Monthly Archives: November 2015

Εν όψει Δεκέμβρη

Patission-str-Demonstrations-Aftermath-Burning-Bus-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος.-nv

Φωτογράφος του μαχόμενου δημοσιογραφικού φωτορεπορτάζ ποτέ δεν υπήρξα και ούτε το επεδίωξα ποτέ. Όχι γιατί κώλωνα στα ζόρια που έχει-(στη πραγματικότητα ο απρόβλεπτος δρόμος έχει πολλά περισσότερα που τα επιδεινώνει η μοναξιά του φωτογράφου δρόμου, κάτι που ο φωτορεπόρτερ δεν το ξέρει αφού έχει δίπλα του κάποιες ντουζίνες συναδέλφους του) απλά δεν ήταν του γούστου μου. Βασικά αυτό που πάντα με χάλαγε ήταν αυτό το αναγκαστικά, το αναπόφευκτα ηδονοβλεπτικό πάνω στη καταστροφή που μοιραία πρέπει να εκδηλώνεις και φυσικά να καταγράφεις σαν φωτορεπόρτερ. Πρέπει να πωρωθείς πάνω σε σκληρά συμβάντα και να αποστασιοσιοποιηθείς στο ρήμαγμα όπως ένας χειρούργος μπρος σε ένα ανοιγμένο σώμα. Μπορώ να λειτουργήσω αν το θελήσω αλλά επειδή με χαλάει όλη αυτή η φάση, τελικά προτιμάω να απέχω από τέτοιου είδους εικονογραφία.

Η φωτογραφία της ανάρτησης τραβήχτηκε έτσι, χωρίς πρόγραμμα. Τύχαινε να περνάω από κει προς στο στούντιο στα Εξάρχεια και το θεώρησα σαν κάποιου είδους πρόκληση να μπω στη “μάχη”, στη πραγματικότητα μάλιστα πιο προωθημένος στα χαρακώματα από πολλούς συναδέλφους φωτορεπόρτερ που είχαν ακροβολιστεί εκεί γύρω. Θεωρώ όλο αυτό το παιχνίδι της τυφλής καταστροφής άσκοπο και ατελέσφορο και ότι γίνεται μόνο και μόνο γιατί κάποια ενέργεια συσσωρεύτηκε με εκρηκτική δυναμική και πρέπει κάπου να διαχυθεί και να ξεσπάσει. Αν υπάρχει ιδεολογία της καταστροφής αυτή τη γέννησε μια λιπόψυχη συγκρότηση που δεν αποτόλμησε ούτε με την ίδια τη πράξη της καταστροφής να εκδηλωθεί ώστε να εκτονωθεί-αναφέρομαι στον κρινοδάκτυλο πρίγκηπα Κροτόπκιν, αν είναι αυτός που τέλος πάντων οριοθέτησε αυτού του είδους την ακτιβιστικά καταστροφολαγνική αναρχική ιδεολογία.

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ

Ακατάλληλο δι’ανηλίκους

LM-seated-Portrait-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος

Από πορνογραφία στο διαδίκτυο άλλο τίποτα. Και ελεύθερη όσο καμιά ελευθερία δεν υπήρξε ποτέ πριν, πουθενά και για κανέναν τόση. Αλλά όπως πάντα συμβαίνει με τους ακόλαστους, πάντα θα περισσεύει η υποκρισία και η τύφλα και μάλιστα εκεί που δεν θα μπορούσες να το περιμένεις ποτέ.

Τις προάλλες ανάρτησα σε φωτογραφική ιστοσελίδα αυτό το πορτραίτο. Μιά από τις πιο ντυμένες φωτογραφίες ολόκληρης της ζωής μου, παρόλο ότι δεν έχω διακριθεί για τις επιδόσεις μου στη γυμνογραφία-βασικά δεν το κυνήγησα το σπορ του γυμνού, γιατί-δεν ντρέπομαι να το πω-δεν ένοιωθα εγώ ο ίδιος ποτέ πολύ βολικά με το όλο παιχνίδι της γυμνής φωτογράφισης. Εν πάση περιπτώσει  η φωτογραφία δείχνει εξόφθαλμα αν είναι να χαρακτηριστεί ή όχι ακατάλληλη για ελεύθερη πρόσβαση και προφανώς μόνο τέτοια δεν είναι. Όμως αλλιώς τη διαβάζουν τα σκάνερ των ιστοσελίδων που δέχονται φωτογραφικό υλικό. Μού την απέρριπταν συνεχώς επειδή δεν χαρακτήριζα το περιεχόμενο της ακατάλληλο!(αν το χαρακτήριζα θα την δέχονταν!).

Το κορίτσι της φωτογραφίας σε όλη τη φωτογράφιση δεν εξέπεμψε ούτε μια στιγμή ερωτισμό ούτε με την έκφραση της ούτε με τη στάση της ούτε φυσικά με το γδυμένο της ντύσιμο. Τί διάολο ήταν αυτό που ενοχλούσε το πουριτανικό όπως αποδείχτηκε τελικά σάιτ; Μια υπόθεση κάνω αλλά τράβα γύρευε αν είναι τελικά βάσιμη κι αυτή: το κορίτσι, αν και γερμανίδα παγοκολώνα, είχε ένα καθόλου αμελητέο κορμί, που όμως η προτεσταντική της ιδιοσυγκρασία δεν τής επέτρεπε να τού αναδεικνύει τις αναντίρρητες αρετές του. Όμως είναι στη φύση ενός ωραίου σώματος να φανεί ακόμη και ερήμην των προθέσεων του κατόχου του και διαχειριστή του. Και έτσι αυτό που το επιφυλακτικό, παγερό πρόσωπο προσπαθούσε να προστατεύσει από την αδιακρισία του βλέμματος, ερχόταν να το αναδείξει με απρόβλεπτη ευγλωττία το ίδιο το ρούχο-ασπίδα που το κάλυπτε: η απίστευτη πλαστικότητα του  στητού μετεφηβικού στήθους φαίνεται πως τρέλανε και σόκαρε τον αυτόματο πιλότο του σάιτ που τάπαιξε διαβάζοντας τη φωτογραφία όπως περίπου οι  ακτίνες Χ!

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Με τους όρους του Λούβρου

Studio-Still-Life-with-Fruits,-Decanter-and-chair-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Όσοι γνωρίζοντας ήδη καλά το ώριμο και μνημειακά σοβαρό έργο του Σεζάν βρίσκονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με πρώιμα έργα του, περνάνε ένα απίστευτο σοκ. Είναι τόσο εξόφθαλμη η αταλαντοσύνη του δημιουργού τους που εύλογα αδυνατούν να κάνουν οποιαδήποτε, έστω και την ελάχιστη, σύνδεση με το επόμενο, δίκαια και ομόθυμα αναγνωρισμένο, έργο του. Να το πούμε αλλιώς; Ξεκίνησε σαν απολύτως ατάλαντος και με στενά τεχνικούς όρους παρέμεινε για πολύ καιρό τέτοιος. Όμως το σοβαρό ώριμο έργο του-έργο μιας βαθιάς στοχαστικής μεγαλοφυΐας-είναι τόσο ρηξικέλευθα θεωρημένο απ’τον δημιουργό του, ώστε να ξεπερνάει τους στενούς όρους της τεχνικής σαν αυτοσκοπού. Η περίπτωση του Σεζάν είναι ίσως η μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια καλλιτεχνικά χρονικά δημιουργού που έφτασε στη τελείωση του μέσω της δυνατής έμφυτης του ανάγκης να εκφραστεί οπωσδήποτε με ένα μέσο στο οποίο εκ πρώτης όψης δεν είχε ούτε το ταλέντο ούτε τις προδιαγραφές.

 

Τί διάολο ήταν αυτό που κάποια στιγμή μετέτρεψε αυτόν τον αδέξιο ερασιτέχνη σε έναν από τους μεγάλους δασκάλους της Τέχνης; Νομίζω ότι η απάντηση είναι μία: η προσήλωση στο Σκοπό. Η αφοσίωση σ’αυτό το Σκοπό. Τον βασάνιζε πάντα το ερώτημα της Τέχνης. Ήθελε να φτάσει στα βάθη της. Αλλά τα διαθέσιμα καλούπια δεν τού ταίριαζαν. Φάνταζε ανάπηρος κατά τις προδιαγραφές αυτών των καλουπιών. Λοιδωρήθηκε απίστευτα στο αληθινά απίστευτα αδέξιο ξεκίνημα μου. Λοιδωρήθηκε ακόμη και από παιδικούς, καρδιακούς του φίλους. Προφανώς κανείς από αυτούς δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο βαθιά είχε φτάσει ο φίλος τους στη κατανόηση του Σκοπού. Απλά αυτό που του χρειαζόταν ήταν να εφεύρει τα εργαλεία, τα εκφραστικά εργαλεία, που σημαίνει μια νέα γλώσσα, ικανή να εκφράσει τις απαιτήσεις εξόδου από τον κορεσμό της συμβατικότητας. Ο Σεζάν δεν ανέτρεψε το παρελθόν, το μεγάλο κλασικό παρελθόν, απλά το επαναδιατύπωσε. Λάτρευε τους μεγάλους κλασικούς της εικόνας-τους μελέτησε άλλωστε βαθιά και επισταμένα. Είναι ενδεικτικό αυτής της αγάπης και του σεβασμού του γι’αυτούς ότι μια από τις μνημειακότερες διατυπώσεις του είναι και αυτή(περίπου, δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια-μεταφέρω το πνεύμα των λόγων του): σκέφτομαι και δημιουργώ με όρους Λούβρου. Δηλαδή με την συνείδηση ότι θέλω να δημιουργήσω έργα που αξίζει να στεγαστούν κάποια στιγμή στο μεγαλύτερο ναό της Τέχνης, το Μουσείο του Λούβρου. Η Ιστορία τον δικαίωσε και μάλιστα με τον πανηγυρικότερο τρόπο. Τα έργα του μπήκαν όντως στο Λούβρο-μέχρι πριν κάποια χρόνια όντως σταγάζονταν μαζί με τους υπόλοιπους ιμπρεσιονιστές και μετα-ιμπρεσιονιστές εκεί. Με τη μεταφορά των έργων αυτής της περιόδου στο νέο Μουσείο του Ορσέ έμοιαζε η Γαλλία να παραγνωρίζει την αξία που έδινε στο Λούβρο ο Σεζάν. Όχι όμως. Κατ’εξαίρεση κράτησε κάποια έργα του-ελαιογραφίες, υδατογραφίες και σχέδια, τιμώντας έτσι τον ανανεωτή του διαχρονικού γαλλικού κλασικισμού.

Leave a comment

Filed under Paul Cézanne, Still Life

Η μνήμη σαν παραγάδι στο μέλλον

Freatida-Kids-Still-Life-Pireus-landscape-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος

Στο σινεμά, όταν θέλουν να δείξουν ότι κάτι σπρώχνεται χρονικά προς τα πίσω, μακριά απ’το παρόν, στην επικράτεια της μνήμης πια, έχουν το  ωραίο, απλό στη δομή του αλλά αποτελεσματικότατο εφέ του φλουταρίσματος.

Ο προνομιακός χώρος όπου γυροφέρνει η μνήμη είναι η νεότητα. Αυτή η κρίσιμη περίοδος-σχηματικά και ίσως κάπως αυθαίρετα από τα 5 μέχρι τα 25 μας το πολύ χρόνια-  όπου όλα τα ανθρώπινα ψυχικά φορτία διαμορφώνονται. Τα θετικά και τα αρνητικά.

Καμιά φορά τη διαχείριση της μνήμης την αναλαμβάνει όχι μόνο η συνειδητή ανάκληση της από τον σε εγρήγορση διάνοιας εαυτό μας αλλά και υποσυνείδητα ο εμβρυουλκός των ψυχικών οδυνών μας που λέγεται όνειρο. Καθόλου συμπτωματικά και το όνειρο παρουσιάζεται φλουταρισμένο στο σινεμά. Κάπου το όνειρο και η μνήμη μοιάζει να είναι ξαδέλφια μιάς κοινής ενορατικής δυναμικής που από τη θέση του παρόντος ρίχνουν παραγάδι στο μέλλον με δόλωμα στοιχεία του παρελθόντος. Για ποιο λόγο να έχουμε μνήμη και όνειρα αν όχι γιατί είμαστε πάντα ετοιμοπόλεμοι για το άδηλο μέλλον μας;

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Φωτογραφίζοντας την Αρχιτεκτονική

Milano-Diptych-of-architectural-photographers-DS

Η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία είναι ένας σοβαρός κλάδος της Φωτογραφίας σαν καταγραφής. Πρωταρχικά και κύρια ο σκοπός της είναι η καταγραφή και ενδεχομένως η δια της καταγραφής ανάδειξη των κτηρίων ή των πολεοδομικών συνόλων με των οποίων επιφορτίζεται την καταγραφή. Με αυτή την έννοια πρώτα μετράει η πιστότητα αυτής της καταγραφής, γι’αυτό, ανάμεσα στ’ άλλα, απαιτείται υψηλής ποιότητας τεχνική αρτιότητα και καλός εξοπλισμός. Όταν οι τεχνικές προδιαγραφές για την όσο το δυνατό υψηλότερης ποιότητας καταγραφή έχουν εξασφαλιστεί, η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία επιτελεί πια το έργο της με αξιοθαύμαστη συνέπεια που ελάχιστα διαφέρει από τη μακροφωτογράφηση ή τη φωτογράφηση προϊόντων σε studio. Τα περιοδικά, οι διαφημιστικές εταιρείες, η αγορά τέλος πάντων αυτό θέλουν: μια τεχνικά υψηλού επιπέδου διεκπεραίωση. Θάλεγα πως το ίδιο ακόμη ζητούν και τα διάφορα τεχνικά και αρχιτεκτονικά γραφεία που συνήθως είναι και οι πρώτοι πελάτες.

Χωρά δημιουργικότητα σε μια τέτοια Φωτογραφία τόσο στενά μαρκαρισμένη από τις προϋποθέσεις της Αγοράς;  Αφήνω το ερώτημα μετέωρο προς το παρόν με την υπόσχεση να επανακάμψω με ένα διεξοδικότερο κείμενο.

Leave a comment

Filed under Diptychs, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Milano

Το εγκώμιο της

Athinas-str.-Men-conversing-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-bw

Οι αντιλήψεις μας για τη ζωή και φυσικά η αξία και το κύρος αυτών των αντιλήψεων έχουν τόση σημασία όση και η πειθώς μας και η δύναμη μας στο να ακυρώνουμε το θάνατο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μάταιο και ταυτόχρονα πιο αλαζονικό από το να μιλάμε-και μάλιστα με στόμφο, τρομάρα μας!-για τα μεγάλα και τα σοβαρά. Και όχι απλά να μιλάμε αλλά και να γνωματεύουμε κιόλας! Λες και είναι υποθέσεις του χεριού μας. Οι ατομικές μας ζωές είναι ένα απειροελάχιστα αμελητέο επεισόδιο ανάμεσα στα τρισεκατομμύρια των τρισεκατομμυρίων άλλων ζωών και καλά θα κάνουμε στο εξής να εκτιμήσουμε τη μόνη αξία που όντως υπάρχει στη μικρή μας ζωή: τη καθημερινότητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Αυτό δεν γίνεται

Panepistimiou-Omirou-Boys-Bicycle-Summer-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος

Ζήσε τη στιγμή αλλά μη την αναπολήσεις ποτέ σαν τέτοια. Κάθε στιγμή αναπόλησης είναι στιγμή ζωής που δεν ζεις.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου