Monthly Archives: August 2015

Φόρος τιμής

Armenian-church-Koumoundourou-Sq-WB-DS

Το σχήμα του κωνόσχημου αρμενικού τρούλου φαντάζει γραφικό, σχεδόν εξωτικό σε μια Αθήνα με ουρανόσχημους τρούλους στις εκκλησιές της. Είναι μια έκπληξη στο προφίλ της πόλης όπως διαγράφεται στον ορίζοντα της. Για την Ανατολή όμως είναι οικείο σχήμα, γιατί, αν δεν το βρίσκεις στις ελάχιστες πια σωζόμενες αρμένικες εκκλησίες, θα το βρεις σίγουρα, πιο λεπτό ίσως και πιο κομψό αν και όχι πάντα, στις κορυφές των μιναρέδων.Τομπάζη-12.19-βναι-WB-DS

Αν και έχω ακούσει για αρμενική εκκλησιά στα βόρεια προάστια, δεν την έχω εντοπίσει. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω ότι κάτι υπάρχει και στο Πειραιά που ίσως το έχω φωτογραφίσει αλλά για να μην έχω κάποια φωτογραφία στο αρχείο μου, προφανώς δεν την έχω τυπώσει και μένει μόνο σε αρνητικό. Μένει λοιπόν μόνο αυτή κοντά στη πλατεία Κουμουνδούρου, στην ευρύτερη περιοχή του Κεραμεικού. Την ίδια έκπληξη και χαρά δοκιμάζουν όλοι όσοι την αντικρύσουν για πρώτη φορά. Αλλά-αλίμονο!-και την ίδια απογοήτευση. Γιατί; Γιατί οι δρόμοι εκεί είναι πάρα πολύ στενοί, τα γύρω κτήρια δεν σεβάστηκαν τις μικρές διατάσεις της εκκλησίας με αποτέλεσμα το χαριτωμένο αυτό κτίσμα να ασφυκτιά και να πνίγεται μέσα σε ένα απρόσφορο για την ανάδειξη της ομορφιάς του περιβάλλον. Είδα κι έπαθα για να μπορέσω σ’αυτά τα 28 χρόνια που φωτογραφίζω να καταφέρω να έχω αυτές τις δύο αξιοπρεπείς εικόνες. Με ενδιέφερε πρώτιστα να μην έχω αλλοίωση της προοπτικής και από την άλλη να αναδείξω αυτή την έκπληξη που συνιστά αυτό το ασυνήθιστο για τα δεδομένα της Αθήνας κτίσμα.

Καρέ από τη ταινία του Segei Paradjanov : Sayat Nova-στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Το χρώμα του ροδιού"

Καρέ από τη ταινία του Segei Paradjanov : Sayat Nova-στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Το χρώμα του ροδιού”

Εκτίμησα τον αρμενικό πολιτισμό όταν άφωνος, εμβρόντητος και μαγεμένος είδα τη μυθική ταινία του Σεργκέι Παρατζάνοβ “Το Χρώμα του Ροδιού”. Εκεί αυτός ο αληθινά φευγάτος σκηνοθέτης και τι δεν έκανε με τις αρμένικες εκκλησίες. Αποτόλμησε τόσα και τόσο καινοφανή πράγματα, που έφτανε ακόμη και να κομματιάζει τον τρούλο μιας εκκλησιάς ή να τον ξεκολλά και να τον απογειώνει προς τον ουρανό. Θυμάμαι ότι υπό την επήρεια της μαγείας της τέχνης του αναζήτησα βιβλία για την Αρμενία και έφτασα ακόμη να αγοράζω ειδικές εκδόσεις για αρμενικά εικονογραφημένα χειρόγραφα,για να αναβιώσω κι εγώ από πρώτο χέρι πια σκηνές του έργου. Βέβαια οι εκκλησίες του Παρατζάνοφ ζούνε στο ιδανικό περιβάλλον των ορεινών όγκων της Αρμενίας και οι πέτρες τους είναι μέρος του τοπίου γύρω, ενώ στην Αθήνα μπορεί και να είναι ένα ξένο-πλην γραφικό-σώμα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Ηρακλής Παπαϊωάννου: Η Φωτογραφία του Ελληνικού Τοπίου

PAPAIOANNOU_FWTOGRAFIA_ELLHNIKOU_TOPIOU

Μόλις το τέλειωσα! Και είναι μόνο ο ενθουσιασμός που με παρακινεί να γράψω γι’αυτό που θεωρώ το πληρέστερο κείμενο, το εμβριθέστερο και το αισθαντικότερο όχι μόνο για το θέμα ελληνικό τοπίο και τους φωτογράφους του αλλά και το ωραιότερο βιβλίο που έχει γραφτεί για την ελληνική φωτογραφία γενικά.

Ανδρέα Εμπειρίκου: Ελευσίνα. Υποψιάζομαι ότι η φωτογραφία αυτή του εξωφύλλου του βιβλίου του Ηρακλή Παπαϊωάννου είναι επιλογή-και είναι σε κάθε περίπτωση άριστη!-του εμπειρικόφιλου Πετσόπουλου.

Ανδρέα Εμπειρίκου: Ελευσίνα. Υποψιάζομαι ότι η φωτογραφία αυτή του εξωφύλλου του βιβλίου του Ηρακλή Παπαϊωάννου είναι επιλογή-και είναι σε κάθε περίπτωση άριστη!-του εμπειρικόφιλου Πετσόπουλου.

Από τη στιγμή που το είδα στο πάγκο του βιβλιοπωλείου διαισθάνθηκα βάσιμα ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τιτάνιο έργο. Το συγγραφέα τον ήξερα από επιφυλλίδες στο περιοδικό “ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ” του Τάκη Τζίμα, χωρίς όμως από αυτά τα μικρά κείμενα να έχω καταφέρει να σχηματίσω έγκυρη γνώμη για τη πένα του και τη κατάρτισή του-άλλωστε, για να είμαι ειλικρινής, σπάνια τα διάβαζα, για τον απλό λόγο ότι έχω μια τάση να προτιμώ μεγάλα κείμενα, πολυσέλιδα. Όμως το ότι επέλεξε ένα τέτοιο πλατύ και δύσκολο θέμα και το άπλωσε σε τόσες εκατοντάδες σελίδες, διαισθανόμουν ότι έκρυβε όχι μόνο μιά τόλμη ούτε μόνο έναν άθλο αλλά και μια ευαισθησία που τον ενέπνευσε προς τη κατεύθυνση να το επιλέξει για διαπραγμάτευση.

Γιάννης Δήμου: Κάσος

Γιάννης Δήμου: Κάσος

Το ότι δέχθηκε να κάνει την έκδοση ο “ψείρας” Σταύρος Πετσόπουλος των εκδόσεων “ΑΓΡΑ”-ο αισθαντικότερος εκδότης στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια, ήταν μια εγγύηση ποιότητας. Ακόμη και αν τα οικονομικά μου είναι τραγικά, δεν δίστασα να το αγοράσω το βιβλίο, γιατί ήξερα ότι η μέθεξη της ανάγνωσης ήταν εξασφαλισμένη.

Γιώργης Γερόλυμπος

Γιώργης Γερόλυμπος

Ούτε μια στιγμή δεν διαψεύστηκα. Ουσιαστικά το βιβλίο είναι μια ιστορία του νεοελληνικού πολιτισμού υπό το πρίσμα και με την αφορμή της Φωτογραφίας. Αλλά όχι μόνο αυτό. Παρελαύνουν και άλλες ερμηνευτικές παράμετροι-ιδεολογικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτισμικές, γεωπολιτικές, αισθητικές, κοινωνιολογικές, οικολογικές-που εμπλουτίζουν αφάνταστα το έργο και το κάνουν πολυσύνθετο, ποικίλο χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να αφίσταται του κεντρικού σκοπού και θέματος του.

Πάνος Κοκκινιάς: Circle

Πάνος Κοκκινιάς: Circle

Η γλώσσα του είναι λαγαρή και εύστοχη και στις αναλύσεις του και στις περιγραφές του και η επιχειρηματολογία του στέρεα θεμελιωμένη. Δεν διστάζει όταν χρειάζεται να αποδομεί μυθοποιημένες περσόνες όπως πολύ σωστά κάνει με τη-φωτογραφική φούσκα όπως προσωπικά εγώ ο ίδιος τη θεωρώ-Nelly´s, διακριτικά όμως και με αβρότητα και από την άλλη να αναδείξει κάπως ξεχασμένες ή παρεξηγημένες περιπτώσεις όπως του “ανεπίσημου”(για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του) αντισυμβατικού και κόντρα στο τρέχον τότε γλυκανάλατο τοπιογραφικό στυλ, τραχύ και δωρικό τοπιογραφικό στυλ του Γιάννη Δήμου.

Νίκος Μάρκου

Νίκος Μάρκου

Η εικονογράφιση του βιβλίου είναι πλουσιότατη και δίνει ένα πανόραμα του ελληνικού τοπίου όπως το είδαν πρώτα οι πολλοί ξένοι φωτογράφοι του 19ου και μετά οι έλληνες φωτογράφοι σε όλη τη διάρκεια του 20ου και τις αρχές του 21ου.

Πάρις Πετρίδης

Πάρις Πετρίδης

Προς στιγμή έμεινα με την απορία γιατί στα τελευταία κεφάλαια, όπου σωστά δίνεται η προτεραιότητα στο έργο των ελλήνων φωτογράφων, δεν υπάρχει ένα έστω κεφάλαιο για τους νεώτερους ξένους δημιουργικούς φωτογράφους, ξεκινώντας από τον H.Cartier Bresson, μέσω Koudelka μέχρι Plossu, για ν’αναφερθώ μόνο στους πιο γνωστούς. Η μόνη ευλογοφανής εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι μπορεί να ανέκυψε θέμα ακριβών πνευματικών δικαιωμάτων που να καθιστούσαν το κόστος της έκδοσης απαγορευτικό. Εν πάση περιπτώσει,παράλειψη ή όχι, δεν αλλάζει το μέγεθος του μνημειώδους αυτού επιτεύγματος και το θαυμασμό που γεννά στον αναγνώστη η πληρότητα και η μεστότητα του εγχειρήματος. Υποκλινόμαστε στο συγγραφέα και τον ριψοκίνδυνο εκδότη.

Herbert List: Attica. Glifadha near Sounion.

Herbert List: Attica. Glifadha near Sounion. “Beach cafe”. 1939.

Σ.Σ. Για την εικονογράφιση του άρθρου έκρινα συνειδητά αυθαίρετα και παραβιάζοντας τον εγκυκλοπαιδικό και ακριβοδίκαιο χαρακτήρα της εικονογράφισης του βιβλίου, να προκρίνω περισσότερο συγκαιρινούς μας φωτογράφους-σε όσους τέλος πάντων βρήκα ανεκτής ανάλυσης εικόνες. Είναι φωτογράφοι που αναφέρονται στο βιβλίο του Ηρακλή Παπαϊωάννου και είναι όλοι τους πρώτης κλάσης δημιουργοί.

Υ.Γ. Παρέλειψα να αναφέρω κάτι που το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό και που κι αυτό δείχνει τη σοβαρότητα της έκδοσης: τη πλουσιότατη βιβλιογραφία. 24 σελίδες ελληνικής και ξένης βιβλιογραφίας!

1 Comment

Filed under Τοπίο

Ο σαντορινιός

IMG_0055-(4)-DS

Είχε τη πλάκα του όταν φωτογράφιζα αυτόν τον νεαρό άνδρα. Το πρακτορείο που μού τον έστειλε μού τον σύστησε σαν Jason από την Ελβετία. Πολύ τυπικός-από τα ελάχιστα άνδρες μοντέλα που ήρθαν στην ώρα του καθορισμένου ραντεβού-ευγενικός και συνεργάσιμος. Στην αρχή μιλούσαμε στα αγγλικά αλλά, συνειδητοποιώντας τη καταγωγή του απ’την Ελβετία, τον ρώτησα μήπως τυχόν μιλάει και ιταλικά, πράγμα που μού το επιβεβαίωσε. Επειδή δεν είχα πολλές ευκαιρίες να τα μιλάω, συνεχίσαμε τη συνεργασία στα ιταλικά. Κάποια στιγμή που είχε σπάσει ο πάγος και με αφορμή δεν θυμάμαι ποια κουβέντα ακριβώς-γενικά όταν φωτογραφίζω στο στούντιο, από άποψη, μιλάω πολύ-τον ακούω να μού απαντάει, σε ένα τόνο οικειότητας πια, κάπως έτσι: kai tí na káno tóra ré maláka?(βάζω λατινική γραφή γιατί υποτίθεται ότι όλα αυτά τα ακραιφνώς ελληνόηχα τα εκστόμισε ένας αλλοδαπός που, νόμιζα, είχε περιστασιακή σχέση με την Ελλάδα, όση δηλαδή την τυπική ενός μοντέλου που βρίσκεται για ένα μήνα στη χώρα μας, αφού τις περισσότερες φορές έτσι συμβαίνει με τα ξένα μοντέλα). Έκπληξη, απορία και στο τέλος πηγαίο λαγαρό γέλιο! Αποδείχτηκε τελικά ότι όχι μόνο είχε μητέρα ελληνίδα αλλά και ότι είχε στενές σχέσεις με την Ελλάδα αφού όλα τα καλοκαίρια του τα περνάει στη πατρίδα μας ήδη από μωρό, στο εξοχικό τους στη Σαντορίνη!

Υ.Γ. Σκεφθείτε πόσο επί πλέον προνομιακό είναι να γεννιέσαι στην Ελβετία: εξοικειώνεσαι με το καλημέρα της ζωής σου και με μόνη την πραγματικότητα της καθημερινότητας αυτής της μακάριας χώρας με τρεις διαφορετικές ξένες γλώσσες-ο δικός μας τις μιλούσε και τις τρεις, συν τα αγγλικά, τα ελληνικά και αν θυμάμαι καλά κάποια σλάβικα, δεν θυμάμαι πώς τού προέκυψε αυτή η τελευταία γνώση.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Ο άξονας της προσοχής

IMG_0030-DS

Οι αρετές της φόρμας στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης είναι τόσο προφανείς, ώστε να μη χρειάζεται να γίνω διεξοδικότερος αναλύοντας την. Θα μείνω μόνο σε ένα πραγματολογικό της εικόνας, που για μένα είναι το απόλυτο τοπόσημο της πόλης της Bologna-μιλάω συνειδητά εξεζητημένα υποκειμενικά. Εξάλλου με την ίδια τη φόρμα της φωτογραφίας θέλω να δείξω και να υπογραμμίσω αυτή την άποψη. Λοιπόν στο βάθος πάνω απ΄τις στέγη του μετωπικά παρουσιασμένου οικοδομήματος, ξεπροβάλει ο κομψός τρούλος μιας μπαρόκ εκκλησιάς( Santa Maria della Vita) που στεγάζει ένα από τα πιο παράξενα, ένα από τα πιο ατύπικα και ένα από τα πιο συνταρακτικά έργα ολόκληρης της ιταλικής τέχνης: το “Θρήνο πάνω στο νεκρό Χριστό” του σπουδαίου αν και όχι ιδιαίτερα γνωστού γλύπτη Niccoló dell´Arca. Ένα σπαρακτικό πολυπρόσωπο σύμπλεγμα που δεν έχει το όμοιο του στην ιταλική γλυπτική. Ένα μείγμα γοτθικού εξπρεσιονισμού, αναγεννησιακού νατουραλισμού αλλά και μπαρόκ θεατρικότητας (παρόλα αυτά είμαστε στη πρώιμη αναγέννηση, πριν καν την ακμή της!). Είχα το προνόμιο να το έχω δει και υπό πολύ καλύτερες συνθήκες, όσο αυτό στεγάζονταν στην Εθνική Πινακοθήκη της πόλης και μ’αυτή την έννοια είχα κακομάθει σ’αυτό το προνόμιο. Πάντως και όσοι το βλέπουν μέσα στο περιβάλλον της εκκλησίας, συνεχίζουν κι αυτοί να το παρατηρούν με θαυμασμό και δέος. Μην παραλείψετε να το επισκεφθείτε αν ποτέ βρεθείτε σ’αυτή τη πόλη.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Ο πατέρας του παιδιού

Father-and-son-Ermou-str.-DS-bw - Αντίγραφο

Πατέρα σε κάνει το παιδί σου. Με την έννοια ότι στον άνδρα δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη απτή λαχτάρα να είναι γονιός που να τη γεννά και να τη προϋποθέτει μια οργανική κατασκευή που απαιτεί πλήρωση της, όπως συμβαίνει με τη γυναίκα. Βέβαια στα πλαίσια της κοινωνίας υπάρχει μια συνείδηση στη πρόθεση να θέλεις να είσαι γονιός αλλά αυτή στον άντρα είναι διακηρυκτική και αφηρημένη. Τον ψυχισμό του άντρα δεν τον καθοδηγεί καμιά ανάγκη γονεϊκότητας. Αν τού προκύψει παιδί σίγουρα ο ψυχισμός του προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα αλλά αν δεν τού προκύψει αυτό δεν θα τον επηρεάσει παρά μόνο στα κοινωνικά πλαίσια και στο πώς αντιμετωπίζεται κάποιος που δεν είναι γονιός σε σχέση με κάποιον που είναι. Ο πυρήνας όμως του εαυτού του παραμένει αλώβητα ίδιος. Το να είσαι πατέρας είναι κυρίως κοινωνική ιδιότητα, ενώ το να είσαι μάνα φυσική. Η εμπλοκή της δεύτερης είναι οργανική και σκληροπυρηνικά σωματική και αυτό έχει σαν συνέπεια να συμπαρασύρει ολόκληρο το σύμπαν κάθε γυναίκας. Στον άνδρα η γονεϊκή ιδιότητα, η ιδιότητα του πατέρα είναι επίταση κοινωνικότητας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Πάνω, κάτω και πλαγίως(καρέκλες)

Urban-Still-Life-Seats-WB-DS-SH

Εκατοντάδες! Κυριολεκτικά εκατοντάδες φωτογραφίες διαθέτω με το θέμα “Καρέκλες”! Άνετα θα μπορούσα να εκδόσω ένα βιβλίο με αυτό το θέμα. Θέμα ταπεινό αλλά απρόβλεπτα ποικίλο και ενδιαφέρον, όσο και το ίδιο το αρχετυπικό αυτό έπιπλο.Urban-Still-Life-Mirrors-Psiri-DS-SF

Κάποιες δεκάδες είναι ήδη δημοσιευμένες εδώ μέσα, συνήθως στα πλαίσια μιας άλλης θεματικής και όχι στενά του θέματος “καρέκλες”. Από αρχιτεκτονικό θέμα μέχρι περιστέρια, όπου όμως η καρέκλα στη φωτογραφία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.Seats-Urban-Still-Life-Mitropoleos.str.-DS

Η υπόθεση καρέκλα είναι τόσο του γούστου μου ώστε στη βιβλιοθήκη μου έχω ούτε λίγο ούτε πολύ καμιά εικοσαριά βιβλία με αυτό το θέμα-όχι φωτογραφικά, άλλωστε δεν έχω υπόψη μου κάποιο φωτογράφο να έχει ασχοληθεί με το θέμα, αλλά που έχουν να κάνουν με την ιστορία και την αισθητική αυτού του επίπλου.046-DS-NV

Δεν έχω πρόβλημα με τη φόρμα, το τύπο και την ειδική λειτουργία της όποιας καρέκλας. Μ’αρέσει η συνολική σύλληψη της ιδέας της, που κατά κάποιο τρόπο συνοψίζει όχι μόνο το δημιουργικό άνθρωπο αλλά και το σκληρό πυρήνα του πολιτισμού σαν περιβάλλοντος άνεσης.IMG_0068

Στη συλλογή των εικόνων μου φιγουράρουν καρέκλες από απλές χορταρένιες-το ρουστίκ στυλ ας πούμε-μέχρι αυτοκρατορικές λουδοβίκειες και όλες ιδωμένες με το ίδιο αγαπητικό βλέμμα που πάνω απόλα έχει χιούμορ γι’αυτό το κάπως ανθρωπόμορφο έπιπλο.Μητροπόλεως-4.14

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία βέβαια οι φωτογραφίες είναι στατικές και φυσικά όπως πάντα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η φόρμα τους ιδιαίτερα προσεγμένη, με όχι σπάνιες φορές μια τάση προς το μινιμαλισμό και την συνθετική, αυστηρή οικονομία.1-presidentc2b4s-armchair-wb-ds-f

Τίποτα όμως δεν αποκλείει να ενταχθεί και μια εικόνα καθαρόαιμου ρεπορτάζ όπως η παραπάνω αστεία φωτογραφία με ανθρώπους της Προεδρίας της Δημοκρατίας να εγκαθιστούν την προεδρική πολυθρόνα στο χώρο της παρέλασης της 25ης Μαρτίου!068

Όπως πολύ εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς οι φωτογραφίες της ανάρτησης αυτής έχουν ένα πολύ περιορισμένο και εντελώς δειγματοληπτικό χαρακτήρα και δεν καλύπτουν όλη τη γκάμα του θέματος που μπορεί να ποικίλει από κοντινά σε γενικά και μακρινά πλάνα, από οριζόντια-συνειδητοποιώ ότι δεν έχω βάλει ούτε μία τέτοια, θα διορθώσω στο τέλος-σε κάθετα καρέ, από έγχρωμα σε ασπρόμαυρα και από στυλάτες φιλόδοξες δημιουργίες σε ταπεινές λαϊκές λειτουργικές.Adrianou-10.7b--WB-DS

Να και μια οριζόντια εικόνα! Θάχα συνειδησιακό πρόβλημα να μην υπάρχει έστω μια στην ανάρτηση. Αυτό ως ένα βαθμό δείχνει και τον παρορμητικό τρόπο με τον οποίο κάνω τις αναρτήσεις μου. Το σημερινό θέμα σχηματίστηκε από τη σύμπτωση δύο φωτογραφίες-οι δύο πρώτες που με ενέπνευσαν στον αρχικό τίτλο κιόλας-να είναι η μία δίπλα στην άλλη. Πολύ σπάνια-μία στις εκατό-οργανώνω και προσχεδιάζω τις αναρτήσεις που κάνω. Σχεδόν όλες τις γεννάει ο ενθουσιασμός της στιγμής που ψάχνω στο αρχείο για την επόμενη νέα ανάρτηση.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Η στροφή

Photographing-Boy-Plaka-family-WB-DS-f

Ενδείξεις, στην ηλικία του πιτσιρικά της φωτογραφίας της σημερινής ανάρτησης. ότι μπορεί να γίνω φωτογράφος δεν είχα αλλά και ούτε υπήρξε ποτέ καμιά, μέχρι που πραγματικά ασχολήθηκα με τη φωτογραφία και αυτό σαν πάρεργο των σπουδών του σινεμά(το μόνο που φωτογράφιζα με φανατισμό σαν παιδί ήταν ο σκύλος μου, πράγμα που έφερνε το πατέρα μου σε απόγνωση και που αναγκάστηκε πολλές φορές να κρύψει τη μηχανή, γιατί έβγαιναν παλαβά μεγάλοι λογαριασμοί με τα φιλμ και τις φωτογραφίες που έπρεπε να τυπωθούν και που κι εκείνος, παλαβά φιλόζωος, δεν μπορούσε ν’αντισταθεί να τις δει τυπωμένες!).

Αντίθετα για το σινεμά μπορεί να πει κανείς ότι εδώ υπήρχαν πολλές και τόσο δυνατές ενδείξεις ώστε βάσιμα κάποιος να τις αποκαλέσει ακόμη και αποδείξεις, γι’αυτό άλλωστε μετά τις συμβατικές πανεπιστημιακές σπουδές, που τις έκανα σαν ένα είδος στοιχήματος με την οικογένεια μου και τη κοινωνία, σπούδασα σινεμά. Τι έγινε και στη στροφή της ζωής μου, επιβιβάστηκα τελικά στο μικρό, ταπεινό, φτωχό τραινάκι της Φωτογραφίας αντί για το ένδοξο-έτσι όπως πάντοτε φαντάζει οτιδήποτε που έχει σχέση με το σινεμά-είναι δύσκολο να το αφηγηθώ. Αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι ενώ πάντα αγαπούσα και θα συνεχίσω να αγαπώ το σινεμά, η απόφαση να μην ασχοληθώ τελικά μ’αυτό ήταν απόλυτα συνειδητή και καμιά κακιά μοίρα δεν μού αρνήθηκε την ικανοποίηση της λαχτάρας.

Είμαι μοναχικός άνθρωπος και το σινεμά δεν θέλει τέτοιους ανθρώπους(όλοι οι πετυχημένοι σκηνοθέτες είναι τέρατα κοινωνικότητας!). Το σινεμά είναι σκληροπυρηνική κοινωνικότητα. Για να ασκηθεί χρειάζεται σε όλες του τις φάσεις-ακόμη και στη συγγραφή του σεναρίου-συνεργασίες, άρα επαφές κοινωνικές και μάλιστα στενές, καθημερινές. Και φυσικά, το δημιουργικό μέρος της πραγμάτωσης του οράματος, το γύρισμα δηλαδή, εξάρτηση από ένα σωρό κόσμο που όχι μόνο πρέπει να συνεργαστείς μαζί του αλλά και να ασχοληθείς με το να τον κουμαντάρεις μέσα από μια διαδικασία επιβολής. Όχι, αυτό το σπορ δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι το δικό μου! Έτσι το πάρεργο, σε σχέση με το σινεμά, Φωτογραφία, έγινε τελικά η τελική και μόνη συνειδητή επιλογή, αφού μού εξασφάλιζε τη πολύτιμη μοναξιά που πάντα τόσο απαραίτητη θεωρούσα γι’αυτό που λέμε δημιουργία. Κανείς ποτέ δεν παρεμβλήθηκε σ’αυτό που δημιουργούσα. Πάντα το τελικό προϊόν ήταν μια αδιαμεσολάβητη διαδικασία ανάμεσα σε μένα κι αυτό. Από κει και πέρα όποιος ήθελε το έπαιρνε. Πριν όμως το πάρει δεν είχε μεσολαβήσει σε τίποτα στη δημιουργία του, παρεκτός, λίγες σχετικά φορές, στην ανάθεση μιας γενικής εντολής να κάνω τη φωτογράφιση. Ούτε παραγωγός, ούτε διευθυντής παραγωγής, ούτε διευθυντής φωτογραφίας ούτε οπερατέρ, ούτε ηλεκτρολόγος, ούτε μακινίστας ούτε σεναριογράφος ούτε ηθοποιός…ούτε…ούτε…ούτε. Τόση ανακούφιση αν όλα αυτά τα έχεις σιχαθεί και σε έχουν κουράσει!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου