπων. Ξέρουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να υποχρεώσουν κανένα να καταβάλει οποιοδήποτε τίμημα ακόμη και αν ξημεροβριαδάστηκε παρακολουθώντας τους. Εξυπακούεται ότι έχουν μάθει να είναι ολιγαρκείς και δεν ζητούν παρά να καλύψουν μόνο τα εντελώς επείγοντα τρέχοντα έξοδα του φαγητού, του καταλύματος ή κάποιων εισιτηρίων-πολύ συχνά είναι τουρίστες περαστικοί για λίγες μέρες ως και κάποιους μήνες μερικοί. Η επαφή τους με τον κόσμο δεν έχει υποκρισία καμιά-τουλάχιστον σ’αυτούς που είναι οι ελικρινέστερα ανιδιοτελέστεροι-που είναι και οι περισσότεροι. Καμιά φραγκοφονιαδοσύνη δεν θολώνει το βλέμμα τους. Εκεί που είναι φυσικά αναμενόμενα ασυναγώνιστοι είναι στην επαφή τους με τα παιδιά. Το ακόμη πιο χαριτωμένο είναι ότι, ενώ υπάρχει πολύ συχνά το αντικειμενικό εμπόδιο της γλωσσικής επικοινωνίας-είπαμε οι περισσότεροι από αυτούς είναι ξένοι-είναι τόσο εγκάρδια και ζεστά χαμογελαστή η φύση τους που καταφέρνουν να μεταδώσουν τη θετική ενέργεια του ειλικρινά καλού τους αισθήματος.

Καμιά φορά νιώθω ενοχές ότι μπορεί να τους εκμεταλλεύομαι, φωτογραφίζοντας το θέαμα τους χωρίς να τους αποζημιώνω πιο γενναιόδωρα. Και οι ενοχές είναι αντανακλαστικές, γιατί εγώ ξέρω πολύ καλά ότι παρά πολύ σπάνια-σε όλη μου τη καριέρα μόνο δυό φορές!-τέτοια φωτογραφία δημοσιεύτηκε. Είναι αντανακλαστικές με την έννοια ότι αυτοί-όχι άδικα-δεν οφείλουν να ξέρουν τι συμβαίνει με τον κάθε φωτογράφο και τις φωτογραφίες του-μπορεί να νομίζουν ότι εγώ τις πούλησα και ότι μάλιστα μπορεί και να έβγαλα ένα κάρο λεφτά. Και νάξεραν!

Υ.Γ. Ω, ναι! Και φυσικά η φωτογραφία της ανάρτησης είναι αδημοσίευτη και είναι η πρώτη φορά που βλέπει το φως της μέρας ή έστω το φως της οθόνης! Αφιερωμένη εξαιρετικά λοιπόν σ’αυτούς τους γενναιόδωρους και ανιδιοτελείς μαχητές του πεζοδρομίου.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Milano

Διάλειμμα ολίγων χρωμάτων

Parko-Eleftherias-colour-landscape-with-dogDS

Leave a comment

October 29, 2013 · 10:23 pm

Εξαρτημένοι, ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι

Kotzia-Sq1b-copyDS

Πώς στέκει αυτή η φωτογραφία; Ένας Θεός ξέρει! Το μυστικό θαύμα της σύνθεσης. Ακόμη κι εγώ που πήρα τη φωτογραφία και συνήθως ξέρω να αναλύσω μια σύνθεση μου, εδώ αδυνατώ να διατυπώσω αυτό που μόνο ένα ένστικτο σύνθεσης μπορεί να το κάνει έμπρακτα με εικόνες και καθόλου με λόγια. Με λογική ανάλυση η φωτογραφία θα έπρεπε να μπατάρει δεξιά. Και όμως στέκει με τη σταθερότητα γερών υπερενισχυμένων τσιμεντένιων θεμελίων σε κάθε χιλιοστό της. Όταν τη δημιουργούσα είχα όλη την άνεση-λόγω στατικού θέματος-να οργανώσω τη σύνθεση όπως ακριβώς την ήθελα. Κάθε απόπειρα που έκανα να διαφοροποιήσω τη σύνθεση-από καθαρά ερευνητική διάθεση- με επανέφερε τελικά στην αρχική σύλληψη που ήταν και η τελική. Και ακριβώς αυτή η σύνθεση μιλάει τόσο δραματικά γι’αυτό που εικονογραφείται, ώστε βάσιμα μπορούμε να μιλήσουμε για ομιλούσα σύνθεση.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Κτηνώδης βλακεία-Γιώργος Παπανδρέου

033GAP - DSΣτην πολιτική η βλακεία είναι τόσο ανυπολόγιστα καταστρεπτική όσο το πυρηνικό οπλοστάσιο δεκατεσσάρων υπερδυνάμεων. Και, ίσως, αν οι υπερδυνάμεις δεν χρησιμοποιούν και πολύ τις πυρηνικές βόμβες, είναι γιατί έχουν τις αποτελεσματικότερες με γόμωση την περίσσεια βλακείας των ανδρεικέλων που εγκαθιστούν εδώ κι εκεί. Αυτό ακριβώς έπαθε και η Ελλάδα με τον Παπανδρέου.

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από την τελευταία προεκλογική εκστρατεία στην οποία φιγουράρισε η σταλινικά οραματική μορφή του Πατερούλη γιού του πατέρα του. Οι βραδύνοες είναι γλυκόφατσες φιγούρες ακόμη και αν είναι επιφορτισμένοι με την διεκπεραίωση των πιο εγκληματικών σχεδίων. Και για τον φωτογράφο που τον φωτογράφισε δεν πρέπει να υπήρξε ιδιαίτερα δύσκολο μοντέλο, όπως ας πούμε πρέπει να υπήρξε για τον σκηνοθέτη και τον λογογράφο του, που θα πρέπει να έκαναν ολόκληρα νυχτέρια μέχρι να τα φέρουν βόλτα και να φτάσουν τελικά, μπαϊλντισμένοι, σ’αυτό το απελπιστικά και πρωτοφανώς αφαιρετικό “Πάμε!” . Η φωτογραφία στην προεκλογική αφίσα των ευρωεκλογών του 2009 παρουσίαζε έναν οραματιστή που ήξερε να εστιάζει το άδειο βλέμμα του στο άπειρο-αν ξέρατε πόσο εύκολο είναι αυτό για κάθε φωτογράφο, ειδικά αν έχει απέναντι του έναν ανοϊκό-είναι ο αγαπημένος και προνομιακός στόχος του βλέμματος του βλάκα: το άπειρο! Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι όχι μόνο κατασκεύασμα της επικοινωνίας αλλά και το αγαπημένο της στερνοπούλι. Κανείς, μετά από το τραυματικό γιωργοπαπανδρεϊκό βίωμα, δεν προσέφυγε πια με τόσο ενθουσιασμό στο βωμό της-ίσως και να μην την έχουν τόσο ανάγκη όσο ένας κλούβιος γόνος που δεν ήξερε να αρθρώσει σωστά ούτε ένα τόσο απλό και ενστικτώδες σύνθημα όσο το στοιχειωδέστατο για κάθε πολιτικό με εξίσου στοιχειώδες ένστικτο: “Στις κάλπες!” Νόμιζε ο καημένος πώς οι κάλπες είναι από εκεί που θα πάρει τα πρωτοχρονιάτικα δώρα του. Το παιδί! 039 - Αντίγραφο

Για την κτηνώδη βλακεία αυτού του από κάθε άποψη φρικτά επικίνδυνου ανθρώπου μίλαγα ήδη από το 2004 όταν μας έγινε ευρύτερα γνωστός με την μακιαβελικά παρασκηνιακή-επονείδιστη για δημοκρατική χώρα- Μεθόδευση του Δαχτυλιδιού. Μέσα μου ποτέ δεν πίστευα ότι αυτό το άτομο θα μπορέσει ποτέ να γίνει όχι πρωθυπουργός της Ελλάδας αλλά ότι ούτε θα κατάφερνε να διατηρήσει για καιρό το πόστο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ήταν τόσο προφανής, τόσο εξόφθαλμη και τόσο απελπιστική η ανεπάρκεια του, που ήμουν απολύτως σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα, με αυτόν ή τον άλλον τρόπο, και το πολιτικό σύστημα αλλά και ο ίδιος ο ελληνικός λαός θα τον απέρριπταν σαν καρκινικό μόσχευμα που από κάποιο λάθος μπήκε στο σώμα της Ελλάδας. Διαψεύστηκα οικτρά και πανηγυρικάπαταγωδώς! Και δυστυχώς η αρχή του θριάμβου της βλακείας του-ένα είδος βλακείας που όμως δεν είναι ανίκανο προς δικαιοπραξία και αδικοπραξία, που σημαίνει ότι δεν έχει το ακαταλόγιστο, να εξηγούμαστε ως προς αυτό, δηλαδή είναι ένα είδος βλακείας σαν απελπιστικής ανεπάρκειας για πόστα υψηλών ευθυνών-ήταν οι ευρωεκλογές του 2009. Εγώ πεισματικά υποστήριζα ότι αυτό το άτομο όχι για πρωθυπουργός δεν κάνει αλλά ούτε για βούρτσα πρωθυπουργού. Ούτε για κορδόνι πρωθυπουργού δεν έκανε. Και με κάθε αφορμή-δήλωση του, μουγκή χαζοχαρούμενη εμφάνιση του, φωτογράφιση του, ερευνούσα τις πλευρές της ανυπόφορης και τόσο ορατής σε μένα αλλά περιέργως αόρατης σε τρία εκατομμύρια Έλληνες υπερχειλίζουσας ηλιθιότητας του άνδρα. Οι  σταλινικής εξιδανίκευσης γιγαντοαφίσες του ήταν μια ιδανική ευκαιρία για μένα ,του κατεξοχήν οπτικού τύπου, να ερμηνεύσω και να αποκαλύψω με οπτικά μέσα-κάπως αυθαίρετα, επιθεωρησιακά και καλαμπουρτζίδικα-δεν το αρνούμαι αυτό, του άξιζε μήπως καλύτερη μεταχείριση;–το γιωργοπαπανδρεϊκό φαινόμενο.056 - Αντίγραφο

Σχεδόν σαν να χώθηκα στα ρουθούνια του για να ερευνήσω τα σπήλαια του κενού εγκεφάλου του που αντηχούσε σαν κλούβια κουδουνίστρα.  Προσπάθησα να αναδείξω τον υδροκεφαλισμό του επερχόμενου πολιτικού Αττίλα, την κτηνώδη γλύκα της επικίνδυνης βλακείας του, τον ρηχό ψυχισμό του που κατοικοέδρευε στο αφοπλιστικής κενότητας βλέμμα του. Όταν όμως προσπάθησα να την περάσω για δημοσίευση κανείς δεν την δέχτηκε-στο μεταξύ ο Παπανδρέου είχε θριαμβεύσει στις Ευρωεκλογές! Την ανάρτησα σε κάποιο μπλογκ-φόρουμ και σε χρόνο μηδέν η ανάρτηση εξαφανίστηκε. Κάποια στιγμή την ξέχασα και ούτε ποτέ κατάλαβα κάποιος να έχει προλάβει να την αντιγράψει, γιατί δεν την ξαναείδα πουθενά, ακόμη και στα πιο ορκισμένα αντιπαπανδρεϊκά μπλογκ. Τη θυμήθηκα με την αφορμή τούτου εδώ του μπλογκ και την επέτειο της καθαίρεσης του πριν δυό χρόνια. Ένας καθόλα μοιραίος άνθρωπος: ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος, στην πιο ακατάλληλη γι’αυτόν θέση, την εντελώς πιο ακατάλληλη δραματική στιγμή για την Ελλάδα. Ηθικά και ψυχοπνευματικά ανερμάτιστος καθώς είναι, έδειξε πόσο πανικόβλητος και συγχυσμένος μπορεί να γίνει την κρίσιμη στιγμή ένας άνθρωπος της χαμηλής κλάσης του, σαν κάθε τυπικά απελπιστικά ανίκανος κι  έτσι έπεφτε από τη μια γκάφα στην άλλη και η σπασμωδικότητα των φαιδρών κινήσεων του, που δεν είχαν κανένα απολύτως ειρμό, έδειχναν ένα άτομο που έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο των πραγμάτων, έλεγχο που στην πραγματικότητα ποτέ του δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει, απλά με τις επείγουσες δραματικές συγκυρίες αυτό φάνηκε με τον πλέον τραγικά παραστατικό τρόπο. Διερωτώμαι αν αυτό το απίστευτα τραυματικό βίωμα Παπανδρέου μας έχει γίνει μάθημα ή θα συνεχίσουμε να πέφτουμε θύματα ανάλογων καταστάσεων-αν και πιστεύω ότι τέτοια νοσηρά πολιτικά φαινόμενα σαν τον Παπανδρέου, από οικονομία της Ιστορίας, εμφανίζονται μια φορά στα χίλια χρόνια και όμοιο του δύσκολα να ξαναζήσουν οι αμέσως επόμενες γενιές. Αμήν!

Leave a comment

Filed under Γιώργος Παπανδρέου, Φωτογραφίες δρόμου

Μικρό επετειακό

138---Αντίγραφο - ΑντίγραφοΑν και έχω φωτογραφίες με παρελάσεις-πολλές, παρά πολλές!-προτιμώ να βάλω μια λιγότερο συμβατική, λιγότερο τυπική εικόνα για σήμερα. Ο λόγος; Για να βάλω και λίγο χρώμα βρε αδελφέ! Καλύτερο απ΄το γαλάζιο για μια τέτοια μέρα δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ. Η στιβαρή φόρμα δείχνει τη σοβαρότητα της επετειακής αυτής γιορτής-μην το ξεχνάμε αυτό: εμείς γιορτάζουμε αλλά υπάρχουν χιλιάδες νεκροί πίσω από αυτή τη γιορτή-όπως και από άλλες ανάλογες. Εθνική χαρμολύπη είναι λοιπόν οι Εθνικές γιορτές.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Φωτογραφίες δρόμου