Monthly Archives: December 2014

Κακομούτσουνη Πρωτοχρονιά

1-Syntagma-Sq-Santa-Skateboard-DS-nv

Νομίζω ότι αυτή η Πρωτοχρονιά θα με βρει σε μεγάλα σεκλέτια. Ένα μήνα τραβολογιέμαι με το μάτι μου και ακόμη δεν κατάφερα να απαλλαγώ απ’το πρόβλημα. Είναι κοντά πέντε η ώρα το πρωί και το βλέπω πρησμένο σαν να έχω φάει μπουνίδι από οργισμένο χρυσαυγίτη. Σιχτίρ. Άντε τώρα παραμονή Πρωτοχρονιάς να τρέχεις σε Νοσοκομεία πάλι. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κοιμηθώ ας ανεβάσω λοιπόν το σημερινό γιορταστικό ποστ, που δυστυχώς μυρίζει έξτρα συμβατίλα. Άλλα είχα σκεφτεί αλλά δεν έχω κέφι  ούτε και αντέχω να μείνω αρκετή ώρα στην οθόνη μπροστά. Ως εκ τούτου κλείνω εντελώς διεκπεραιωτικά τη σημερινή ανάρτηση , με τις αυτονόητες ευχές-που σας διαβεβαιώ δεν έχουν ίχνος διεκπεραίωσης-θα το καταλάβετε από την αύρα που θα σας τυλίξει καθώς θα διαβάζετε αυτή το μικρό κακογραμμένο κείμενο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Χωροπαίγνια

Boy-ball-hide-Mitropoleos-Sq-WB-DS

Μια ενδιαφέρουσα πλευρά της παιδικότητας είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί το χώρο. Έχει μια πολύ πιο ευέλικτη αντίληψη του χώρου γιατί κυρίως σ’αυτόν εντάσσει την κατ’εξοχήν φαντασιακή του δραστηριότητα που εμείς ξέρουμε και αποκαλούμε παιχνίδι. Προφανώς το παιχνίδι είναι διερεύνηση του χώρου που χρησιμεύει σε εμπλουτισμό της αντιληπτικής ικανότητας του παιδιού. Στους ενήλικες αυτό έχει πια εκλογικευτεί και η ανάλυση το έχει εξαντλήσει το θέμα. Όμως κερδίζεις πολλά παρακολουθώντας τα παιδιά να τον χρησιμοποιούν για τις εκφραστικές τους ανάγκες στα πλαίσια του παιχνιδιού. Πάνω στο θέμα ενδεικτική είναι η περίπτωση του Lewis Carroll όπου ουσιαστικά κατέγραψε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες  των σχέσεων του με τα παιδιά, αυτή την αντίληψη του χώρου όπως αυτά  την προσλαμβάνουν και με πόσες και ποιες μυστηριακές διαστάσεις τη φορτώνουν, διαστέλλοντας τον χαριτωμένο μικρόκοσμο τους σε σχεδόν συμπαντικές αν και ασφυκτικές και πνιγηρές ταυτόχρονα διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι “κρυφτό” μόνο τα παιδιά μπορούν να παίξουν, δηλαδή μόνο τα παιδιά μπορούν να δώσουν σε πεζούς καθημερινούς χώρους μυστικές ιδιότητες κρυψώνας, όπως εξάλλου οτιδήποτε με το οποίο ασχολούνται το μετατρέπουν σε όχημα της αχαλίνωτης, δημιουργικής φαντασίας τους.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Βουλή: επικίνδυνα αεροπλανικά;

1-Neon-Airplane-Parliament-DS

Εντάξει, πρέπει να το παραδεχτούμε: η σημερινή μέρα έχει πολύ ζόρι. Όχι μόνο γι’αυτούς εκεί πάνω αλλά και για μας. Πάντοτε παρακολουθούσα τα πολιτικά αλλά δεν θυμάμαι να έχω τέτοια αγωνία για τις εξελίξεις σαν αυτή της σημερινής-κρίσιμης όπως φαίνεται-μέρας. Είμαι τόσο βαθιά πολιτικοποιημένο άτομο ώστε έχω φτάσει στο βαθμό να αμφισβητώ ακόμη και την πολιτικοποίηση-σας διαβεβαιώ συνέπεια αυτής της ιδιότητας μπορεί να είναι μια τέτοια σκέψη. Ουσιαστικά φτάνεις να αμφισβητείς το πολιτικό σύστημα από την πολλή πολιτικοποίηση-είναι μια βαθιά πολιτική σκέψη και η αμφισβήτηση. Ας μην γελιόμαστε όμως: κρίνονται πολλά από τη σημερινή μέρα. Ουσιαστικά μια στρατηγική 40 ολόκληρων χρόνων προς την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση θα αμφισβητηθεί έμπρακτα με τυχόν νίκη των φιλοαμερικανικών δυνάμεων που εκπροσωπούν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και πρακτικά, σαν εκ των πραγμάτων συνοδοιπόροι τους στον πολιτικό τακτικισμό των πρώτων, οι χρυσαυγίτες.1-President´s armchair-WB-DS-F

Το ειρωνικό της ιστορίας είναι αυτό το απίστευτο remake του κοκτέιλ των ίδιων σχεδόν συγκυριών με το 2009: η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας σαν αφορμή και σαν μοχλός αλλαγής κυβέρνησης μέσω πρόωρων εκλογών. Η στρατηγική της εφόδου του Γιωργάκη σε νέα, βελτιωμένη ανάγνωση. Τι να πω; Είμαστε ένας λαός που όχι μόνο δεν ξέρει την ιστορία του απώτερου παρελθόντος αλλά ούτε καν την πρόσφατη, την τραυματικά παρούσα ακόμη,  βιωματική-τις πληγές της ακόμη ξύνουμε. Βλέπουμε το ίδιο έργο να παίζεται μπρος στα εμβρόντητα μάτια μας-έχει  “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!” κι αυτό το έργο, η εμπνεύστρια Λούκα Κατσέλη είναι σύμβουλος και ομοτράπεζη του Τσίπρα-και όμως αδρανούμε και παραδινόμαστε σε μια ειμαρμένη που αλίμονο θα μας ξαναφέρει αγανακτισμένους στη γνωστή πονεμένη “Πλατεία”.  Όλη η απάτη βρίσκεται στο να νομίζουμε ότι κόντρα στο Μνημόνιο υπάρχει κάποιο αντι-Μνημόνιο(για όσους καταλαβαίνουν τι θέλω να πω: το αντι-Μνημόνιο δεν είναι ιδεολογία, δεν είναι πολιτική επιλογή, είναι ή απάτη-αν το υπόσχονται πολιτικοί ή χίμαιρα αν το πιστεύουν οι πολίτες). Λες και με μια ψήφο μας οι δανειστές θα εξαφανιστούν ή θα γίνουν ευλαβείς προσκυνητές στη Παναγιά της Τήνου, με τα τάματα της έμπρακτης μεταμέλειας τους σαν τρόπαια της ηθικής μας νίκης. Ωραία είναι αυτά αλλά δυστυχώς δεν γίνονται παρά μόνο στα παραμύθια και είναι αισχρή εκμετάλλευση ενός πονεμένου και ταπεινωμένου λαού να του καλλιεργείς τέτοιου είδους αυταπάτες. Εν πάση περιπτώσει όλα αυτά που γράφω είναι λόγια. Αν είναι να επικρατήσει ξανά ο αυτοκαταστροφικός οίστρος ας το υποστούμε. Κατεστραμμένος ολοσχερώς εγώ ο ίδιος, ήδη από το πρώτο Μνημόνιο, δεν έχω τίποτα να χάσω από οποιαδήποτε εξέλιξη-αυτή ή την άλλη. Την όποια ελπίδα μου την έχω θάψει ήδη στο τάφο μου σαν ακρωτηριασμένο μέλος, που θα με συμπληρώσει, σαν μάταιη συντροφιά, όταν κι εγώ βρεθώ κάποτε εκεί. Το βλέπω από τη σκοπιά του θυμόσοφου 56άρη πια που τάχει φάει και τα ψωμιά του και τα παντεσπάνια του-πέρασα και όμορφα χρόνια στη ζωή μου, δεν έχω παράπονο- και το βλέπω πια πιο αποστασιοποιημένα και πιο πατριωτικά.

Σ.Σ. Για το προκείμενο της δεύτερης φωτογραφίας-η πρώτη, η έγχρωμη, είναι εντελώς λάιτ παρέμβαση στα της επικαιρότητας-αυτό που έχω να πω είναι ότι ειδικά γι’αυτήν θα προτιμούσα να είχα ένα φλμάκι στη θέση της. Εξάλλου σαν φωτογραφία καθεαυτή δεν έχει άλλη αξία πέρα από αυτό που περιγράφει: τη μεταφορά της προεδρικής πολυθρόνας πάνω στην εξέδρα της παρέλασης για την 25η Μαρτίου. Θα ήθελα λοιπόν, αν τελικά υπάρξει εκλογή Προέδρου, να φαίνονται οι βαστάζοι να φέρνουν τη πολυθρόνα και αν δεν εκλεγεί, το φιλμάκι να πηγαίνει προς τα πίσω και να φαίνεται ότι οι βαστάζοι την αποσύρουν-σωστά σκεφθήκατε: θυμίζει Αϊζενστάιν αλλά στα πιο πεζά του.

 

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Κρύο, καιρός για δύο!

Adrianou-str.-Couple-Kissing-WB-DS-SH

Σαν να το παραμέλησα τώρα τελευταία το αγαπημένο μου θέμα των ζευγαριών. Tο χτεσινό-έγχρωμο κιόλας-μπαίνει σε άλλο κλίμα, αυτό των γιορτών.  Βέβαια η σημερινή φωτογραφία, τραβηγμένη στην οδό Αδριανού, σε τέτοια εποχή ανήκει κι αυτή, απλά δεν προκύπτει μέσα στην εικόνα η χριστουγεννιάτικη σκηνογραφία-τα καφενεδάκια της Πλάκας δεν σηκώνουν τέτοιες “ομορφιές” -και πολύ καλά κάνουν.

Η Αθήνα μπορεί να μην είναι η πιο όμορφη πόλη-δεν έχει νόημα να αυταπατόμαστε ως προς αυτό-όμως είναι μια ζεστή πόλη, ακόμη και στη καρδιά του χειμώνα. Οι άνθρωποι της είναι φιλικοί και πρόσχαροι και φυσικά διαχυτικά ερωτικοί όταν χρειαστεί. Μουρτζουφλιά γενικά δύσκολο να δεις στην Αθήνα και καμιά φορά απορώ πώς μερικοί φωτογράφοι, ειδικά του ασπρόμαυρου, τη βγάζουν μέσα από τη δουλειά τους. Φοβούνται ότι το χαρούμενο περιεχόμενο της εικόνας τους θα ακυρώσει τη σοβαρή τους πρόθεση; Τι να πω; Χαλαρώστε παιδιά. Η τέχνη δεν είναι σκουντουφλιά και πικρίλα. Το χαρούμενο ΕΙΝΑΙ σοβαρό, το χαζοχαρούμενο δεν είναι.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Selfies!

1-Sefie-Syntagma-Sq.-DS-nv

Να σκεφτείτε ότι παλιά η αυτοπροσωπογραφία ήταν η επιτομή του στοχαστικού, του πνευματικού, του εκλεπτυσμένου στην τέχνη της εικονοποιΐας. Ζωγράφος-αλλά και φωτογράφος αργότερα-που έφτιαχνε την αυτοπροσωπογραφία του, έδειχνε έμπρακτα τη φιλοδοξία του σαν δημιουργική προσωπικότητα με κύρος και επιβολή. Ήταν ένα είδος αυτοπροβολής. Είναι χαρακτηριστικό ότι συνήθως ένα τέτοιο έργο αναπαράγονταν σε χαρακτικά και κυκλοφορώντας σε πολύ ευρύτερους κύκλους και τόπους, ουσιαστικά διαφήμιζε έμπρακτα τον δημιουργό του πρωτότυπου. Εννοείται ότι ακριβώς γι’αυτό το λόγο ο δημιουργός παρουσίαζε τον εαυτό του με τον πιο εμπνευσμένο δυνατό τρόπο και με όλα τα παρακολουθήματα όχι μόνο της τέχνης του-καβαλέτο, παλέτα, πινέλα κλπ-αλλά και της παιδείας του-βιβλία, καταξιωμένα έργα τέχνης παλιότερων εποχών. Όχι σπάνια, ειδικά για όσους είχαν διακριθεί, όλα τα διάσημα των τυχόν τίτλων τους. Σίγουρα υπήρχε ο αναμενόμενος σε κάθε διαφημιστική προβολή στόμφος  και η  συνακόλουθη υπερβολή. Μη κοιτάτε αν σήμερα μας φαίνονται αστεία μερικά από αυτά: στον υποψήφιο πελάτη έπιαναν και τα εκτιμούσε σαν ένα είδος αξιόπιστου βιογραφικού αλλά και τρανταχτής απόδειξης της καλλιτεχνικής δεξιότητας του δημιουργού.

Yacinthe Rigaud: Αυτοπροσωπογραφία. Selfie αν θέλετε! Φανφαρονισμός αλλά και δεξιοτεχνία. Δεξιά το χαρακτικό, σαν πολλαπλό, ουσιαστικά λειτούργησε σαν διαφήμιση του  τεχνικά ασυναγώνιστου αυτού πορτραιτίστα-είναι αυτός που δημιούργησε το πιο εμβληματικό μοναρχικό πορτραίτο όλων των εποχών, αυτό του βασιλιά Ήλιου, του Λουδοβίκου 14ου!

Yacinthe Rigaud: Αυτοπροσωπογραφία. Selfie αν θέλετε! Φανφαρονισμός αλλά και δεξιοτεχνία. Δεξιά το χαρακτικό, σαν πολλαπλό, ουσιαστικά λειτούργησε σαν διαφήμιση του τεχνικά ασυναγώνιστου αυτού πορτραιτίστα-είναι αυτός που δημιούργησε το πιο εμβληματικό μοναρχικό πορτραίτο όλων των εποχών, αυτό του βασιλιά Ήλιου, του Λουδοβίκου 14ου!

Με την έλευση της φωτογραφίας, ο ζωγράφος αποσύρθηκε στο περιθώριο της αναπαραγωγικής τέχνης-από δω και πέρα η τέχνη ελευθερωμένη από τα δεσμά της πιστότητας, μπήκε σε ένα στάδιο πειραματισμών που δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε. Όσο η φωτογραφία και ο εξοπλισμός της ήταν μια υπόθεση ακριβή και με τεχνική όχι πάντα προσβάσιμη σε όλους, οι φωτογράφοι εξυπηρετούσαν τις ίδιες πάνω κάτω ανάγκες με τους ζωγράφους. Όταν όμως η τεχνική και ο εξοπλισμός απλοποιήθηκε και αφού η βιομηχανία με τη μαζική παραγωγή έριξε το κόστος και στον εξοπλισμό και στα φωτογραφικά υλικά, άρχισε και ο φωτογράφος να αποσύρεται σιγά-σιγά από το προσκήνιο. Η συνταρακτική εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Φωτογραφίας είχε πια ανατείλει ολόφωτη! Αλλά δυστυχώς μαζί μ’αυτήν μοιάζει να εξαφανίζεται πια και η μικρή, γοητευτική προλεταριακή αριστοκρατία των καλλιτεχνών φωτογράφων. Για να επιβιώσει σαν προσωπικότητα ένας τέτοιος δημιουργός, πρέπει να περάσει από την στενάχωρη στενωπό των υψηλόφρυδων μεταπρατών της τέχνης-γκαλερίστες, επιμελητές και όλος αυτός ο ασφυκτικός κόσμος της επιτηδευμένης καλλιτεχνίας. Διαφορετικά θα τον φάει το μαύρο το σκοτάδι και η αλαδίλα του αγέμιστου, διαμαρτυρόμενου άντερού του.

Η ζωή όμως προχωράει και δεν κοντοστέκεται σε κανενός τις ατομικές χρείες. Και μπαίνουν νέα, ωραία φαινόμενα, που δείχνουν πόσο γοητευτική είναι η νέα τεχνολογία, που όντως φέρνει τους ανθρώπους πια πιο κοντά, κοντά όσο ποτέ πριν. Παλιά μια φωτογραφία μπορεί να χώριζε τους ανθρώπους-ο ένας ποζάριζε, ο άλλος τραβούσε-τώρα όμως τους ενώνει σφιχτά και μάλιστα γίνεται η αφορμή να ενωθούν ακόμη πιο σφιχτά από ότι χωρίς αυτήν. Χαζεύω στο διαδίκτυο τις selfies και μερικές μ’αρέσουν πάρα πολύ, παρόλο ότι στις περισσότερες δεν υπάρχει ούτε υποψία καλλιτεχνικής πρόθεσης. Έχουν όμως φρεσκάδα, την αυθεντική ομορφιά του αυθόρμητου και του αυτοσχεδιασμού και σίγουρα τίποτα από το στόμφο, τη πόζα, τη μεγαλοστομία των φιλόδοξων αυτοπροσωπογραφιών του παρελθόντος-το ξέρω, καραδοκεί η μανιέρα του άτιμου του ευρυγώνιου(selfie χωρίς ευρυγώνιο δύσκολο να υπάρξει)αλλά αυτά είναι ο κανόνας που δεν αφορά την τέχνη. Κάπου εκεί μέσα, είμαι σίγουρος ότι ,μεσομακροπρόθεσμα, ένας σπόρος δημιουργίας θα ριχτεί και θα αναδυθούν σπουδαίες εικόνες, αντάξιες κάποιου ψηφιακού Λούβρου ή μάλλον κάποιου ψηφιακού Uffizi, αντίστοιχου των φλωρεντινών Ουφίτσι με την μεγαλύτερη και σπουδαιότερη συλλογή αυτοπροσωπογραφιών στο κόσμο, τον θρυλικό Corridoio Vasariano!

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου

Ψευδεπίγραφη διάρκεια

1-Photoshooting-Christmas-Tree-Zappeion-DS

Η ματαιότητα είναι η πιο φριχτή,καθότι και η πιο αχάριστη, ωραιότητα. Ενώ έχουμε πλήρη και απόλυτη επίγνωση του εφήμερου, παρ’ όλα αυτά προσπαθούμε να το τιθασσεύσουμε αποπειρώμενοι να το εντάξουμε στην επικράτεια του διαρκούς. Αυτό μας μετατρέπει αυτόματα σε ήρωες. Ο Δονκιχωτισμός δεν είναι πλάνη, είναι επιλογή, είναι κοσμοθεωρία βίου, είναι η στέγη, το μπαούλο μάλλον των πιο ειλικρινών επιδιώξεων μας. Το μυστικό μας χαρτοφυλάκιο με το οποίο διατρέχουμε τις νύχτες τα όνειρά μας, ζητώντας χάρες και υποβάλλοντας αιτήματα, για να βρεθούμε τελικά το πρωί κάθιδροι και αποκαρδιωμένοι στο εξευτελιστικά ταπεινωτικό πάτωμα του στρώματος μας, απ’το οποίο -επειγόντως!- πρέπει να εγερθούμε για να δρέψουμε τα όποια ελάχιστα ψίχουλα μπορεί να περίσσεψαν απ’τα φιλόδοξα όνειρά μας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι

Ermou-str-Kapnikarea-Christmas-tree-street-show-WB-DS

Αν είναι κάτι που θαυμάζω στη χριστιανική θρησκεία-ειδικά τη εκδοχή της με τον καθολικισμό-είναι η ασύγκριτη, η ασυναγώνιστη προπαγανδιστική της κουλτούρα, που μπορεί να αγγίξει καμιά φορά ακόμη και τη ψυχή του πιο σκληροπυρηνικού άθεου. Όλη αυτή η ιστορία της γέννησης ενός Θεού-και μάλιστα βασιλικής καταγωγής, από του ποιητή-βασιλιά Δαυίδ τη γενιά!-στα χαλάσματα μιας αυτοσχέδιας φάτνης και όπου παίρνουν σήμα για τη γέννηση του τρανοί της γης-σοφοί-οι τρεις μάγοι-βασιλιάδες-εδώ υπάρχει μια αφηγηματική ασάφεια και σύγχυση με τους τρεις μάγους-αλλά και άγγελοι από τους ουρανούς τους εφτά, που ειδοποιούν ποιμένες για το χαρμόσυνο άγγελμα, ο Ηρώδης, που το παίρνει χαμπάρι και μπαίνει στην αφήγηση και την ενεργοποιεί μαεστρικά με το σασπένς της κακίας, όλο αυτό λοιπόν απαρτίζει ένα από τα πιο μαγικά παραμύθια της ανθρωπότητας. Αφάνταστα ανθρώπινο,αφάνταστα γοητευτικό και ακαταμάχητα σουξεδιάρικο. Το πόσο κέφι το έκαναν οι ζωγράφοι-της Δύσης ιδιαίτερα-να εικονογραφούν αυτό το αβανταδόρικο για τη δημιουργική τους φαντασία παραμύθι δε λέγεται! Η θρησκεία έπιασε το αδύνατο σημείο της τρυφερής ανθρωπότητας: το αίσθημα! Και φυσικά τούδωσε και κατάλαβε.

Ένα τοσοδούλικο νεογέννητο μωράκι-οι δυτικοί ποτέ -ή τέλος πάντων πολύ σπάνια-δεν το αναπαρέστησαν στα σπάργανα όπως έκαναν οι ελληνορθόδοξοι της ανατολικής χριστιανοσύνης-ένα μωράκι λοιπόν αδύναμο αλλά και ακτινοβόλα ολόφωτο, κέντρο της τρυφερής προσοχής των πιο ζεστών και αγαπητικών βλεμμάτων-η σεναριακή λεπτομέρεια με τα πιο καλοκάγαθα οικόσιτα όπως το γαϊδούρι, το βόδι και το αρνί είναι αληθινά ιδιοφυές εύρημα βαθιάς πνοής! Για να φτάσει ως τις μέρες μας αυτός ο μύθος τόσο τέλεια μαγικός,  χρειάστηκε μια επεξεργασία κάποιων εκατοντάδων χρόνων.Επεξεργασία από μυστικούς συγγραφείς-τα αποκαλούμενα απόκρυφα ευαγγέλια δικά τους είναι-λογίους ερμηνευτές των γραφών, εικονοποιούς ευφάνταστους και απαράμιλλα ευρηματικούς.

Στην δική μου παιδική εποχή, παρόλο ότι οι γονείς μου δεν ήταν θρησκευόμενοι άνθρωποι, το παραμύθι αυτό είχε ακόμη από τη μαγεία που σαγηνεύει τις αγνές παιδικές ψυχές. Η χριστιανική εικονογραφία ήταν ακόμη κυρίαρχη άλλωστε και ήταν ένα καλό όχημα για να μπεις στο μυστήριο του βιβλικού παραμυθιού. Σήμερα όμως τι μπορεί να πει σ’ένα παιδί που σχεδόν τάχει δει όλα; Τα εφέ των ψηφιακών παιχνιδιών έχουν εξαφανίσει κάθε υποψία θεϊκής μαγείας. Ο Χριστός, η Παναγία-ακόμη κι ο Ηρώδης!-στέκουν αμήχανοι και αποσβολωμένοι από την επικοινωνιακή τους γύμνια. Ακόμη και το προνομιακό πεδίο της θεότητας, το θαύμα, μοιάζει με καχεκτικό αγγελάκι μπρος στη καταλυτική κυριαρχία της δύναμης και των επιτευγμάτων των ψηφιακών ηρώων.

Είναι μια πολύ λογική εξέλιξη: πιο εύκολο να ανατρέψεις το ψέμα ενός παραμυθιού με ένα άλλο, νεόκοπο ψέμα, παρά με μια πληκτική λογική αλήθεια.

Καλά καταναλωτικά-αυτό δεν είναι πια αυτή η γιορτή;-Χριστούγεννα!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου