Πρόβα Ρόλου

2Sep2016-(181)-Boy-Dog-Ermou-Summer-NikosRoccos-DSΟκ, από καιρού εις καιρόν πρέπει να κάνουμε και καμιά τέτοια πιο light ανάρτηση. Υπάρχει κοινό στο μπλογκ που αγαπάει τέτοιες φωτογραφίες και ξέρει-πολύ βάσιμα-ότι μπορώ να τού τις παρέχω που και που. Βασικά με τέτοιες φωτογραφίες ένας φωτογράφος του είδους μου στοχεύει να τραβήξει τη προσοχή αφήνοντας μια τερπνή νύξη για τον ανθρωπισμό της Φωτογραφίας Δρόμου. Για το κατά βάση θετικό  και αισιόδοξο χαρακτήρα της. Αλλά δεν θέλω να υπονομεύσω τη δουλειά μου με επικέντρωση σε τέτοια θεματική γιατί είναι εύκολο να παρεκκλίνεις από το στοχαστικότερο αντικείμενο της ανθρωπιστικής Φωτογραφίας που ενώ σίγουρα δεν είναι η κλαούρα των διαφόρων μίζερων που εντοπίζουν στην όποια ασχήμια μπορεί κανείς να συναντήσει στο δρόμο το ενδιαφέρον τους απ’την άλλη δεν είναι και η ανερμάτιστη χαζοχαρουμενιά της μονοδιάστατης ιλαρότητας. Πρέπει πάση θυσία να αποφύγω τον εγκλωβισμό του σπουδαίου και πολυαγαπημένου μου Elliot Erwitt σε μια εμπορευματική λογική του ανθρωπισμού της Φωτογραφίας Δρόμου. Πιστεύω ότι κρατάω καλά τις ισορροπίες και παρόλες τις απελπιστικές μου ανάγκες δεν ξεπουλάω το υλικό μου για εκδοτικές επιλογές εμπορικότητας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αυτές που φέρνουν τις εποχές

2Aug2008-Alexandras-Cafe-Bar-NikosRoccos-DSΕνθουσιάστηκα γιατί νόμιζα ότι βρήκα πιασάρικο τίτλο εποχής: “Αυτές που Φέρνουν τα Καλοκαίρια”.Αλλά στο καπάκι μια δεύτερη, πιο νηφάλια σκέψη μού έδειξε ότι με τις κουρτίνες που τις σπρώχνει ο άνεμος προς στο εσωτερικό μιας οικοδομής μάλλον άλλη εποχή προοιωνίζεται το αγέρι που τις φέρνει μέσα. Έτσι προσάρμοσα το τίτλο, τον έκανα ν’ακούγεται πιο συμβατικός-δεν έχω όρεξη αυτή την ώρα να το ψάξω περισσότερο. Πάντως διαβεβαιώ ότι η εικόνα είναι όντως καλοκαιρινή, τόσο πολύ μάλιστα καλοκαιρινή ώστε δεν υπάρχει ψυχή ζώσα στο εσωτερικό της καφετέριας επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, καθότι στο λιοπύρι, το πιο πιθανό οι θαμώνες της να λιάζονταν ‘η να βουτούσαν εκείνη τη στιγμή της λήψης σε κάποια παραλία-κοντινή ή μακρινή αδιάφορο για το έρημο καφέ, που μόνο το κλικ της μηχανής μου του τάραξε τη ραστώνη και κάτι πιο λίγο το απαλό θρόισμα της κουρτίνας.

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Η Φιλοσοφία του Καλού Κτήτορα

20May2017-(8204)-Architecture-Elytis-Home-Ithakis-str.-NikosRoccos-BWΑν ήμουν κάποιος που χτίζει σπίτι-εδώ ψιλογελάνε για τη περίπτωσή μου, που χάνω σπίτι αλλά έχω το θράσος να μιλάω και για χτίσιμο!-εν πάση περιπτώσει αν υποθέσουμε ότι ήμουν μιά τέτοια περίπτωση, προφανώς και θάθελα νάναι όμορφο με ένα τέτοιο τρόπο που να μη κάνει κανένα να κοντοσταθεί έξω από αυτό και να το θαυμάσει. Δεν μ’αρέσουν τα ενθουσιαστικά επιφωνήματα θαυμασμού. Αλλοιώνουν από τη μια το βάθος της ομορφιάς που υποτίθεται εκτιμούν-σχεδόν την υπονομεύουν!-και από την άλλη παρεξηγούν το είδος της ομορφιάς που πρέπει να υπηρετεί μια ιδιωτική κατοικία, που δεν είναι άλλη από μια άκρως διακριτική λειτουργική ιδιωτικότητα. Στη πραγματικότητα το ρούχο, το παπούτσι και το σπίτι πρέπει να εξυπηρετούν τον ιδιωτικό εαυτό μας και μόνο όταν το κάνουν καλά αμαχήτως τεκμαρτά είναι και όμορφα. Αν μπουν σε μια διαδικασία να πρέπει να αρέσουν στο κάθε τρίτο μη χρήστη τότε κάτι πάει απελπιστικά στραβά με το ψυχισμό του κτήτορα. Το ωραίο σπίτι είναι αυτό που δεν τραβάει τα βλέμματα. Το ωραίο σπίτι είναι αυτό που είναι τόσο διακριτική η ομορφιά του που ακόμη και με την ίδια την εξωτερική του όψη ξέρει να εξασφαλίζει την ησυχία και την ηρεμία των ενοίκων του των οποίων ούτε ο ύπνος ούτε ο ξύπνος θα ταραχτεί από το βλέμμα κανενός αδιάκριτου τύπου που κυνηγά εντυπώσεις και όχι ουσία ομορφιάς.

Υ.Γ. Προφανώς όλα τα παραπάνω γραμμένα σημαίνουν ότι μόνο επιδερμικά βρίσκω όμορφη τη-διάσημη κιόλας λόγω του επώνυμου ιδιοκτήτη της-κατοικία της οδού Ιθάκης που πάντα τραβάει τα βλέμματα των περαστικών και γεννά συζητήσεις πολλές και ποικίλες.

Leave a comment

Filed under architect, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Το χρώμα που μισούσα

12May2016-(2613)-Pink-Girl-with-balloon-Mitropoleos-str.-Bairaktaris-NikosRoccos-DSΗ σχετικότητα των χρωμάτων. Δέστε ας πούμε για παράδειγμα το ροζ. Όπως κάθε φυσιολογικός και νορμάλ άνθρωπος με στοιχειωδώς καλό γούστο, το μισώ! Αλλά αυτή η απαξία σχετικοποιείται μέχρι πλήρους ανατροπής αν το ροζ το δω σε ένα χαρίεν, ξανθό κοριτσάκι. Δεν αναθεωρώ την άποψη μου για το ροζ χρώμα, απλά θεωρώ ότι μια τέτοια άποψη καθίσταται αυτόχρημα ανενεργή σαν τέτοια στη θέα του είδους της αισθητικής και ηθικής αθωότητας που αντιλαμβανόμαστε και ξέρουμε σαν παιδί. Άκυρη λοιπόν οποιαδήποτε τέτοια αρνητική κρίση. Το παιδί καταφέρνει να ξεπερνά με την αύρα της αγνότητας του κάθε πεπερασμένο πρόβλημα γούστου. Το παιδί είναι αξία που εμπλουτίζει το σύμπαν με το ήθος ασυναγώνιστης ομορφιάς που λέγεται αθωότητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αυτό που βλέπεις κι αυτό που δείχνεις

Mitropoleos-sq.-Chrysostomos-Smyrnis-Statue-Cops-NikosRoccos-FΦωτογραφίες σαν της σημερινής ανάρτησης θα με βασανίζουν με το συνειδησιακό ερώτημα που αυτόματα μού θέτουν: αυτό που βλέπεις και καταγράφεις είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που διατυπώνεις εκθέτοντας το σαν εικόνα; Το γενεσιουργό αίτιο της λήψης παράγει της ίδιας ποιότητας αίσθημα με αυτό που δημιουργεί η πρόσληψη, από τρίτους πια, της εικόνας; Μικρά, βασανιστικά ερωτήματα που χρωματίζουν με βάθος και ουσία την εικονοποιητική μας δράση και που είναι καταδικασμένα να μένουν εσαεί αναπάντητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η Μεγάλη Ενοποιητική Δύναμη

8Aug2016-(34)-People-with-camera-Monastiraki-Group-Family-NikosRoccos-DS-F-crΑν ο χρυσός φέρνει κοντά, όπως διατράνωνε αισιόδοξα μια παλιά διαφήμιση, τότε η Φωτογραφία Ενώνει, όπως θάθελα να πιστεύω, πάντα πιστός στην αισιόδοξη φύση μου και στο θετικό ταμπεραμέντο μου. Έστω και προσωρινά, δημιουργείται μια κοινότητα ανθρώπων που έχουν ένα μόνο κοινό στόχο:  το φακό της μηχανής που τους σημαδεύει!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Τ’αχαμνά της μαϊμούς και το τεκμήριο της γραβάτας

10Jan2017-(116)-Snow-Sculpture-Syntagma-sq.-Winter-NikosRoccosΜόνο ένας ασύγκριτα και ασυναγώνιστα ξεδιάντροπος πολιτικός αλήτης του φυράματος του Αλέξη Τσίπρα θα είχε το απροσμέτρητο θράσος, την ώρα ακριβώς που ξεβρακωμένος από κάθε απατηλή αντιμνημονιακή ικμάδα, οδηγεί τη παράταξη των πολιτικών συντρόφων του απατεώνων στο να ψηφίσουν το δεύτερο, κατάδικό τους Μνημόνιο, να επιχαίρει τόσο και να εξαπατά ώστε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τη γελοία στάση του στο θέμα της γραβάτας που δεν φοράει, να τη χρησιμοποιεί σαν τεκμήριο ότι και καλά από τη στιγμή που θα τη φορέσει, θα σημαίνει ότι έχει κιόλας απαλλάξει τη χώρα απ’τις οδύνες της κρίσης, στην οποία ο ίδιος τόσο συνέβαλε και τόσο την εμβάθυνε. Πιο ελεεινό υποκείμενο δεν έχει αναδείξει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Διαχρονικά. Ο αμοραλισμός του δεν γνωρίζει φραγμούς. Επί της ουσίας έχει το κυνισμό του Κονδύλη που έλεγε ότι το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνεις ένα πραξικόπημα-στο Τσίπρα ο κυνισμός προσαρμόζεται στο  ότι το πιο εύκολο είναι να διαπράξεις μια πολιτική απάτη. Και σού φαίνεται ότι όσο πιο ανήκουστη μπορεί να ακούγεται και να είναι αυτή, τόσο ο αδίστακτος πολιτικός απατεώνας του εγκληματικού φρονήματος του Τσίπρα τη διαπράττει πιο εύκολα, πιο άνετα και πιο σαδιστικά ηδονικά. Η πολιτική χυδαιότητα στον υπερθετικό βαθμό, δηλαδή σαν προσβολή του εξαπατημένου!

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας