Category Archives: BRUCE GILDEN

Επί τον τύπον των ήλων

16Jan2017-Father-Son-Child-Playing-Areos-str.-Monastiraki-NikosRoccos-DSΜόλις τώρα διάβασα ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ άρθρο του Thomas Stanworth (εδώ) για τις αυτοκτονικά αυτοκαταστροφικές συνέπειες της κατάχρησης των φορμουλαϊκών συνταγών και της συνακόλουθης ευκολίας τους στη Φωτογραφία Δρόμου. Εξέλιξη που συναρτάται με-δυστυχώς!-με τη Ψηφιακή Τεχνολογία και τις ευκολίες της. Στα δικά μου άρθρα εδώ αυτό το έχω ερμηνεύσει σαν ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ και παράδοση στη σαγήνη των ανέξοδα επιτεύξιμων ευκολιών που το απλό πάτημα του κουμπιού μπορεί να μας προσφέρει και μάλιστα αφειδώς.

Διαβάστε το το άρθρο επισταμένως-ο άνθρωπος είναι φωτογράφος και τα επιχειρήματα του-βιωματικά θεμελιωμένα-τα στηρίζει και σε ωραία, παραστατικότατα εικονογραφημένα παραδείγματα. Και πόσα θέματα δεν αγγίζει και με πόσο καίριο και ρηξικέλευθο τρόπο δεν τα εντοπίζει και τα αποδομεί σαν νοσηρές εκδοχές μιας κακώς εννοούμενης αντίληψης Φωτογραφίας Δρόμου. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο για να γίνω διεξοδικότερος εδώ αλλά ουσιαστικά το πρόβλημα επικεντρώνεται στη σκανδαλιστική ευκολία των ψηφιακών μηχανών να τραβούν άπειρες εικόνες χωρίς να δίνονται τα περιθώρια στο χρήστη τους μιας στοχαστικότερης και πιο μετρημένης δράσης. Μπρος σε ένα τέτοιο απίστευτο όγκο υλικού ο αδέξιος και κατακυριευμένος από μια αλλότρια και ανώτερη από τις δυνατότητες του να την ελέγξει δύναμη, παραδίνεται αμαχητί στο κράτος των εντυπώσεων αλλά και στην αντικειμενική αδυναμία μετά-θέλει κι αυτή το πολύ χρόνο της-να κάνει τη σωστή επιλογή και φυσικά το απαραίτητο editing-πάντα κάτι θα χρειαστεί να διορθώσει, εφόσον βέβαια είναι σε θέση να το αντιληφθεί αυτό.

Ο συγγραφέας του άρθρου ουσιαστικά εντοπίζει το θανάσιμο για τη Φωτογραφία Δρόμου να γίνει υποχείριο αποστειρωτικών φορμουλαϊκών συνταγών που αφαιρούν την ικμάδα, τη ζωτικότητα, τη φρεσκάδα, την ΑΛΗΘΙΝΗ και ΟΥΣΙΩΔΗ ευρηματικότητα. Ουσιαστικά αυτό το κακό είχε ήδη ξεκινήσει με την αναλογική και το εγκληματικό εργαλείο που λέγεται motor drive και με εγκληματικότερο εφαρμοστή του τον δολοφόνο της ανθρωπιστικής Φωτογραφίας Δρόμου, το Garry Winogrand, που τραβούσε στα τυφλά και με πλήρη απερισκεψία ό,τι υπέπεπτε στην αντίληψη του παλαβωμένου του φωτογραφικού πολυβόλου-ο ίδιος αδυνατούσε να ελέγξει το υλικό του που συσσωρεύονταν πια κατά χιλιάδες καρούλια ανεμφάνιστων φιλμ στα ελεεινά δωμάτια της παράνοιας του. Ο σπόρος της σημερινής εικονοτρέλας είχε ήδη φυτευτεί τότε. Η μηχανή εξουσίαζε έναν ημιπαράφρονα που δεν ήξερε καν το ίδιο το-καταχρηστική η επόμενη λέξη-υλικό του.

Πρέπει πολλά να αναθεωρηθούν στη Φωτογραφία Δρόμου και οι αυτοαποκαλούμενοι εφαρμοστές της πρέπει να επιδείξουν πολλά περισσότερα από μερικά τυχόν “επιτυχημένα” καρέ. Το τσουνάμι του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού μοιάζει να είναι έτοιμο να τα σαρώσει όλα. Μόνο συγκροτημένα εικονοπλαστικά μυαλά με θεμελιωμένη αντίληψη και συμπαγή κουλτούρα στα της τέχνης της εικόνας, με πειθαρχημένο νου και σταθερά αφοσιωμένο πνεύμα στην υπηρεσία του πιο βαθιού, του πιο ειλικρινούς και του πιο σεβαστικού ανθρωπισμού-όχι πια άλλοι Winogrand, d’Agata  ή Bruce Gilden. Γκώσαμε από τη κακογουστιά τους, τη σκατοψυχοσύνη τους και τη κακομοιριά τους.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, BRUCE GILDEN, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ένας αλήτης στο Magnum(Bruce Gilden)

bruce-gilden-screen-shot-2014-10-08-at-12-49-14Αμάχητο τεκμήριο και απόδειξη της μελαγχολικής παρακμής και κατάντιας του άλλοτε κραταιού κύρους και ανθρωπιστικών προδιαγραφών φωτογραφικού πρακτορείου MAGNUM είναι η αδιανόητη γι’αυτές τις προδιαγραφές ένταξη στις γραμμές του του από κάθε άποψη φρικαλέου Bruce Gilden. Είναι αλήθεια ότι έχει κοινό και μάλιστα φανατικό. Αυτό είναι όμως μια φριχτή αλήθεια και από μόνο του δεν μπορεί να δικαιολογήσει ένα σωρό άλλες παρόμοιας ηθικής και αντιαισθητικής εκφάνσεις της ζωής,από τη τυφλή τρομοκρατία, το ρατσισμό, τη θρησκοληψία μέχρι τα ναρκωτικά και τη παιδική πορνογραφία. Έχουν κι αυτά το κοινό τους, το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Αρκεί αυτό όμως για να τα δικαιώσει;

bruce-gilden-44ff5826afb2a561138ee22113b3723dΗ πρώτη ύλη του φωτογράφου δρόμου είναι ο άνθρωπος. Ο ανυποψίαστα και γι’αυτό ευάλωτος άνθρωπος του δρόμου, τυχαία περαστικός μπροστά από τις φωτογραφικές ξώβεργες που στήνει ο φωτογράφος δρόμου.  Ξώβεργες όμως που τις στήνει για να συλλάβει μια κατάσταση ή ένα στιγμιότυπο που να χαρακτηρίζει το μεγαλείο του μέσου ανθρώπου στην ευάλωτη πορεία του προς τα καθήκοντα και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας του της-αλίμονο όμως!-τόσο αθώα ανυποψίαστης για το θρασύ φακό  πρόθεσης του κακόβουλου “φωτογράφου”. Αγαπάμε και τιμάμε τον άνθρωπο εμείς οι φωτογράφοι δρόμου ακόμη και όταν καμιά φορά-σπάνια-τον συλλαμβάνουμε στη μεγαλειώδη στιγμή της αδυναμίας του. Τη σεβόμαστε την ανθρωπότητα που φωτογραφίζουμε και αν καμιά φορά νιώθουμε τύψεις ότι μπορεί και να την εκμεταλλευόμαστε αυτό διασκεδάζεται ειλικρινά από τον πότε ηρωϊκό, πότε λυρικό, πότε υμνητικό και πότε τρυφερό τόνο των εικόνων μας. Δεν βγαίνουμε στο δρόμο με την αθέμιτη, ανίερη και βαθιά και προγραμματικά προσβλητική πρόθεση-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΣΥΝΗ την αποκαλώ μιά τέτοια βέβηλη πρόθεση- να τη ταπεινώσουμε αλλιώνοντας με καθαρά μηχανικούς, φωτογραφικούς τρόπους-άρα τεκμαρτά αληθοφανείς- τη παραζάλη της ταλαιπωρίας του ανυποψίαστου ανθρώπου του δρόμου.

GB. Wolverhampton. 2013. Beat-up man. James.

GB. Wolverhampton. 2013. Beat-up man. James.

Είναι αποκρουστικό και βαθιά αρρωστημένο αυτό που εκπέμπει ο φωτογραφικός χουλιγκανισμός αυτού του ανεκδιήγητου και απερίγραπτου αλήτη-η χυδαιότερη εκδοχή paparazzo από καταβολής  Φωτογραφίας, γιατί προσβάλλει απλό κόσμο που δεν είναι σε θέση καν να υπερασπιστεί τον εαυτό του ούτε καν νομικά, πόσο μάλλον πραγματικά την απρόβλεπτη στιγμή της ακαριαίας προσβολής που τόση αμηχανία φέρνει στον αδόκητα επιτιθέμενο.  Αλλά αυτή η αλητεία δεν είναι μόνο του φυσικού αυτουργού στο έγκλημα αυτό φωτογράφου αλλά και όσων υποθάλπουν μια τέτοια πρακτική και με παντοίους τρόπους ευνοούν την απάνθρωπη δράση του στο όνομα του στυλ και της φωτογραφικής καινοτομίας. Όλα αυτά τα παράσιτα της φωτογραφίας από γκαλερίστες, κριτικούς φωτογραφίας, εκδότες μέχρι επιμελητές μουσείων που στο αρρωστημένο παιχνίδι τους για πάση θυσία νέα και το δίχως άλλο ακόμη εντυπωσιοθηριακότερη εικονογραφία, ευνοούν οτιδήποτε αρρωστημένο, παράξενο και εκκεντρικό μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση σε ένα αποσβολωμένο από τη βαθιά πλήξη κοινό που δεν ζητάει Τέχνη αλλά ακόμη τοξικότερες εντυπώσεις για ακόμη πιο εφήμερα μπιτάτες εμπειρίες.

diane-arbus-4416947820_1e0ac4234e

Diane Arbus

Ολο αυτό ξεκίνησε με τον χαρισματικό μεν αλλά απίστευτα ρηχό και αγχωμένο για επικοινωνιακή επιτυχία-ήταν μεγάλος μάστορας σ’αυτό-John Szarkowski. Από αυτόν ξεκίνησε η κουλτούρα της λατρείας του εκκεντρικού, του εξεζητημένου, του παράξενου. Προώθησε συνειδητά ένα είδος αντικομφορμιστικής φωτογραφίας που δημιούργησε μεν αίσθηση-η καημένη, η αδιέξοδη Diane Arbus  και ο μόνιμα σε σύγχυση διατελών, σκόρπιος και απελπιστικά ολίγιστος Winograd, δικά του εργαστηριακά δημιουργήματα είναι.

Θα αντιτείνει κανείς ότι είτε μας αρέσει είτε όχι είναι και αυτό ένα στυλ. Προφανώς και είναι αν και προσωπικά αμφιβάλλω αν πίσω από αυτό το “στυλ” υπάρχει συγκροτημένο μυαλό που προγραμματικά να το εκπονεί και να το διεκπεραιώνει προς ένα πειστικό αισθητικό σκοπό. Ο Platt Lynes, o Joel Peter Witkin ακόμη και ο αντιπαθέστατος Robert Mapplethorpe, υπηρέτησαν μια τέτοια αισθητική αλλά όσο εκκεντρικοί και να να είχαν υπάρξει ήταν προφανές ότι είχαν τη στέρεη αισθητική, καλλιτεχνική, πνευματική και μορφωτική συγκρότηση να το διακηρύξουν και να το εφαρμόσουν με κύρος και πειθώ για τις υψηλές τους προθέσεις. Ήταν συγκροτημένες καλλιτεχνικές προσωπικότητες. Για να μη μιλήσω για τον Helmut Newton που έκανε την εκκεντρικότητα υψηλού αισθητικού επιπέδου στυλ.

478.1953

de Kooning, Willem

Από την άλλη η Φωτογραφία έχει την ιδιότητα να ταυτοποιεί την αναπαράσταση με την αλήθεια μιας πραγματικότητας που καταγράφηκε μηχανικά και μάλιστα στη περίπτωση του Γκίλντεν με συνειδητή τη πρόθεση της παραμόρφωσης μέσα απότην ιδιαίτερη χρήση των διαθέσιμων φωτογραφικών μέσων-φλας, παραμορφωτικός ευρυγώνιος, εξίσου παραμορφωτική γωνία λήψης. Οι αντίστοιχες εικόνες του μεγάλου εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Willem de Koooning, οσοδήποτε αποτροπιαστικές και να θέλουν να δείχνουν ποτέ δεν ταυτοποιούν το αναπαριστώμενο πρόσωπο με κάποιο συγκεκριμένο και υπαρκτό ακόμη και στη περίπτωση που κάποιος θα μπορούσε αυθαίρετα με μια λεζάντα να επιχειρήσει να το κάνει. Δεν θα μπορούσε ποτέ να πείσει. Το όποιο ειδικό άτομο ποζάρισε για τον ντε Κούνινγκ κρατά αλώβητη την αναπαραστατική του προσωπικότητα και δεν είναι ούτε μπορεί να νιώθει προσβεβλημένο. Με τον Γκίλντεν όμως αυτή και υπάρχει και παραμένει εσαεί και σαν προσβολή προβάλλεται μέσα από κανάλια κύρους όπως οι γκαλερί, τα περιοδικά τέχνης ακόμη και τα μουσεία-σίγουρα ερήμην της συνειδητής πρόθεσης των αναπαριστώμενων προσώπων και της βαθιάς προσβολής που τους γίνεται.

William

Bruce Gilden: William

Οχι, δεν θέλω να πω ότι πρέπει να διωχθεί ποινικά και να απαγορευτεί η “τέχνη” αυτού του θρασυμιού.Χάρη θα του κάναμε με τέτοια επικοινωνιακά χρυσοφόρα κίνηση. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η όσο το δυνατό πιο έγκαιρη και πιο αποφασιστική αποδόμηση της φασιστικής νοοτροπίας και συγκρότησης δράσης του. Η εικονογραφία του είναι ένα μεταμοντέρνο γκέτο, το εικονογραφικό ισοδύναμο του Μπούχεβαλντ και του Νταχάου, που μόνο σκοπό έχει ασεβώντας πάνω στα ανυπεράσπιστα θύματα του να τους φορέσει το κίτρινο αστέρι της νεορατσιστικής του “τέχνης”. Σαν τους Ναζί το ίδιο κι αυτός δεν δείχνει ούτε το ελάχιστο ίχνος συμπάθειας για τα θύματα του. Είναι ανελέητος απέναντι τους όσο και ο πιο βάναυσος και σαδιστικός βασανιστής.

Leave a comment

Filed under BRUCE GILDEN