Η Φιλοσοφία του Καλού Κτήτορα

20May2017-(8204)-Architecture-Elytis-Home-Ithakis-str.-NikosRoccos-BWΑν ήμουν κάποιος που χτίζει σπίτι-εδώ ψιλογελάνε για τη περίπτωσή μου, που χάνω σπίτι αλλά έχω το θράσος να μιλάω και για χτίσιμο!-εν πάση περιπτώσει αν υποθέσουμε ότι ήμουν μιά τέτοια περίπτωση, προφανώς και θάθελα νάναι όμορφο με ένα τέτοιο τρόπο που να μη κάνει κανένα να κοντοσταθεί έξω από αυτό και να το θαυμάσει. Δεν μ’αρέσουν τα ενθουσιαστικά επιφωνήματα θαυμασμού. Αλλοιώνουν από τη μια το βάθος της ομορφιάς που υποτίθεται εκτιμούν-σχεδόν την υπονομεύουν!-και από την άλλη παρεξηγούν το είδος της ομορφιάς που πρέπει να υπηρετεί μια ιδιωτική κατοικία, που δεν είναι άλλη από μια άκρως διακριτική λειτουργική ιδιωτικότητα. Στη πραγματικότητα το ρούχο, το παπούτσι και το σπίτι πρέπει να εξυπηρετούν τον ιδιωτικό εαυτό μας και μόνο όταν το κάνουν καλά αμαχήτως τεκμαρτά είναι και όμορφα. Αν μπουν σε μια διαδικασία να πρέπει να αρέσουν στο κάθε τρίτο μη χρήστη τότε κάτι πάει απελπιστικά στραβά με το ψυχισμό του κτήτορα. Το ωραίο σπίτι είναι αυτό που δεν τραβάει τα βλέμματα. Το ωραίο σπίτι είναι αυτό που είναι τόσο διακριτική η ομορφιά του που ακόμη και με την ίδια την εξωτερική του όψη ξέρει να εξασφαλίζει την ησυχία και την ηρεμία των ενοίκων του των οποίων ούτε ο ύπνος ούτε ο ξύπνος θα ταραχτεί από το βλέμμα κανενός αδιάκριτου τύπου που κυνηγά εντυπώσεις και όχι ουσία ομορφιάς.

Υ.Γ. Προφανώς όλα τα παραπάνω γραμμένα σημαίνουν ότι μόνο επιδερμικά βρίσκω όμορφη τη-διάσημη κιόλας λόγω του επώνυμου ιδιοκτήτη της-κατοικία της οδού Ιθάκης που πάντα τραβάει τα βλέμματα των περαστικών και γεννά συζητήσεις πολλές και ποικίλες.

Leave a comment

Filed under architect, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Το χρώμα που μισούσα

12May2016-(2613)-Pink-Girl-with-balloon-Mitropoleos-str.-Bairaktaris-NikosRoccos-DSΗ σχετικότητα των χρωμάτων. Δέστε ας πούμε για παράδειγμα το ροζ. Όπως κάθε φυσιολογικός και νορμάλ άνθρωπος με στοιχειωδώς καλό γούστο, το μισώ! Αλλά αυτή η απαξία σχετικοποιείται μέχρι πλήρους ανατροπής αν το ροζ το δω σε ένα χαρίεν, ξανθό κοριτσάκι. Δεν αναθεωρώ την άποψη μου για το ροζ χρώμα, απλά θεωρώ ότι μια τέτοια άποψη καθίσταται αυτόχρημα ανενεργή σαν τέτοια στη θέα του είδους της αισθητικής και ηθικής αθωότητας που αντιλαμβανόμαστε και ξέρουμε σαν παιδί. Άκυρη λοιπόν οποιαδήποτε τέτοια αρνητική κρίση. Το παιδί καταφέρνει να ξεπερνά με την αύρα της αγνότητας του κάθε πεπερασμένο πρόβλημα γούστου. Το παιδί είναι αξία που εμπλουτίζει το σύμπαν με το ήθος ασυναγώνιστης ομορφιάς που λέγεται αθωότητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αυτό που βλέπεις κι αυτό που δείχνεις

Mitropoleos-sq.-Chrysostomos-Smyrnis-Statue-Cops-NikosRoccos-FΦωτογραφίες σαν της σημερινής ανάρτησης θα με βασανίζουν με το συνειδησιακό ερώτημα που αυτόματα μού θέτουν: αυτό που βλέπεις και καταγράφεις είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που διατυπώνεις εκθέτοντας το σαν εικόνα; Το γενεσιουργό αίτιο της λήψης παράγει της ίδιας ποιότητας αίσθημα με αυτό που δημιουργεί η πρόσληψη, από τρίτους πια, της εικόνας; Μικρά, βασανιστικά ερωτήματα που χρωματίζουν με βάθος και ουσία την εικονοποιητική μας δράση και που είναι καταδικασμένα να μένουν εσαεί αναπάντητα.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Η Μεγάλη Ενοποιητική Δύναμη

8Aug2016-(34)-People-with-camera-Monastiraki-Group-Family-NikosRoccos-DS-F-crΑν ο χρυσός φέρνει κοντά, όπως διατράνωνε αισιόδοξα μια παλιά διαφήμιση, τότε η Φωτογραφία Ενώνει, όπως θάθελα να πιστεύω, πάντα πιστός στην αισιόδοξη φύση μου και στο θετικό ταμπεραμέντο μου. Έστω και προσωρινά, δημιουργείται μια κοινότητα ανθρώπων που έχουν ένα μόνο κοινό στόχο:  το φακό της μηχανής που τους σημαδεύει!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Τ’αχαμνά της μαϊμούς και το τεκμήριο της γραβάτας

10Jan2017-(116)-Snow-Sculpture-Syntagma-sq.-Winter-NikosRoccosΜόνο ένας ασύγκριτα και ασυναγώνιστα ξεδιάντροπος πολιτικός αλήτης του φυράματος του Αλέξη Τσίπρα θα είχε το απροσμέτρητο θράσος, την ώρα ακριβώς που ξεβρακωμένος από κάθε απατηλή αντιμνημονιακή ικμάδα, οδηγεί τη παράταξη των πολιτικών συντρόφων του απατεώνων στο να ψηφίσουν το δεύτερο, κατάδικό τους Μνημόνιο, να επιχαίρει τόσο και να εξαπατά ώστε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τη γελοία στάση του στο θέμα της γραβάτας που δεν φοράει, να τη χρησιμοποιεί σαν τεκμήριο ότι και καλά από τη στιγμή που θα τη φορέσει, θα σημαίνει ότι έχει κιόλας απαλλάξει τη χώρα απ’τις οδύνες της κρίσης, στην οποία ο ίδιος τόσο συνέβαλε και τόσο την εμβάθυνε. Πιο ελεεινό υποκείμενο δεν έχει αναδείξει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Διαχρονικά. Ο αμοραλισμός του δεν γνωρίζει φραγμούς. Επί της ουσίας έχει το κυνισμό του Κονδύλη που έλεγε ότι το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνεις ένα πραξικόπημα-στο Τσίπρα ο κυνισμός προσαρμόζεται στο  ότι το πιο εύκολο είναι να διαπράξεις μια πολιτική απάτη. Και σού φαίνεται ότι όσο πιο ανήκουστη μπορεί να ακούγεται και να είναι αυτή, τόσο ο αδίστακτος πολιτικός απατεώνας του εγκληματικού φρονήματος του Τσίπρα τη διαπράττει πιο εύκολα, πιο άνετα και πιο σαδιστικά ηδονικά. Η πολιτική χυδαιότητα στον υπερθετικό βαθμό, δηλαδή σαν προσβολή του εξαπατημένου!

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας

Σημαντικές κουβέντες

12May2016-(2336)-Face-to-Face-2-Women-Syntagma-sq.-McDonalds-NikosRoccos-DS-BWΟι πιο σημαντικές κουβέντες είναι οι καθημερινές. Είναι αυτές που δεν θα μπουν ποτέ στις συλλογές και τα απανθίσματα με τα “λόγια μεγάλων ανδρών”-πολύ περισσότερο που τις αληθινά σημαντικότερες κουβέντες ουσίας τις κάνουν σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες, παρά τα περί του αντιθέτου από μισογύνιδες θρυλούμενα.

Ο λόγος που οι πιο σημαντικές κουβέντες είναι οι καθημερινές είναι γιατί αυτές μόνο διεκπεραιώνουν τη ζωή και συνήθως ελάχιστα διαφέρουν από τις πράξεις, με την έννοια ότι τις υποκινούν αυτές τις πράξεις. Χίλιες τετρακόσιες πραγματείες του Πλάτωνα, του Χριστού ή του Μάρξ δεν περπάτησαν τη ζωή ούτε μισό βήμα παραπάνω από τα χιλιάδες βήματα που προώθησε τη ζωή μόλις μισή αλλά πρακτική και εφαρμόσιμη γυναικεία κουβέντα.

Αλλά ακόμη και μια φαινομενικά μη παραγωγική γυναικεία κουβέντα, το κουτσομπολιό ας πούμε, είναι ικανή να διαμορφώσει κοινωνικές καταστάσεις, ακόμη και συνθήκες, που 1400 μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί εφαρμοστικοί νόμοι δεν είναι σε θέση να πετύχουν.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Μια κακιά αφορμή-(ασπρόμαυρο vs έγχρωμο)

Urban-Still-LIfe-Lace-Romaiki-Agora-Car-Archeological-Site-Architecture-NikosRoccosΜπορώ πολύ καλά να καταλάβω τη βολική λογική να φωτογραφίζεις μόνο έγχρωμα. Ξέρω άλλωστε και πολύ καλά τα διάφορα σκεπτικά-το εξής ένα επί της ουσίας: η αγάπη για το εύκολο ετοιμοπαράδοτο. Επίσης πολύ καλά μπορώ να καταλάβω τη δογματική λογική να φωτογραφίζεις μονοχρωματικά, αυτό δηλαδή που συμβατικά αποκαλούμε ασπρόμαυρο. Υπάρχουν και εδώ πολλά σκεπτικά, είναι αλήθεια όμως όχι πάντα τόσο βολικά ή εύκολα. Αυτό που όμως δεν μπορεί να συλλάβει ο νους μου είναι να δουλεύεις μια ζωή με ασπρόμαυρο-μέσω της εμβληματικής του πια αναλογικής, ήγουν φιλμικής ταυτότητας-και ξαφνικά και με μόνη την αστεία αφορμή της φηφιακής τεχνολογίας να υιοθετείς το έγχρωμο αποκλείοντας πια παντάπασι το ασπρόμαυρο. Αν όχι τίποτα άλλο αυτό αποδεικνύει ότι-δεν είναι αλήθεια θλιβερό όταν διαπιστωθεί;-ότι η σχέση σου και με τη μια και με την άλλη άποψη είναι εντελώς επιδερμική και επηρεάζεται από αμελητέας αξίας αφορμές που δεν θεμελιώνονται σε αισθητικού χαρακτήρα θεωρήσεις. 3Feb2009-Ionos-Dragoumi-str.-Ilissia-Cars-Carpets-Urban-Still-Life-NikosRoccos

Εγώ προσωπικά πάντα τραβούσα και με τις δυό αυτές αισθητικές, προσαρμοζόμενος κάθε φορά στις απαιτήσεις και τις ιδιαιτερότητες της καθεμιάς. Ίσως να έχει περάσει η άποψη ότι ο αναλογικός εαυτός μου ήταν ασπρόμαυρος-η αλήθεια είναι ότι απλά ήταν κυρίως αλλά καθόλου αποκλειστικά ασπρόμαυρος-αλλά αυτή η άποψη διαμορφώθηκε επειδή το έγχρωμό μου το τραβούσα σε σλάιντς που δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να σκανάρω αφού χρειάζονται ειδικό σκάνερ που δεν διαθέτω. Οι συγκρτικά λίγες έγχρωμες εικόνες από την αναλογική μου περίοδο που δημοσιεύονται κατά καιρούς  εδώ είναι ουσιαστικά σκαναρισμένες έγχρωμες εκτυπώσεις, ανάμεσα τους και πενήντα περίπου εκτυπώσεις από σλάιντς.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει διχασμός της καλλιτεχνικής σου περσόνας αν δουλεύεις και με τους δυό τρόπους, ακόμη και παράλληλα. Και είναι μάλιστα ευτύχημα ότι με τη ψηφιακή λήψη έχεις την άνεση και τη δυνατότητα όπως και την ευελιξία να στοχαστείς και τελικά να αποφασίσεις με ακόμη πιο βαρύνουσας αξίας συνείδηση, προς τα πού θα κατευθύνεις τη κάθε εικόνα σου. Τόχουμε ξαναπεί άλλωστε: η φωτογράφιση μόλις που άρχισε με τη λήψη, το στοχαστικό της μέρος, αυτό που συμβατικά αποκαλείται post production, μπορεί και νάναι ακόμη συναρπαστικότερο και πιο ενδιαφέρον και δημιουργικό.

Leave a comment

Filed under Uncategorized