Monthly Archives: October 2012

Αυτοπροσωπογραφία (Self-portrait)

Τον λίγο καιρό που ασχολήθηκα με φωτογραφίσεις στο στούντιο, περιμένοντας-μια ζωή!-τα καθυστερημένα(πολλά νοήματα εδώ) μοντέλα να φτάσουν, επιδιδόμουν σε ένα πολύ δημιουργικό φωτογραφικό σπορ: τη νεκρή φύση. Ποτέ φυσικά δεν θα με ενδιέφερε η συμβατική πλευρά αυτής της σπουδαίας τέχνης, που έχει υπηρετηθεί από καλλιτέχνες διαμετρήματος του Chardin, του Cezanne ή από φωτογράφους όπως ο Sudek. Τι καινούργιο να προσφέρω εγώ σε μια τέχνη που έχει υπηρετηθεί από τόσο αισθαντικά μυαλά; Εγώ λοιπόν είδα την πιο χαλαρή, τη λιγότερο σοβαρή, την πιο διασκεδαστική πλευρά αυτής της δραστηριότητας. Επηρεασμένος σίγουρα από το σουρεαλισμό, που όμως τον εκλογίκευσα, καλμάροντας άρα τις απογειωτικές του εξάρσεις, αντιμετώπισα με απολύτως χιουμοριστική διάθεση την πρόκληση.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε κάπου στο 1995 με 1996, με έγχρωμο αρνητικό-ένα λεπτόκοκκο αρνητικό της KODAK του οποίου δεν θυμάμαι πια την ονομασία. Χρόνια μετά, όταν κλήθηκα από τη δουλειά μου σε ένα portal να δώσω την αυτοπροσωπογραφία μου, κατέθεσα αυτή την εικόνα, που έγινε πολύ ευχάριστα δεκτή παρόλο ότι παραήταν ανορθόδοξη σαν τέτοια.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Still Life

Είναι ο φωτογράφος επαγγελματίας ηδονοβλεψίας;

people200-007-WBΑν και το ζευγάρι της φωτογραφίας δεν ήταν γνωστοί μου,άρα δεν υπήρχε συνεργασία με την έννοια του να δίνω εντολές, μπορώ βάσιμα να ισχυριστώ ότι αυτή η φωτογραφία είναι κατασκευή-παρόλο ότι τεχνικά, σαν αντίληψη και διαδικασία λήψης μοιάζει και μάλλον είναι στιγμιότυπο. Είναι κατασκευή με την έννοια που εννοούμε τη σκηνοθετημένη αλλά και τη φορμαλιστική φωτογραφία. Για να κάνεις μια τέτοιου είδους φωτογραφία όπου το κάδρο, η σύνθεση είναι ουσιώδες μέρος της εικόνας-κατ’εμέ, έναν συνειδητό φορμαλιστή, το απολύτως σπουδαιότερο!-χρειάζεσαι φωτογραφική μηχανή με 100% κάλυψη αυτού που βλέπεις στο σκόπευτρο και αυτού που θα βγει στη φωτογραφία. Αν κάποιο ποσοστό δεν το βλέπεις στο βιζέρ, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να έχεις χάσει το παιχνίδι της ισορροπίας της σύνθεσης-ειδικά αν είχες την πρόθεση στην αναλογική φωτογραφία να ενσωματώσεις και το μαύρο περιθώριο κατά τη διάρκεια της εκτύπωσης. Η λήψη έγινε με Nikon F3 που προσέφερε αυτή τη δυνατότητα και άρα μπορούσα να προχωρήσω ήσυχος και ακάθεκτος στον επόμενο στόχο: την όσο γίνεται αρμονικότερη αλλά και τολμηρή σύνθεση ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.  Χωρίς δηλαδή η εικόνα να μετατραπεί σε ένα άψυχο φορμαλιστικό πείραμα, μια σύνθεση χωρίς ψυχή, χωρίς αίσθημα, χωρίς το ελάχιστο μιας, ελάχιστης ίσως, αφηγηματικής νύξης. Νομίζω ότι η εικόνα πέτυχε αυτό το στόχο και πάντα όσοι την έβλεπαν επαινούσαν όλα αυτά τα στοιχεία.

Και όμως υπάρχει κάτι που δεν έλεγξα τελείως αλλά που η παρουσία του προσθέτει ερμηνευτικό βάθος και ποικιλία που δεν τα είχα προβλέψει. Ενώ η εικόνα δημιουργήθηκε μέσα σε μια κατάσταση ερωτικής ιλαρότητας που την απολάμβανα άδολα κάνοντας τις ρυθμίσεις μου μέχρι να κάνω το κλικ, η ίδια η εικόνα που δημιουργήθηκε αφήνει ένα μικρό σκοτεινό νόημα να αιωρηθεί μπρος στα μάτια αυτού που τη βλέπει. Η σκιά του πρώτου πλάνου-η σκιά μου-αφήνει μια υποψία επερχόμενου κακού. Έχει κάτι το-ελαφρά έστω-απειλητικό για το ανυποψίαστο ζευγάρι. Λειτουργώ, σαν σκιά, με τη δυναμική μιας ζοφερής παρουσίας που ανά πάσα στιγμή μπορεί μέσα στην ηδονοβλεπτική του έξαψη να παραφερθεί. Αν και σας διαβεβαιώ δεν υπήρχε ούτε υποψία τέτοιας διάθεσης από μέρους μου, η δυναμική που η ίδια η εικόνα παράγει ερήμην μου, με εξάπτει στην ερμηνευτική της καταβύθιση σε πιο σκοτεινές εκδοχές-βοηθάει και το ασπρόμαυρο για μια τέτοια ερμηνεία.

Leave a comment

Filed under Couples, Φωτογραφίες δρόμου

Μεσογειακή αυλή: κοιτίδα ζωής!

 

Αυτό που κάνει τη μεσογειακή αρχιτεκτονική τόσο συγκλονιστική και τη διαφοροποιεί από εκείνη της Βόρειας Ευρώπης νομίζω ότι είναι οι εσωτερικές αυλές, οι ανοικτές στον ουρανό εσωτερικές αυλές, αυτό που οι αρχιτέκτονες αποκαλούν αίθριο. Είτε πρόκειται για απλά σπίτια είτε για πιο σύνθετα οικοδομήματα, αυτή η εσωτερική αυλή στη Μεσόγειο δεν είναι απλά ένας χώρος με μιά κάποια χρησιμότητα αλλά αντίθετα και επιπλέον χώρος ζωής και δράσης των ενοίκων. Στη Βόρεια Ευρώπη αυτός ο χώρος μπορεί να είναι ένας πολύ ωραία διαμορφωμένος κήπος, στον οποίο όμως δεν μπορείς εκ των πραγμάτων να ενταχθείς παρά νοερά. Στο μεσογειακό αίθριο αντίθετα είσαι ενεργό μέρος του χώρου. Ο γλυκός καιρός επιτρέπει πολλές περισσότερες χρήσεις από τις οποίες η αναψυχή σίγουρα είναι αυτή που κάνει το χώρο αυτό ακαταμάχητα ελκυστικό.

 

Η μεσογειακή αρχιτεκτονική δημιούργησε αληθινά σπουδαία τέτοια αίθρια ακόμη και σε κτήρια όπου η αναψυχή δεν είναι ζητούμενο όπως στα μοναστήρια. Φυσικά κάθε έκφανση του μεσογειακού πολιτισμού έχει τη δική της ιδιαίτερη αντίληψη της αυλής. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι τραβηγμένη στη Μπολόνια (Bologna). Το κτήριο είναι ένα ιδιωτικό palazzo-όχι ιδιαίτερα μεγάλο- εξαιρετικά καλόγουστο και αρμονικό και διατηρημένο κατά τρόπο άριστο. Στη μέση υπήρχε και ένα πηγάδι-άλλη μια ακόμη υπέροχη ιδιομορφία της μεσογειακής αυλής!-που προσπάθησα με πολύ κόπο να την αποφύγω πάση θυσία, χωρίς όμως να χάσω την αντίληψη συμμετρίας της εικόνας που τη θεωρούσα επιβεβλημένη για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Το τελευταίο φιλμ!

 

Κάνοντας αναδρομή στα χρόνια της πλασματικής ευμάρειας και ευτυχίας, αυτά που γέννησαν σαν από στρατηγικό σχεδιασμό τα χρόνια της απαξίωσης που τώρα ζούμε και της εξαθλίωσης που σύντομα έρχονται, ψάχνεις να βρεις άδολες φωτεινές στιγμές έστω αυτής της πλαστής, πλασματικής ευτυχίας. Η Ελλάδα το 2004 έζησε την μεγαλύτερη της παραμύθα-που τόσο ακριβά θα την πληρώσουμε σαν στερητικό σύνδρομο-των Ολυμπιακών Αγώνων. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της δαπανηρής αθλητικής γιορτής διοργανώθηκαν και αρκετές εκθέσεις. Η Εθνική Πινακοθήκη νομίζω ότι είχε τη μερίδα του λέοντος σ’αυτό τον τομέα. Αντίθετα το μεγαλύτερο μουσείο της Ελλάδας πέρα από το στενά θεματικό της εικονογράφισης των Ολυμπιακών αγώνων και γενικά του αθλητισμού στην αρχαιότητα-η έκθεση εκείνη είχε τον τίτλο “ΑΓΩΝ”- δεν οργάνωσε κάτι ιδιαίτερα θεαματικό.

 

Η έκπληξη ήρθε μετά από πέντε χρόνια όταν είδαμε με θαυμασμό τη σπουδαιότερη αρχαιολογική έκθεση που έχει ποτέ διοργανωθεί στην Ελλάδα, με αφιέρωμα στον σπουδαίο γλύπτη της αρχαιότητας: τον Πραξιτέλη! Παρόλο ότι είχα πια εγκαταλείψει την αναλογική φωτογραφία, για την έκθεση αυτή έκανα την εξαίρεση-επίπονη επιλογή πια μετά τις απίστευτες ευκολίες της ψηφιακής-και τράβηξα όλη την έκθεση σε ασπρόμαυρο φιλμ. Ήταν και η οριστικά τελευταία μου φωτογράφιση με φιλμ καθώς και με τις Leica R9 που τόσο είχα αγαπήσει. Τεχνικά ήμουν στη καλύτερη μου στιγμή! Είχα εμπεδώσει την αισθητική του ασπρόμαυρου στην εντέλεια και το θέμα μιας έκθεσης γλυπτικής δεν θα μπορούσε να είναι πιο πρόσφορο. Απόλαυσα όλη τη διαδικασία, ξέροντας ότι ήταν τελεσίδικα και η τελευταία φορά. Σήμερα δεν αναπολώ τίποτε από αυτή-ίσως μόνο το πρώτο μυστήριο του σκοτεινού θαλάμου. Δεν έχω καμιά συναισθηματική αναλαμπή για μια διαδικασία τόσο επίμοχθη, τόσο χρονοβόρα, τόσο δαπανηρή. Αλλά φυσικά αγαπώ το έργο που παρήγαγα όλα αυτά τα χρόνια του αναλογικού ασπρόμαυρου.

 

Η φωτογραφία της ανάρτησης δεν έχει κανένα από τα γνωστά ψηφιακά εφφέ-ούτε καν τα αναλογικά. Απλά στην έκθεση υπήρχαν πολλές φορές αρκετά αντίγραφα του ίδιου έργου σε διάφορες διαστάσεις και σε διαφορετικά υλικά και το παιχνίδι περιπλέκονταν όταν μπαίναν στο κάδρο και μεγάλες φωτογραφικές αναπαραγωγές.

Leave a comment

Filed under Μουσεία