Monthly Archives: June 2015

Διχαστική Σύμπλευση(Χρυσή Αυγή-ΣΥΡΙΖΑ)

119

Εικόνα από τη χτεσινή-μεγάλη!-συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα. Δεν είναι υπέροχη; Και μπορεί να συμβολίζει τόσα πολλά, ανάμεσα στα οποία η υπόσχεση για το μέλλον, που τόσο ασυναγώνιστα το προσωποποιεί ο μπέμπης της φωτογραφίας, είναι το κυρίαρχα προφανέστερο. Αλλά ποιο μέλλον; Έβλεπα όλον αυτόν τον κόσμο. Οικείες, καθημερινές φιγούρες, νοικοκυραίοι, οικογένειες, εργαζόμενοι, αστοί, διανοούμενοι. Από όλο το κοινωνικό φάσμα. Για ποιο λόγο βρίσκονταν σ’αυτή τη πλατεία αυτή την ώρα; Για να διαδηλώσουν ακριβώς για ποιο πράγμα; Για το κόμμα τους; Τι καλά που θάταν, αν ήταν αυτό! Τι καλά που θάταν! Αλίμονο όμως όχι.

Σε χρόνια ηρωϊκά για την ανανεωτική αριστερά, όταν αυτή η παράταξη λαθροβιούσε εκλογικά, η ανανεωτική αριστερά τολμούσε το ασύλληπτο: να κρατάει την αριστερή της ταυτότητα αλώβητη και συνεπή και από την άλλη να διαχωρίζεται από τις συνήθεις θέσεις της άλλης αριστεράς, του ΚΚΕ και να υπερασπίζεται αναφανδόν το πλαίσιο του αστικού δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος-εκ των πραγμάτων το ίδιο έκανε και κάνει και το ΚΚΕ απλά ιδεολογικά το αμφισβητούσε και συνεχίζει να το κάνει. Αλλά όχι μόνο αυτό, προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα. Ενέτασσε αυτό το πλαίσιο, στο ευρύτερο της Ευρώπης, της θεσμικής Ευρώπης, της ΕΟΚ τότε, Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα. Δύσκολη και τολμηρή επιλογή, που όμως υπηρετήθηκε με συνέπεια και πολλές φορές με βαρύ πολιτικό κόστος.

Πώς έγινε λοιπόν αυτό το σκληροπυρηνικά φιλοευρωπαϊκό κόμμα, που την περίοδο της παντοδυναμίας της Μάργκαρετ Θάτσερ, τολμούσε παρόλα αυτά να υπερασπίζεται το ακόμη απλησίαστο τότε ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ να γίνεται σήμερα ο οδηγητής προς ένα σκληροπυρηνικό αντιευρωπαϊσμό; Άλλαξε η Ευρώπη είναι η πρώτη απάντηση. Μα είναι σίγουρο αυτός; Αν άλλαξε προς κάτι αυτό είναι ότι έγινε πιο συμπαγής και πιο ενιαία και πολύ πιο σχετικά συντηρητική-άλλωστε το τελευταίο, αν συμβαίνει, είναι συγκυριακό και είναι συμβατό με το θεμιτό δημοκρατικό παιχνίδι που θέλει εναλλαγή εξουσιών και αντιλήψεων, μέσω των εκλογών. Μήπως τελικά άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως αυτό που άλλαξε τελικά είναι πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ; Για να το σκεφτούμε λιγάκι. Θα ήταν ποτέ δυνατό σε άλλες εποχές ένα κόμμα δημοκρατικά συγκροτημένο, με ανοιχτόμυαλους πολιτικούς στις τάξεις του, με ιδέες καινοτόμες και ριζοσπαστικές, να μπορέσει να συμπλέει έστω και με την πιο τραβηγμένη σεναριακή λογική να συμπίπτει στις επιλογές του όχι μόνο με τις ιδέες και την πρακτική ποπουλίστικων, προσωποπαγών και ευκαιριακών κομμάτων όπως οι ΑΝΕΛ του Καμμένου αλλά προπάντων να συμπίπτει μέχρι απόλυτης ταύτισης κοσμοθεωρητικής γεωπολιτικής επιλογής με ένα ανοιχτά φιλοναζιστικό κόμμα; Μα κάτι τέτοιο δεν θα το έκαναν ούτε ακραία συντηρητικά κόμματα! Και όμως ζούμε σε μια εποχή που ανοιχτά ο ΣΥΡΙΖΑ-εξουσία πια-φλερτάρει με τους Ναζί της Βουλής και εξαρτάται και δέχεται ασμένως τη ψληφο τους στις πιο κρίσιμες, στις πιο εμβληματικά σημαντικές ψηφοφορίες, αυτές που καθορίζουν την ίδια τη φυσιογνωμία της Ελλάδας.

Έχω πολλούς φίλους από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ήμουν πάντα κι εγώ φιλικά διακείμενος με το χώρο. Προσπάθησα να καταλάβω τη μεταστροφή στον συνειδητό αντιευρωπαϊσμό αυτού του κόμματος, που σαν κινητήρια αφορμή έχει σαφώς την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών. Όμως ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Παράδειγμα ότι χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η αδελφή Κύπρος είναι ήδη έξω από αυτό. Το ότι η Ελλάδα δεν βγήκε απ’το μνημόνιο δεν/ είναι συνέπεια της αποτυχημένης πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά του μπλοκαρίσματος αυτής της πολιτικής από την αντιπολιτευτική δράση του ΣΥΡΙΖΑ, που κατά ένα περίεργο και σχιζοφρενικό τρόπο θέλει να το  κρατά στη ζωή με τα σωληνάκια ο ίδιος, λες και τρέφεται από τη συνέχιση του. Εξάλλου ακόμη και τώρα που κυβερνά, με αντιμνημονιακή ρητορεία τρέφεται και ζει επικοινωνιακά. Αν όμως είχε ακολουθήσει κατά γράμμα το χρονοδιάγραμμα της προηγούμενης κυβέρνησης, αφήνοντας πια κατά μέρος τις ανόητες δαιμονοποιήσεις αφού είχε ήδη πια επιτύχει το στόχο του να πάρει την εξουσία, τότε από το Μάρτη η χώρα θα ήταν, έστω προληπτικά στις αγορές και άρα εν δυνάμει με το ένα πόδι ΕΞΩ ΑΠ’ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Υπάρχει εξήγηση σ’ολα αυτά; Ναι και θα προσπαθήσω να δώσω μια συνοπτική εικόνα της, γιατί διαπιστώνω ότι ήδη παραβίασα πολλά από αυτά που συνήθιζα σ’αυτό το μπλογκ. Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΧΑΣΤΙΚΗ και δυνητικά ακόμη και ΕΜΦΥΛΙΟΠΟΛΕΜΙΚΗ. Η επιλογή του με αυτό το τρόπο-στο παρά πέντε του κλεισίματος της “διαπραγμάτευσης”(σαφώς και δεν ήταν διαπραγμάτευση τελικά),με την πρωτοφανώς ασύλληπτα περιορισμένη προεκλογική περίοδο(πριν ένα μήνα μόλις ο Κάμερον προανήγγειλε δημοψήφισμα με το ίδιο πάνω κάτω αντικείμενο-παραμονή ή έξοδο από την Ε.Ε.-σε ένα με ενάμισυ χρόνο!!!!!!!!!!!! Και χωρίς να έχει πάρει αποφάσεις-περιμένει το Δημοψήφισμα για να κινήσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων! Σ’εμάς συμβαίνει το εντελώς αντίθετο-οδηγούμαστε σε δημοψήφισμα για ειλημμένες αποφάσεις, χωρίς καμιά προεργασία στη κοινή γνώμη και χωρίς χρόνο ωρίμανσης και προεκλογική περίοδο εξπρές-5 μέρες μόνο! Τέτοιες επιλογές κάνουν μόνο τα δικτατορικά καθεστώτα, που πάντα ήθελαν να δικαιώνονται με δημοψηφίσματα και όχι εκλογές. Τέτοια επιλογή έκανε και η Ελληνική Χούντα που μάλιστα ήθελε να εγκλωβίσει το εκλογικό σώμα και τις αντιμοναρχικές του τάσεις για να επικυρώσει τη νομιμοποίηση των άνομων δικτατορικών της αποφάσεων.

Όταν η ΑΥΓΗ κλείνει πονηρά το μάτι στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Όταν η ΑΥΓΗ κλείνει με (ρατσιστικό) νόημα το μάτι στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Η όλη ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ-βαθιά αντιδημοκρατική-του δημοψηφίσματος, ο σαφής αντιευρωπαϊκός προσανατολισμός με το ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΤΗΤΑΣ και φυσικά η τερατογενετική σύμπλευση με τα απεχθέστερα τμήματα του ακροδεξιού πολιτικού τόξου, σε ένα συμπέρασμα οδηγούν: η χώρα παραδίνεται σε μια άλλη δύναμη επιρροής, φεύγοντας πια οριστικά από την Ευρώπη. Στα πλαίσια του ακήρυχτου πολέμου ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπης, η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα όπου αυτός ο πόλεμος γίνεται γήπεδο του. Πρώτο επεισόδιο αυτού του πολέμου ήταν η καθαίρεση του εγκάθετου των Αμερικανών στην Ελλάδα και βασικού πρωταίτιου εγκατάστασης του Μνημονίου, του Γιώργου Παπανδρέου. Με την καθαίρεση του ΓΑΠ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις κατήγαγαν μια πρώτη-και μόνη όπως φαίνεται ως τώρα-νίκη. Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του που σαφώς είχε την έγκριση της υπερατλαντικής υπερδύναμης, το  πάνω χέρι σ’αυτή τη σύγκρουση το παίρνουν πια οι αμερικανοί. Αν στο δημοψήφισμα υπερψηφιστεί το ΟΧΙ, είναι σαφές ότι η χώρα ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΠ’ΤΟ ΕΥΡΩ-μη κοροϊδευόμαστε, δεν είναι χαζοί οι ευρωπαίοι να συντηρούν ένα λύκο στο κοπάδι τους, θα μας παραδώσουν χωρίς αναβολή πακέτο στο θείο Σαμ. Η υπερψήφιση του ΝΑΙ δεν σιγουρεύει τη θέση μας στην Ευρώπη, απλά θα είναι μια δεύτερη νίκη μετά τις Κάνες στον ευρωαμερικανικό ακήρυχτο πόλεμο.

Αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιους η αλήθεια-ΦΡΙΧΤΗ!-είναι αυτή και δεν αλλάζει: η απόφαση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος και του τρόπου με τον οποίο διεξάγεται ανήκει σ'αυτούς τους  αρνητικά εμβληματικούς τρεις  και τους βουλευτές των κομμάτων τους.

Η Τριάδα του Αίσχους! Αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιους η αλήθεια-ΦΡΙΧΤΗ!-είναι αυτή και δεν αλλάζει: η απόφαση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος και του τρόπου με τον οποίο διεξάγεται ανήκει σ’αυτούς τους αρνητικά εμβληματικούς τρεις και τους βουλευτές των κομμάτων τους.

Σας θυμίζει κάτι αυτό; Σαφώς! Τον Ελληνικό Εμφύλιο του 1946-1949! Εκείνος ήταν το πρώτο επεισόδιο του-επίσης ακήρυχτου-πολέμου ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, του γνωστού σαν Ψυχρού Πολέμου. Καθόλου συμπτωματικά κι εκείνος ξεκίνησε πάλι από την Ελλάδα. Σαφώς και ήταν ένας γεωπολιτικός πόλεμος αλλά είχε ένα πολύ δυνατό και εν πολλοίς και υπαρκτό ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο. Ο σημερινός από το τελευταίο πολύ δύσκολα θα βρει-είπαμε η σύμπραξη Χρυσής Αυγής με ΣΥΡΙΖΑ έχει τερατογενετική υφή. Το ιδεολογικό εύρημα είναι ένα εργαστηριακό ιδεολόγημα: το Μνημόνιο. Όμως για όσους ξέρουν καλά Ιστορία, η πρώτη περίοδος αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα, που ξεκινάει ακριβώς με το ξέσπασμα του Εμφυλίου το 1946-1949 έχει και το Σχέδιο Μάρσαλ που ουσιαστικά είναι ένα Μνημόνιο της εποχής. Το αναφέρω γιατί πολύ συχνά δλυο εμβληματικά πρόσωπα της περιόδου μας μας παραπέμπουν σ’αυτό: ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αλέξης Τσίπρας. Καθόλου συμπτωματικά και οι δύο ζητούν ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Αλλά όπως όλοι όσοι ξέρουμε καλά Ιστορία, ξέρουμε ότι ένα τέτοιο σχέδιο έχει και τα ζοφερά παρακολουθήματα του, απ΄τα οποία το πιο εμβληματικό ακούει στο περιβόητο όνομα ΠΙΟΥΡΙΦΟΪ! όσοι έχουν ακούσει αυτό το όνομα ξέρουν τι θα πει ανατριχίλα! Όσοι ξέρουν τι θα πει αυτό το όνομα θα νοσταλγήσουν αναδρομικά το ευρωπαϊκό μνημόνιο. Η περίοδος της αμερικανοκρατίας κράτησε από το 1946 μέχρι περίπου το 2000, με το φοβερό και τρομερό ανθύπατο-πρεσβευτή Nicholas Burns. Αν ξανακυλίσουμε στην ίδια κατάσταση τότε αυτή θα κρατήσει στους αιώνες τους άπαντες.Το ειρωνικό της Ιστορίας είναι ότι αυτή τη φορά η αμερικανοκρατία θα στηριχτεί στην αριστερόφωνη ρητορεία. Αλλά το ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι ο συνήθης μπάστακας της αμερικανοκρατίας είναι πάντα εδώ-η ακροδεξιά, φύλακας άγγελος αυτή τη φορά των επιλογών του αριστεροφανούς ΣΥΡΙΖΑ.

Το πιτσιρικάκι της φωτογραφίας αυτά καλείται να ζήσει και να αντιμετωπίσει. Σίγουρα η Ευρώπη δεν είναι ο υπεσχημένος Παράδεισος-έτσι κι αλλιώς ούτε η Ελλάδα η ίδια είναι. Είναι όμως ο  φυσικός, ο οργανικός γεωπολιτικός μας χώρος και μ’αυτή την έννοια ό,τι πιο προσιτό και πρόσφορο σαν επιλογή μας. Τα υπόλοιπα, όλα τα υπόλοιπα είναι μοίρα και ευχόμαστε στο πιτσιρικάκι της φωτογραφίας, στους δίκαια χαρούμενους οικείους του αλλά και στους πολλούς απογόνους του όχι μόνο να ζήσει καλά σε μια Ευρώπη ενωμένη και ευημερούσα αλλά και σε μια Ελλάδα που θα είναι τμήμα της αναπόσπαστο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Αλέξης Τσίπρας, Φωτογραφίες δρόμου

Κλειστές κάνουλες

....Banque-National-Grece-Aiolou-str.-DS-F

Οι πολιτικοί απατεώνες που με δόλο και συνειδητό ψέμα υπέκλεψαν τη ψήφο των Ελλήνων πολιτών το Γενάρη του 2015 είχαν υποσχεθεί ευμάρεια και φυγή από το Μνημόνιο. Όμως η έως τώρα πορεία τους απέδειξε ότι η όποια ικανότητα είχαν περιορίζονταν στα όρια της απάτης τους και δεν προχώρησε σε κάποια δημιουργική βελτίωση ή έστω κάποια αμυδρή υπόσχεση καλύτερου δείγματος πολιτικής. Οι προτάσεις με τα οχταπλάσια χειρότερα μέτρα συγκριτικά με το μέιλ Χαρδούβελη-το μέιλ που ουσιαστικά μαζί με τον ΕΝΦΙΑ έριξαν τη προηγούμενη κυβέρνηση-απέδειξε ότι ούτε καλύτερη διαπραγμάτευση ήταν σε θέση να κάνουν αλλά και ούτε ήταν προετοιμασμένοι γι’αυτή-με το Βαρουφάκη στο ΥΠΟΙΚ, άνθρωπο που τόσο πολύ αγνοούσε ακόμη και τα στοιχειωδέστερα της Πολιτικής και της Διοίκησης ώστε να μη μπορεί καν να βρει ένα ΦΕΚ, τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς καλύτερο;

Σατανικά ειρωνική για την Ιστορία σύμπτωση, ακριβώς στον ίδιο άξονα, κάποια μέτρα απέναντι από τις κλειστές πια κάνουλες χρήματος, βρίσκεται το επιτύμβιο της  πεθαμένης δραχμής απ'το οποίο οι σκιτζήδες που μας κυβερνούν προσβλέπουν σε ανάσταση της.

Σατανικά ειρωνική για την Ιστορία σύμπτωση, ακριβώς στον ίδιο άξονα, κάποια μέτρα απέναντι από τις κλειστές πια κάνουλες χρήματος, βρίσκεται το επιτύμβιο της πεθαμένης δραχμής απ’το οποίο οι σκιτζήδες που μας κυβερνούν προσβλέπουν σε ανάσταση της.

Η σημερινή δραματική απόφαση, τυπική σπασμωδική απόφαση μιας ηγεσίας σε πανικό και άγνοια των συνεπειών των πράξεων και των παραλείψεων της, είναι η αποκορύφωση-μέχρι στιγμής, ακόμη δεν ξέρουμε ποια χειρότερα μπορεί να έρθουν και πόσο ανεπανόρθωτα μπορεί να καταστούν-πόσους από όσους έδωσαν τη πλειοψηφία στη σημερινή συγκυβέρνηση ευχαριστούν ή τους βρίσκουν προετοιμασμένους; Ελάχιστους και σίγουρα όχι τους πιο νηφάλια σκεπτόμενους. Σαν να μην έχουμε ζήσει από κοντά το δράμα της Κύπρου και σαν να μην είχε προειδοποιήσει-με την αδελφική αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει τις ηγεσίες των δύο λαών-ο Πρόεδρος της Κύπρου για τις συνέπειες μιας αδιέξοδης αδιαλλαξίας από τη πλευρά ενός αδυνάτου μέρους. Το σίγουρο είναι ότι ΤΩΡΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΘΕΣΗ από ότι δυό μέρες πριν. Μού είναι αδύνατο να δεχτώ ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν στάθμισαν αυτή τη πιθανότητα. Μού είναι λοιπόν αδύνατο να συλλάβω γιατί ένα τέτοιο επιπόλαιο βήμα, όπως η προκήρυξη του Δημοψηφίσματος, που ξέρουμε πολύ καλά τι κόστισε τρία χρόνια πριν στον άφρονα Παπανδρέου. Λογικά και ηθικά δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή τη συμπεριφορά. Λογικά όμως και ανήθικα κάπου με βγάζει η σκέψη.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Αλέξης Τσίπρας, Ο Γιάνης με το μονό νι-Γιάνης Βαρουφάκης

Το λαϊκό πάλκο

Laiko-palko-Acropolis-WB-DS-F

Είναι όλα αυτά τόσο σχετικά! Υψηλή και ελαφρά τέχνη-λαϊκή ας πούμε τέχνη. Τέχνη λόγια και επιτηδευμένη από τη μια και από την άλλη τέχνη ανεπιτήδευτη και πηγαία εκφραστική, χωρίς περιπλοκές νοημάτων ή προθέσεων, στόχων και μορφών. Όλα αυτά μπορεί να γίνονται θέματα συμφραζόμενων και που να είναι μόνα τους αυτά, τα συμφραζόμενα δηλαδή, που να επαναπροσδιορίζουν τις αντίληψη μας για το ποιοτικό στη τέχνη. Αν ο Παρθενώνας μπορεί να γίνει ένα απολύτως ταιριαστό φόντο σε μια καθαρά λαϊκή γιορτή, πάσα ιδεοληψία παυσάτω. Και μπορεί να γίνει και παράλληλα να μη ζημιωθεί ούτε το κύρος του μνημείου αλλά ούτε και η αυθεντικότητα της γιορτής. Μεγάλοι δημιουργοί αντιλήφθηκαν τη διαδραστικότητα του υψηλού με το λαϊκό και πειραματίστηκαν με το δεύτερο προς όφελος και για ανανέωση του πρώτου. Με την αφορμή που βλέπουμε την Ακρόπολη, ας θυμηθούμε την παρέμβαση του αισθαντικού Πικιώνη στο χώρο γύρω απ’τον Ιερό Βράχο και στου Φιλοπάππου. Η λαϊκή εκφραστική επαναδιατυπωμένη με την οξυδέρκεια αλλά και διεισδυτική ευαισθησία του μοντερνικού. Μια σεμνή, σεβαστική, διακριτική αναρρίχηση προς τη λογιότητα, χωρίς εξάρσεις και υπερβολές-όπως πάντα συμβαίνει με την αληθινά υψηλή τέχνη. Κάπως έτσι και στη φωτογραφία της ανάρτησης μας. Σ’αυτό το λαϊκό πάλκο με φόντο την Ακρόπολη άνετα θα μπορούσαν να ποζάρουν και να τραγουδούν οι πατριάρχες της λαϊκής μας μουσικής έχοντας στο πλάι τους τις σπουδαίες μούσες τους. Το αρχαίο μνημείο του φόντου θα τους κρατούσε το ίσο με τον αέναα επαναλαμβανόμενο περίπτερο ρυθμό των κιόνων του.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Τοπίο

Όχι στο αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του “δημοψηφίσματος”

.--1-Urban-Still-Life-Panepistimiou-Attica-DS

Αντί για χαλαρή καλοκαιρινή ανάρτηση, να μια οργισμένη πολιτική ανάρτηση εναντίον των πολιτικών κληρονόμων του ανεκδιήγητου Γιώργου Παπανδρέου, που έρχονται να ολοκληρώσουν ό,τι ο άφησε ατελές ο άφρων κληρονομικός γόνος το φθινόπωρο του 2011. Οι νέοι εγκάθετοι των αμερικανών, η αχαρακτήριστη τριανδρία Τσίπρα-Καμμένου-Βαρουφάκη είχε προαποφασίσει να εκτελέσει αυτό που σήμερα εφαρμόζει, σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες που τους δόθηκαν από τους πάτρωνές τους αμερικανούς. Οι τελευταίοι παίρνουν την εκδίκηση τους πίσω για την καθαίρεση του εγκάθετου εκλεκτού  τους στις Κάνες. Λοιπόν αυτό το χουντοφρενές “δημοψήφισμα” δεν πρέπει να γίνει. Ο Παπανδρέου δεν πρέπει να αναστηθεί μέσα από την επικράτηση των σχεδιασμών των πατρώνων του για υπονόμευση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Μυστήρια ομορφιά

048

Καμιά φορά οι επισκέπτες μου με εκπλήσσουν-πότε θετικά, πότε αρνητικά. Μια προηγούμενη ανάρτηση μου(εδώ), που την έκανα με μισή καρδιά, θεωρώντας ότι η εκκεντρική της φόρμα-παραήταν έκκεντρη η σύνθεση, όλα τα προφανώς ενδιαφέροντα στοιχεία της βρίσκονταν στη περιφέρεια της εικόνας-θεωρούσα λοιπόν ότι αυτή η απροσδόκητα αντισυμβατική φόρμα θα ξένιζε, θα περνούσε όχι μόνο απαρατήρητη αλλά και θα δημιουργούσε αρνητικά αντανακλαστικά. Να όμως που συνέβη το εντελώς αντίθετο: πήρε τα περισσότερα like, τουλάχιστον της τελευταίας χρονιάς από όσο μπορώ να θυμηθώ. Έχω την περιέργεια λοιπόν αν η σημερινή ανάρτηση θα σημειώσει ανάλογη “επιτυχία”(μη φαντασθείτε κανένα ορυμαγδό από likes, τέσσερα όλα κι όλα, τέσσερα που όμως για το μικρής επισκεψιμότητας αυτό μπλογκ, συνιστούν ήδη ένα ασύλληπτο ρεκόρ!). Με δεδομένο ότι και οι τέσσερις αυτές επιβραβεύσεις προέρχονταν από ξένους μπλόγκερ, βάσιμα υποθέτω ότι το κείμενο μου δεν θα μπορέσει να τους επηρεάσει σε τυχόν(δεν την πιθανολογώ πάντως) επιλογή τους.

Τι μπορεί να κάνει μια τέτοια φωτογραφία ενδιαφέρουσα; Τι μπορεί να είναι αυτό που θα τραβήξει ένα περαστικό μάτι,έτσι ώστε να κοντοσταθεί, να την προσέξει εναργέστερα και στο τέλος ακόμη και να την εκτιμήσει σαν ενδιαφέρουσα; Δεν μπορώ να ξέρω για τους τρίτους. Ξέρω όμως για τον εαυτό μου τι είναι αυτό που με έκανε, με πολύ επιμέλεια οφείλω να πω, να την τραβήξω, δείχνοντας ιδιαίτερη σχολαστικότητα στη σύνθεση της-κάτι όχι ιδιαίτερα εύκολο σε μια εικόνα της οποίας όλα τα στοιχεία τείνουν να είναι κάπως σκόρπια και, φαινομενικά τουλάχιστον, συγκεχυμένα και χωρίς κάποιους εμφανείς βασικούς άξονες που να διευκολύνουν τη σύνθεση. Πέρα από το αυτονόητο χρωματικό, αυτό που νομίζω ότι μού τράβηξε τη προσοχή είναι ο παράξενος συγκερασμός τόσων πολλών, εντελώς ετερόκλητων μεταξύ τους, στοιχείων. Από τη μια η βαθιά αρχαιότητα που σηματοδοτεί το σκάμμα της αρχαιολογικής ανασκαφής και από την άλλη τα ήδη ξεθωριασμένα graffiti-ένα είδος υπόσχεσης προς την αρχαιολογία του μέλλοντος, θνήσκουσες τοιχογραφίες της ακόμη όμως ζώσας νεωτερικότητας. Και μέσα σ’αυτά, η φυσική ύλη του χώματος, της πέτρας αλλά και του ξύλου, σε μια εργώδη γλαφυρότητα της υφής αυτής της ύλης. Κι από κοντά η άναρχη και θρασεία έκρηξη της χλωρίδας με τους θάμνους και το χορτάρι σε ένα μάλλον άνυδρο, ξερό άρα αφιλόξενο έδαφος. Υπάρχει μια πλούσια και λεπτομερής περιγραφή που παραπέμπει σε μια υποτυπώδη αφήγηση, αφήγηση που συμπυκνώνεται σε μία και μόνη λέξη: ανασκαφή. Αλλά η φωτογραφία είναι-και προφανώς φιλοδοξεί, ο φωτογράφος της δεν κάνει φωτορεπορτάζ, δεν καταγράφει-κάτι περισσότερο από την αναπαριστώμενη ανασκαφή. Είναι οι συναντήσεις του τυχαίου μέσα στην ευταξία.

Υ.Γ. Κάντε κλικ στην εικόνα-η busy γλαφυρότητα της εικόνας θα σας αποζημιώσει.

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Η ασημί NIKON

Self-portrait-with-Director-and-actress-f

Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς αλλά λογικά η φωτογραφία αυτή έχει ζωή 26 ή 27 χρόνια. Τότε δεν υπήρχε ούτε υποψία λευκής τρίχας στο κεφάλι μου, τώρα δεν υπάρχει-σχεδόν!-υποψία μαύρης τρίχας! Η μηχανή με την οποία τραβώ-νομίζω μια κλασική Nikon FM2-δεν ήταν δική μου. Δεν θα αγόραζα ποτέ μια τέτοια ασημί μηχανή. Πάντα, όλες οι μηχανές-και οι φακοί!-που αγόραζα είχαν μαύρο χρώμα. Το θεωρούσα κομμάτι εκκεντρικό το ασημί. Πώς τώρα προέκυψε να βρίσκεται στα χέρια μου; Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά μπορώ να πιθανολογήσω βάσιμα: όποτε έβλεπα κάποιον, με τον οποίο είχα μια κάποια οικειότητα, να χρησιμοποιεί κάμερα που δεν ήξερα και δεν είχα χρησιμοποιήσει, τού ζητούσα να με αφήσει να τραβήξω ένα φιλμ-στη τσάντα μου είχα πάντα όλων των λογιών τα φιλμ. Και φυσικά ο γενναιόδωρος δανειστής θα συναντούσε και τη δικιά μου αντίστοιχη γενναιοδωρία αφού ο πρώτος που θα φωτογράφιζα με τη κάμερα του θα ήταν αυτός και φυσικά την πιο καλή εικόνα θα την είχε τυπωμένη. Πάντως ο τυχερός της περίπτωσης δεν νομίζω να είναι ο άντρας της φωτογραφίας-παλαιστίνιος σκηνοθέτης μαζί με μια ελληνίδα ηθοποιό, στο γύρισμα της ταινίας του οποίου βρέθηκα σαν φωτογράφος πλατώ. Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος μού δάνεισε αυτή την ασημί κάμερα.

Υ.Γ. Γελάω λίγο με την εικόνα, γιατί βλέπω τη ξεχειλωμένη τσέπη του πουκάμισου να χάσκει άκομψα βαριά: μέσα υπάρχουν ρολά τραβηγμένο φιλμ!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά

Ποδηλατοζωή

Larissis-RWS-Couple-Bicycle-WB-DS-NV

Όχι, δεν την ασπάστηκα ποτέ αλλά παραδέχομαι ότι αυτή την ευγενή κουζουλάδα να κάνεις ταξίδια, πολλές φορές διεθνή ταξίδια, καμιά φορά ακόμη και διηπειρωτικά ταξίδια με ποδήλατο, πολύ την υπολήπτομαι. Είναι μια εκδοχή έμπρακτου και αποτελεσματικού δονκιχωτισμού. Αλλά και θέλει και τσαγανό εκ μέρους αυτού που το αποφασίζει, τσαγανό όχι λιγότερο από το να πάρεις στο σπίτι σου γάιδαρο, μουλάρι ή άλογο. Με την έννοια ότι κάπως πρέπει να το νοιάζεσαι και αυτό το άψυχο και άρα να είσαι με ένα κάποιο τρόπο εξαρτημένος από αυτό. Το να έχεις τη σύντροφο σου μαζί-με το ποδήλατο της κι αυτή προφανώς-μπορεί να κάνει το ταξίδι σου ηδύτερο αλλά στη πραγματικότητα περιπλέκει ακόμη περισσότερο το ζήτημα της εξάρτησης. Και η απάντηση ότι τι ένα τι δύο ποδήλατα, μικρή διαφορά κάνει, δεν είναι τόσο απλή και πειστική όσο εκ πρώτης όψεως μπορεί να θέλει να δείχνει.Siesta-Mitropoleos-Sq-Tourists-Bicycle-WB-DS

Στο μυαλό μου ένας τέτοιου είδους ταξιδιώτης φαντάζει μάλλον μοναχικός-ίσως αυτούς που έχω δει ακριβώς να συνέβαινε να είναι μόνοι τους και αυτή η στατιστική να έχει διαμορφώσει και την αντίληψη μου γι’αυτόν. Αν και δεν τόχω ψάξει το θέμα διεξοδικά, αναρωτιέμαι αν αυτό το είδος τουρίστα συμφύρεται κοινωνικά με άλλους, έτσι που να καλύπτει και στοιχειώδεις κοινωνικές αλλά και φυσικές, σεξουαλικές βρε αδερφέ, ανάγκες του. Νέος άνθρωπος είναι σε τελευταία ανάλυση. Δεν ξέρω καν αν έχει γραφτεί κάποιο μυθιστόρημα-μια ποδηλατική εκδοχή εκδοχή του “Στο δρόμο” ας πούμε-που να μυθοποιεί αυτόν τον τρόπο ζωής. Δεν θάταν άσχημη ιδέα, για κάποιον που “τόχει” στο θέμα της γραφής, να ζήσει για κάποιο καιρό στην έρημο μιάς τέτοιας ποδηλατοζωής και μετά να γράψει τα σίγουρα πολλά και πλούσια και επεισοδιακά βιώματα που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια ζωή.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου