Category Archives: Donald Trump

Το καλό και το κακό

illissia-mural-tree-nikosroccosΚαλό-Κακό! Τέτοιες ανόητες, μανιχαϊστικού χαρακτήρα, πολώσεις μόνο η Θρησκεία ξέρει να αναγνωρίζει. Μόνο η Θρησκεία γνωρίζει και μας πλασάρει απόλυτες -αλλά αλίμονο τόσο απελπιστικά πλάνες!- αλήθειες καλοσύνης και κακού. Στη πραγματικότητα η ζωή αποδεικνύει ότι σαν καλό πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο αυτό που απλά είναι καλύτερο από κάποιο άλλο που τυχαίνει να είναι χειρότερο από αυτό.

Μέχρι χθες-σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα κακό Πρόεδρο τον Ομπάμα. Ναι, ντρέπομαι αλλά το ομολογώ: τον χαρακτήριζα σαν το λευκότερο Πρόεδρο των ΗΠΑ-με είχε τσαντίσει το γεγονός του θανάτου πολλών μαύρων από αστυνομικούς στη διάρκεια της θητείας του. Μισή μέρα όμως θητείας του απεχθούς από καθε άποψη Τραμπ ήταν αρκετή για να αναθεωρήσω τις-προφανέστατα άδικες-απόψεις μου για τον απελθόντα Πρόεδρο.

Μέχρι προχθές-πάλι σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα σαν τον μακράν χείριστο των πρωθυπουργών τον Γιώργο Παπανδρέου.Χρειάστηκε όμως η έλευση του ακόμη επικινδυνότερου Τσίπρα για να αναθεωρήσω-ως ένα βαθμό φυσικά, μη τρελαθούμε, ΓΑΠ είναι αυτός- κι εδώ κάποιες απόψεις μου. Ο γελοίος Παπανδρέου, ενδόμυχα, αναγνώριζε με τη τυπική πραότητα του πανηλίθιου την ανεπάρκεια του και μπορούσε έτσι να αφεθεί σε μια κρίσιμη στιγμή να χειραγωγηθεί από άλλους-αρκεί να μη χάσει το πρόγραμμα στο γυμναστήριο του. Κι έτσι, χειραγωγούμενος από άλλους, κλάσεις ικανότερους του και με αληθινή διάθεση να υπηρετήσουν τη κρίσιμη ιστορική στιγμή, ν’αρχίζουμε κάπως να ξελασπώνουμε από το λάκκο όπου μας είχε ρίξει ο μέγας βλαξ(το κακό βέβαια είναι ότι αυτή η επιρρέπεια του να αφήνεται να χειραγωγείται τον έριξε τελικά στη μητρική-κυριολεκτούμε εδώ-αγκαλιά και αποπειρώμενος να αντικαταστήσει τον βενιζελικό ζυγό με τον οικογενειακό παραλίγο να μας ρίξει στην άβυσσο-ευτυχώς όμως αυτοί που είχαν προλάβει πρώτοι ξαναπήραν έγκαιρα τα γκέμια). Με το Τσίπρα, που μόνο βλάκα δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις-είναι εντελώς άλλου χαρακτήρα η ανεπάρκεια του και ενσωματώνει μεγάλες δόσεις τσογλάνικης ανηθικότητας, τα πράγματα τελικά εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα. Αυτό που, όσοι χειραγωγούσαν από μιά στιγμή και μετά το ΓΑΠ, πρόλαβαν και έτσι γλυτώσαμε τα καταστροφικά χειρότερα-το “Δημοψήφισμα” εννοώ και τα όσα παρεπόμενα είχε μιά τέτοια άφρονη απόφαση-με το “σαΐνι” Τσίπρα τελικά δε το αποφύγαμε-κι ας υπήρχε το πρόσφατο και τόσο οδυνηρό παράδειγμα της Κύπρου που όφειλε εν πάση περιπτώσει να έχει συνετίσει όλες τις ενδεχομένως κοιμισμένες συνειδήσεις. Το αποτέλεσμα; Πάμε πια για δύο και χρόνια-χωρίς καν να ξέρουμε πόσο ακόμη θα τραβήξει-με τραπεζικούς ελέγχους. Και έχεις τον φασκιωμένο με ιδεολογικές τοξίνες εγκέφαλο του Φλαμπουράρη να σού τσαμπουνάει μεγαλο-ιδεαλιστικά ότι σε λίγο θα τρίβουμε τα μάτια μας από την εκρηκτική ανάπτυξη! Με ανύπαρκτες πια τραπεζικές καταθέσεις, με χαμένη εμπιστοσύνη των καταθετών και κυρίαρχη τη καχυποψία. Νάτο λοιπόν το χειρότερο του Τσίπρα συγκριτικά με τον πανύβλακα α-ΓΑΠούλη. Τουλάχιστον εκείνον τον στρίμωξε ο Βενιζέλος και πέτυχε να κάνει πέντε βήματα προς τη κανονικότητα. Ενώ με τον ευφυή Τσίπρα, πρέπει να ξεμπλέξουμε πρώτα με το πιασμένο στα δάχτυλα του Σόιμπλε ράμφος της εξυπνάδας του!

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου, Trivia

Ο μεγαλόσχημα κουτοπόνηρος κος Szarkowski

06jpwinogrand3-master675

Δυό καραγκιόζηδες της αμερικανικής φωτογραφίας-ο φανφαρόνος Szarkowski και ο Garry Winogrand-και καλά φωτογράφος!- σε ένα αντάξιο της ελαφρότητας τους ενσταντανέ από τον Lee Friedlander

Ο άνθρωπος βέβαια έχει πια “συγχωρεθεί”, οπότε το κύριος μπορεί να μοιάζει άτοπο αλλά η αλαζονική φιλαυτία του μακαρίτη Σαρκόφσκι πολύ θα τη χαίρονταν τέτοια μεταθανάτια προσφώνηση. Ακούω λοιπόν από δω κι από κει διάφορα για τον, τελικά απολύτως αδιάφορο για την ουσία της Φωτογραφίας λίγο, δικτατορικής ιδιοσυγκρασίας περιβόητο παράγοντα της Φωτογραφίας.  Αλλά πολλά πράγματα δεν μού κάθονται καλά με τη περσόνα του σαν αληθινού-και καλά!- ταγού της αυτής της παρεξηγημένης αλλά και τόσο βάναυσα κακοποιημένης-πρώτα απόλα από αυτόν τον ίδιο-Τέχνης.

marville_06

Πενήντα και χρόνια πριν απ’τον Atget ο Charles Marville μπορούσε να φωτογραφίζει κλάσεις αρτιότερες και αισθαντικότερες εικόνες  από τον αδέξιο πρώτο.

Σαν φωτογράφος-έτσι μας πλασαρίστηκε αρχικά στο βιογραφικό του-ήταν ένας μετριότατος με ελάχιστο έργο και με ασαφή και συγκεχυμένη στυλιστική κατεύθυνση. Η σύγκριση με τον προκάτοχο του, τον “παγκόσμιο”, “τον οικουμενικό”  Edward Steichen είναι πραγματικά συντριπτική σε βάρος του. Πολυτάλαντος ο δεύτερος, απίστευτα δημιουργικός και παραγωγικός όσο ελάχιστοι στην Ιστορία της Φωτογραφίας, υπήρξε μία αληθινά τιτάνια μορφή σε κάθε δράση του και δραστηριότητα του. Το έργο του σε κάθε τομέα δράσης του μπορεί να γεμίσει κάποιες δεκάδες τόμους. Ο Στάιχεν είχε ένα μόνο μειονέκτημα-το μεγάλο πλεονέκτημα των αληθινά παραγωγικών ανθρώπων της εικόνας-τα λίγα λόγια. Το ακριβώς αντίθετο ήταν το συγκριτικό πλεονέκτημα του Σαρκόφσκι. Η γλώσσα του πήγαινε ροδάνι! Και στο γραπτό και στο προφορικό λόγο. Απίστευτα χαρισματικός σ’αυτό το τομέα. Στο τομέα Λόγος. Κούφιος Λόγος επί του προκειμένου. Μπορεί να ήταν ένας απελπιστικά μέτριος φωτογράφος, μπορεί να είχε ένα εξίσου απελπιστικά φτωχό ακαδημαϊκό βιογραφικό-(η σύγκριση με τον Beaumont Newhall, το πρώτο επιμελητή του φωτογραφικού τμήματος του ΜοΜΑ, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, εκεί δηλαδή από όπου ο Σαρκόφσκι άσκησε την αλαζονικά δικτατορική και κατά συνέπεια καταστροφική του εκείνη επίδραση που στιγμάτισε και συνεχίζει να στιγματίζει ακόμη-είναι αληθινά τραγική για το καημένο το μέντορα του απογοητευτικά λίγου Γουίνογκραντ). Μπορεί να μη κατείχε με επάρκεια τη τέχνη της Φωτογραφίας  αλλά το ταλέντο του λόγου-που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να σε οδηγήσει παντού: από τη πολιτική μέχρι τη διεύθυνση πολυτελούς οίκου ανοχής-το είχε, το επιδείκνυε και φυσικά το εκμεταλλευόταν όσο μπορούσε πιο ιδιοτελώς παραγωγικά.

003710553c6ec974762f49b3ac614b7a

Charles Marville: Ριψοκίνδυνα σοφιστικέ εικόνα μεγάλης ευρηματικότητας, οικονομίας αλλά και ευαισθησίας.

Όταν ανέλαβε λοιπόν  τη διεύθυνση της επιμελητείας στο ΜοΜΑ έβαλε σαν σκοπό της ζωής του να αναδείξει τον εαυτό του σαν ρηξικέλευθη προσωπικότητα που καινοτόμησε σε κάθε τομέα δράσης του. Η πάση θυσία καινοτομία έγινε πια αυτοσκοπός. Θα μπορούσε βέβαια να επιλέξει άλλους σκοπούς σαν αυτοσκοπούς. Ακόμη και άλλης,πιο ουσιαστικής ή έστω πιο πειστικής και θεμελιωμένης μορφής καινοτομίες που να συνδυάζονται  με την πάντα ζητούμενη υψηλή ποιότητα, την αρτιότητα, το καλλιτεχνικό βάρος και κύρος. Ποιότητες όμως δύσκολες και μάλλον αντιδημοφιλείς συγκριτικά με τη κλούβια, άσκοπη και άστοχη καινοτομία και το συνήθη τζερτζελέ που τις περισσότερες φορές αυτή ενσωματώνει σαν πυροτεχνική δραστηριότητα εντυπωσιασμού. Αναζήτησε λοιπόν τη καινοτομία όπως αυτός με τη μικρή του στενή θεώρηση των πραγμάτων-αυτήν που τέλος πάντων τού επέτρεπε η περιορισμένη του συγκρότηση και αναζητώντας την ανακάλυψε-ω του θαύματος!-την ανακάλυψε σε εντελώς δεύτερης διαλογής φωτογράφους και που, ως μη όφειλε κιόλας,  μόνο αυτούς προώθησε και ανέδειξε. Μέτριες στη συντριπτική τους πλειοψηφία περσόνες-για να μπορεί να τις έχει του χεριού του και να τις καθοδηγεί κατά τα δικτατορικά του κελεύσματα. Όλες αυτές οι περσόνες είχαν, ίσως όχι συμπτωματικά, πάνω κάτω ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αγάπη για το νοσηρό, το κάπως εκκεντρικό από τη μια και από την άλλη μια ανεπάρκεια στην αντίληψη της μορφής και μια αδυναμία στο να διατυπώνουν τα εικονογραφικά τους δοκίμια με μορφική σαφήνεια και καθαρότητα-εκτός και αν κινούνταν στη σφαίρα του ναϊβισμού όπως η καημένη η Diane Arbus. Στο προγραμματισμό του επιμελητή δικτάτορα ήταν η στοχευμένη υποβάθμιση της συγκαιρινής του ευρωπαϊκής ή άλλης εκτός των ΗΠΑ φωτογραφίας αλλά και η συστηματική αγνόηση των ζώντων τότε ακόμη δασκάλων της-με την αληθινή και ουσιαστική έννοια της λέξης δάσκαλος και όχι όπως αυτή απαξιώθηκε με περσόνες σαν του φαιδρού Γουίνογκραντ ή των μεταπρατών του οπαδών του-μαθητών του και καλά! Ο Μπρεσόν, ο Κερτέζ, ο Κουντέλκα αλλά και όσοι μάστορες Αμερικανοί είχαν ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά με την υψηλή αισθητική τους και την απαράμιλλη τεχνική τους, περιθωριοποιήθηκαν από το συμπλεγματικό μένος του επιμελητή-δικτάτορα.

rue_de_constantine_paris_by_charles_marville

Το 1850 ο Marville δεν ήταν μόνο ένας πρωτοπόρος αλλά και ένας αισθητικά άρτιος δημιουργός εικόνων. Μετά από πενήντα-εξήντα τόσα χρόνια τί ακριβώς μπορεί να ήταν ο αδέξιος μιμητής του συνεχιστής του Atget; Η οπισθοφυλακή του αξιέπαινου-δεν το αρνιόμαστε αυτό-αφελούς ερασιτεχνισμού.

Δέστε όμως και αυτό! Τη περίπτωση της ανάδειξης του Atget.  Το έργο αυτού του μεγάλου ναΐφ φωτογράφου έχει αναμφισβήτητα την αξία του-κυρίως αρχειακή και μάλλον δευτερευόντως καλλιτεχνική. Συγκριτικά τουλάχιστον με τον απείρως καλλιτεχνικότερο, αρτιότερο και άρα ανταγωνιστικότερο  Charles Marville. Ανάμεσα στους δύο αυτούς φωτογράφους του Παρισιού ο Marville είναι ο ασύγκριτα σημαντικότερος από κάθε άποψη-ακόμη και ότι προηγείται χρονολογικά κατά μισό και πάνω αιώνα του Ατζέ είναι ήδη ένα στοιχείο που τον καθιστά ηρωικότερο σαν μορφή, αφού δούλευε σε συνθήκες πρωτοπορίας και όχι ναϊβίστικης οπισθοδρομικότητας όπως ο γραφικός πια και εκ των πραγμάτων αφασικός-εκτός φάσης δηλαδή-νεώτερος του. Γιατί αυτή η επιλογή του δευτερότερου ποιοτικά Ατζέ; Προφανώς για να μετριαστεί η ποιοτική διαφορά που χώριζε τον Μαρβίλ συγκριτικά με τους αντίστοιχους φωτογράφους των ΗΠΑ, με τους οποίους η όποια σύγκριση είναι καταθλιπτικά συντριπτική και εδώ. Αλλά και κάτι άλλο πιο πρακτικό. Έχοντας εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μέρος του ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ υλικού του Atget το MoMA μπορούσε να σπεκουλάρει οικονομικά σε μιά δυνητικά κερδοφόρα πρώτη ύλη, κάτι που τού ήταν αδύνατο να το κάνει με τον κλάσεις αξιολογότερο Μαρβίλ αφού εκείνο το υλικό, σαν παραγγελία του ίδιου του Γαλλικού Κράτους ήταν στην ακεραιότητα του δεσμευμένο στα κρατικά αρχεία και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Από κει και πέρα ένα συστηματικό μάρκετινγκ-κάτι στο οποίο ήταν πάντα μανούλες οι αμερικανοί-θα εξασφάλιζε την προβολή που ουσιαστικά θα δικαίωνε μια επένδυση.Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκδοση του ΜοΜΑ για τον Atget, που την επιμελήθηκε ο ίδιος ο Σαρκόφσκι αναπαράγει εικόνες ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από τις συλλογές του Μουσείου, παρόλο ότι και τα παριζιάνικα μουσεία δεν υστερούν σε πλούτο πρωτότυπων εικόνων του σπουδαίου αυτού ναϊφ φωτογράφου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τη δυσανάλογη προβολή που δίνεται στον Atget, μόνο και μόνο γιατί μιά συγκυρία έφερε το μεγαλύτερο μέρος της αυθεντικής του εργασίας να έχει περάσει στην ιδιοκτησία του ΜοΜΑ, να δημιουργείται μια στρεβλή εικόνα ότι το Παρίσι φωτογραφήθηκε αυθεντικά και καλύτερα σχεδόν μόνο απ’τον ναΐφ αυτό ερασιτέχνη φωτογράφο. Λάθος, μεγάλο λάθος αν το κάνει ένα Μουσείο και κάποιος που θέλει να δηλώνει ιστορικός της Φωτογραφίας. Είναι σαν να θεωρούμε τον Albert Marquet σημαντικότερο και κρισιμότερο μέγεθος και όνομα απ’τον Camille Pissarro. Στα συμφραζόμενα της ημιμάθειας και της ταπεινής σκοπιμότητας αυτά ίσως μπορεί να παραβλεφθούν κάπως, πάντως από πιο υπεύθυνες λογικές είναι ασυγχώρητα λάθη, αν όχι εγκλήματα καθοσιώσεως, ειδικά αν τα καθοδηγεί η σκοπιμότητα.

0_143868_50078064_xxxl

Charles Marville: Η ευθυβολία της αρμονικής σύνθεσης και της σίγουρης όσο και ανεπίληπτης τεχνικής

Έχω ξανά αναφερθεί σε τέτοιες σκοπιμότητες και με άλλη αφορμή( δες εδώ). Τώρα όμως που ο εθνικιστής Donald Trump προωθεί έναν επιθετικού χαρακτήρα απομονωτισμό στη πατρίδα του, αυτά τα φαινόμενα που περιγράφω σ’εκείνο το άρθρο-σε ανύποπτο μάλιστα χρόνο!- θα επιταθούν και θα λάβουν παροξυσμική χροιά.

3209-137-web-1

Charles Marville: Το αδιανόητο θαύμα! Ένα ασύγκριτο φωτογραφικό αριστούργημα του μεγάλου Μαρβίλ, ένα πρώτο, δειλό δοκίμιο της αισθητικής του Δρόμου, σε μια στοχαστική του εκδοχή στο πνεύμα του μεγάλου Corot! Υπόκλιση παρακαλώ!

Για να συνοψίσουμε: δεν πιστεύουμε σε Πάπες τής Φωτογραφίας. Κρίνουμε τα πράγματα μόνοι μας με τα δικά μας μάτια και όχι μέσα από τα διαχεόμενα κλισέ των λογής παρατρεχάμενων, όποια ιδιότητα και αν θέλουν αυτοί οι τελευταίοι να επικαλούνται. Μπορεί να έχουν συνηθίσει να δέχονται αδιαμαρτύρητα τα αλάθητα των Παπών αλλά εμείς που έχουμε τη κουλτούρα της αμφισβήτησης αλλά και ένα αληθινά ασκημένο μάτι για να βλέπουμε που βρίσκεται το ψέμα σαν ασχήμια μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη ρηχότητα αλλά και την απάτη των παπικών τους διακηρύξεων.

Υ.Γ. Σαν εικονογράφηση στο σημερινό άρθρο θα βάλουμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ  φωτογραφίες του άδικα απαξιωμένου Charles Marville. Ετσι για να κρίνετε μόνοι σας την ασύγκριτη ποιότητα αυτού του άδικα σχετικά άγνωστου στους περισσότερους από μας ονόματος-θα επιστρέψω κάποια στιγμή κάνοντας και σχετική ανάρτηση γι’αυτόν.

Υ.Γ.2 Ποιο είναι ακριβώς το θέμα από δω και πέρα; Μα να αποδομηθεί ευρύτερα αυτός ο απίστευτα ρηχός σκουπιδοσυλλέκτης που ήθελε να το παίξει μέντορας της παγκόσμιας Φωτογραφίας και να γίνει μια επανεκτίμηση των πεπραγμένων του, αφού αποδεικνύεται πως ό,τι προώθησε δεν στηρίχθηκε σε σίγουρα και ασφαλή καλλιτεχνικά, πνευματικά και αισθητικά κριτήρια αλλά ιδιοτελώς μικροπρεπή ή επισφαλή.

Υ.Γ.3 Για το ρόλο του Σαρκόφσκι στη περίπτωση του από κάθε άποψη απερίγραπτου Γουίνογκραντ δέστε τεκμηριωμένη ανάλυση εδώ.

Leave a comment

Filed under Charles Marville, Donald Trump, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Ιστορία της Φωτογραφίας, John Szarkowski

Πρόστυχος πλούτος

the-wealth-of-nations-still-life-wb-dsΕίμαι από τους σχετικά λίγους μάλλον που θεωρώ το πλούτο σαν την αληθινά σπουδαιότερη κινητήρια δύναμη του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο παραγωγικός πλούτος είναι ό,τι ευγενικότερο υπάρχει στο πλανήτη γή. Δημιουργεί -και άρα δίνει- δουλειά στο πολύ κόσμο, ανεβάζει με τα προϊόντα του το επίπεδο ζωής των ανθρώπων σε ολοένα και υψηλότερα επίπεδα και φυσικά με την ακόμη ευγενέστερη και μακράν ανιδιοτελέστερη δράση του μαικηνισμού του παρακινεί τους καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων τέχνης σε όλους τους τομής που αυτή καλύπτει. Μπρος σε ένα τέτοιο είδος πλούτου υποκλινόμαστε και τον τιμούμε με τα καλύτερα λόγια μας και τις ωραιότερες δημιουργίες μας.

Μακάρι ένας τέτοιος πλούτος να επιδίδονταν και στο ευγενές σπορ της πολιτικής αλλά συνήθως οι πολυάσχολοι επιχειρηματίες του δημιουργικού πλούτου δεν έχουν το χρόνο να σκεφτούν ότι και η πολιτική μπορεί να είναι μια δημιουργική διέξοδος εξίσου συναρπαστική με τη διοίκηση των μεγάλων επιχειρήσεων τους. Σκεφθείτε ας πούμε πόσο καλύτερη θα ήταν μια χώρα αν είχε πολιτικούς αρχηγούς του επιπέδου και του διαμετρήματος ενός Χρήστου Λαμπράκη-(παρεμπιπτόντως τόσο άδικα παρεξηγημένου έως ζηλόφθονα δαιμονοποιημένου από μερικούς!). Το ήθος, η ανιδιοτέλεια, η ευφυΐα, η επαγγελματική δημιουργικότητα, η αισθαντικότητα, ο κοσμοπολιτικός πατριωτισμός στην υπηρεσία της πατρίδας! Μια τόσο ιδανική κατάσταση όσο θα ήθελε να την οραματίζεται η καλή πλευρά του Πλάτωνα.(Σκέφτομαι και τον διακριτικό, τόσο μακριά από τον επιδεικτικό πλούτο του Τραμπ-το σπίτι του τελευταίου μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε μπουρδέλο πολυτελείας και ναό του τζόγου!-τον διακριτικό, σεμνό πλούτο του πάντα υποδειγματικού Μπιλ Γκέιτς-άλλος παρεξηγημένος και κατασυκοφαντημένος κι αυτός!).

Αντ’αυτού τί ζούμε όλα αυτά τα χρόνια με αποκορύφωμα την εκλογή του μπουρδελιάρη Ντόναλντ Τράμπ; Να υφαρπάζεται η εκλογή από το ελεεινότερο είδος πλούτου, από το χυδαιότερο και το μακράν παρασιτικότερο. Κάποτε είχαμε θεωρήσει ότι ο Μπερλουσκόνι είναι ο πάτος αλλά να που τα χειρότερα μας ήρθαν με το αποκρουστικό πρόσωπο της γελοιότητας ενός νεόπλουτου και από κάθε άποψη τρισελεεινού γιάνκη. Από το μπούγκα-μπούγκα του ιταλού δισεκατομμυριούχου στις ρωσσίδες πουτάνες του πλανητάρχη. Δεν χωνεύεται με τίποτα μια τέτοια εξέλιξη. Τόχω ξαναγράψει ότι αυτή η εξέλιξη αδικεί κατάφωρα τη μεγάλη αμερικανική δημοκρατία. Δεν τής πάει ένας τέτοιος πρόεδρος της Αμερικής. Είναι κατάντια και σημάδι παρακμής και εκφυλισμού. Η αμερικανική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει ενεργητικά, μαχητικά και να μην αφήσει αυτό το φαινόμενο να διαφθείρει τους θεσμούς της. Αλλά κι εμείς οι έλληνες και για όσο μας αναλογεί σαν αντίδραση στο πλανήτη μας-εμείς που το σύστημα μας έδειξε πόρτα στο χυδαίο πλούτο της χαλυβδούργαινας Αγγελοπούλου-για να θυμηθούμε την αλησμόνητη Μαλβίνα Κάραλη-να αποκρούσουμε την επέλαση αυτής της φασιστόμορφης πολιτικής χυδαιότητας που με μόνο όπλο της το πλούτο και την επικοινωνιακή του ευχέρεια,κινδυνεύουμε να μας κατσικωθεί για πάντα στον ήδη δοκιμασμένο από πολλά φορτία σβέρκο μας.

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Still Life

Αστική Νεκρή Φύση με Φραπέ

9jun2008-urban-still-life-karytsi-sq-table-chairs-coffee-shop-window-clothes-nikosroccos-nvphspΚάνω πως δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς συνέβη σήμερα με το βαψομαλιά στην Αμερική-το συνεταιράκι του Τσίπρα, ο Καμμένος, δήλωσε ενθουσιαστικά ότι θα συνεργαστούν άψογα με τον trump-άκουλα!, ενώ το τσιράκι του συνεταίρου του Καμμένου, ο Παππάς, εθεάθη στις ΗΠΑ να φορά ασορτί γραβάτα με το πλανητάρχη-κόκκινη!-αριστερή και καλά για το Παππά, αναμενόμενα πουτανιάρικη για το κατρουλάγνο βαψομαλιά αρχηγό των γιάνκηδων.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω τι συνέβη σήμερα στην Αμερική. Τον άκουσα τον άντρα της Μελάνια να νομίζει ότι μπορεί ακόμη να συνεχίζει τη προεκλογική του εκστρατεία τραβώντας ακόμη περισσότερο και πανηγυρικότερα-έως ακόμη πιο πανηγυριώτικα-το φτηνό λαϊκιστικό του παραλήρημα. Αδέλφια, τη βάψαμε με το βαψομαλιά!

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω τι συνέβη σήμερα και σταματάω εδώ, γιατί αν συνεχίσω μπορεί να με πιάσει ο Μουλόπουλος από τη Κουμουνδούρου-πήγε να δώσει αναφορά για το τοποτηριλίκι του.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω τι συνέβη σήμερα και αναρτώ μια πρόσχαρη, πολύχρωμη και χαλαρής διάθεσης φωτογραφία.Αντί για περαιτέρω μπινελίκια ας εκτονωθούμε με λίγη εικαστικής τερπνότητας ομορφιά.

Υ.Γ. Να μού το θυμάστε: ο Τσίπρας θα γίνει το αγαπημένο -καθότι δουλικά πρόθυμο- pet του άντρα της Μελάνια!

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Αλέξης Τσίπρας, Urban Still Life

Οι προδιαγραφές της Ιστορίας

papandreou-iconology2009-politicians-dsΟι ανύπαρκτες προδιαγραφές της Ιστορίας ή αλλιώς πώς η Ιστορία είναι και η επίταση, η ένταση της Ειρωνείας. Αν Ιστορία είναι αυτό που γράφουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και αν η Ιστορία δεν βάζει καμιά προδιαγραφή για να γίνει και να είναι κάποιος πρωταγωνιστής-ένα είδος αξιολογικών προϋποθέσεων βρε αδελφέ!-τότε την Ιστορία θα την γράφουν ακόμη και αναλφάβητοι άμα λάχει!karamanlis-poster-politician-nikosroccosΤα γράφω όλα αυτά με την αφορμή της σημερινής ορκωμοσίας του Donald Trump σαν νέου πλανητάρχη. Προφανώς μού φαίνεται απίστευτο ότι αυτό το απερίγραπτα φαιδρό πρόσωπο-(όταν καμώνεται το σοβαρό κυριολεκτικά καταβαραθρώνεται η όποια ελάχιστη αξία μπορεί να έχει σαν άνθρωπος με θεμιτές αδυναμίες)- γίνεται ο αρχισυντάκτης της Ιστορίας των επόμενων-τουλάχιστον!-τεσσάρων χρόνων, σε πλανητικό επίπεδο παρακαλώ! Μπορεί η αντίπαλος του στις προεδρικές εκλογές Hillary Clinton να μού ήταν και μένα αντιπαθής-σίγουρα όχι περισσότερο από το βαψομαλιά!-αλλά η σύγκριση μεταξύ των δύο ήταν εύκολο να αναδείξει τον κλάσεις αξιολογότερο και επαρκέστερο ανάμεσα τους. Αλλά ο λαός, που όπως έλεγε ο σοφός καθηγητής μου στο Συνταγματικό Δίκαιο Αριστόβουλος Μάνεσης ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΑΙΟ στις αποφάσεις του-(δίκαιο κατά αμάχητο τεκμήριο μάλιστα!-απλά το άδικο το έχουν οι ηγέτες που δεν στάθηκαν στο ύψος του αιτήματος του λαού και δεν ανταποκρίθηκαν-όσες φορές αυτό συνέβη-στις απαιτήσεις του-προφανώς και υπήρχε κάποια δόση ειρωνείας στην αφοριστική αυτή διατύπωση του σοφού καθηγητή)-ο λαός λοιπόν των ΗΠΑ διάλεξε αλλιώς. Αυτό δεν αλλάζει. Είναι Ιστορία. Είναι η ειρωνεία της Ιστορίας και εδώ. Σίγουρα ένα τέτοιο φαιδρό άτομο δεν αξίζει στην Αμερική.

gap-papandreou-politician-billboard-dsΣτην Ελλάδα το ζήσαμε αυτό, δηλαδή την ειρωνεία της Ιστορίας που μπορεί ακαριαία να εξελιχθεί ακόμη και σε βαθύ δράμα ενός ολόκληρου λαού, με την εκλογή Παπανδρέου. Δεν αναφέρομαι τόσο στην εκλογή του τον Οκτώβρη του 2009-ο αντίπαλος του ήταν και αυτός γελοίος και προ πάντων απελπιστικά λίγος-παρόλη τη καλύτερη μορφωτική και πνευματική συγκρότηση-όσο στην εσωκομματική του ΠΑΣΟΚ το Νοέμβρη του 2007.(το ξετύλιγμα της δράσης της ειρωνείας της πρόσφατης Ιστορίας από εκεί ξεκινά). Από τη μιά υπήρχε ο Βενιζέλος-αρέσει δεν αρέσει μακράν ο συναρπαστικότερος πολιτικός ολόκληρης της μεταπολιτευτικής περιόδου, υπεύθυνος πολιτικός άνδρας, χαρισματικός, απίστευτα συγκροτημένος, ευφυής, μαχητικός, γνώστης του αντικειμένου της πολιτικής και σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, που εκτός των άλλων περνάει καλά ασκώντας την. Την απολαμβάνει κυριολεκτικά! Και από την άλλη ένας καραμπινάτος ηλίθιος, ένας πατεντάτος ηλίθιος, ένας σε βαθμό κλινικού ενδιαφέροντος ηλίθιος, ένας εξόφθαλμα αδαής και ανεπαρκής, ένας συστηματικός κοπανατζής από τα καθήκοντα της πολιτικής, ένας χαζοχαρούμενα ανεύθυνος, ένας νωθρός, νυσταλέος γόνος, ένα ουτιδανό από κάθε άποψη υποκείμενο-μορφωτικά, πνευματικά, ψυχικά. Ένας αληθινά και εξόφθαλμα γυμνός βασιλιάς που όμως τελικά κυριάρχησε με την ψήφο των τυφλωμένων θεατών της ολοφάνερης γύμνιας του. Αυτό το απερίγραπτα γελοίο άτομο κλήθηκε λοιπόν τον Οκτώβρη του 2009 να συγγράψει την Ιστορία του τόπου για όσο χρόνο θα κατάφερνε να κυβερνήσει.

tsipras-bigmacboy-nikos-roccos-politics

Ο Big Macάκας, που θάλεγε και ο φίλος του και σύντροφος του στην Μεγάλη Απάτη-τη δεύτερη μετά το “Λεφτά Υπάρχουν!” του 2009-Λάκης Λαζόπουλος.

Η Ιστορία αφού μάς εγκαθιστά τέτοια απροσάρμοστα στους σκληρούς νόμους της άτομα, βολεύεται στο να έρχεται μετά και να διαπιστώνει αυτά που καταγράφει σαν λάθη. Βέβαια αν γινόταν να έβαζε κάποιες αξιολογικές προδιαγραφές στους πρωταγωνιστές της δεν θα ασκούσε το βάναυσα, το ύπουλα, το οδυνηρά, το παραλυτικά καταλυτικό και αποδομητικό παιχνίδι της Ειρωνείας. Στη πραγματικότητα η Ιστορία είναι το άλλο πρόσωπο της Ειρωνείας. Ιστορία τ’όνομά σου είναι Ειρωνεία που θάλεγε και μιά ψυχή.

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου

Πώς βλέπω τον Trump

urban-still-life-coloured-furs-pandrosou-str-nikosroccosΌσο καλά μπορεί να μού κάτσει μιά ροζ γούνα-που είμαι σίγουρος θα άρεσε παλαβά στη Melania Trump!- άλλο τόσο μού κακοκάθεται και ο καινούργιος βαψομαλιάς πλανητάρχης. Ό,τι ήξερα μέχρι προχθές γι’αυτόν ήταν η φευγαλέα εντύπωση που αποκομίζεις από τη σχεδόν μόνιμη παρουσία του στην ειδησεογραφία, την πολλή και ποικίλη όλα αυτά τα πολλά χρόνια που είναι στην επικαιρότητα με διάφορες αφορμές-την πρώτη φορά που πήρα χαμπάρι την ύπαρξη του ήταν το πολύκροτο και ακριβοπληρωμένο διαζύγιο του με την πρώην του. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ να έχω διαβάσει κάτι γι’αυτόν. Όσο σιχαίνομαι τον Κωστόπουλο σαν κλώνο του άλλο τόσο και τον Τραμπ σαν απωθητικό οριτζίναλ.

2d9411ad00000578-3303819-image-a-1_1446653257605

Ο λιποθυμικά χυδαίος, επιδεικτικός πλούτος του είδους που το σπίτι του Trump εκπροσωπεί λέει πολλά για τη πολλαπλά συμπλεγματική και ανασφαλή προσωπικότητα του νέου πλανητάρχη. Αν κάνετε τη σύγκριση με τη χαμηλόφωνη και διακριτική αισθητική του δημοκρατικού παλατιού του Λευκού Οίκου-πόση απογοήτευση για το νέο του ένοικο αλήθεια που θα τον προτιμούσε σε στυλ Βερσαλλιών!-καταλαβαίνετε για το πόσο συντριπτική είναι η νίκη του χυδαιότερης μορφής  λαϊκισμού που σηματοδοτεί η εκλογή Τραμπ.

Προσπάθησα κάπως-όσο το άντεχα τέλος πάντων-να αναπληρώσω την άγνοια μου για το φαιδρό αυτό πρόσωπο διαβάζοντας δυό τρία πράγματα. Αλλά ας μη γελιόμαστε: όσα ήδη πολλά μπορούν να πουν οι πολλές εικόνες του ίδιου , του σπιτιού του και σύμπασας της οικογένειας του, κανένα μεροληπτικό ή αμερόληπτο άρθρο δεν μπορεί να πετύχει. Και μόνο ότι μπορεί να φαντασιώνεται τον πλούτο του σαν εκδοχή λουδοβίκειας και αντουανέτειας αισθητικής μού είναι αρκετό για να κρίνω τον άνδρα. Αν προσαρμόσουμε το “εξ όνυχος τον λέοντα” στο “από τη χαίτη του τον λέοντα”, ο βαψομαλιάς έχει κριθεί στη συνείδηση μου από την αφετηρία του ήδη. Βέβαια μια δημοκρατία σαν την Αμερική, με όσα-πολλά, πάρα πολλά!-κουσούρια μπορεί να τη ταλαιπωρούν-δύσκολα μπορεί να αντέξει για πολύ καιρό τέτοια εκφυλιστικά φαινόμενα στα κατά τα άλλα συμπαγώς δημοκρατικό πολίτευμα της. Δεν ξέρω αλλά διαισθάνομαι ότι αυτό το εξόφθαλμα γελοίο άτομο δεν θα μείνει για πολύ καιρό στον ανώτατο θώκο των ΗΠΑ. Το ξέρω ότι μοιάζει υπερβολική η πρόβλεψη-όπου τη διατύπωσα εισέπραξα ειρωνικά χαμόγελα-αλλά τη ρισκάρω ελπίζοντας ταυτόχρονα και να βγεί και αληθινή.

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Uncategorized