Monthly Archives: October 2016

Μιά ανόητη συζήτηση

women-tourists-models-areos-str-monastiraki-nikosroccosΌπου μιλάμε για Ομορφιά εκεί δεν έχει καμιά θέση η Αλήθεια. Η Αλήθεια σαν ηθική επιταγή είναι απρόσφορη σαν έδαφος για τη καλλιέργεια της Τέχνης. Όλη αυτή λοιπόν η απελπιστικά παρωχημένη συζήτηση για την δήθεν αλήθεια της αναλογικής Φωτογραφίας συγκριτικά με το το δυνητικό ψέμα της ψηφιακής είναι άτοπη και ειδικά για όσους από τους υποστηρικτές της αναλογικής διατείνονται ότι κινούνται στην επικράτεια της Τέχνης. Ακόμη και η νατουραλιστικότερη φωτογραφία έχει τόση σχέση με το περιβάλλον απ’το οποίο προήλθε όση ένα απαστράπτον διαμάντι με το χώμα απ’το οποίο εξορύχθηκε. Και μόνη η αποσπασματικότητα της εικόνας είναι από μόνη της σαν τέτοια συμβολή στην ιστορία του ωραίου καλλιτεχνικού ψέματος παρά συνεισφορά σε κάποια- οποιαδήποτε!- μορφή αλήθειας.Και η παραγόμενη ομορφιά σε μεγάλο βαθμό είναι τέτοια γιατί η μεσολάβηση της Τέχνης είναι πάντα δραστικά αφαιρετικότερη από την όποια αλήθεια απ’την οποία μπορεί  να προήλθε.

Υ.Γ. Όσοι αναλογικάριοι θέλουν να είναι απολύτως συνεπείς με αυτά που ισχυρίζονται θα πρέπει να απαγορεύουν οποιαδήποτε ψηφιοποίηση του αναλογικού υλικού τους, για τον πολύ απλό λόγο ότι οτιδήποτε ψηφιακό τού αρνούνται την είσοδο απ’τη πόρτα αυτό μπαίνει απ’το παράθυρο και από κει και πέρα μπορεί να κάνει άνετη κατοχή της διατεινόμενης αλήθειας τους και διαχείριση της προς τη πλευρά του ψέματος που πεισματικά θέλουν να πολεμούν-και η ίδια η αφαίρεση της σκόνης της φωτογραφίας είναι ήδη συμβολή στο ψέμα αφού η σκόνη είναι μια πραγματικότητα και μια-φριχτή μα το Θεό!-αλήθεια.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η πιο ιερή ώρα

estavromenos-egaleo-siesta-nikosroccosΗ ανάρτηση αυτή είναι η τήρηση μιάς υπόσχεσης που είχα δώσει. Είναι λίγο καθυστερημένη βέβαια αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

 

-“Γιατί το κάνεις αυτό;” μού είπε κάποιος από έναν διπλανό πάγκο στο πανηγύρι που φωτογράφιζα. “Δεν θάπρεπε τουλάχιστον να τής ζητήσεις την άδεια για να τη φωτογραφίσεις; “.

Ο τύπος έπιασε το ευαίσθητο σημείο μου: την παροιμιώδη διακριτικότητα μου όταν φωτογραφίζω ανθρώπους και τον απέραντο σεβασμό που τρέφω προς όποιον στρέφω τη κάμερα μου. Ποτέ δεν φωτογραφίζω κόσμο που δεν υπολήπτομαι. Όμως ο άνθρωπος, που κατά κάποιο τρόπο με κατηγορούσε, είχε το δίκιο του σ’αυτό που υποστήριζε.

Σαν έτοιμος από καιρό σε τέτοιες ερωτήσεις τού απάντησα: Θα προτιμούσα χίλιες φορές να μη φωτογραφίσω παρά να τη ξυπνήσω. Σού κάνει καρδιά να το κάνεις εσύ;-(πήγαινε να τη ξυπνήσει). Κι εσύ τί νομίζεις ότι κάνω φωτογραφίζοντας την; Την εκθέτω; Προφανώς όχι-προφυλάσσεται ήδη αρκετά αποτελεσματικά. Είναι ζήτημα αν μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει το πρόσωπο της. Αλλά ας πούμε πως την αναγνώριζε. Κατά ποια έννοια θα τη βλάψει στη προσωπικότητα της μια τέτοια φωτογραφία; Τί ακριβώς παριστά μια τέτοια φωτογραφία; Έναν άνθρωπο του μόχθου στη πιο ιερή του ώρα, που δεν είναι άλλη από την ώρα της ξεκούρασης. Αυτό θα δείξει η φωτογραφία-με λίγη δόση χιούμορ ίσως αλλά σίγουρα σεβόμενη το βαθύ πυρήνα της προσωπικότητας της χωρίς την ελάχιστη υποψία προσβολής. Ένας ύμνος στον εργαζόμενο άνθρωπο είναι αυτή η φωτογραφία, μιά υπόκλιση -(ήμουν σκυμμένος όταν έκανα τη λήψη)-στη τεκμαρτή κούραση του.Τόχω ξαναγράψει σε άλλη, σχετική με το θέμα της σιέστας ανάρτησή μου: όσοι κοιμούνται κάτω απ’τον ανοιχτό ουρανό είναι οι αληθινά αγνότεροι των ανθρώπων. Έδειξε να πείθεται από τα επιχειρήματα μου αλλά δυσπιστώντας ακόμη ελαφρά με ρώτησε για πού προόριζα το θέμα.Τού ανέφερα πού δούλευα αλλά επιφυλάχθηκα ως προς τη πιθανότητα της δημοσίευσης-ήμουν σε φάση αποδρομής από την εργασία μου, πράγμα που επιβεβαιώθηκε μετά από λίγες μέρες. Τούχα όμως δώσει και τη διεύθυνση τούτου του μπλογκ. Η ειλικρίνεια εκείνης της εξήγησης μόνο τώρα βρίσκει την αληθινή της βασιμότητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η αρπαχτή και νεκρούς ανασταίνει

urban-still-life-moscholiou-nikosroccos-bwΑν και δεν παρακολουθώ τη καλλιτεχνική ειδησεογραφία και ειδικά αυτή που αφορά ηθοποιούς, τραγουδιστές και συναφείς εκδοχές καλλιτεχνίας, είχα μείνει με την εντύπωση ότι η Βίκυ Μοσχολιού είχε πεθάνει. Επειδή όμως ακριβώς δεν παρακολουθώ τα καλλιτεχνικά αυτή την εντύπωση εύκολα μπορούσα να την ανατρέψω με το πρώτο ψευδαισθητικό ερέθισμα που θα με παρακινούσε να το κάνω. Μιά αφίσα της καλλιτέχνιδος στην Ομόνοια με έπεισε-προσωρινά όπως αποδείχτηκε μετά-ότι έσφαλα με την εντύπωση που είχα για το θάνατο της. Η καλλιτέχνης είναι ακόμη εδώ, ανάμεσα μας, έτοιμη να μας τραγουδήσει τις επιτυχίες της που την έκαναν τόσο κοσμαγάπητη στο κοινό της. Με προσγείωσε όμως σύντομα ένας κύριος δίπλα μου στο φανάρι που βλέποντας κι αυτός την αφίσα, σχολίασε στη συμβία του: -“Για δες! Έτσι που την παρουσιάζουν με το μικρόφωνο στο χέρι μοιάζει σαν να δίνει συναυλία η ίδια η Μοσχολιού στο Παλάς και όχι άλλοι στο όνομα της”. Πώς κατάφεραν οι οργανωτές της συναυλίας με μόνη μια αφίσα να συνδυάσουν την ασέβεια και την απατηλότητα μόνο η δύναμη της αρπαχτής μπορεί να το εξηγήσει. Δεν μπορείς να κάνεις ένα νεκρό τραγουδιστή μια τέτοιου είδους αφίσα για μια συναυλία στην οποία δεν μπορεί ούτε να τραγουδήσει ούτε καν να είναι παρών. Έχει και η εικονικότητα τα όρια της.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Συμβαίνουν κι άλλα πράγματα

couple-parade-panepistimiou-28-october-nikosroccosΑυτοί που είναι κατά των μαθητικών παρελάσεων, προφανώς συνεπείς με τις απόψεις τους, δεν πηγαίνουν κι έτσι χάνουν μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουν-στο βαθμό που είναι απροκατάληπτοι-ότι τέτοιου είδους γιορτές είναι αυθεντικά λαϊκά πανηγύρια που ο κόσμος πολύ τα απολαμβάνει. Ειδικά τώρα που ζούμε σε ένα ελεύθερο δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καθεστώς και κανενός είδους μιλιταρισμός δεν επισκιάζει με τον αναγκαστικό του ζόφο της εκδηλώσεις του κόσμου. Εκδηλώσεις που έχουν ελάχιστο, υπαινικτικότατο, εθνοπατριωτικό περιεχόμενο-περισσότερο αυτό βγαίνει από τα γενικότερα συμφραζόμενα της ίδιας της γιορτής και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας της παρά από τις ίδιες τις συμπεριφορές του κόσμου. Τα αισθήματα που έχω διαπιστώσει να κυριαρχούν μια τέτοια μέρα σε τέτοιες λαϊκές συνάξεις είναι η αγάπη της οικογένειας, που κυρίως εκκινεί η εκδήλωση της με τα ενθουσιαστικά χειροκροτήματα προς την παρελαύνουσα πιτσιρικαρία και κορυφώνεται με την αμοιβαιότητα που αναπτύσσεται με τις αγκαλιές και τα φιλιά που ακολουθούν το τέλος της παρέλασης και τις απαραίτητες για την εορταστική περίσταση φωτογραφίες-η επιτομή κάθε εκδήλωσης αυθεντικής και ανυπόκριτης χαράς. Αλλά στο περιθώριο αυτής της ωραίας γιορτής εκδηλωνονται κι άλλα, ίσως ακόμη πιο ζεστά, αισθήματα στα οποία καμιά φορά συμμετέχουν και οι αληθινοί πρωταγωνιστές της μέρας-οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι έφηβοι κυρίως, που στα εξημμένα τους μάγουλα μπορείς καμιά φορά να διακρίνεις μιας άλλης τάξης ερύθημα, που μια αιτία πιο βαθιά το γέννησε και το συντηρεί στο αναστατωμένο σύμπαν ενός παιδιού που τώρα μόλις ανακαλύπτει μια καινούργια, πολύ πιο συναρπαστική, διάσταση στη μέχρι τώρα ανέμελη από βαθιές έγνοιες της ψυχής που κατοικεί στο διεγερμένο σώμα του ζωή του.

Υ.Γ. Αν και έχω ένα τέτοιο φωτογραφικό ντοκουμέντο από μια τέτοια περίπτωση που περιγράφω για ευνόητους λόγους δεν το αναρτώ και τελικά επιλέγω το ζευγάρι της φωτογραφίας που το βρίσκω αρκετά καλό και πρόσφορο υποκατάστατο του εφηβικού.

Leave a comment

Filed under Couples, Editorial Photography

Το καλοκαίρι πάει διακοπές!

nea-peramos-landscape-boat-nikosroccosΝα ένας ωραίος, θετικός, αισιόδοξος και σίγουρα καλοπροαίρετος τρόπος ερμηνείας του φαινομένου του χειμώνα: είναι ένας μουρτζούφλης προσωρινός αντικαταστάτης του καλοκαιριού που θα βρίσκεται στη θέση του όσο αυτό κάνει τις διακοπές του στο νότιο ημισφαίριο.

Η Ελλάδα είναι τόπος φτιαγμένος για τα καλοκαίρια. Αυτό κυρίως εντοπίζεται στην ίδια τη ψυχική υποδομή των κατοίκων της και από κει διαχέεται στο γύρω από αυτούς περιβάλλον.

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Ελληνικό Καλοκαίρι, Τοπίο

Από την οθόνη της στη ψυχή της

people-with-camera-woman-ermou-kapnikarea-nikosroccos“Δείξε μου τί τραβάς να σού πω ποιος είσαι”. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται όσοι θέλουν να ερμηνεύσουν μια ψυχή από τη διαδοχή των εικόνων στην οθόνη της φωτογραφικής της μηχανής. Έχει αυθαιρεσία ο συλλογισμός. Σίγουρα. Αλλά όση αυθαιρεσία έχει άλλη τόση έχει και λογική. Βρίσκονται πολλές κρυμμένες λαχτάρες σε μιά τέτοια διαδοχή εικόνων. Υπάρχουν πολλές εμμονές που μεταμφιέζονται σε κλικ.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Έξι άντρες κατηγορούνε

katrougkalos-urban-still-life-stadiou-nikosroccos-bwΘα μπορούσε να είναι και τα φαντάσματα που κυνηγάνε τη συνείδηση του ολομέταξου τζιτζιφιοκομουνιστή Κατρούγκαλου αν δεν συνέβαινε να την έχει τη καρδιά του αγκινάρα ο φόβος και ο τρόμος αυτός του κεφαλαίου-(φόβος και τρόμος όπως θέλει να τον φαντάζονται αυτοί που το μάτι τους δεν κάνει αναγκαστικά σκι στις κολλαριστές τσακίσεις των κουστουμιών του).

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life