Monthly Archives: August 2014

Νοσταλγώντας το κουδούνι

Ιεροσολύμων-Πατήσια-Σχολείο-DS

Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης τραβήχτηκε 6-7 χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, τέλη Αυγούστου, κάπου στα Πατήσια, κάτω από τη πλατεία Αμερικής. Δεκαοχτάχρονα κορίτσια, τόσο αποφαστικά ηλιοκαμένα ώστε να προδίνεται εύκολα η τελευταία φάση της εφηβικής ανεμελιάς, περνώντας έξω απ’το παλιό-παλιό!-σχολείο τους, να μπαίνουν ήδη-δεκαοχτώ μόλις χρονώ!-σε διάθεση νοσταλγίας και να αποκαλύπτουν έτσι τη μεταμόρφωση τους σε ηλικιακά πλήρως ώριμα άτομα. Λιγότερο από τρεις μήνες πριν, αυτό το κιγκλίδωμα τα περιείχε σαν αγκαλιά. Τρεις μήνες μετά, νιώθουν ήδη την απόσταση στην οποία πέφτουν όσοι νοσταλγούν τα προαιώνια χαμένα. Χρόνος! Η καταδίκη να τον ζεις όταν ζεις.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Aversio oculorum-(Hitchcock)

Henry Fonda-Vera Miles: The wrong Man

Henry Fonda-Vera Miles: The wrong Man

Τα ερωτικά κοντινά του Χίτσκοκ είναι δικαίως διάσημα. Είναι φορτωμένα με αισθησιασμό, με εκρηκτικό και ηφαιστειώδη ερωτισμό ακριβέστερα-παρόλο ότι δεν είναι ποτέ “ακατάλληλα”- με πάθος αλλά και όχι λίγες φορές με δράμα και, καμιά φορά, ακόμη και με χιούμορ! Το παράξενο είναι ότι ενώ δεν υπάρχει ταινία στην οποία ένα τέτοιο κοντινό να μην κλέβει τις εντυπώσεις, καθηλώνοντας τους μαγεμένους θεατές, παρόλα αυτά η συνεχής προσφυγή σ’αυτό δεν γίνεται μανιέρα-μην ξεχνάμε ποτέ αυτό: ότι σχεδόν ΟΛΕΣ οι ταινίες του Χίτσκοκ είναι ερωτικές ταινίες και επικεντρώνονται σε ένα βασικό ζευγάρι πρωταγωνιστών.

James Stewart-Kim Novak: Vertigo

James Stewart-Kim Novak: Vertigo

Μέσα όμως από τη συνεχή αυτή χρήση του κοντινού ο Χίτσκοκ στυλιζάρει. Αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση μανιέρα φυσικά, όσο αντίθετα η συνειδητή του προσπάθεια, ένα μοτίβο να το βάζει σε μια εκφραστική φόρμα εκτάκτως και μέχρι συμπαγούς πυκνότητας εμβληματική: αυτό ακριβώς συμβαίνει με το συχνά επανακάμπτον σε πολλές ταινίες του αποσπασμένο βλέμμα.

Farley Granger-Ruth Roman: Strangers on a train

Farley Granger-Ruth Roman: Strangers on a train

Εκεί δηλαδή που το σώμα προσκολλάται όλο περιπάθεια στο σώμα του συντρόφου, μέσα απ΄το ερωτικό φιλί, αντίθετα, τα μάτια, το βλέμμα, δηλαδή η ίδια η ψυχή, περισπάται και κατευθύνεται όλο αγωνία και έγνοια αλλού. Ο τρόπος που το χειρίζεται ο Χίτσκοκ δείχνει μεγάλη διαίσθηση αφενός αλλά και δυνατότητα να αναπαριστά τον ταραγμένο ψυχισμό των πρωταγωνιστών του σε απίστευτης έντασης και πυκνότητας εικόνες, καθαρά εμβληματικού χαρακτήρα πια, ακριβώς χάρη σ’αυτό το στυλιζάρισμα. Στυλιζάρισμα που στο σκληρό του πυρήνα μοιάζει να είναι λεπτομέρεια και κοντινό από χορογραφία.

Cary Grant-Grace Kelly: To catch a thief

Cary Grant-Grace Kelly: To catch a thief

Αλλά όπως είπαμε, αυτό το στυλιζάρισμα δεν είναι μανιέρα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο δημιουργός του είναι αρκετά ευέλικτος και προσαρμόζει παραλλάσσοντας το μοτίβο του όχι μόνο στα ίδια τα σεναριακά δεδομένα της κάθε ταινίας αλλά και στα ιδιαίτερα της κάθε σκηνής, που αντί του συνήθους δραματικού, μπορεί άνετα-η μεγάλη και ασύγκριτη αρετή του Χίτσκοκ-να έχει και ιλαρό περιεχόμενο, όπως η τελευταία σκηνή όταν ο Κάρυ Γκραντ συνειδητοποιεί τι μπορεί να σημαίνουν τα λόγια της Γκρέις Κέλλυ ότι το σπίτι του θα αρέσει πολύ στη μάνα της και μέλλουσα πεθερά του!

Leave a comment

Filed under Alfred Hitchcock, CinemaPhotography

Φωτογλυπτική

Couple-Thisseio-WB-DS-REV

Είναι λίγο τσιμπημένα τολμηρή η φωτογραφία ε; Δεν θα τη δημοσίευα αν δεν ήμουν σίγουρος ότι δεν εκθέτω τους πρωταγωνιστές μου, παρόλο ότι θυμάμαι πολύ καλά ότι είχαν επίγνωση ότι τους φωτογραφίζω.

Περισσότερο από δισδιάστατο βρίσκω ότι το συγκεκριμένο σύμπλεγμα θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον στις τρεις διαστάσεις. Από την αρχή της λήψης έβλεπα κάτι ροντενικό όχι μόνο στον ερωτισμό που εξέπεμπε αυτό το ζευγάρι αλλά και το πλήθος των γωνιών λήψης που προσέφερε στο ερευνητικό μάτι. Αν κάποιες εικόνες από εκείνη τη λήψη δεν λειτούργησαν αυτό οφείλεται σε εξωγενείς απ’το ίδιο το ζευγάρι παράγοντες-το φόντο, τρίτοι που παρεμβάλλονταν και διασπούσαν την προσοχή στο κυρίως θέμα. Γι’αυτό ακριβώς μιλάω για γλυπτικό σύμπλεγμα. Θα μπορούσε άραγε κάπως να υπάρχει φωτογλυπτική; Αν ναι, στη περίπτωση αυτού του ζευγαριού θα λειτουργούσε αληθινά μαγικά.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Όταν το λιμάνι δε λέει να φύγει

Pireus-E-la-nave-non-va-WB-DS

Κάπως έτσι περίπου δεν θα εύχονται να τους συμβεί οι ταξιδιώτες της επιστροφής απ’τα υπέροχα ελληνικά νησάκια, τούτες τις μέρες που η εποχή κλείνει για φέτος τον κύκλο της; Ας παρηγορηθούν με τη διαπίστωση-τόσο ανακουφιστικά ευχάριστη για μας που μείναμε εδώ-ότι θα βρουν μιαν Αθήνα επιτέλους ανεκτή, αφού από σήμερα οριστικά και αμετάκλητα ο καιρός δροσίζει. Τα πιτσιρικάκια θα πέσουν σε παιδική ακεφιά γιατί θα χάσουν την ανεμελιά τους αλλά τα καλύτερα καλοκαίρια τους ακόμη δεν έχουν έρθει-να τους το πείτε αυτό όσοι τα βλέπετε να μαραζώνουν από μετακαλοκαιρινή θλίψη.

Leave a comment

Filed under Ελληνικό Καλοκαίρι, Πειραιάς, Φωτογραφίες δρόμου

Ο Τσιφόρος της Φωτογραφίας- Brassai*

Brassai: Μάγκες στο Παριζιάνικο Ψυρρή

Brassai: Μάγκες στο Παριζιάνικο Ψυρρή

Το οποίον μάγκες μου,υπάρχει και στο Παρίσι μαγκιά…Και υπάρχουν μαγκάκια κι εκεί πολύ τσίλικα,πολύ εξηγημένα και πολύ αλανιάρικα, που ξέρουν και τη γαζώνουν καλά τη δουλειά.

Brassai: Η ωραία της νύχτας

Brassai: Η ωραία της νύχτας

Κι έχει και κάτι κοκοτίτσες άλλο πράγμα, γυναικάκια πολύ φίνα, που στη στρώνουν τη φτιάξη πριχού πείς κουνέλι.

Brassai: Αυτοπροσωπογραφία

Brassai: Αυτοπροσωπογραφία

Κι ήντουνε οπού λέτε μάγκες μου ένας Ουγγαρέζος φωτογράφος-Μπρασσάι με τ’όνομα!-άλλο πράμα, οπού το μάτι του έκοβε γαρύφαλλα και σούφτιαχνε φωτογραφίες σα στεφάνι σε κηδεία πολύ μεραγκλαντάν! Οπού αυτός ο τσίφτης ο φωτογράφος-που τα μίλαγε τα παριζιάνικα όπως στη Τρούμπα οι μάγκες μιλάνε τα Περαιώτικα- ήτανε πολύ δικό μας παιδί.Ήτανε πιτσιρή ακόμα όταν έφθασε στο Παρί. Κι είχε στρώσει κάτι δουλειές με μολύβια,με χαρτιά και με χρώματα οπού πολύς αρέσανε να πούμετε. Αλλά φίλε μου το μάτι του κυαλάριζε καταστάσεις και ζόρια σα γαρίδα ξεπορτισμένη. Το οποίον δηλαδή και διότι σημαίνει ότι δούλευε το φωτογραφικό μαραφέτι μαέστρικα όπως να πούμε άλλοι δαγκώνουν μιά μιά τις χάντρες στο κομπολόϊ τους.

Brassai: παριζιάνικο νυχτερινό τοπίο

Brassai: παριζιάνικο νυχτερινό τοπίο

Και μή νομίζουτε ότι ήντουνε εύκολο τούτο το νταραβέρι: πιό εύκολο ‘τανε να ξαφρίσεις το καφενέ του Παναγή του Παλιοχρέμπουρα στο Κερατσίνι-πούχε και σίδερο στη τσέπη- παρα μέσα στα σκοτάδια τα βροχερά, τα κρύα και τα χλιβερά να κουμαντέρνεις στις πλάτες σου εκείνο το αναθεματισμένο το ,απο σιδερόξυλο, με το μεγάλο μάτι. Ήθελε μαγκιά αγωγιάτη αδελφάκι μου κι είχε νταβαντούρι μπόλικο η φτιάξη. Πώς γιά;

Brassai: Ο Πικάσσο στο στούντιο του-πίσω του διακρίνεται ένα πορτραίτο φτιαγμένο από τον Douanier Rousseau, έργο που και σήμερα μπορεί να δει κάποιος στο Μουσείο Πικάσσο στο Παρίσι.

Brassai: Ο Πικάσσο στο στούντιο του-πίσω του διακρίνεται ένα πορτραίτο φτιαγμένο από τον Douanier Rousseau, έργο που και σήμερα μπορεί να δει κάποιος στο Μουσείο Πικάσσο στο Παρίσι.

Και ντον είχανε σε πολύν υπόληψη καθωσπρεπούμενοι ανθρώποι και ντον καλάγανε στα τσιμπούσια τους και στα πανηγύρια τους, καθότι ήτανε παιδί που ξηγιότανε στα ίσα και σούκανε δουλειά αλφάδι! Και με το κυρ Πικάσσο να ‘ούμετε δηλαδής έκανε παρέα και με το κύριο Ματίς και με τη μαντάμ Μπουρζουά να πούμετε δηλαδής και άλλους πολύ σένιους και νοστιμευάμενους ανθρώπους…

Brassai: Bijou 1932 Ίσως η εμβληματικότερη εικόνα του μεγάλου Ούγγρου φωτογράφου

Brassai: Bijou 1932 Ίσως η εμβληματικότερη εικόνα του μεγάλου Ούγγρου φωτογράφου

Το οποίον δηλαδή έχει κι η φωτογραφία μαγκιά και μακάρι να τόχαμε και τούτο το μορτάκι στα μέρη μας,τότενες που στέναζε τού Ψυρρή απο αλανιαρία, για να πέφτει κορόμηλο το δάκρυ σήμερα απ’τη καλή κενωνία που πολύ τα γουστάρει σήμερα αυτά τα πράγματα.

Brassai: Αντικρύζοντας κατάματα το φως της νύχτας

Brassai: Αντικρύζοντας κατάματα το φως της νύχτας

* Πριν 7-8 χρόνια δούλευα σαν φωτογράφος σε ένα πόρταλ-(με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έκλεισε). Από κάποια στιγμή κι έπειτα, πέρα από φωτογραφίες μού ζητήθηκε να γράφω κιόλας εκεί. Ανάμεσα στα γραφτά εκείνα υπήρχαν και μερικά κείμενα για τη φωτογραφία-αλίμονο! Το κείμενο της σημερινής ανάρτησης συντάχθηκε σε μια περίοδο που ξαναδιάβαζα μια απ’τις μεγάλες εφηβικές μου αγάπες: τον Τσιφόρο. Δεν ξέρω πώς και από ποιες ατραπούς ο συνειρμός με οδήγησε στον μεγάλο φωτογράφο της νύχτας Brassai. Προφανώς έβρισκα κάποιες παραλληλίες κι έτσι προέκυψε αυτό το μάλλον απροσδόκητο κείμενο, που όμως γράφτηκε με πολύ κέφι. Οι λεζάντες στις φωτογραφίες προστέθηκαν με αφορμή την ανάρτηση εδώ. Η διαφορά απ’το βασικό κείμενο είναι εμφανής αλλά δεν είμαι πια σ’εκείνη τη διάθεση, για να μού βγουν πια πηγαία υφολογικά συναφείς λεζάντες.

Leave a comment

Filed under Brassai, Ιστορία της Φωτογραφίας

Αν ήμουν Υπουργός Δικαιοσύνης

Ermou-Str.,-Baby-Father-WB-DS

Αν ήμουν Υπουργός Δικαιοσύνης θα εισηγούμην να μπει νόμος που να επιβάλλει οι σκληρότεροι από τους εγκληματίες να απολογούνται μπροστά σε μωρά! Είναι τόση η παραλυτική δύναμη της αγαπητικής αύρας που εκπέμπουν αυτά τα τοσοδούτσικα πλάσματα, ώστε έχω την εντύπωση ότι και στον πιο άπονο άνθρωπο να έχει επίπτωση ακόμη και στον εγκληματικό του τρόπο του σκέπτεσθαι. Μπροστά σε μια τέτοια φάτσα όπως του μωρού της φωτογραφίας-το φωτογράφιζα και σπαρτάραγα από γελαστή χαρά!-είσαι έτοιμος να παραδοθείς αμαχητί ακόμη κι αν κρατάς το κουμπί ελέγχου όλων των πυρηνικών όπλων του σύμπαντος!

Υ.Γ. Κάντε κλικ στη φωτό. Τέτοια μουρίτσα τον αξίζει τον κόπο και το χρόνο του.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Φωτογραφικοί ήρωες-Enedina

Ο ανασηκωμένος ποδόγυρος σαν κλικ! Η Ενεντίνα επί το έργον!

Ο ανασηκωμένος ποδόγυρος σαν κλικ! Η φωτογράφος Ενεντίνα επί το έργον!

Ανάμεσα στους, όχι  και τόσο πολλούς αλλά σίγουρα σημαντικούς, κινηματογραφικούς ρόλους φωτογράφων, ο ρόλος της Enedina στη Viridiana του Buneuel είναι συναρπαστικά ιδιαίτερος. Προικισμένη από τη γέννηση της ήδη με αυτό το θαυμαστό φωτογραφικό εργαλείο, “το πουλάκι”, θα φλασάρει, τολμηρά και κεφάτα,  ακόμη και μπροστά σε ένα remake του “Μυστικού Δείπνου” του Λεονάρντο ντα Βίντσι, κορυφαία στιγμή του διονυσιακού συμποσίου που οργάνωσαν οι προαστατευόμενοι απόκληροι της-θεούσας ακόμη-όμορφης Βιριδιάνας.

Το βέβηλο χιούμορ στα αγριότερα του αλλά και στα αποτελεσματικότερα του. Το αληθινό σώμα σαν απάντηση στην ελεεινή υποκρισία των θρησκευτικών συμβάσεων όπως το ψωμόκρασο και η μετουσίωση του και καλά σε σώμα θεού. Ο ρόλος της Enedina, που λίγα λεπτά αργότερα η ίδια θα επιδοθεί σε λάγνες περιπτύξεις με ένα απ’τα μοντέλα της προκαλώντας τη ζηλόφθονη οργή του τυφλού θαυμαστή της και που θα οδηγήσει στο καταλυτικό του τέλος το συμπόσιο των βέβηλων προλετάριων, είναι από τις κορυφαίες συλλήψεις του Μπουνιουέλ , που δείχνει ότι τα αληθινά πιο σοβαρά πράγματα μπορούν να ειπωθούν με απίστευτη ευστοχία, μέσα από την ανατρεπτική ιλαρότητα του εκρηκτικού διονυσιασμού. Όχι κήρυγμα και βαρυθυμιά αλλά η χαρά των πληθωρικών νοημάτων μιας κεφάτα δημιουργημένης εικόνας. Ενός συναρπαστικά αυθεντικού ήρωα, πηγαίου και ενστικτώδους.

Πρόσκληση για φωτογράφιση

Πρόσκληση για φωτογράφιση

Η Ενεντίνα αποκαλύπτει ότι οι γονείς της την προίκισαν από τη γέννηση της ήδη με μια φωτογραφική μηχανή!τετρακόσιοι συνειρμοί μπορούν να δημιουργηθούν εδώ! Άτιμε Μπουνιουέλ!

Η Ενεντίνα αποκαλύπτει ότι οι γονείς της την προίκισαν από τη γέννηση της ήδη με μια φωτογραφική μηχανή!τετρακόσιοι συνειρμοί μπορούν να δημιουργηθούν εδώ! Άτιμε Μπουνιουέλ!

Η Ενεντίνα σκηνοθετεί με τη δύμναμη και την αυτοκυριαρχία του έμφυτου φωτογραφικού της οργάνου προφανώς!

Η Ενεντίνα σκηνοθετεί με τη δύμναμη και την αυτοκυριαρχία του έμφυτου φωτογραφικού της οργάνου προφανώς!

Η σύναξη των Αποστόλων  μπρος στο φοβερό και τρομερό φωτογραφικό εργαλείο της ασύγκριτης φωτογράφου Ενεντίνας!

Η σύναξη των Αποστόλων μπρος στο φοβερό και τρομερό φωτογραφικό εργαλείο της ασύγκριτης φωτογράφου Ενεντίνας!

Η αποφασιστική στιγμή!

Η αποφασιστική στιγμή! Όταν βγαίνει “το πουλάκι”!

Leave a comment

Filed under CinemaPhotography