Monthly Archives: February 2017

(Αληθινά) Ξένοιαστος Καβαλάρης

12may2016-596-boy-on-bike-athinas-str-nikosroccosΗ μηχανή που καβαλάει ο πιτσιρικάς είναι πέρα για πέρα και μάλιστα σχεδόν θηριωδέστατα αληθινή και πραγματική. Κι όμως έτσι ανοικονόμητα μεγάλη καθώς είναι είναι τόσο απρόσφορη για το μικρό του δέμας όσο και αν θα ήταν ένα αγιοβασιλιάτικο παιχνίδι.Βρίσκεται σε τόση αντικειμενική αδυναμία να το οδηγήσει όσο και τη προσομοίωσή του στο λούνα παρκ. Και αυτό είναι καθησυχαστικό όχι μόνο για τους δικούς του που τον καμάρωναν παραδίπλα αλλά και για μένα που έχοντας ζήσει διάφορα θλιβερά ξέρω πολύ καλά ποια φοβική δυναμική γεννούν τραγικές εμπειρίες. Έτσι όπως είναι στη φωτογραφία η ασφάλεια του είναι εγγυημένη και διαφυλαγμένη και ανέφελο και ελπιδοφόρο το μέλλον του. Και έτσι να μείνει μιά ζωή μέχρι τα βαθιά του γεράματα, που-αλίμονο!-δεν το βλέπω να τα προλαβαίνω.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το Ερμιτάζ στην Αθήνα

3nov2016-105-hermitage-entrance-banks-of-neva-nikosroccosΤελικά δεν τα κατάφερα! Εκθέσεις σαν κι αυτή του Ερμιτάζ στο Βυζαντινό Μουσείο τις επισκέπτομαι συνήθως καμιά δεκαριά φορές. Τελικά πήγα μια φορά μόνο! Δύσκολοι καιροί ακόμη και για “άρρωστους” φιλότεχνους!3nov2016-156-hermitage-byzantine-museum-exhibition-skyths-colden-deer-nikosroccos-fvΔεν μάς συμβαίνει συχνά να βλέπουμε τόσο υψηλής ποιότητας έργα τέχνης και μάλιστα από πρωτοκλασάτα μουσεία όπως συμβαίνει να είναι το ασύγκριτο Ερμιτάζ. Μ’αυτή την έννοια επιβάλλονται οι πολλές επισκέψεις, αφού έτσι μπορούμε με την άνεσή μας να δούμε καλά και να μελετήσουμε τον ανθό της ευρωπαϊκής τέχνης χωρίς το άγχος του ταξιδιώτη που πρέπει σε λίγες μέρες να συνδυάσει το βουνό της Τέχνης και τη θάλασσα της διασκέδασης και των αγορών.3nov2016-111-hermitage-byzantine-museum-exhibition-schoolchildren-nikosroccosΠαρόλο ότι δεν έχω ταξιδέψει στη φωτογενή Αγία Πετρούπολη, μού συμβαίνει να ξέρω εξαιρετικά καλά το διασημότερο μουσείο της, το Ερμιτάζ. Πώς και συμβαίνει αυτό; Παλιά ιστορία που ξεκινάει από τα φοιτητικά μου χρόνια ήδη. Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ανοίγουν για πρώτη φορά Σοβιετικά Βιβλιοπωλεία και συχνά-πυκνά κοτσάρουν στη βιτρίνα τους, δίπλα στη μαρξιστική βιβλιογραφία και τη σοβιετική λογοτεχνία, κάποιες αγγλόφωνες εκδόσεις τέχνης-ο ένας και μόνος κρατικός εκδοτικός οίκος που τις αναλάμβανε ονομαζόταν με το εμβληματικό για τη σοβιετική ιστορία όνομα “Αβρόρα”! Οκ, κομουνιστής δεν ήμουν αλλά ο πειρασμός ήταν για μένα μεγάλος. Γιατί; Είχα μόλις διαβάσει μια μονογραφία για τον Ρέμπραντ στα ιταλικά και στις εκατό τόσες εικόνες του βιβλίου έλειπαν μερικά ανεπίληπτης ομορφιάς αριστουργήματα που στεγάζονταν κυρίως στο Ερμιτάζ-υπάρχει άλλο ένα αριστούργημα με την ιστορία της Εσθήρ στο μοσχοβίτικο μουσείο Πούσκιν. Είχα συνειδητοποιήσει ότι-για τότε τουλάχιστον, όσο υπήρχε ο ιδεολογικός διαχωρισμός σε Δύση και Ανατολή-ότι οι δυτικές εκδόσεις θα απέκλειαν έργα που στεγάζονταν σε ανατολικά μουσεία και το αντίστροφο-αν και εκεί δεν με απασχολούσε γιατί αγόραζα στη συντριπτικής τους πλειοψηφία δυτικές εκδόσεις τέχνης και τέτοια ζητήματα δεν προέκυπταν.3nov2016-4-hermitage-exhibition-byzantine-museum-nikosroccosΤο πρώτο βιβλίο λοιπόν που αγόρασα από το σοβιετικό βιβλιοπωλείο-της Θεσσαλονίκης, εκεί το είδα πρώτη φορά-ήταν μια μονογραφία για τον Ρέμπραντ. Στο εξώφυλλο του είχε ένα αληθινό αριστούργημα του μεγάλου Ολλανδού, την ασύγκριτη “Δανάη”. Η αγορά αποδείχτηκε εκ των υστέρων πολλαπλά εύστοχη. Όχι μόνο η μονογραφία ήταν γραμμένη με τη σχολαστικότητα μιάς άρτιας επιστημονικότητας αλλά η πλούσια εικονογράφηση-ειδικά της “Δανάης”-έχει σήμερα αξία σπάνιου ντοκουμέντου αφού λίγα χρόνια μετά ένας μανιακός έριξε πάνω στο πίνακα χημικά που σε κλάσματα δευτερολέπτου μετέτρεψαν το ανεπίληπτο αυτό αριστούργημα σε σκιά του προηγούμενου εαυτού του. Παρόλες τις τιτάνιες προσπάθειες της συνασπισμένης για την ειδική αυτή περίπτωση παγκόσμιας κοινότητας να βρεθεί μια λύση επιστροφής στο προηγούμενο στάτους του έργου, αυτό θεωρείται πια ανεπανόρθωτα κατεστραμμένο. Το έργο εκτίθεται βέβαια αλλά δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση με αυτό που ήταν πριν. Εν πάση περιπτώσει, από κει και πέρα, μετά το Ρέμπραντ δηλαδή, συνολικά έχω αγοράσει περισσότερα από πενήντα βιβλία για το Ερμιτάζ από εκείνο το βιβλιοπωλείο, τα πιο πολλά τη περίοδο που μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το μαγαζί αναγκαστικά έκλεινε και έδινε το εμπόρευμά του-απαξιωμένο όσο το καθεστώς που το στήριζε. Μερικές εκδόσεις αληθινά επιστημονικού κύρους αγοράστηκαν σε τιμές εξευτελιστικές-κάποιες ρωσόφωνες εκδόσεις που δεν τις αγόραζα για ευνόητους λόγους, μού τις έδιναν δωρεάν! Απροσδόκητα έπαιξαν το ρόλο τους κάποια χρόνια αργότερα όταν εγκαταστάθηκε στο σπίτι της μάνας μου μια αξιολάτρευτη ρωσίδα-αυθεντική πετρομπουργκίτισσα!-και έπεσε από τα σύννεφα όταν τις έδωσα να τα διαβάζει τις ώρες της σχόλης της!3nov2016-71-hermitage-byzantine-museum-exhibition-chaimsoutine-self-portrait-nikosroccosΤούτη τη φορά οι Ρώσοι δεν μάς έστειλαν Ρέμπραντ-θυμάμαι παλιότερα είχαν στείλει μια πολύ μικρή επιλογή έργων ρώσων ζωγράφων κυρίως-αλλά το αστέρι εκείνης της μικρής έκθεσης ήταν μια υποβλητικότατη “Αγία Οικογένεια με Αγγέλους”. Τούτη τη φορά όμως είναι αλήθεια ότι οι Ρώσοι ξεπέρασαν εαυτούς-μάς έστειλαν μερικά εντελώς πρώτης ποιότητας έργα, αντάξια ενός Λούβρου. 3nov2016-66-hermitage-byzantine-museum-exhibition-rodin-nikosroccosΗ μόνη ένστασή μου είναι για το χαρακτήρα της έκθεσης. Ουσιαστικά η έκθεση δεν είχε καν θέμα. Επιλογή έργων τέχνης από διάφορα τμήματα του μουσείου-είχε ακόμη και κομμάτια κοσμηματοποιείας, δίπλα σε διακοσμητική τέχνη, γλυπτική, αρχαιολογικού ενδιαφέροντος θησαυρούς-πολλά κομμάτια από το φημισμένο χρυσό Σκυθικό θησαυρό-εξαίρετα δείγματα της τέχνης των Μογγόλων ηγεμόνων της Ινδίας μέχρι πίνακες μεγάλων ευρωπαίων δασκάλων από Λορέντζο Λόττο, Γκρέκο μέχρι-είναι το νεώτερο σημαντικό απόκτημα του Ερμιτάζ!-μια αυτοπροσωπογραφία του λιθουανού στη καταγωγή αλλά ρώσου στις σπουδές, τη συγκρότηση και την ιδιοσυγκρασία Χαΐμ Σουτίν(Chaim Soutine)(είναι το έργο που φωτογραφίζει με το κινητό του ο κύριος στη πέμπτη φωτογραφία).3nov2016-143-hermitage-canova-sculpture-byzantine-museum-exhibition-cupid-and-psyche-nikosroccosΜια στενά θεματική έκθεση σίγουρα θα ήταν και πολύ πιο ενδιαφέρουσα και ασύγκριτα πιο παραγωγική, γιατί θα ενσωμάτωνε έρευνα αλλά και ένα καθόλου αμελητέο εξαγόμενο που θα συνοψίζονταν στο ωραίο αποτέλεσμα που λέγεται Κατάλογος Έκθεσης-η συγκεκριμένη του Ερμιτάζ χαρακτηριζόταν επίσης από το ολωσδιόλου ασυνήθιστο γεγονός της απουσίας όχι μόνο καταλόγου αλλά ακόμη και κάποιας μπροσούρας-είναι προφανές ότι τα λίγα λεφτά που διατέθηκαν για την έκθεση πήγαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στη συμβολή των ασφαλίστρων.hermitage-exhibition-erospsyche-leovonklenze-nikosroccos-shΤο Ερμιτάζ διακρίνεται για τη πλουσιότατη συλλογή νεοκλασικών γλυπτών-έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση έργων του Κανόβα, μετά από εκείνη του προσωπικού μουσείου του γλύπτη στο Possagno στην Ιταλία, τη γενέτειρά του πόλη! Thorvaldsen, Nollekens, Houdon επίσης εκπροσωπούνται εδώ με πολύ μεγάλο αριθμό έργων. Μια έκθεση για το νεοκλασικισμό στην ευρωπαϊκή γλυπτική-συνδυασμένη με εκθέματα ελλήνων γλυπτών από την Εθνική μας Γλυπτοθήκη θα ήταν κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον σίγουρα και με αντίκρυσμα πολύ πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Εκθέσεις με τουρλού-τουρλού εκθέματα, ακόμη και σημαντικών έργων είναι πια ξεπερασμένες σαν αντίληψη. Το ότι βρίσκονται κάτω από την ίδια μουσειακή στέγη δεν είναι επαρκής λόγος για να εκτεθούν στις αίθουσες ενός άλλου μουσείου.3nov2016-80-hermitage-exhibition-byzantine-museum-el-greco-nikosroccos-copyΑυτό που μού έκανε αλγεινή εντύπωση την ημέρα που πήγα στην έκθεση-είχε αρκετό κόσμο αν και σαφώς όχι ουρά-ήταν ότι ελάχιστοι είχαν αντιληφθεί την ύπαρξη του πίνακα του Ελ Γκρέκο με τους δύο Αποστόλους, Πέτρο και Παύλο. Έγινα μάρτυρας αντιδράσεων έκπληξης, απορίας-πού είναι ο Ελ Γκρέκο;-κι ας είχαν μόλις πριν λίγο περάσει μπροστά του! Αναρτώ τη φωτογραφία του έργου συνδυασμένη με ένα μπούστο ικανοποιημένου Φαύνου του αναγεννησιακού φλωρεντινού Baccio Bandinelli. Ο φθόνος του βλέμματος της στερημένης από έρωτα ζωής των ισαποστόλων απέναντι σε έναν πλήρη και πολυποίκιλο ερωτικό βίο.3nov2016-61-hermitage-byzantine-museum-exhibition-g-d-friedrich-nikosroccosΕίναι πολλά τα έργα της έκθεσης που μού άρεσαν ιδιαίτερα(δέστε κι εδώ για τον Poussin). Θα σταθώ στον μικρότερων μεν διαστάσεων πίνακα αλλά ίσως και το πιο σημαντικό της έκθεμα: ένα ηλιοβασίλεμα του θρυλικού γερμανού ρομαντικού ζωγράφου-σύγχρονου του Goethe-του Caspar David Friedrich. Είναι ένα απολύτως εμβληματικό έργο ολόκληρου του Ρομαντισμού και συμπυκνώνει με σπάνια ευθυβολία το αίτημα της ταύτισης του Ανθρώπου με τη Φύση, τόσο επίμονο σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό πολιτισμικό αυτό κίνημα-είτε Βύρωνας λέγεται αυτό, είτε Ουγκώ, είτε Χαίλντερλιν, είτε Νοβάλις, είτε Μπετόβεν είτε Μέντελσον,  είτε τέλος Τέρνερ, Μπόνινγκτον ή Φρίντριχ.

Leave a comment

Filed under Μουσεία

Τροπικό Χιόνι

10jan2017-urban-still-life-snow-ag-athanasios-church-thisseio-palm-tree-nikosroccos-dsΣτο μυαλό μου ο φοίνικας-ακόμη κι αυτός στη γλάστρα!-φαντάζει σαν το κατ’εξοχήν τροπικό φυτό. Με αυτό ακριβώς το σκεπτικό, βρίσκοντας δηλαδή σοκαριστικά παράξενο να βλέπω τα κλαδιά του και τα φύλλα του σκεπασμένα με χιόνι, τράβηξα αυτές τις δυό φωτογραφίες στο χιονιά του προηγούμενου μήνα.10jan2017-people-with-camera-adrianou-str-snow-winter-nikosroccos-palm-treeΞέρετε όλοι όσοι επισκέπτεστε συχνά το μπλογκ την αγάπη μου γι’αυτό το δέντρο-έχω ήδη κάνω μια ανάρτηση μ’αυτό το θέμα (δέστε εδώ) και πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ξανακάνω μιά με το ίδιο θέμα ακριβώς. Μιά πρώτη μάλιστα σκέψη ήθελε μιά από αυτές τις δυό  φωτογραφίες που σήμερα αναρτώ να τις εντάξω σε μια τέτοια δεύτερη ανάρτηση αλλά έχω ήδη τόσες και τόσο καλές που αυτές οι δυό σημερινές μπορούν άνετα αυτονομημένες να φτιάξουν αυτό το μικρό θεματάκι που στα γρήγορα μού προέκυψε για σήμερα. Καλά Κούλουμα!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Ποτέ τη Κυριακή (…και της Αποκριάς)

studio-still-life-mask-and-fornasetti-plate-nikosroccosΌταν με ρωτούν γιατί δεν έχω φωτογραφίες της Αποκριάς-30 ολόκληρα χρόνια φωτογράφος και δεν έχω φωτογραφίσει ποτέ την Αποκριά!-η απάντηση μου στους άσχετους είναι ότι δεν φωτογραφίζω ποτέ τη Κυριακή. Ποτέ! Ισχύει αυτό, δεν είναι ούτε ψέμματα ούτε υπεκφυγή από ενοχλητικές ερωτήσεις άσχετων. Στους σχετικούς όμως δεν δίνω τη πρώτη απάντηση-που επαναλαμβάνω: ισχύει-αλλά μια ουσιαστικότερη και πιο θεμελιωμένη στην ατομική μου πραγματικότητα. Προφανώς και θα μπορούσα να κάνω μιά εξαίρεση το χρόνο-τι διάολο! Αλλά στη πραγματικότητα ο λόγος είναι άλλος.kid-mask-chrysospiliotissa-carnival-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-fffff

Είμαι συνειδητά ανθρωποκεντρικός φωτογράφος. Και στο κέντρο της ανθρωποκεντρικότητας της φωτογραφίας μου βρίσκεται το πρόσωπό του Ανθρώπου, δηλαδή ο καθρέπτης, που σημαίνει και η δίοδος αν θυμηθούμε τον Κοκτώ, ο καθρέπτης λοιπόν της ψυχής του. Της όποιας ψυχής κουβαλάει ο καθένας μας στο δρόμο. Μιά τέτοια θεμιτή πρόθεση δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με το Καρναβάλι, τις μάσκες του και τις μεταμφιέσεις του. Εξάλλου ποτέ δεν με ενδιέφερε η λειτουργία της φωτογραφησης ενός γεγονότος-τόχω γράψει πολλές φορές εδώ ότι δεν είμαι φωτορεπόρτερ,παρόλο ότι αν πληρωθώ μπορώ να κάνω ασυναγώνιστα καλό φωτορεπορτάζ. Ούτε Εθνογραφική Φωτογραφία κάνω. Είναι πολύ ξεκαθαρισμένο αυτό μέσα μου και καμιά τύψη δεν με βασανίζει που δεν το έχω επιχειρήσει-με συστηματικό τρόπο τουλάχιστον. Έχω βέβαια φωτογραφίσει ανθρώπους με μάσκα, ακόμη και καρναβαλιστές αλλά ή σε άσχετες με το Καρναβάλι μέρες ή-αυτή είναι η περίπτωση της δεύτερης φωτογραφίας που αναρτώ: μιά Καθαρά Δευτέρα με πιτσιρικάκι που δεν τού έκανε καρδιά να αποχωριστεί την αστείων προθέσεων λαγνεία τρόμου της όντως αποτροπαϊκής μάσκας του.portrait-of-a-masked-man-nikosroccosΣτο στούντιο όμως η μάσκα μπαίνει σε μιάς άλλης τάξης λογική. Εδώ το ρεαλιστικό εκδιώκεται, φυγαδεύεται γιατί μπαίνει το στοχαστικό ποιητικό που το ελέγχεις και το κατευθύνεις προς ένα από τα πριν σκοπούμενο αποτέλεσμα, γι’αυτό και είναι τόσο ρηξικέλευθη η διαφορά της αισθητικής διατύπωσης των φωτογραφιών στο στούντιο από τη δεύτερη του δρόμου και παρόλο ότι ήδη και αυτή είναι μάλλον ατύπικη μέσα στα πλαίσια της συνηθισμένης μου εικονογραφίας στο δρόμο. Οι φωτογραφίες στο στούντιο εκπροσωπούν έναν άλλο μου εαυτό, αυτόν που προσαρμόζεται στις επιβαλλόμενες συνθήκες σκηνοθεσίας.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, Still Life, street photography

Οι Ομπρέλες του Χειμώνα

30dec2016-urban-still-life-circle-umbrella-round-table-paneoistimiou-str-nikosroccosΑστεία-αστεία τον φάγαμε και τούτον το χειμώνα! Το Καρναβάλι και η Καθαρά Δευτέρα είναι ουσιαστικά οι τελευταίες μεγάλες γιορτές του. Σπεύδω λοιπόν να προλάβω να κάνω μια τελευταία σκληροπυρηνικά χειμωνιάτικη ανάρτηση. Την ιδέα τη παίρνω από μιάν αντίστοιχη που είχα κάνει το καλοκαίρι, με τις “Αυγουστιάτικες Ομπρέλες” (δες εδώ).30dec2016-285-people-with-camera-kapnikarea-ermou-str-winter-umbrella-nikosroccos-dsΕίναι ωραίο αξεσουάρ η ομπρέλα και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το έχει χαρεί με ένα τρόπο όχι πολύ διαφορετικό από όσο ο Gene Kelly όταν τραγουδούσε στη βροχή. Αν και δεν μού έχει τύχει ποτέ τέτοιο στιγμιότυπο  για να το φωτογραφίσω-τόχουμε ξαναπεί: δεν ρισκάρω τη μηχανή μου στη βροχή-παρόλα αυτά η δυσθυμία που ενδεχομένως δημιουργεί σε ορισμένους η βροχή γρήγορα εξαφανίζεται με το άνοιγμα της ομπρέλας. Μοιάζει να μην είναι μόνο αλεξιβρόχιο αλλά και αλεξίθυμο-συγγνώμη για το νεολογισμό.larissis-rws-boy-umbrella-wb-ds-1Αν υπάρχει κάτι που ορισμένως δεν μ’αρέσει με την ομπρέλα είναι ότι αναγκαστικά πρέπει να απασχολείς το ένα χέρι σου κρατώντας τη. Αν η βροχή είναι ελαφρά και έχω σοβαρό λόγο να θέλω να συνεχίζω να φωτογραφίζω και με τη προϋπόθεση ότι δεν ριψοκινδυνεύω τη μηχανή μου φυσικά, το ρόλο του κρατήματος της ομπρέλας τον αναθέτω στο…λαιμό μου! Αλλά για πόση ώρα;stripes-ermou-str-red-umbrella-nikosroccosΠάντως-το συνειδητοποιώ ακριβώς τώρα που το γράφω-θάθελα κάποια στιγμή να βρεθώ στο δρόμο μόνος με μιά ομπρέλα, χωρίς φωτογραφική τσάντα στον ώμο και με ελεύθερο το άλλο μου χέρι. Θα άραγε μουρχόταν η διάθεση του Τζην Κέλι να τραγουδήσω στη βροχή; Χρειάζεται έρωτας γι’αυτό; Σιγά το δύσκολο!couple-rain-umbrella-syntagma-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-bw-fΟι μόνες ομπρέλες που πάντα αντιπαθούσα ήταν αυτές οι με τα ψηλά επιμήκη κανιά και το καμπυλωτό χερούλι, αυτές που μοιάζουν σαν μπαστούνι. Τις έβρισκα-και συνεχίζω να τις βρίσκω ακόμη κι αν το ύφασμά τους  είναι νεανίζον και τρελιάρικο-γεροντίστικες. Και έχω παρατηρήσει ότι κάποιοι όντως τις χρησιμοποιούν σαν εναλλακτική στο μπαστούνι.26jan2017-umbrella-urban-still-life-winter-rain-eolou-str-nikosroccos-dsΟ τρόπος που πεθαίνουν οι ομπρέλες στο δρόμο είναι ό,τι πιο μελαγχολικό μπορείς να φανταστείς. Να θυμηθώ κάποτε να γράψω μιά ελεγεία γι’αυτές…

Leave a comment

Filed under Couples, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Urban Still Life

Οι Κανόνες και οι Εξαιρέσεις

2sep2016-woman-looking-at-photographer-shop-window-ermou-str-nikosroccos-fΈχω τρεις κανόνες που σ’αυτή τη φωτογραφία και οι τρεις ανατράπηκαν, παραβιάστηκαν. Ανατράπηκαν όμως ώστε να γίνουν εξαίρεση και όχι κανόνας. Που σημαίνει ότι οι κανόνες συνεχίζουν να ισχύουν, απλά δεν είμαι δογματικός και όποτε επιβάλλεται είμαι όσο χρειάζεται ευέλικτος. Μη ξεχνάμε αυτό: εκείνο που έχει σημασία στη Φωτογραφία είναι τί τελικά παρουσιάζεις. Αυτός είναι ο απόλυτος και μόνος σκοπός. Άρα αν μια εικόνα υπηρετείται καλύτερα με ανατροπή των κανόνων, καλοδεχούμενη και αυτή και η ανατροπή τους.

Κατά κανόνα δεν κροπάρω. Προσπαθώ όσο με παίρνει να είμαι ακριβής στο καδράρισμά μου. Όσοι έχουν δει αναλογικές φωτογραφίες μου θα θυμούνται πολύ καλά ότι τις τύπωνα, στο 99%  τουλάχιστον των περιπτώσεων, full-frame. Σε παλιότερες αναρτήσεις όπου η αναλογία των αναλογικών είναι μεγαλύτερη είναι εύκολα διαπιστώσιμο αυτό. Εδώ κροπάρισα γιατί υπήρχαν αντανακλάσεις στο τζαμί της βιτρίνας που δεν μπορούσα να τις ελέγξω ή να προβλέψω αφού η προέλευσή τους βρίσκονταν πίσω μου και άρα, αντικειμενικά εκτός δυνητικού οπτικού πεδίου μου.

Κατά κανόνα δεν επιλέγω φωτογραφίες που υπάρχει οπτική επαφή με το φωτογράφο-την αφεντομουτσουνάρα μου δηλαδή. Φωτογραφίες στις οποίες κεντρικό ή στρατηγικά τοποθετημένο πρόσωπο της εικόνας κοιτάει προς το φακό, κατά συντριπτικά πλειοψηφικό κανόνα απορρίπτονται εκ προοιμίου. Θεωρώ ότι σπάει ο κλειστός αφηγηματικός κύκλος μιας εικόνας όταν έτσι συμβαίνει και αυτό είναι αρνητικό για τη σωστή της ανάγνωση-προϋποθέτει βέβαια ότι υπάρχει θέμα στην εικόνα.Εδώ όμως το αφηγηματικό γεγονός είναι ακριβώς αυτή η οπτική επαφή, που ακριβώς επειδή σ’εμένα είναι μιά εξαίρεση τής επιτρέπεται-νομίζω- να έχει μιά αξία.Για να πω την αλήθεια εγώ αλλού στόχευα: στην όμορφη πλάτη της γυναίκας αριστερά. Στο κάδρο που είχα φτιάξει, η γυναίκα που τώρα με κοιτά ήταν σε profil perdu κι έτσι η ωραία υπαινικτικότητα και το μυστήριο που δημιουργείται όταν βλέπεις μια γυναίκα από πίσω και εικάζεις τις ποιότητες της ομορφιάς της, ήταν ουσιαστικά διπλασιασμένο. Αλλά το καρέ όπως το πρόβλεψα δεν μας προέκυψε-η Ερμού είναι ένας πολύ ωραίος δρόμος για φωτογραφίες αλλά και εξίσου καλός για ανατροπές, καταρρεύσεις και απογοητεύσεις φιλόδοξων φωτογραφικών προσδοκιών και αυτοσχέδιων σχεδιασμών της στιγμής. Η εναλλακτική-η φωτογραφία της ανάρτησης-δεν είναι όμως καθόλου κακή*. Η απίθανα ωραία αυτή γυναίκα με κοιτά με την αληθινά πιο γενναιόδωρη-αλλά και τόσο αφοπλιστική ταυτόχρονα- καλή της διάθεση. Νοιώθω ότι την έχω αδικήσει κάπως όμως-άθελά μου πάντως-η μηχανή μου συνέχιζε να μένει εστιασμένη στη πλάτη της γυναίκας αριστερά.

Ακριβώς σ’αυτή τη πλάτη, την τόσο πεισματικά εστιασμένη από τη κάμερα μου έκανα τη τρίτη εξαίρεση στο κανόνα μου: δεν αφαίρεσα τη μαύρη κουκίδα σκόνης του αισθητήρα. Παρόλο ότι υπάρχει μια ακόμη ελιά εντοπισμένη στην ωραία αυτή πλάτη, δυστυχώς βρίσκεται σε ένα σημείο που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή και μάλιστα στην ακεραιότητα της-βρίσκεται κάτω από το πλατύ τιραντάκι δεξιά. Αυτό το υπέροχο σποτάκι μού έδωσε το θάρρος να κρατήσω τη κουκίδα που βρίσκεται κάπου στη μέση και που ευτυχώς για μένα έχει σχήμα οβάλ άρα μπορεί άνετα να θεωρηθεί σαν ελιά προοπτικά δοσμένη.

*Βέβαια θα προτιμούσα την εικόνα που είχα προβλέψει. Το πρόβλημα της περίσπασης και της διασποράς της αφήγησης προς έξω απ’την εικόνα μένει παρόλο το ακαταμάχητο βλέμμα της όμορφης γυναίκας. Η Φωτογραφία βρίσκεται έξω από την επιμέρους ομορφιά κάθε ιδιαίτερου πλάσματος. Και πάντα ένα καταγεγραμμένο βλέμμα μιας τέτοιας ομορφιάς ενώ συμβάλλει στην με κάποιο τρόπο διαιώνιση αυτής της ομορφιάς, παρεκκλίνει του στενού σκοπού της Φωτογραφία σαν Τέχνης. Η Φωτογραφία σαν Τέχνη δεν εξαρτάται από τις καταγεγραμμένες επιμέρους ομορφιές. Αν ήταν έτσι οι φωτογράφοι μόδας θα ήταν οι συγκλονιστικότεροι φωτογράφοι. Αλλά οι καημένοι δεν είναι!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Κατάληψη στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος!

30sep2016-85-niarchos-fcc-architecture-nikosroccosΟ νέος ναός των τεχνών στην Αθήνα παραδόθηκε στα χέρια των ανάξιων και μιαρών βανδάλων της Καρανίκειας καταληψιακής αισθητικής. Ζούμε με άφατη θλίψη το ειρωνικό γεγονός της παράδοσης ενός λαμπρού πολιτιστικού συνόλου στα χέρια των απίστων της Τέχνης. Αξίζει κανείς να θυμηθεί τις αντιδράσεις των ΣΥΡΙΖΑίων όταν αποφασίστηκε η εκχώρηση του οικοπέδου στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και φυσικά την αρνητική ψήφο τους στη Βουλή. Τόφερε η ειρωνεία της Ιστορίας-αλλά και η απίστευτη και πρωτοφανής στα ελληνικά χρονικά συνέπεια στις προθεσμίες που ευλαβικά τήρησε το Ίδρυμα-να συμβεί ακόμη κι αυτό! Κι έτσι οι κατ’επάγγελμα καταληψίες νέμονται πια νομιμοφρόνως ένα ναό που είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα ασκημίσουν με τα έργα(sic) τη πολιτεία τους. Και μόνο ότι έτρεξε το όνομα του φαιδρού Κιμούλη για Διευθυντή στο Ίδρυμα είναι αρκετό για να καταλάβει κανείς πόσες ασχημίες και τερατουργήματα θα γεννήσει η συριζαϊκή επερχόμενη διοίκηση. 30sep2016-105-niarchos-fcc-architecture-nikosroccosΑπό τον υψηλής ποιότητας μαικηνισμό της οικογένειας Νιάρχου στο συμμοριακό τσογλανισμό των σημερινών ενοίκων του Μεγάρου Μαξίμου. Αν σκεφθεί κανείς ότι χάρη σ’αυτή την οικογένεια μπήκαν στη φτωχή μας Εθνική Πινακοθήκη πίνακες του El Greco  και του Delacroix. Ότι αυτή η ίδια οικογένεια είναι δωρητές στο Μουσείο του Λούβρου και το ΜοΜΑ-στο τελευταίο ο Φίλιππος Νίαρχος είναι επίτιμο μέλος της τιμητικής επιτροπής του περιώνυμου αυτού μουσείου-μπορεί κανείς να καταλάβει το διεθνές κύρος αυτού του ονόματος και το μέτρο της συμβολής του στα ελληνικά πολιτιστικά πράγματα αλλά και με ποιας χαμηλής αισθητικής πολιτικό προσωπικό θα πρέπει να συγκριθούν. Όσο η διαχείριση βρισκόταν στα χέρια αυτών των σπουδαίων ευεργετών υπήρχε η εγγύηση της υψηλής ποιότητας προσφοράς. Τώρα τι μάς περιμένει με τους λέτσους που μας κυβερνάνε; Κιμούλειο Άγος!30sep2016-103-niarchos-fcc-architecture-nikosroccosΕιλικρινά μιά τέτοια εξέλιξη είναι η χειρότερη δυνατή, ειδικά η σύμπτωση η εκκίνηση των δραστηριοτήτων του Ιδρύματος να είναι στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από αυτούς τους απαίδευτους, αστοιχείωτους ημιμαθείς. Στράφι πάει η χαρά της δωρεάς. Είναι μαθηματικώς σίγουρο ότι οι χρήσεις του ιδρύματος θα εκφυλιστούν όπως οτιδήποτε άλλο ανέλαβαν να διαχειριστούν αυτοί οι από κάθε άποψη ελεεινοί ημίκαφροι.

Σ.Σ. Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από επίσκεψή μου στο Ίδρυμα το Σεπτέμβρη του 2016

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Αλέξης Τσίπρας