Monthly Archives: September 2015

Πρωιμότατος Banksy;

Urban-Still-Life-Roma-Banksi-DS-nv

Αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο απελπιστικά μακρινό πια 1987. Στην απελπιστικά μακρινή για την απελπιστικά απογοητευτική αφραγκία μου Ρώμη. Βλέποντας την-τότε!- ένας γνωστός μου που νταραβερίζονταν πολύ συχνά με το Λονδίνο, μού ανέφερε ότι απ’το στυλ αναγνωρίζει έναν ιδιόρρυθμο καλλιτέχνη του δρόμου, που συνήθιζε να δημιουργεί τέτοιου είδους τοιχογραφήματα. Αν και δεν θυμάμαι αν μού ανέφερε όνομα, η όλη περιγραφή και η μυθολογία που είχε ήδη από τότε να περιβάλλει τον sui generis αυτό καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι στη μετέπειτα δράση του θρυλικού πια σήμερα Banksy. Ok, το στυλ της εικόνας δεν είναι ακριβώς αυτό που μεταγενέστερα ξέρουμε και που το βάσισε στη τεχνική του stecilling αλλά αν αυτό είναι απλά το πιο πρώιμο στυλ του που έχει ένα πιο χειρονομιακό χαρακτήρα; Πάντως το βιογραφικό που διάβασα στη Wikipedia δεν είναι συμβατό με τη χρονιά της φωτογραφίας, γιατί εκεί αναφέρεται σαν εκκίνηση της δράσης του οι αρχές της δεκαετίας του 1990. Με δεδομένο ότι ο καλλιτέχνης της φωτογραφίας είχε ήδη πανευρωπαϊκή δράση-τη φιγούρα την έχουν αναγνωρίσει γνωστοί μου σε Παρίσι και Βερολίνο-μένει ανοιχτό το ερώτημα ποιος τελικά είναι ο δημιουργός αυτού του μυστήρια διαμαρτυρόμενου graffiti.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Τα κλειστά σαν ανοιχτά

Athinas(virtually-open)-DS-NV

Αυτή η ιδέα να τυπώνεται πάνω στα κατεβασμένα ρολά των μαγαζιών της περιοχής της οδού Αθηνάς, η εικόνα τους όταν είναι ανοιχτά, μ’αρέσει πολύ. Όχι μόνο γιατί έτσι η φωτογραφία μπαίνει δυναμικά στη διακόσμηση μεγάλων επιφανειών δίπλα στα graffiti αλλά και γιατί, με τον ψευδαισθητισμό τους μπορούν να δώσουν μιάς άλλης τάξης εικόνα της πραγματικότητας όταν τα μαγαζιά είναι κλειστά. 209-FΑκόμη και γι’αυτόν που τη ξέρει και τη βιώνει τη πραγματικότητα της οδού Αθηνάς, είναι μιας νέας μορφής εμπειρία να τη δει πια και σαν εικονικότητα. Την επομένη, όταν τα μαγαζιά θα ξανανοίξουν, θα τα δει με εντελώς καινούργιο μάτι.Και αυτό θα συνεχίζεται εσαεί. Και όσο η εικόνα θα μένει ίδια και το μαγαζί θ’αλλάζει-άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο, τόσο μια νέα εκδοχή του Ντόριαν Γκρέι θα είναι δυνατή να βιωθεί και για τα πράγματα.

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό πρωτοαναρτήθηκε στο http://www.thegreekcloud.com/

1 Comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Ψυχοθεραπεία

162

Είναι στιγμές που νιώθω να το έχει σιχαθεί η ψυχή μου το μπλόγκινγκ. Κάθομαι και σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν εγώ που σαν φοιτητής ή σαν φαντάρος έστελνα καρτ-ποστάλ αντί για γράμμα στους δικούς μου, χωρίς καν μισή αράδα κείμενο, έχω φτάσει να κατεβάζω σε καθημερινή βάση σεντοναρίες ατελείωτες! Η απόγνωση μπορεί να σε οδηγήσει σε πολλά απονενοημένα μονοπάτια ψυχικής διαφυγής αλλά ότι στη δικιά μου περίπτωση θα διάλεγα αυτό το παλαβό δρόμο του γραπτού λόγου, εγώ, ο ορκισμένος υπερασπιστής του δικαίου της λιγομίλητης και χαμηλοβλεπούσας εικόνας, ούτε που θα μπορούσα να το έχω ποτέ φανταστεί. Είναι μέρες που λέω να σταματήσω. Δεν έχει νόημα πια να κάνω αυτή την ατελέσφορη ματαιοπονία-υποτίθεται ότι άρχισα το μπλόγκινγκ προσδοκώντας σε κάποια επισκεψιμότητα και το ενδιαφέρον που μπορεί να γεννούσε σε επισκέπτες πιθανούς εργοδότες για να πάρω κάποια δουλειά. Δουλειά όντως μού δόθηκε αλλά άμισθη-την εκτελώ με τη συνέπεια και τον ενθουσιασμό νεοπροσήλυτου! Περιστασιακά μπήκαν κάποιοι να μού προτείνουν μια διεκπεραίωση του κόστους το πολύ 30 ευρώ-(δεν μιλώ για ιδιώτες αλλά για εταιρείες, κάποιες μάλιστα πολύ μεγάλες στο χώρο τους-οι πρώτες!)-την έκαναν γυριστή ακόμη και με αυτό το γελοίο ποσό! Όμως αν είσαι άνεργος και δεν έχεις τί άλλο να κάνεις, τί πρέπει να κάνεις; Να σταυρώσεις τα χέρια μοιρολατρικά και να κάνεις οικονομία στη καύση των θερμίδων σου για να γλυτώνεις κάποια από τα έξοδα του φαγητού σου; Κι απ’την άλλη, πόσα βιβλία πια να διαβάσεις; Πέρυσι ξεπέρασα τα 110 και φέτος έχω ήδη διαβάσει 85! Έγκωσα στο διάβασμα. Το να βγεις έξω, ωραίο είναι-φέτος το ρισκάρισα πολύ περισσότερο από πέρυσι,κάποιο πρότζεκτ φωτογραφικό σκέφτηκα-αλλά ήδη με το που πατάς το πόδι σου στο πεζοδρόμιο του σπιτιού σου, αρχίζεις τα έξοδα. Και πραγματικά πια δεν το αντέχω.

Το μπλόγκινγκ, όσο και να το έχω σιχαθεί λοιπόν, κακά τα ψέμματα είναι μια απασχόληση δημιουργική που εκτός των άλλων με βοηθάει να συνειδητοποιηθώ ακόμη πιο βαθιά σαν φωτογράφος. Στοχάζομαι πια φωναχτά, στοχάζομαι πια γραπτά, ενώ μέχρι τώρα το έκανα-ή μάλλον μού συνέβαινε-υποσυνείδητα. Και το παράξενο είναι ότι όσο πλησιάζω στο επερχόμενο βίαιο οικονομικό μου τέλος-έρχεται όσονούπω-τόσο πιο πολύ πέφτω στο καταφύγιο μου αυτό που μού γλυκαίνει, έστω προσωρινά, την αγωνία με την αγχολυτική δύναμη της δημιουργίας-είναι κι αυτή με το τρόπο της μεγάλη “παραμύθα”, μεγάλο αλκοολίκι. Έτσι κι αλλιώς όλα μάταια δεν είναι; Ας ζήσουμε την απελπισία μας με τον προσφορότερο για τη ματαιοδοξία μας τρόπο. Πώς τόλεγε μια ψυχή; “VISSI D´ARTE!”

Υ.Γ. Να βρισκόταν κανένας Μπαλζάκ να γράψει και για τη δική μου “Αναζήτηση του Απόλυτου” να του ζητούσα το τρισεκατομμυριοστό των κερδών του! χοχοχοχοχοχο!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου

Sharpening

3

Αυτές τις μέρες δοκιμάζω ένα εργαλείο του photoshop που παλιότερα όσες λίγες φορές το είχα χρησιμοποιήσει, δεν μού είχε αρέσει. Βασικά με αυτή μου την ανάρτηση προσπαθώ να συνειδητοποιήσω-απλά γράφοντας τις διαπιστώσεις από τη χρήση του sharpening-τι ακριβώς είναι αυτό που με ενοχλούσε και σε ποιες περιπτώσεις να το χρησιμοποιώ. Δεν μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα ακόμη αλλά η φωτογραφία που αναρτώ και που η εφαρμογή εδώ σε γενικές γραμμές με έχει ικανοποιήσει, με οδηγεί σε ένα σχετικής αξίας πρώτο συμπέρασμα είναι ότι το εργαλείο αυτό βασικά το χρησιμοποιείς όχι τόσο για να δώσεις οξύτητα στην εστίαση της εικόνας σου όσο για να την επιτείνεις εκφραστικά. Γι’αυτό και πιστεύω ότι περισσότερο ταιριάζει σε πιο δραματικά θέματα παρά σε τερπνά και ευχάριστα. Σκληραίνει η επιφάνεια της εικόνας και αποκτά μια τραχύτερη υφή και αυτό εμπλουτίζει την εικόνα πια στο υλικό επίπεδο της υφής της. Έχω την αίσθηση ότι είναι η υφή που δίνει την αίσθηση της μεγαλύτερης οξύτητας και όχι ότι συμβαίνει όντως καλύτερη εστίαση στην ήδη τραβηγμένη εικόνα. Δεν θέλω να είμαι κατηγορηματικός σ’αυτό μου το πρώτο συμπέρασμα-ξέρω ελάχιστα το photoshop άλλωστε-και γι’αυτό αναρτώ τη φωτογραφία,(νομίζω ότι την έχω ξαναδημοσιεύσει μάλιστα),για να αποστασιοποιηθώ από αυτή και να τη δω με τα μάτια τρίτου πια.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Λίγο χρώμα, κύριος!

1-D.W.-ds

Γελάω γιατί συνειδητοποιώ ότι πέρασε μιά ολόκληρη εβδομάδα και ενώ ανάρτησα μερικές δεκάδες φωτογραφίες, δεν υπάρχει ανάμεσα τους ούτε μία έγχρωμη! Και να σκεφτείτε ότι η τελευταία έγχρωμη είχε ένα κάπως μαύρο θέμα!(εδώ). Όμως εγώ δεν είμαι φωτογράφος που σνομπάρω ή απαξιώ το έγχρωμο. Αντίθετα θα έλεγα. Το σέβομαι και το τιμώ και όταν ασχολούμαι μ’αυτό πάντα προσπαθώ να δώσω το καλύτερο εαυτό μου για να το δικαιώσω σαν επιλογή της αναγκαιότητας της συγκεκριμένης στιγμής. Μπορεί να αγαπώ και να προτιμώ το ασπρόμαυρο αλλά πιστεύω ότι σε τίποτα δεν υστερούν οι έγχρωμες φωτογραφίες μου από τις ασπρόμαυρες.

Πουθενά αυτό που περιγράφω πιο πάνω δεν γίνεται πιο παραστατικό παρά όταν ακριβώς επιλέγοντας το έγχρωμο, σκηνοθετώ και φυσικά διαλέγω με τη δέουσα σοβαρότητα και αυστηρότητα τους χρωματισμούς. Στη περίπτωση της κάπως ατύπικης για μένα φωτογράφισης από τη βραχύβια ενασχόληση μου με τη φωτογράφιση μοντέλων, τα χρώματα θα αναγκαστώ να τα διαλέξω από το υλικό που θα μού προμηθεύσει το πρακτορείο ή το ίδιο το μοντέλο. Ευτυχώς ο άντρας της φωτογραφίας ήταν από τα ελάχιστα μοντέλα που μού έφερε μια σχετική ποικιλία ρούχων-δυστυχώς καθόλου αξεσουάρ!-με τα οποία μπορούσα έτσι να “κάνω παιχνίδι”. Φάνταζαν λίγο εκκεντρικά τα ρούχα του-τουλάχιστον για το ενδυματολογικό γούστο μου, που είναι πάντα των αυστηρών μονοχρωματισμών-και άρα ο συνδυασμός τους δυνητικά κομματάκι ριψοκίνδυνος. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το πουκάμισο που τού έχω δέσει γύρω απ’τη μέση ήταν διπλής όψης, πράγμα που τελικά το εκμεταλλεύτηκα και το έδειξα στη σωστή δοσολογία, έτσι όμως που να μη γίνει και πολύ κραυγαλέο. Το συνολικό σετάρισμα και το στάιλινγκ ήταν, όπως πάντα άλλωστε σε κάθε φωτογράφιση, δικό μου-δεν χρησιμοποίησα ΠΟΤΕ΄στυλίστα στις φωτογραφίσεις μου. Στη πραγματικότητα αυτός ήταν όρος για να γίνει η συνεργασία με το εκάστοτε πρακτορείο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στον κύριο δεν άρεσε η φωτογράφιση ούτε γενικά ούτε πολύ ειδικότερα αυτή η φωτογραφία και αρνήθηκε να με πληρώσει τα φραγκοδίφραγκα που είχαμε συμφωνήσει. Κι όμως! Όσοι άνθρωποι είδαν την εικόνα την επαίνεσαν ενθουσιαστικά.

Ήταν το τελευταίο μοντέλο που φωτογράφισα. Δέκα μέρες μετά έκλεισα το στούντιο. Η κρίση μαίνονταν και σοβούσε βαριά και η μυρωδιά των δακρυγόνων που έπεφταν βροχηδόν στη “Πλατεία” είχε φτάσει ως το στούντιο στους Αμπελόκηπους.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Επίσκεψη στ΄όνειρο

IMG_0017-(2)-WB-DS-NV-SH

Ήδη ο χρόνος της φωτογράφισης αυτού του άνδρα ήταν μια-μάταιη όπως αναμενόμενα αποδείχτηκε-προσπάθεια της διερεύνησης, αν όχι των ίδιων των ονείρων του, τουλάχιστον κάποιας κατεύθυνσης τους μέσω κάποιας νύξης από τις αντιδράσεις του ίδιου ή-εντελώς αυθαίρετα!-από στοιχεία που τον περιέβαλαν τη συγκεκριμένη στιγμή στον συγκεκριμένο χώρο όπου συνέβαινε η φωτογράφιση. Σίγουρα ήθελα κάτι καλύτερο, όπου αυτό το καλύτερο να κυμαίνεται από το κάτι σαφέστερο μέχρι το κάτι ποιητικότερο και αβανταδόρικα ονειρικότερο-ένα όμορφο κορίτσι ας πούμε. Όμως η πραγματικότητα έξω από το όνειρο αυτού του άνδρα δεν με βοήθησε καθόλου, παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες μου-θυμάμαι το πόσο χάζι με έκανε ο γύρω κόσμος, που ήταν αρκετός, όσος πάντα είναι στα θρυλικά σκαλιά της Piazza di Spagna. Η εικόνα που βλέπετε είναι ό,τι καλύτερο πέτυχα σ’ εκείνη την ατελέσφορη για τους σχεδιασμούς μου και τις επιδιώξεις μου προσπάθεια. Καθεαυτή δεν είναι μια κακιά εικόνα-το “κάδρο” της είναι απ’τα τολμηρότερα όλης μου της θητείας στη Φωτογραφία- απλά η σύγκριση με αυτό που είχα φανταστεί και επεδίωκα να δημιουργήσω με αποκαρδιώνει.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Σοβιετικής έμπνευσης

Mitropoleos-Sq-People-watching-patriarch´s-visit-DS-SF

Ναι, τη στιγμή που τράβαγα τη φωτογραφία είχα πολύ συγκεκριμένη εικονογραφική αναφορά, απλά η εικόνα μου είχε σαφείς αποδομητικές της συγκεκριμένης εικονογραφίας προθέσεις. Είμαστε ακόμη στο 1987-κάπου στο Δεκέμβρη εκείνης της σημαδιακής για τη ζωή μου χρονιάς. Η Σοβιετική Ένωση φάνταζε ακόμη κραταιά με τον Γκορμπατσώφ να έχει κερδίσει τις καρδιές των Δυτικών και τις κουδουνιστές λέξεις “γκλάσνοστ” και “περεστρόικα” να αντηχούν σε όλο το πλανήτη περίεργα ελπιδοφόρες-για όσους, τους πολλούς προφανώς, έχουν έφεση στις ψευδαισθήσεις.

politburo

Κάθε επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, η φωτογραφία του σοβιετικού πολίτ μπυρό να ποζάρει στο μνημείο του Λένιν με την αφορμή της παρέλασης, δεν μπορεί παρά να αποκτούσε στο μυαλό κάθε συνεπούς εικονοφάγου όπως η αφεντομουτσουνάρα μου, στάτους εμβληματικότητας. Συνόψιζε το σοβιετικό πολίτευμα με τον πιο περιεκτικό, πυκνό όσο παραστατικό τρόπο. Στη πραγματικότητα τίποτα δεν είναι πιο ευάλωτο από όσο μια τέτοια άτεγκτη και αυστηρή εικονογραφία. Στη περίπτωση μου η πεζότητα μιας ταπεινής μπρούτζινης βρύσης έδωσε έναν φευγάτο, σουρεαλιστικό τόνο σε μια εικόνα που δεν έχει καμιά σαφή αφηγηματική κατεύθυνση. Έχει  κάτι σαν εικόνα, που αρέσει σίγουρα αλλά διαφεύγει των δυνατοτήτων μιας συμβατικής ερμηνευτικής.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου