Monthly Archives: June 2012

Πέγκυ Τρικαλιώτη

 

Φωτογράφιση για το περιοδικό ΜΕΤΡΟ΄την εποχή που ανήκε στον όμιλο Αλαφούζου-στεγαζόταν στα γραφεία της παλιάς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στην οδό Σωκράτους.

 

Η φωτογράφιση έγινε στο στούντιο που είχα στα Εξάρχεια. Στο ΜΕΤΡΟ΄δημοσιεύτηκε η συμβατική έγχρωμη φωτογραφία. Αυτή που βλέπετε εδώ είναι ένας πειραματισμός που έκανα τυπώνοντας την έγχρωμη φωτογραφία και σε έγχρωμο και σε ασπρόμαυρο-συμβατό με τα έγχρωμα χημικά-χαρτί. Ακόμη δεν είχε φτάσει η ψηφιακή τεχνολογία και οι μεθυστικά εύκολες τεχνικές της, που αληθινά απογείωσαν τη δημιουργική ορμή όσων ήθελαν να παίζουν με την εικόνα πέρα από την ευκολία της μηχανικής καταγραφής.

 

Η ηθοποιός Τρικαλιώτη, παρόλο ότι είχε έναν τύπο που με ενέπνεε σαν μοντέλο, δεν θάλεγα ότι είναι ιδανική για φωτογράφιση, όπως ποτέ δεν μπορεί να είναι όποιος έρχεται στο στούντιο ενός φωτογράφου οπλισμένος με την άποψη του για το πώς θα γίνει αυτή. Είναι γεγονός ότι υπήρξε διακριτικά εριστική και μού κράτησε μούτρα όταν κατάλαβε ότι δεν επρόκειτο να περάσει το δικό της. Προφανώς και δεν ήθελε να συνεργαστεί στη φωτογράφιση-την αποκαρδίωσε άραγε το μικρό,φτωχικό μου στούντιο; ήθελε κάτι πιο γκλαμουράτο για να πειστεί  ότι ο φωτογράφος είναι ο μόνος που μπορεί να έχει άποψη για το πώς θα κάνει μια φωτογράφιση; Εν πάση περιπτώσει, ενώ περίμενα να κάνω κάτι πράγματι σπουδαίο με το υπέροχο, πεισματάρικο προσωπάκι της, που μού κρατούσε τόσο χαριτωμένη κακία, η φωτογράφιση είχε μέτρια αποτελέσματα και ουσιαστικά έδωσε μόνο αυτή τη φωτογραφία σαν αξιοπρεπώς αποδεκτή. Εξάλλου η διάρκεια ήταν συντομότατη-νομίζω ότι μετά βίας μπορεί να κράτησε πάνω από εικοσάλεπτο. Με συμβατικούς όρους η φωτογράφιση θεωρήθηκε επιτυχής και στο περιοδικό έδειξαν ενθουσιασμό με το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά σε μένα έμεινε η πικρή γεύση μιας ευκαιρίας που χάθηκε.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Οικογενειακές αξίες!

Κάτι τέτοιες εικόνες δρόμου δείχνουν πόσο σχετικό είναι να μιλάμε για τον ρεαλισμό της φωτογραφίας. Γιατί ενώ όντως είναι μια απόλυτα και αδιαπραγμάτευτα ρεαλιστική εικόνα δημιουργεί τέτοια αισθήματα-ιλαρά και πνιγηρά ταυτόχρονα-που σε φέρνουν σε αμηχανία για το αληθινό περιεχόμενο τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο σουρεαλισμός αγάπησε το δρόμο που γεννά συνειρμούς που συναγωνίζονται σε βέβηλο και απρόβλεπτο αυτοματισμό και τα πιο παλαβά όνειρα.

Τη φωτογραφία την τράβηξα στο πολύ μακρινό 1990, όταν ακόμη χρησιμοποιούσα το σχετικά χοντρόκοκκο T.Max 400. Σκέφτομαι ότι με ένα πιο λεπτόκοκκο θα αναδεικνύονταν με ακόμη πιο γαργαλιστικό τρόπο οι ζοφερές λεπτομέρειες και το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη περισσότερο σουρεαλιστικό.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Αμαλία Μουτούση

Αμαλία Μουτούση. Φωτογραφίες τραβηγμένες για τον Ταχυδρόμο καμιά εικοσαριά χρόνια πριν.

 

Αν κάτι ζητά ο δημιουργικός φωτογράφος είναι αληθινά δημιουργικά μοντέλα. Η σχέση φωτογράφου-μοντέλου είναι μια κατ’εξοχήν σχέση αμοιβαιότητας. Και αν εσύ έχεις τη δημιουργική διάθεση, τότε βρίσκεις την καλλιτεχνική ευτυχία όταν ανάλογη διαθεσιμότητα σου προσφέρει και το μοντέλο σου. Αυτή ήταν η υποδειγματική περίπτωση της Αμαλίας Μουτούση.

 

Χαρισματική, επιβλητική αλλά και ντροπαλή ταυτόχρονα, ακτινοβόλησε σε όλη τη διάρκεια της φωτογράφισης μια βαθιά και πειστική εσωτερικότητα. Γεννημένη για το φακό αλλά δυστυχώς κακοποιημένη από τους κινηματογραφιστές που δεν αναγνώρισαν το είδος ομορφιάς που εκπέμπει ένα τέτοιου είδους θηλυκό-ένα  ήρεμο αγρίμι του εαυτού του.

 

Μοιάζει πως ένα τέτοιου είδους μοντέλο είναι απρόσφορο για φορμαλιστική προσωπογραφία, καθώς είναι τόσο ιδιοσυγκρασιακό και ανυπότακτο θα “κάψει” με την ανοικονόμητη και εωτερικά εκρηκτική φύση του κάθε απόπειρα. Αλλά ας μην γελιόμαστε:οι χαρισματικές προσωπικότητες είναι ικανές για τα πάντα και ξεπερνούν ακόμη και την συμβατικότητα σαν όριο, μπαίνοντας στα όμορφα καλούπια της αν αυτά είναι πρόσφορα για τη φωτογραφική στιγμή.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας