Monthly Archives: March 2013

Στα όρια

portraits 016

Είμαι “καδρατζής”, πώς να το κάνουμε; Τα τρία τέταρτα της φωτογραφικής χαράς για μένα είναι να δημιουργώ οριακές καταστάσεις σύνθεσης στις εικόνες μου, ειδικά όταν το θέμα είναι ανυπότακτο όπως αυτά τα, μόνο φαινομενικά στατικά, τσιγγανάκια. Το εκρηκτικό τους ταμπεραμέντο είναι άλλωστε ευκολοδιάκριτο ακόμη και σ’αυτή τη φωτογραφία όπου δεν υπάρχει δράση ή οποιαδήποτε κίνηση. Το βλέμμα όμως προδίδει και την ιδιοσυγκρασία και την ανοικονόμητη εκρηκτικότητα του χαρακτήρα αυτών των δύο πηγαίων μικρών πλασμάτων, με την τόσο ώριμη όμως προσωπικότητα.

Δύο καρέ κατάφερα να τραβήξω όλα κι όλα. Το ένα-που το απορρίπτω πρωταρχικά λόγω της συμβατικής και κάπως τετριμμένης έως γλυκανάλατα αισθηματολογικής αισθητικής του-δεν είχε την τόλμη στη σύνθεση, που έχει αυτή εδώ  και που ουσιαστικά φέρνει το θέμα στα όρια του, στα συνθετικά του όρια θέλω να πω. Φαινομενικά δεν έμοιαζε δύσκολο να συνθέσεις, αφού υπήρχαν “οδηγοί” τα γραμμικά στοιχεία του φόντου, κάθετα και οριζόντια. Δυστυχώς όμως τα πιτσιρίκια δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμα και ο κουντέλκειος χαρακτήρας δεξιά, το δείχνει παραστατικότατα αυτό με το επιθετικό του βλέμμα αλλά και  εκείνος αριστερά, με το χαμόγελο του, στην πραγματικότητα μειδιά από τα απίστευτα μπινελίκια που εκστόμιζε εναντίον μου ο φίλος του και σε καμιά περίπτωση για μένα.

Φωτογραφίες που τραβάς κάτω από αντίξοες συνθήκες, ακόμη και αν δεν είναι η επιτομή της τελειότητας, τείνεις να τις αγαπάς και θέλεις να τις δείχνεις σαν σπάνια επιτεύγματα του φωτογραφικού σου μόχθου! Ναι, αυτή τη φωτογραφία την αγαπώ και επιμένω να θέλω να παραβλέπω όλες τις αδυναμίες της, που με πονάνε ακόμη περισσότερο γιατί ακριβώς την αγαπώ!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου

Μοντέλα εκτός

4d3f2e23b2fbd

 

Ποτέ δεν με ενδιέφερε η μόδα. Ούτε ο κόσμος της. Το σινάφι της μόδας κάπου με χάλαγε. Παρόλα αυτά υπήρχε ένα στοιχείο που με προσήλκυε  στη πιθανότητα να ασχοληθώ με τη φωτογραφία μόδας-πέρα από τα λεφτά που αφελέστατα θεωρούσα ότι τρέχουν από όλες τις μπάντες-δεν υπάρχουν πιο καρμίρηδες εργοδότες από αυτούς του χώρου της μόδας. Θεωρούν ότι σού κάνουν τιμή ότι σε δέχονται να ασχοληθείς μαζί τους και λίγο απέχουν από το να σού ζητήσουν ακόμη και λεφτά-είπαμε καρμίρηδες!-για τις υπηρεσίες που θα τους προσφέρεις! Το στοιχείο λοιπόν που με τράβαγε στη φωτογραφία μόδας-εμένα τον συνειδητοποιημένο φωτογράφο δρόμου, τον αθεράπευτο λάτρη της φωτογραφίας τοπίου αλλά και της αρχιτεκτονικής φωτογραφίας-ήταν το αληθινά δημιουργικό που εμπερικλείει κάθε φωτογράφιση μόδας όταν ο φωτογράφος αφήνεται ελεύθερος και απερίσπαστος να δημιουργήσει.

 

Λογικά ξεκινάς να κάνεις φωτογραφία μόδας συνεργαζόμενος με πρακτορεία μοντέλων, με δεδομένη την αδήριτη και επείγουσα ανάγκη που έχουν για πορτφόλιο των φυντανιών τους. Καλό αυτό! Ναι μεν δεν παίρνεις λεφτά αλλά σού διατίθενται μοντέλα που είναι άκαυτα και απονήρευτα στην μοντελίστικη πόζα-το χειρότερο μου αυτή η πόζα! Τα μικρά πρακτορεία μάλιστα δεν σού επιβάλλουν να έχεις και στυλίστα από πάνω σου να σού ζαλίζει τον έρωτα. Τα μεγάλα καμιά φορά θέλουν να έχουν τον στυλιστικό έλεγχο αν όμως τους πείσεις για τη σοβαρότητα σου και της στυλιστική σου επάρκεια και τη δημιουργική σου προσωπικότητα συγκαταβατικά το δέχονται. Ευτυχώς δεν δυσκολεύτηκα ούτε σ’αυτό. Συνεργάστηκα με τα καλύτερα και μεγαλύτερα πρακτορεία και κατάφερα να τους περάσω την άποψη μου. Τους ξένιζε, γιατί δεν ήταν η τρέχουσα αισθητική που ήξεραν από τα περιοδικά ή τις καμπάνιες έβλεπαν όμως ότι οι εικόνες που τους έδινα, πέρα από το αυτονόητο τεχνικά άρτιο επίπεδο τους, είχαν το επιπλέον στοιχείο της πρωτοτυπίας και μιας ιδιότυπης εμμονής μου σε ένα διακριτικό πλην ιδιότυπο χιούμορ.

 

Η αντίληψη μου για τις φωτογραφίες μοντέλων και η προσέγγιση μου στο θέμα ήταν βασικά προσωπογραφική. Κόντρα στην κυρίαρχη αντίληψη που ήθελε-και θέλει-το μοντέλο κρεμάστρα για επίδειξη προϊόντων-εγώ πρόβαλα την προσωπικότητα του μοντέλου και όλες τις δυνατές εκδοχές αυτής της προσωπικότητας. Το κορίτσι της φωτογραφίας-Lenka το όνομα της, με καταγωγή από τη Δημοκρατία της Τσεχίας, ήταν ένα χυμώδες-ατύπικο μάλλον για το χώρο του μόντελινγκ-κορίτσι, έξυπνο-καπάτσο είναι η λέξη που θα του πήγαινε πιο πολύ, που ήξερε να μπαίνει στους ρόλους που της έδινα-αυτό πάντα κάνω σε μια τέτοια φωτογραφιση: δίνω ρόλους!-και πολύ γρήγορα κατάλαβε το πνεύμα-το λίγο βέβηλο-της εικόνας που ήθελα να φτιάξω. Την φαντάστηκα σαν μια Μαγδαληνή λίγο πριν την μεταστροφή της όταν ήταν ακόμη ένας πεμπτουσιακός συνουσιακός πειρασμός. Χωρίς καμιά προσφυγή σε φτηνά σέξι τρυκ, όλη η εικόνα και η σύλληψη της αυτό που κυρίως απαιτούσε από το μοντέλο ήταν ένα βλέμμα  πικάντικης υπόσχεσης. Προφανώς και δεν την είχε την πουτανιά μέσα της, παρόλα αυτά προσπάθησε φιλότιμα να μπει στο πετσί του ρόλου που όμως δεν τής έβγαινε και παρόλο ότι είχε την παρακίνηση του φίλου της που την εμψύχωνε με τον τρόπο του δίπλα μου.

 

Κατάλαβα το βάθος της ηθικής της συγκρότησης όταν στο τέλος της φωτογράφισης με παρακάλεσε να της τραβήξω κάποια κλικ με το αγόρι της. Απέκτησε μια σοβαρότητα υποτακτικής Δέσποινας , η προσωπικότητα της έλαμψε μέσα από τη δοτική της διάθεση απέναντι στο φίλο της. Χρόνια μετά έμαθα ότι συνέχιζε το δεσμό με το ίδιο εκείνο αγόρι, επισημοποιημένο πια με τον πιο πανηγυρικό τρόπο. Απέτυχε ίσως σαν μοντέλο γιατί είχε τις ηθικές προδιαγραφές να πετύχει σαν γυναίκα δίπλα σε έναν άνδρα. Αυτόν που αγάπησε και την αγάπησε.

 

 

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Μια άλλη 25η Μαρτίου

people 019 (3)

Είναι χαριτωμένα τα παιδιά όταν παίζουν με τα απολύτως ακίνδυνα αγιοβασιλίτικα πιστολάκια τους το φριχτό παιχνίδι του πολέμου-όσο τρομερά είναι όταν, ασύνετα, κρατούν αληθινό όπλο στο χέρι. Καμιά φορά ακούω ηθικολόγους και πολιτικά ορθά σκεπτόμενους να δυσανασχετούν με τα πολεμικά παιχνίδια. Ε λοιπόν αυτό που έχω να τους πω-επειδή τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα σε πολλή φτώχεια και τέτοια παιχνίδια όπως πιστολάκια ή σπαθάκια ούτε στα πιο άγρια όνειρα μου δεν θα μπορούσα να έχω-ότι το πολεμικό παιχνίδι το κάνει η πολεμική διάθεση του παίχτη, του παίχτη που θα μετατρέψει σε πολεμικό παιχνίδι ακόμη και ένα τρυπημένο κουβά, που θα τον κάνει ασπίδα! Αν δεν είναι στη φύση σου να σκοτώνεις ακόμη και το σπαθί-πέρα από την ωραία εικονικότητα του πολεμικού παιχνιδιού-θα το μετατρέψεις σε εργαλείο χαρτοκοπτικής!

people200 025

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Χωρίς λόγια

people200 001

Το συνηθίζουμε ακόμη και για τις φωτογραφίες των χιλίων λέξεων παρόλα αυτά να χρησιμοποιούμε λόγια. Πολλές φορές πολλά λόγια.Ακόμη και χίλιες λέξεις καμιά φορά. Αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη κακό. Οι λέξεις διαπλέκονται με τις εικόνες όπως το ίδιο συμβαίνει και με τις σκέψεις και είναι πολλοί που τόχουν ανάγκη, ακόμη και σε εξόφθαλμα εύγλωττες εικόνες να συνειδητοποιήσουν την ευγλωττία των εικόνων και μέσα από τη διάσταση του λόγου.

Παρόλα αυτά ΚΑΘΗΚΟΝ του φωτογράφου και γενικότερα του παραγωγού εικόνων είναι να μην εξαρτά τις εικόνες του από την φιλολογία της εικονογραφίας που μοιραία αναπτύσσεται πίσω και γύρω από μια εικόνα. Ο φωτογραφος ο ίδιος οφείλει να μιλήσει μόνο με τις εικόνες του και να αποστεί από οποιαδήποτε ερμηνεία του περιεχόμενου τους. Μπορεί ίσως, αν χρειαστεί και αν του ζητηθεί, να κάνει ανάλυση της διαδικασίας που ακολούθησε στο σχηματισμό της εικόνας του και στα μορφικά της χαρακτηριστικά, στη μορφολογία της δηλαδή αλλά ως εκεί. Κάθε απόπειρα να ερμηνεύσει το περιεχόμενο της εικόνας-ακόμη και να το εκθέσει, τον καθιστά έκθετο  γιατί υπονοείται με κάποιο τρόπο ότι η εικόνα του δεν έχει περάσει το περιεχόμενο της στους δέκτες της, τους θεατές. Δεν μπορεί δηλαδή να το περάσει. Πάσχει από κάποια συγγενή αναπηρία. Κακό, πολύ κακό αυτό για μια εικόνα.

Αυτή την περίοδο διαβάζω για έναν σημαντικό conceptual φωτογράφο με λαμπρή τεχνική και καλό όνομα στο παγκόσμιο φωτογραφικό στερέωμα. Μ’αρέσει ότι κατασκευάζει τις εικόνες του με τον τρόπο που ένας σκηνοθέτης δημιουργεί σινεμά. Μ’αρέσουν οι φωτογράφοι που ξέρουν τι θέλουν, οργανώνουν τα στοιχεία της παραγωγής της εικόνας και την ελέγχουν μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια. Προφανώς έχουν άρτια εικονοποιητική συγκρότηση και παίρνουν όλες εκείνες τις πρόνοιες ώστε να πετύχουν αυτό που έχουν σκεφθεί. Ο φωτογράφος αυτός λέγεται Jeff Wall. Παρόλα αυτά και ενώ ο θαυμασμός μου είναι αμείωτος γιατί ανήκει στη σπάνια κατηγορία των φωτογράφων που ξέρουν τι θέλουν και αυτό πετυχαίνουν, οι ίδιες οι εικόνες του καθεαυτές δεν έχουν τίποτε το συνταρακτικό σε καμιά διάσταση της δημιουργικής διαδικασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ δημιουργεί μεγάλων διαστάσεων φωτογραφίες, οι εικόνες του δεν έχουν ούτε καν την αναμενόμενη μνημειακότητα.

Ο σπουδαίος αυτός καλλιτέχνης δημιουργός όπως είπα είναι ένας καλλιεργημένος και στοχαστικός εικονοποιός με συγκρότηση και μεγάλη και βαθιά γνώση της Ιστορίας της Τέχνης. Με τον τρόπο του είναι καινοτόμος και ως ένα βαθμό είναι και ευρηματικός. Φροντίζει να υποστηρίζει την εικονογραφία του με τεκμηριωμένο λόγο και όλοι έχουν να πουν για τη λαγαρή του ανάλυση. Και όμως! Με όσο σπουδαίο λόγο και αν φορτώσει τις εικόνες του, με όση βαθυστόχαστη ανάλυση και αναφορά στην Ιστορία της Τέχνης και αν κάνει, πάντα οι εικόνες του στέκουν ένα σκαλί κάτω από τις προσδοκίες που γεννά ο όλο υποσχέσεις ερμηνευτικός λόγος του δημιουργού. Σκεφθείτε μόνο αυτό: δεν έχουμε ούτε μια λέξη από το στόμα ή από το χέρι του Velasquez και όμως τα ανεπίληπτα αριστουργήματα του εμπνέουν βλέμματα και πένες 500 χρόνια τώρα. Μία εικόνα τρισεκατομμύρια λέξεις!

Velazquez_Diego-Las_Meninas_or_The_Family_of_Philip_IV

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Στα βήματα του δασκάλου

people200 015

Ήδη από τη στιγμή της λήψης-προτού δηλαδή δω την ίδια την φωτογραφία-διαισθανόμουν την μπρεσσονική αύρα αυτής της εικόνας. Θέλεις το ίδιο το θέμα, θέλεις το κάδρο, θέλεις η ίδια η διάθεση-κάτι ανάμεσα στο στοχασμό και το ρεμβασμό-θέλεις φυσικά και το ασπρόμαυρο, η εικόνα συγκέντρωνε όλα τα εχέγγυα μιας μπρεσσονικής φωτογραφίας. Αυτό από τη μια με γοήτευε-ο Henri Cartier-Bresson είναι η κατ’εξοχήν επιρροή μου στο πώς αντιλαμβάνομαι τη φωτογραφία-από την άλλη όμως με απωθούσε: σέβομαι τους φωτογράφους που με επηρέασαν αλλά δεν θέλω να τους αντιγράφω. Με κανένα τρόπο. Γι’αυτό και πάντα ήμουν επιφυλακτικός απέναντι σ’αυτή τη φωτογραφία, γιατί με τρόμο θυμάμαι ότι τη στιγμή της λήψης ο Μπρεσσόν ήταν παρών στη σκέψη μου. Αυτό δεν μού έχει συμβεί πολλές φορές και νομίζω ότι γενικά δεν είναι καλό να συμβαίνει στο φωτογραφο, γιατί κατά κάποιο τρόπο εκείνη τη κρίσιμη στιγμή-την αποφασιστική για να κάνουμε και λογοπαίγνιο με την φωτογραφική κοσμοθεωρία του Μπρεσσόν-το μυαλό, το δημιουργικό μυαλό, είναι  εγκλωβισμένο στο θυμικό και στον τρόπο σκέψης ενός άλλου. Αν την δημοσιεύω αυτή τη φωτογραφία εδώ το κάνω περισσότερο για να την ξορκίσω και να ξεπεράσω την αποτροπιαστική σαγήνη που μού ασκεί.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Στων Ελλήνων τα ιερά!

Πέρδικα στο Σούνιο ψωδφψωε4352 - Αντίγραφο - Αντίγραφο (2)

Αυτό που πάντα διέκρινε τον αρχαίο ελληνισμό είναι ότι οι ιερότεροι του τόποι προσκυνήματος ήταν απόλυτα ενσωματωμένοι στη φύση και ότι ακόμη και αν καμιά φορά εντάσσονταν σε ευρύτερα αστικά σύνολα και πάλι στέκονταν απομονωμένοι από αυτά-η Ακρόπολη είναι ακραία γνωστό παράδειγμα. Αυτή την ιδιομορφία της ελληνικής θρησκείας την είχε εντοπίσει ο Χάιντεγκερ και είχε ενσκήψει με ιδιαίτερη προσήλωση σ’αυτή την παράξενη σύζευξη φύσης, αρχιτεκτονικής και θρησκείας και στη δημιουργία αυτής της εντελώς μυστικής έννοιας-τόσο μοναδικής στον παγκόσμιο πολιτισμό που ξέρουμε σαν ελληνικό τοπίο.

Είναι κάτι που οι σπουδαίοι πολιτισμικοί μας διαδοχοι-οι Ρωμαίοι, διαισθητικά, το αντιλήφθηκαν αλλά δεν μπόρεσαν να το προσλάβουν στο βαθύ του πυρήνα. Γι’αυτό και τα ιερά τους τα έχτιζαν στο κέντρο της πόλης-η θρησκεία γι’αυτούς ήταν ένα κατά βάση αστικό φαινόμενο, ένα φαινόμενο της πόλης. Από το ελληνικό τοπίο απορρόφησαν το τερπνό επιφαινόμενο, δηλαδή το σκηνογραφικό του στοιχείο. Για να το πω συνοπτικά, τις κολώνες σε ένα φυσικό,παρθένο, αρκαδικής αντίληψης τοπίο όπου ο κάτοικος της πόλης προσέφευγε για ξεκούραση, για αναψυχή και  για χαλαρό στοχαστικό ρεμβασμό. Όμορφο κι αυτό-δεν το συζητάμε-και καλό είναι  αλλά λίγο, γιατί η φύση από μόνη της δεν είναι βίωμα τόσο βαθύ όσο αυτό που συμβαίνει όταν το φυσικό τοπίο συγχρωτίζεται με το Θείο. Η ρωμαϊκή αντίληψη του αστικού θρησκευτικού τοπίου μεταλαμπαδεύτηκε στα μεταγενέστερα χριστιανικά χρόνια και μέσω του μεσαίωνα με τις εκκλησίες να χτίζονται ακριβώς στο κέντρο της πόλης. Ακόμη και αν δημιουργούντας προσκυνήματα στη περιφέρεια ή στη φύση αυτά με τον καιρό μετατρέπονταν αργότερα σε αστικά κέντρα!

Στην Ελλάδα αυτά τα προσκυνήματα των αρχαίων Ελλήνων-καταμεσής της φύσης!- είναι ίσως οι μαγικότεροι τόποι μας! Δελφοί, Ολυμπία, Δωδώνη, Κάμειρος, Επίδαυρος, Δήλος και φυσικά Σούνιο!

Η φωτογραφία της ανάρτησης τραβήχτηκε κάποια προχωρημένη άνοιξη στο Σούνιο-Μάιος του 2009 νομίζω. Οι συνθήκες του ηλιοβασιλέματος όχι ευνοϊκές για να εντάξεις στην άπλα ενός τέτοιου σπουδαίου τοπίου και τον μνημειώδη ναό του Ποσειδώνα και την μικροσκοπική καμαρωτή πέρδικα. Όμως η ιερότητα του σπουδαίου αυτού τόπου διαπερνά την εικόνα κι ας μην δίνεται παρά ελάχιστη νύξη μέσα από την λαξεμένη πέτρα πάνω στην οποία δίνει το κυρίαρχο παρόν της στην εικόνα η μικρή αυτή θεϊκή φτερωτή δημιουργία.

Υ.Γ. Σκέφτομαι πόσο πετυχημένος είναι αυτός ο όχι ιδιαίτερα γνωστός στίχος του Ελύτη για το “Ερέχθειο των Πουλιών”. Η χάρη και το καμάρι αυτού του ταπεινού αλλά ταυτόχρονα τόσο περήφανου πλάσματος άνετα θα μπορούσε να του δώσει το κλέος να σηκώσει το βάρος της οροφής ενός σπουδαίου ναού! Ενός προσκυνήματος!

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Τα παιδία παίζει

n1358891883_30399083_4972114

Η μάνα μου ποτέ δεν με πήρε στα σοβαρά σαν φωτογράφο. Θεωρούσε ότι από τη στιγμή που είχα κάνει πανεπιστημιακές σπουδές-για τις οποίες όπως έλεγε είχαν πληρώσει ένα κάρο λεφτά και παρόλο ότι σπούδασα στην Ελλάδα και περιστασιακά έκανα δουλειές για να μην φορτώνομαι πολύ τους γονείς μου-από τη στιγμή λοιπόν που είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου καθήκον μου ήταν επαγγελματικά να δουλέψω σάυτό τον τομέα που σπούδασα. Παρόλα αυτά δεν τους άκουσα τους γονείς μου-αν μετάνιωσα; μπορεί ναι, αν λάβει κανείς υπόψη του τη φρικτή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σήμερα-και ακολούθησα την κλίση μου που τόνιωθα από πιτσιρικάς ότι ήταν η υπηρέτηση της εικόνας, κάτι που παραδέχονταν και οι ίδιοι. Θυμάμαι τον πατέρα μου να εντυπωσιάζεται με το πόσο αντισυμβατική χρήση έκανα στο σκάκι. Αφού παίζαμε μαζί  μέχρι να βαρεθεί ή να φύγει για κάποια άλλη υποχρέωση του, εγώ άρχιζα να παίζω με τα πιόνια και την επιφάνεια του παιχνιδιού που την έβλεπα σαν πάτωμα στρωμένο με πλακάκια και χωρίς ακόμη να έχω χρησιμοποιήσει φωτογραφική μηχανή στη ζωή μου-δεν είχαμε, τότε ακόμη θεωρούνταν είδος πολυτελείας για μια χαμηλού εισοδήματος μικροαστική οικογένεια-έκλεινα ενστικτώδικα το ένα μου μάτι για να έχω δυνατή αίσθηση της προοπτικής-μονοοπτική προοπτική λέγεται αυτό-και άρα πιο δυνατή οπτική συγκίνηση.

Αγαπούσα-και αγαπώ ακόμη και σήμερα-βαθιά τη ζωγραφική και ασχολήθηκα κάπως και με το τεχνικό της μέρος αλλά τίποτε δεν με συνεπήρε όσο η ανακάλυψη της χαράς που μου έδινε ο φωτογραφικός φακός. Και προσέξτε αυτό: τη χαρά την έπαιρνα ήδη ΠΡΟΤΟΥ δω τα αποτελέσματα σαν φωτογραφίες. Οι παλιές παιδικές μου αναμνήσεις όταν έκλεινα το μάτι μου στα αυτοσχέδια ανορθόδοξα παιχνίδια μου με το σκάκι αναδύθηκαν θριαμβευτικά. Οι γονείς μου το είχαν δει αυτό, είχαν συνειδητοποιήσει αυτή μου την κλίση αλλά αφενός την απέκλειαν με βδελυγμία σαν επαγγελματική προοπτική ή προσπαθούσαν να την προσπερνούν διακριτικά, λέγοντας μου ότι μπορώ άνετα, όταν θα έχω λεφτά να έχω ένα ωραίο, δημιουργικό χόμπυ!

Τελικά δεν τους άκουσα και έγινα φωτογράφος! Φωτογράφος χωρίς αλίμονο μεγάλες επαγγελματικές επιτυχίες-υπήρχε και αυτός ο φρικτός αλαζονικός ρημαδοχαρακτήρας μου που με κατέστρεψε-και με ελάχιστες καλλιτεχνικές, που δεν τις επιδίωξα από σιχασιά για τα πολλά αρπακτικά που λυμαίνονταν το χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας-αυτά τα αρπακτικά με έκαναν να μη θέλω και να αναφέρομαι στη δημιουργική καλλιτεχνική φωτογραφία-αυτά τα αρπακτικά αλλοίωσαν κάθε αληθινό και ωραίο νόημα στον σπουδαίο αυτό όρο. Έγινα λοιπόν φωτογράφος και έφτιαξα ένα φτωχό, μικρό-φρικτό κατά πολλούς που το είχαν επισκεφθεί-στούντιο. Η μάνα μου δεν πατούσε το πόδι της εκεί μέσα,παρόλο ότι της είχα ζητήσει πολλές φορές να έρθει για να τη φωτογραφίσω. Η συνήθης απάντηση της ήταν η επιτομή του γονεϊκού σνομπισμού: αν ήθελα φωτογραφίες θα πήγαινα στο φωτογράφο της γειτονιάς μου. Όπως δεν θάθελα να πηγαίνω στο χασάπικο του παιδιού μου που δεν θάθελα νάναι χασάπης, έτσι δεν θάθελα να με φωτογραφίζει ένας γιός μου που κατάντησε φωτογράφος! Τι της λες τώρα;

Μια φορά όμως ήρθε-ο πατέρας μου είχε πεθάνει αρκετά πριν γίνω φωτογράφος και αφού για λίγο καιρό με “καμάρωσε” σαν δικηγόρο. Ήρθε λοιπόν μια φορά η μάνα μου-προφανώς την έτρωγε η περιέργεια, παρόλη την απαρέσκεια της για το “χασάπικο” μου. Το στούντιο όπως είπα ήταν μικρό και όντας ημιυπόγειο ήταν ανήλιαγο και κοντά σ’όλα αυτά φτωχικό, χωρίς επίπλωση πέρα από τη στοιχειωδέστερη δυνατή-φτωχή κι αυτή. Της πρότεινα να τη φωτογραφίσω με την αφορμή που με επισκέφθηκε αλλά αρνήθηκε δίνοντας προβάλλοντας αντιστάσεις ακόμη και στην ακαταμάχητη κοκεταρία της. Για να την βάλω κάπως στο παιχνίδι, άρχισα να αυτοσχεδιάζω με κάποια αξεσουάρ που είχα στο στούντιο, ανάμεσα στα οποία ήταν ένα σκάκι. Βλέποντας με να τα διαρρυθμίζω σχεδόν με τον τρόπο που το έκανα όπως ήμουν παιδί, κούνησε το κεφάλι περιφρονητικά και μούπε αυτό το πικρό: “Τα παιδία παίζει”!

Με τον τρόπο της έχει δικαιωθεί στην άρνηση της να δεχτεί το επαγγελματικό μου παραστράτημα. Έτσι κι αλλιώς οι μανάδες δικαιώνονται μέσα από την αυταπάρνηση της ανυστερόβουλης αγάπης τους. Όλα αυτά τα βλέπω σαν νόστιμα, σαν χαριτωμένα επεισόδια της ζωής , που θέλει να δημιουργεί μικρές εστίες έντασης-στη πραγματικότητα ποτέ δεν συγκρούστηκα μαζί της ούτε γι’αυτό ούτε γιά άλλο θέμα-για να κρατιέται η ζωή μέσα στα όρια μιας διαλεκτικής εγρήγορσης. Όταν άρχισα να κάνω δημοσιεύσεις απανωτές σε δημόσια έντυπα-περιοδικά κυρίως-ξέρω ότι η ίδια καμάρωνε και επαίρονταν για λογαριασμό μου μπροστά σε τρίτους-σε μένα όμως αυτό ποτέ δεν το έδειξε, ξέροντας με αυτό τον τρόπο να ζυγιάζει σοφά το ρόλο της σαν μάνας αλλά και σαν γυναίκας με αρχές.

Κώστας Καφρίτσας ΑΑΑΑΑΑ_4 - Αντίγραφο (2) - Αντίγραφοdownsized

Υ.Γ. Εικόνες με σκάκι από την αναλογική μου περίοδο παρόλο ότι είχα δεν τις έχω σκανάρει. Μεταγένεστερα-με την ψηφιακή, όπου και “επαιζα” λιγότερο-υπάρχουν αλλά δεν είναι και τόσο καλές. Βρήκα όμως μία με κάποιο πρόθυμο και απίστευτα συνεργάσιμο μοντέλο, που δέχθηκε τη χρονοβόρα διαδικασία να μην κάνουμε απλά μια διεκπεραιωτική φωτογράφιση της μιάς ώρας αλλά αντίθετα αρκετών ωρών-ιδιαίτερα εξουθενωτικών και για τα δύο μέρη. Δεν είναι καλής ποιότητας η αναπαραγωγή που δημοσιεύω αλλά αυτό γίνεται σκόπιμα για ευνόητους λόγους. Οι σκακιστές αν εστιάσουν την προσοχή τους στη λεπτομέρεια στο σκάκι θα βρουν ένα κάπως ανορθόδοξο στήσιμο, μάλλον απίθανο αλλά γεμάτο αισιόδοξα μηνύματα για μελλοντικά δύσκολα παιχνίδια τους.

Leave a comment

Filed under Uncategorized