Monthly Archives: January 2015

Μη την αγγίξεις ποτέ! (Αννίτα Έκμπεργκ).

.1-1aAmir-Helena-cr-ds

Διάβαζα τις προάλλες, με την αφορμή του θανάτου της Αννίτα Εκμπεργκ-αυτής της φοβερής, εκρηκτικής σουηδέζας, τόσο διαφορετικής απ’τη παγερή συμπατριώτισσα της Γκρέτα Γκάρμπο, ώστε βάσιμα να σκέφτεται κανείς ότι, ο Φελλίνι έψαχνε και τελικά βρήκε μια αντιΓκάρμπο σουηδέζα ή ίσως μια Σοφία Λόρεν Nordica!-διάβαζα λοιπόν ότι θεωρούσε τον εαυτό της ριγμένο σε σχέση με τους υπόλοιπους συντελεστές ταινίας ” La Dolce Vita ”  και ειδικά-κρατείστε τα γέλια σας-σε σχέση με το Φελλίνι τον ίδιο! Είναι χαριτωμένο, με την έννοια ότι είναι και σέξι, μια γυναίκα να θεωρεί τον εαυτό της τόσο μούσα, ώστε να πιστεύει ότι είναι και συνδημιουργός. Αλίμονο όμως για την όμορφη Ανίτα, τα πράγματα δεν ήταν, γι’αυτήν τουλάχιστον, έτσι (για άλλες γυναίκες  και σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί πάντως να είναι, π.χ.,  οι γυναίκες του Μπέργκμαν, μέσα στα πλαίσια των ίδιων των ταινιών του,  είναι πολύ περισσότερο από απλές  πρωταγωνίστριες του, είναι βιωματικοί συνδημιουργοί).  Η  ίδια η Αννίτα όμως ούτε έκανε κάποια άλλη, αντίστοιχα ένδοξη ταινία ενώ αντίθετα ο Φελλίνι και προϋπήρχε της Έκμπεργκ και συνέχισε να παράγει αριστουργήματα και μετά την-ευτυχή, δεν το συζητάμε αυτό-συνεργασία τους.

Αυτή η πικρή διαπίστωση μας οδηγεί σε ένα ερώτημα: τί είδους γυναίκα είναι η Αννίτα Έκμπεργκ; τι την κάνει γυναίκα την Αννίτα Εκμπεργκ; τι κάνει μια γυναίκα σαν τη κινηματογραφική Αννίτα Έκμπεργκ; Ποιος την έκανε γυναίκα αυτήν που προσλαμβάνουμε σαν τη μυθική Αννίτα Έκμπεργκ; Στη ταινία, αυτήν που ξέρουμε εμείς οι θεατές της σαν Αννίτα Έκμπεργκ, προφανώς την έφτιαξε, την έπλασε ο δημιουργός της και που όμως, στη προκειμένη περίπτωση, πολύ λίγο είναι ο Θεός Δημιουργός-το μέρος αυτό της δημιουργικής συμβολής του Θεού το απόλαυσαν μόνο οι πραγματικοί εραστές της όμορφης σουηδέζας (έχω την περιέργεια να ξέρω αν ανάμεσα σ’αυτούς ήταν ο ίδιος ο Φελλίνι 😉  ). Ο  Φελλίνι που, σαν καλλιτεχνικός δημιουργός, μας την έκανε γνωστή σαν  την ασπρόμαυρη Αννίτα Έκμπεργκ μιας θρυλικής φοντάνας της Ρώμης και που αποχαυνώνει τον εκστασιασμένο Μαστρογιάνι και, μαζί μ’αυτόν, κι εμάς τους ίδιους. Και ναι μεν για να φτάσεις να κάνεις οντισιόν στο Φελλίνι, σημαίνει ότι έχεις ήδη περάσει από κάποια σαράντα κύματα καλλιτεχνικής δράσης αλλά Αννίτα Έκμπεργκ δεν έχεις γίνει ακόμη. Γιατί είναι η σφραγίδα της δωρεάς του δημιουργού σαν πρωτουργού, που μετατρέπει το υπέροχα γήινα και απτά σάρκινο σε εκτυφλωτικά και απογειωτικά  απλησίαστο θεϊκό. Είναι η διαδικασία εκείνη που εντάσσει μια γήινη ύπαρξη, τροφαντή, ζουμερή και αφράτη, σε ένα παραδείσιο περιβάλλον ονείρων και δυνητικών ονειρώξεων και μεταβάλλει τη σάρκα από διεκπεραιωτική πρώτη ύλη μιας τρέχουσας επείγουσας επιθυμίας μας, σε ουράνιο καταφύγιο των πιο μύχιων, των πιο αλύτρωτων, των πιο ανικανοποίητων φαντασιώσεων μας.

Πόσοι στη γη θα μπορούσαν να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν πραγματικά την Αννίτα έτσι όπως την έπλασε ο Φελλίνι; Ίσως κανείς-δεν την απόκτησε σαν τέτοια ούτε καν ο ίδιος ο συμπρωταγωνιστής της στη ταινία . Σκέφτομαι ότι, αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον και αν υπάρχει αυτό το ιδανικό περιβάλλον εκπλήρωσης επιθυμιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε Παράδεισο, θα μπορούσαμε εκεί, αυτή τη μύχια λαχτάρα μας, να την ικανοποιήσουμε με τους καλύτερους δυνατούς όρους:

“-Φέρτε μου την Αννίτα Εκμπεργκ παρακαλώ!” θα παραγγέλναμε τον άγγελο που σερβίρει επιθυμίες. Αλλά θάχε μια περιπλοκή το πράγμα: για να έρθει στο Παράδεισο μας η Αννίτα, θα έπρεπε να αφήσει το δικό της Παράδεισο και όπου ποτέ δεν είχε εκδηλώσει την ελάχιστη επιθυμία για μας. Που σημαίνει ότι ,για νάρθει σ’εμάς, θάταν σαν να κατέβαινε σε κάποια δική της Κόλαση. Δεν λέει έτσι, δεν συμφωνείτε; Η Αννίτα Έκμπεργκ του Φελλίνι δεν είναι ένα αξιέραστο αξιοθέατο για να περιφέρεσαι γύρω απ’τα λαγόνια της, ούτε και παραδείσια υπόσχεση ασφαλώς. Είναι εκείνος  ο ωραίος γλυκός πόνος να ξέρεις, να συνειδητοποιείς, ότι το ανικανοποίητο σου έχει απεριόριστο δικαίωμα στη φαντασία, ακόμη και στη δημιουργική φαντασία αλλά υπό έναν απαράβατο όρο: ότι θα τη σεβαστείς σαν τέτοια, σαν φαντασία. Είναι το απόλυτο άβατο όχι μόνο για κάθε τρίτο αλλά και για κάθε πραγματική εκπλήρωση επιθυμίας. Μην την αγγίξεις την Αννίτα Έκμπεργκ! Διαφορετικά θάναι σαν να αποπειράσαι να τη πνίξεις στη Φοντάνα ντι Τρέβι, εκεί όπου τη πόθησες τόσο πολύ. Γιατί οι πιο γλυκές επιθυμίες είναι αυτές που δεν θα ικανοποιήσεις ποτέ.

 

Σ.Σ. Όταν φωτογράφιζα το κορίτσι της φωτογραφίας, μόνο την Αννίτα Έκμπεργκ δεν σκεφτόμουν πάντως. Ήταν απείρως πιο συνεσταλμένη και σε καμιά περίπτωση πληθωρική.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Φωτοαγιογραφία

.1-PHOTOHAGIOGRAPHY-Pigeon-with-Breads-WB-DS

Το σκανάρισμα φωτογραφιών είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να στοχαστείς πάνω στις εικόνες σου. Αν τις σκανάρεις σε μεγάλη ανάλυση, έχεις το χρόνο να τις βλέπεις μεμονωμένες μιά-μιά στην οθόνη του υπολογιστή σου και να σκέφτεσαι διάφορα για τη καθεμιά. Από το ανεκδοτολογικό της, στο πραγματολογικό της, το μορφικό της, μέχρι το αισθητικό της και καμιά φορά-γιατί όχι;-το τυχόν φιλοσοφικό της. Kαι το μεταφυσικό της ακόμη. Όπως κάθε δράση του ανθρώπου, έχει και η φωτογραφία τη γκάμα των θεωρήσεων της. Η διαδικασία του σκαναρίσματος είναι απελπιστικά βαρετή και το μηχανικό της επανάληψης της με κάθε νέα φωτογραφία, μπορεί να σκοτώσει ακόμη και τον Ιώβ. Αν δεν είσαι νωθρό πνεύμα, ακόμη και το, βαριεστημένο σου από την αγγαρειώδη διεκπεραίωση, θυμικό θα βρει κάποια διέξοδο για να διώξει τη πλήξη. Ο συνηθέστερος τρόπος  για μένα, σε μια τέτοια δουλειά, ήταν να προσπαθώ να σκαρφίζομαι τίτλους, κατά το δυνατόν πιο ευρηματικούς για τη κάθε φωτογραφία. Ευρηματικούς όχι από επιδειξιομανία και άγρα εντυπώσεων αλλά από καθαρή διάθεση χιούμορ, καμιά φορά και αυτοσαρκασμού. Μια διαδικασία ερεθιστική και διεγερτική βέβαια για το μυαλό αλλά που το κόστος της το πληρώνω σήμερα ακριβά, γιατί οι τίτλοι αυτοί, τώρα εκ των υστέρων, αποδεικνύονται εντελώς αντιλειτουργικοί και όταν ψάχνω εικόνες για κάποιο θέμα, πάρα πολλές, με τέτοιο ασαφή και περιφραστικό τίτλο δεν εμφανίζονται.

Για παράδειγμα, σ’ αυτή τη φωτογραφία έδωσα τον εντελώς κουλό τίτλο “Φωτοαγιογραφία: Σώμα Χριστού και Άγιον Πνεύμα”! (τώρα τόχω πια διορθώσει αν και κράτησα το “φωτοαγιογραφία”, γιατί μού αρέσει και δεν θέλω να το ξεχάσω). Δηλαδή μια καθαρά ρεαλιστική εικόνα, με μόνο το τίτλο, τη μετέτρεψα σε θρησκευτική συμβολική εικόνα. Φυσικά το πέρασμα από το ρεαλισμό στο συμβολισμό δεν είναι δύσκολο, γιατί η φόρμα της ίδιας της εικόνας και ο σχετικά αφαιρετικός, μινιμαλιστικός τρόπος που διαχειριζόμουν σε τέτοιες περιπτώσεις τα υπό φωτογράφιση στοιχεία, διευκόλυναν μια τέτοια μετουσίωση της από απλό ρεαλιστικό στιγμιότυπο σε κάποιου είδους μεταφορά. Οι περισσότερες από τις αποκαλούμενες “Αστικές Νεκρές Φύσεις” ,που έχω δημοσιεύσει εδώ μέσα ,έχουν μια τέτοια διάθεση και κινούνται σ’αυτό το κλίμα. Παρόλο ότι θεωρούμαι και είμαι κατ’εξοχήν ανθρωποκεντρικός φωτογράφος, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κινηθώ και σε άλλα θεματικά πεδία. Έτσι κι αλλιώς η μονοθεματικότητα-ακόμη και στην αφάνταστα πολυποίκιλη ανθρωποκεντρική φωτογραφία δρόμου-κάποια στιγμή καταντάει μονότονη και πληκκτική. Αυτό που έχει σημασία είναι ό,τι κάνεις να το κάνεις με κέφι και να προσφέρεις στο κοινό σου ποικιλία και αναψυχή.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Της Βουλής το Κάγκελο*

226-WB-DS-cr

Με συμβολικές κινήσεις δεν σωζόμαστε-προφανώς!-ειδικά αν βολικά εξαντλούμαστε σ’αυτές αλλά, όπως και να το κάνουμε, κάποιες στιγμές, χρειάζονται κι αυτές, ακόμη και αν αυτό που θέλουν να σηματοδοτήσουν, τελικά, δεν έρθει-όπως πιστεύω τουλάχιστον.Το όνειδος των κιγκλιδωμάτων στον σεπτό χώρο του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη από χτες έλαβε τέλος. Σε συμβολικό και κατά συνέπεια σε επικοινωνιακό επίπεδο, η απόφαση, ειδικά τη πρώτη μέρα της νέας κυβέρνησης,  “σκίζει”.

Η τελευταία εικόνα που έχω του ανοιχτού, ελεύθερου χώρου του Άγνωστου Στρατιώτη. Μετά; Μετά η μηχανή μου σίγησε γι'αυτόν τον ασεβώς και προσβλητικά περίκλειστο πια χώρο.

Η τελευταία εικόνα που έχω του ανοιχτού, ελεύθερου χώρου του Άγνωστου Στρατιώτη. Μετά; Μετά η μηχανή μου σίγησε γι’αυτόν τον ασεβώς και προσβλητικά περίκλειστο πια χώρο.

Ήταν κάτι που προσωπικά δεν το άντεχα να το βλέπω. Έχοντας χιλιάδες φωτογραφίες από αυτό το χώρο-κυριολεκτώ με το χιλιάδες, ένα απλό ρολάρισμα στο μπλογκ θα σας πείσει-με το που μπήκαν αυτoί οι ψυχολογικά αποτρεπτικοί μεταλλικοί φραγμοί, αρνήθηκα να ξαναπεράσω μέσα. Στα τριάμισυ τόσα χρόνια που κράτησε αυτή η παράξενη αιχμαλωσία του μνημείου, αρνήθηκα όχι μόνο να διαβώ το όριο που έβαζαν τα αποτροπαϊκά κιγκλιδώματα αλλά και να φωτογραφίσω το χώρο με αυτά. Εξαίρεση ήταν οι εντελώς πρώτες μέρες εγκατάστασης τους, που είχαν περισσότερο την έννοια της καταγραφής ενός πρωτοφανούς αλλά πρόσκαιρου και εντελώς συγκυριακού, όπως αφελώς πίστευα, μέτρου. Εξυπακούεται ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να προβλέψω μια τόσο απρόσμενη μακροημέρευση.279---ΑντίγραφοAAAAAA-WB-DS

Ήδη από τις εκλογές του 2012, η κοινωνική γαλήνη είχε σε μεγάλο βαθμό αποκατασταθεί και βάσιμα περίμενα κάποια στιγμή η τότε κυβέρνηση να αποσύρει τα αποτρόπαια κιγκλιδώματα με τον τόσο αρνητικά φορτισμένο συμβολισμό. Με το καιρό, διακριτικά απέσυραν αυτές τις διπλές-καμιά φορά και τριπλές!-ενισχύσεις, παρόλα αυτά έμεναν αρκετά για να δημιουργούν τις κακές, τις οδυνηρά προσβλητικές  για την ιερότητα του χώρου εντυπώσεις.

 

* Σκέφτομαι ότι αν η απάντηση στις προκλήσεις των νεοφασιστών με το χυδαίο τους, καθαρά χιτλερικής νοοτροπίας, σύνθημα “Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή” ήταν τα κάγκελα, σίγουρα ήταν πολύ ατυχής. Υπάρχουν τρόποι να αποτραπούν προσβολές κατά του Κοινοβουλίου, που κανένα κιγκλίδωμα δεν μπορεί να καταφέρει. Για τη συνοχή της κοινωνίας κάποιοι συμβολισμοί πρέπει να μένουν απρόσβλητοι ακόμη και από αυτούς που θέλουν, αδέξια, να τους προστατεύσουν.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Προσωπογραφικό κέφι

1-Portrait-and-self-portrait-DS

Αν για κάτι οικτίρω τον εαυτό μου είναι ότι δεν διεκδίκησα  από αυτούς με τους οποίους κατά καιρούς συνεργάστηκα, με περισσότερο πείσμα,  δύο πράγματα: από τη μια να μού δώσουν περισσότερες ευκαιρίες να κάνω πορτραίτα και κατά δεύτερο λόγο-από κάποιους από αυτούς-να διεκδικήσω καλύτερους όρους-βασικά τον εξής ένα: να μην κροπάρεται η εικόνα που παρέδιδα. Στο περιοδικό “Έψιλον” της Ελευθεροτυπίας μού έδωσαν αυτή την ευκαιρία αλλά με τον αδέξιο τρόπο τους,  μού την πήραν πίσω, έτσι ανελέητα και βάναυσα που κατακρεουργούσαν την εικόνα. Προσπάθησα με ευγενικό και διακριτικό τρόπο να τους εξηγήσω ότι το αίτημα μου δεν ήταν κάποιου ανόητου αλαζόνα αλλά ενός σεμνού, στοχαστικού ανθρώπου που σκεφτόταν πάνω σ’ αυτό που θα παραδώσει σε κοινή θέα και που νοιαζόταν για το νόημα της εικόνας και πώς αυτό θα έφτανε στο θεατή-καταναλωτή-ποτέ μου δεν τόπαιξα άλλωστε αιθεροβάμων αρτίστας.  Όμως το σχεδιαστήριο εκείνου του περιοδικού περισσότερο έμοιαζε με σφαγείο, παρά με αυτό που αυτάρεσκα ήθελε να προβάλει ο υπεύθυνος του. Έτσι αποφάσισα-με πολύ βαριά καρδιά είναι αλήθεια-ότι δεν θα ξαναδώσω πορτραίτο, με αποτέλεσμα αυτό να είναι και το τέλος της όλης σχέσης μου με το περιοδικό.

Βασικά το πρόβλημα υπήρχε με τους αναίσθητους γραφίστες και τα κακόγουστα κολλήματα τους για έναν εξεζητημένο γραφισμό, που καταντούσε τη σελίδα ένα αγχωμένο ορθογώνιο βυθισμένο στην αγωνία ενός νευρωσικού horror vacui και μιας ανόητης και αισθητικά φρικαλέας επιδειξιομανίας.Με πήραν δυό τρεις φορές κάποιοι από αυτούς που είχα φωτογραφίσει να με ρωτήσουν τι απέγιναν εκείνες οι φωτογραφίες στις οποίες είχα χρησιμοποιήσει αυτό ή εκείνο το αξεσουάρ ή τους είχα βάλει σ’αυτή η σ’εκείνη τη στάση, σ’εκείνο ή τον άλλο χώρο. Τι να είχαν απογίνει; Ακρωτηριάστηκαν! Και ακρωτηριάστηκαν  με τον πιο βάναυσο τρόπο, για να γίνουν ένα άψυχο κοντινό ή για να χωρέσουν στη λωριδόσχημη σχεδίαση κάποιου τρελιάρη, ασυνάρτητου και αισθητικά ανερμάτιστου art director.1-Dimitris-M.-portrait-WB-DS

Και όμως! Να ξέρατε με πόσο κέφι και με πόσο δημιουργικό οίστρο έφτιαχνα εκείνες τις εικόνες! Σήκωνα σεβάσμιους ανθρώπους απ’τη μπερζέρα τους και τους έβαζα να παίξουν ρόλους σε αυτοσχέδια σκηνικά. Εξέχουσες Δέσποινες τις έβαζα σε περιβάλλοντα που αναδείκνυαν τη σθεναρή ψυχική κράση της σπουδαίας προσωπικότητας τους. Σε ανθρώπους με τους οποίους ήμουν σε πιο φιλική σχέση, γινόμουν ακόμη πιο τολμηρός και φυσικά τους καταπονούσα επί ώρες. Αλλά δεν έπλητταν. Δημιουργούσα ένα συναρπαστικό περιβάλλον και με τα αλλεπάλληλα σκηνοθετικά ευρήματα αλλά και την καταιγιστική πολυλογία μου, που βοηθούσε ακόμη και τον πιο αμήχανο να χαλαρώσει και να παραδοθεί σχεδόν αμαχητί, οι ώρες περνούσαν με το είδος εκείνης της διασκέδασης που γνωρίζουμε σαν δημιουργική χαρά. Θυμάμαι κάποιον-καλή του ώρα όπου και νάναι, έχουμε χαθεί πια-να μού λέει στο τέλος της φωτογράφισης: μάστορα με ξεθέωσες αλλά αυτό ήταν μια εμπειρία αλησμόνητη. Τις  συντριπτικά περισσότερες φορές-ήταν ένα μόνιμο αίτημα μου αυτό-με δέχονταν στο σπίτι τους ή κάπως πιο σπάνια, στη δουλειά τους και φυσικά δημιουργούσα μια απίστευτη αναστάτωση στο χώρο. Αυτή η αποδοχή με κολάκευε αφάνταστα και μού δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Στο πορτραίτο κάθε έννοια τυχαίου παραμερίζονταν και όλα περνούσαν από τη βάσανο της περίσκεψης. Συρτάρια, ντουλάπες, ντουλάπια, αποθήκες, πατάρια, μυστικά δωμάτια άνοιγαν με προθυμία στο μυστήριο της δημιουργίας-κουβαλούσα και μια τρέλα τότε που δεν είμαι σίγουρος αν ακόμη την έχω-δεν έχω και ευκαιρίες πια για να το διαπιστώσω. Κάποια στιγμή που βρισκόμουν σε απόγνωση έβαλα ακόμη και τον εαυτό μου σαν αξεσουάρ μέσα στην εικόνα-η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης-κάτι που ήταν εντελώς εξαιρετικό για μένα που γενικά δεν έχω καμιά έφεση να επιδεικνύομαι(προφανώς τη βάζω γιατί κανείς από όσους δεν ξέρουν τη φωτογραφία δεν πρόκειται να με ανγνωρίσει 😉

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Ο αποκεφαλισμός του Δόγη

Αλεξάνδρας-4.15--φωβγτσ---Αντίγραφο

Είναι μέρες που δεν θέλω να γράψω ούτε μια αράδα στη καθημερινή μου ανάρτηση-τις πιο πολλές έτσι συμβαίνει. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος του λόγου, του κειμένου αλλά της εικόνας. Καμιά φορά όμως-σίγουρα πολύ πιο σπάνια-μού βγαίνει μια διάθεση γλωσσοδιάρροιας και θέλω να γράψω ακόμη και αν δεν έχω ούτε καλή αφορμή-μια γλαφυρή φωτογραφία ας πούμε- αλλά ούτε καν έμπνευση. Για  να σας βοηθήσω να καταλάβετε: για κάθε ανάρτηση που κάνω, πρώτα επιλέγω τη φωτογραφία και μετά, πάνω σ’αυτή, μού βγαίνει το όποιο κείμενο θα γράψω.Δεν υπάρχει προγραμματισμός-εμείς των εικόνων είμαστε κομματάκι τεμπέληδες και φυγόπονοι στα των λόγων-και ό,τι τελικά δημοσιεύεται είναι αυτοσχεδιασμός που βασίζεται στα των φωτογραφικών ενόντων. Δηλαδή ποια φωτογραφία θα μού γυαλίσει κάθε φορά.eugc3a8ne_ferdinand_victor_delacroix_019

Η σημερινή επιλογή, με το ακραία αφαιρετικό της απ’τη μιά και το δυνητικά συμβολικό της απ’την άλλη, ενείχε τον πολύ σοβαρό κίνδυνο να με εμπλέξει σε ένα από τα αποκρουστικότερα είδη λόγου: την ηθικολογία. Την οικολογική ηθικολογία στη προκειμένη περίπτωση.Τα αλλεργικά για τέτοιες περιπτώσεις αντανακλαστικά μου με προειδοποίησαν με ένα ξαφνικό βδελυρό ρίγος. Όχι, δεν θ’ανέβω στον άμβωνα σκέφτηκα. Ναι αλλά τι διάολο κείμενο να βάλω σ’αυτή την απρόσφορη για άλλο περιεχόμενο εικόνα; Παρατηρώντας το σχεδόν σύριζα κομμένο δέντρο, συνειρμικά οδηγήθηκα στην έννοια και στη συνέχεια στην εικόνα του αποκεφαλισμού.Με μια σύντομη διανοητική επεξεργασία-υπόθεση κάποιων δευτερολέπτων, μη φαντασθείτε κάτι δυσκοίλια χρονοβόρο- έφτασα σε μια πολύ όμορφη εικόνα του Delacroix, με ασυνήθιστα, ατύπικα  θάλεγα για τον καλλιτέχνη, προσεγμένη φόρμα: τον αποκεφαλισμό, στα σκαλιά του Δουκικού Ανακτόρου στη Βενετία, του φιλόδοξου Δόγη Maríno Falierí(στο wikipedia προτείνεται η γραφή Faliero).Καταδικάστηκε με αυτό το τρόπο εκτέλεσης, επειδή προσπάθησε να επιβάλλει μονοπρόσωπο απολυταρχικό καθεστώς σε μια πόλη που πάντα διοικούνταν από ένα σώμα λίγων αριστοκρατών-νομίζω πώς ήταν το μακροβιότερο ολιγαρχικό πολίτευμα όλων των εποχών!

Eugéne Delacroix: Ο αποκεφαλισμός του Δόγη Μαρίνο Φαλιέρι

Eugéne Delacroix: Ο αποκεφαλισμός του Δόγη Μαρίνο Φαλιέρι

Το άψυχο, αποκεφαλισμένο σώμα του άτυχου Δόγη κείτεται σχεδόν στο πρώτο πλάνο του πίνακα, ενώ στο βάθος υπάρχει ένα ραφαηλικής τόλμης και αντίληψης κενό της, άδειας στο μεγαλύτερο μέρος της, μεγαλόπρεπης σκάλας που οδηγεί στο παρεκκλήσι του Δουκικού Ανακτόρου. Προφανώς όταν τραβούσα τη φωτογραφία μου ούτε μπορούσε να περάσει απ’το μυαλό μου αυτή η εικόνα. Η κατασκευή της φωτογραφίας μου υπάκουε στις αναγκαιότητες που επέβαλε η σύνθεση και τα διαθέσιμα στοιχεία του γύρω χώρου. Όμως, εκ των υστέρων, μια χαρά μπορεί να την προσαρμόσεις στη ρομαντική ιστορία, με τη προϋπόθεση βέβαια ότι ο θεατής έχει γνώση της συγκεκριμένης ρομαντικοποιημένης από τον λόρδο Βύρωνα ιστορίας-τα απαραίτητα βυρωνικά ερωτικά, τι άλλο; Γελάω όσο συνειδητοποιώ του πόσο ωραίο είναι να αυθαιρετείς με τις εικόνες. Είναι ένα είδος εγκεφαλικού αλλά και εξίσου δημιουργικού post-production!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Ξύπνα πατέρα!

1 Sleep-Old-Acropolis-Museum-WB-DS

Στα 56 μου το θάνατο δεν τον φοβάμαι. Δεν τον φοβάμαι για τη πάρτη μου. Σαν κάτι που θα έχει συνέπειες πάνω στον εαυτό μου. Ο λόγος είναι ότι ο θάνατος του εαυτού σου είναι κάτι που ποτέ δεν θα ζήσεις-(είναι εντελώς άλλης τάξης θέμα οι οδύνες της αρρώστιας, που με την ένταση τους στη πραγματικότητα σημαίνουν επίταση της ζωής). Αντικειμενικά δεν μπορείς να βιώσεις την απώλεια του εαυτού σου. Τη στέρηση του βλέμματος σου, της θαλπωρής του πάνω σου. Δεν θα δεις ποτέ τον εαυτό σου στο κιβούρι.

Στη πραγματικότητα ζούμε μέσω των άλλων, των σχέσεων μας με τους άλλους και είναι έτσι που προσλαμβάνουμε τη σχέση μας με τη ζωή. Η ζωή είναι οι άλλοι, όχι εμείς. Οι άλλοι σε σχέση μ’εμάς. Αν λοιπόν με φοβίζει ο θάνατος είναι σαν συνέπεια πάνω σ’αυτούς τους άλλους ανθρώπους , πρωταρχικά αυτούς που αγαπώ. Πάντα σε σχέση με τους δικούς μας τρίτους αντιλαμβανόμαστε τη ζωή άρα και τη στέρηση της, δηλαδή το θάνατο και, είναι από εκεί που πηγάζει ο φόβος του. Απέναντι στους αγαπημένους μας,  ο φόβος αυτός, ακόμη και σαν υποψία, μας παραλύει το θυμικό και μας σφίγγει το στομάχι μ’ένα πόνο οδυνηρά αλλά και αμήχανα απεγνωσμένο. Γιατί ξέρουμε, έχουμε συνειδητοποιήσει  οριστικά πια, την παντελή αδυναμία μας να παρέμβουμε σωτήρια.

Ανακαλώ στη μνήμη μου μεσημέρια καλοκαιριού και τον απίστευτο εκνευρισμό μου στη θέα του κοιμώμενου πατέρα μου. Με τρόμαζε αυτή η εικόνα του και έβρισκα κάθε δυνατή, προφανώς γελοία, δικαιολογία για να τον ξυπνήσω. Χωρίς ποτέ να του εξομολογηθώ τις φοβίες μου-ακόμη και η ομολογία τους με τρόμαζε σαν απειλή εκπλήρωσης!- με τη βαθιά γονεϊκή του διαίσθηση, είχε καταλάβει τη ταραχή μου και προσπαθούσε με χάδια, φιλιά και αγκαλιές  να μού ανακουφίσει την αδόκητη ψυχική ταραχή. Σ’ αυτό το ηλικιακό μεταίχμιο, όπου δεν μπορείς να έχεις πλήρη εποπτεία και αντίληψη των δεδομένων της ζωής στο όριο του θανάτου, φοβάμαι το θάνατο σημαίνει ότι φοβάμαι ακόμη και τη σκιά του, που είναι ο ύπνος.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Έρχεται μια άλλη Ελλάδα, στη θέση της ΑΛΛΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ που έχοντας έρθει, φεύγει(παραλλαγές Ελλάδας)

1-Urban-Still-Life-elections-1993-WB-DS

Στα συμφραζόμενα της αυριανής ιστορικής μέρας, η διακριτικά ειρωνική αυτή φωτογραφία, μπορεί και να μοιάζει τελικά ελεγειακή.  Η λήψη έγινε έξω από τα γραφεία της-ήδη σε παρακμή πια τότε-“Πολιτικής Άνοιξης”, του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά. Βρίσκονταν στη γωνία Μητροπόλεως και Αιόλου. Το ότι από την απόλυτη απαξίωση στην οποία είχε περιπέσει λόγω της κομματικά ανορθόδοξης και  αντιδεοντολογικής συμβολής του στη πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, πέρασε στο πιο εντυπωσιακό comeback από Έλληνα πολιτικό μεταπολιτευτικά-(υπάρχει βέβαια και το ακόμη πιο εντυπωσιακό του Ανδρέα Παπανδρέου, με την έννοια ότι μπορεί και να είναι μια σχεδόν κυριολεκτικά νεκρανάσταση αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου πάντα ήταν ηγέτης του κόμματος του ακόμη και μέσα από τις κατά καιρούς εντατικές στις οποίες πολύ συχνά βρέθηκε)-αυτή λοιπόν η αλησμόνητη θεαματική επιστροφή το 2009,  με τη συντριπτική ήττα του απόλυτου φαβορί Ντόρας Μητσοτάκη, είναι κάτι που εγγράφεται στα πολύ χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του σαν φυσιογνωμίας με στρατηγική αντίληψη των τακτικών του κινήσεων. Και φυσικά η ανάληψη της πρωθυπουργίας στη συγκυρία του Μνημονίου και η επιβίωση του για δυόμισυ ολόκληρα χρόνια-(εδώ η συμβολή του φοβερού και τρομερού πολιτικού τέρατος που ακούει στο όνομα Βαγγέλης Βενιζέλος είναι φυσικά καθοριστική)-είναι ένα επίτευγμα καθόλου αμελητέτο (διευκρινίζω ότι εδώ δεν μιλάμε για κομματικά αλλά με όρους αποστασιοποιημένης ανάγνωσης των γεγονότων-λίγο σαν τεχνική ανάλυση ποδοσφαιρικού ματς αλλά μέσα από την προοπτική της Ιστορίας-σαν να γράφαμε το κείμενο 50 χρόνια μετά)

Οι πιθανότητες στις αυριανές εκλογές δεν είναι υπέρ του Σαμαρά. Τα μνημόνια καίνε όλους τους πολιτικούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρέπει να τα διαχειριστούν σαν καυτά προβλήματα και που έτσι καθιστούν τους πολιτικούς αναλώσιμους. Από Δευτέρα πολύ πιθανά να αντιμετωπίσει και εσωκομματικό πρόβλημα. Μένει να αποδείξει αν είναι κι αυτός αναλώσιμος. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον αν, επιβιώνοντας από την όποια εσωκομματική σύγκρουση, είναι σε θέση να διεκδικήσει, ξανά, μια νέα επιστροφή, σε ένα πολιτικό σκηνικό που θα είναι ριζικά όμως αναδιαρθρωμένο.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις