Monthly Archives: September 2012

Παραλληλίες χρόνων

Παρόλο ότι όλα συγκλίνουν στην αχρονία του αφανισμού τους-κι εμείς μαζί φυσικά-όταν ζούμε, ζούμε σ’αυτό το κινούμενο ρευστό περίβλημα που συμβατικά αποκαλούμε χρόνο. Και ζούμε παράλληλα μαζί με τα διαφορετικά μας φορτία χρόνου. Παράξενη παραλληλία: να βιώνεις τα ίδια ερεθίσματα μέσα στον ίδιο χώρο και την ίδια στιγμή και όμως ο καθένας μας να είναι ξεχωριστό φορτίο χρόνου. Τελικά νομίζω ότι η ζωή δεν είναι για να ερμηνεύεται αλλά για να τη ζεις. Αν το πάρεις φιλότιμα και επεκτείνεις τη γραμμή της λογικής σε βγάζει ντουγρού στη τρέλα!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Ποιος το πήρε τελικά το βραβείο;

Νεοκλασικό ντεκόρ! Αν κάτι έχει μείνει να χρησιμοποιηθεί σαν ευγενικό φόντο για τις φωτογραφίσεις αυτό είναι τα σχετικά λίγα πια μνημειακά κτήρια του Αθηναϊκού Νεοκλασικισμού. Που κι αυτά όμως, θύματα πολλές φορές του βανδαλισμού-κυρίως με τα συνθήματα-ως πριν κάποιο καιρό ήταν αντικειμενικά απρόσφορα. Τώρα με την ψηφιακή επεξεργασία το πράγμα σώζεται πια με απόλυτη ασφάλεια.

Η φωτογραφία αυτή, για την οποία δεν έχω καταγράψει χρόνο λήψης και δεν μπορώ ούτε εικασία να κάνω ακρίβειας, πέρα από το ότι πρέπει νάναι μετά το 1996 και πριν το 2004-θυμάμαι τη μηχανή με την οποία την τράβηξα: Leica R6-κατά πάσα πιθανότητα παρουσιάζει την στιγμή της προσπάθειας του νεαρού φωτογράφου για τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό του ΕΚΕΒΙ(Ελληνικού Κέντρου Βιβλίου) με θέμα την ανάγνωση. Από μια πρώτη άποψη η επιλογή του χώρου της Εθνικής Βιβλιοθήκης είναι σωστή. Ο απόλυτος χώρος λατρείας του Βιβλίου. Σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση έχει κάτι παράξενο στη σεναριακή υποδομή της εικόνας: το κορίτσι έφτασε μέχρι την Εθνική Βιβλιοθήκη για να διαβάσει τελικά έξω από αυτήν; Φυσικά αστειεύομαι, αφού δεν ξέρω πόσες και ποιες ακόμη λήψεις θα έκανε ο φωτογράφος και ποιο ήταν το αληθινό σκεπτικό του , για το οποίο μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω και μάλιστα καθόλου βάσιμες.

Η εικόνα για να πω την αλήθεια μου άρεσε και μάλιστα μου άρεσε τόσο ώστε να με βάλει στον πειρασμό ακόμη και να συμμετάσχω στο διαγωνισμό. Το σκέφτηκα όμως καλύτερα. Η συμμετοχή μου ίσως δημιουργούσε αστείες έως ακόμη και στενάχωρες περιπλοκές που, καλύτερα θάταν να μην τις προκαλούσα. Σε τελευταία ανάλυση μου έμεινε η χαρά αυτή η αδημοσίευτη ως τώρα φωτογραφία να παίρνει τη  μορφή μιας συμπαθητικής ανάρτησης-αυτής εδώ που τώρα μόλις διαβάσατε 😉

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Φόρμες θανάτου όμορφες

Αυτή, ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι η πρώτη ουσιαστικά συνειδητή φωτογραφία μου όταν ένιωσα ότι, κάπως άρχισα να κατέχω τα ουσιώδη και πρώτα βασικά της ψηφιακής φωτογραφίας. Ήταν ανάθεση ενός portal στο οποίο δούλευα εκείνη τη περίοδο σαν φωτογράφος. Χώρος; ο δύσκολος από πολλές πλευρές της Βαρβακείου Αγοράς στην Αθηνάς.

Από την πλευρά μου είμαι ένας γεννημένος και ενστικτώδης λάτρης της φόρμας που, ουσιαστικά είναι το βαθύτερο-το φιλοσοφικά, το κοσμοθεωρητικά ας πούμε, το βαθύτερο λοιπόν αίτιο για να κάνω φωτογραφίες: ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΜΟΡΦΕΣ-φόρμες που θάλεγαν και οι πιο λόγιοι, οι εικαστικοί ας πούμε δημιουργοί. Ε, το λοιπόν το πιο δύσκολο πράγμα είναι αυτό να το διεκδικήσεις και προπάντων να το πετύχεις σε ένα τέτοιο μέρος, στην αγορά, όπου όλα είναι ρευστά και ο πολύς και βιαστικός κόσμος δημιουργεί σπαρταριστά φευγαλέες εντυπώσεις που μοιραία σου τραβάνε την προσοχή με το απρόοπτο και εντυπωσιακό καμιά φορά της εμφάνισης τους. Τίποτε το προβλέψιμο και το στατικό δεν υπάρχει εκεί μέσα. Όλα ρέουν σε μια Ηρακλείτεια συνέχεια. Ακόμη και οι στατικοί, βαρείς πάγκοι με τα εμπορεύματα-εκ των πραγμάτων και κατά κυριολεξία νεκρές φύσεις τα τελευταία-ανά πάσα στιγμή ανανεώνονται με νέα άλλα, πάντα με νέες εκδοχές σχημάτων, χρωμάτων και συνδυασμών και συνθέσεων.

Είναι αληθινά σπουδαίος κυνηγότοπος μια τέτοια αγορά για το φωτογράφο, ακόμη και για εμένα, που πέρα από το δυνατό και χαρούμενο ανθρώπινο στιγμιότυπο-δεν τρελαίνομαι για τη σκουντουφλιά-ψάχνω αφορμές απροσδόκητου και καινοφανούς φορμαλισμού. Ε το λοιπόν αυτό μου το αίτημα για τέτοιου είδους πολύτιμο εύρημα είναι και αυτή η φωτογραφία,που πέρα από το ότι την αγαπώ ιδιαίτερα-όσο ο αλιέας μαργαριταριών τα μαργαριτάρια του-ειδικά τα πιο δύσκολα ψαρεμένα-λόγω των σχετικά αντίξοων συνθηκών λήψης, την θεωρώ και μια μορφικά εξαιρετική εικόνα κι ας μην έχει άλλο βαθύτερο περιεχόμενο απ’τη φόρμα της μόνο. Έχει ρυθμό, έχει αρμονία, είναι χρωματικά ισορροπημένη και οικονομική και η σύνθεση της ,που ρισκάρει προς στιγμή με την εκκεντρικότητα λόγω των καμπυλώσεων αριστερά, ισορροπεί τελικά με τις μικρές αποκλίσεις στο κάτω μέρος της εικόνας προς τα δεξιά.

Εξυπακούεται ότι τέτοιου είδους εικόνες δεν είναι ούτε φωτογραφίες δρόμου, ούτε φωτορεπορτάζ. Έχουν τόσο έντονο το στοιχείο της φόρμας που, πιο πολύ θα δεχόμουν να τις χαρακτηρίσω σαν αρχιτεκτονικές φωτογραφίες ή κατά παραχώρηση-κρατείστε την αναπνοή σας!- τοπιογραφίες. Εγώ πάντως τις αντιλαμβάνομαι περισσότερο σαν νεκρές φύσεις σε στούντιο, απλά ενώ στο στούντιο είναι ο φωτογράφος που στήνει το φωτισμό του-παράλληλα με το στήσιμο των αντικειμένων, σε ένα φυσικό χώρο όπως μια λαϊκή αγορά προσαρμόζεις αυτό που ήδη υπάρχει και στο οποίο αντικειμενικά δεν μπορείς να παρέμβεις, με την κίνηση του σώματος σου, έτσι ώστε η γωνία που επιλέγεις να έχει κατά το δυνατό τον συνδυασμό φωτός και φόρμας που θέλεις. Κομμάτι δύσκολο, γιατί εδώ οι συνθήκες  αείρροες καθώς είναι δεν είναι και εύκολα διαχειρίσιμες. Με λίγη  όμως υπομονή κάτι γίνεται.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Still Life

Πολύχρωμη γκριζάδα

 

Τον Αύγουστο στην Αθήνα οι Πακιστανοί νιώθουν πιο χαλαροί. Οι κυνηγοί τους βρίσκονται στις παραλίες, ξεμουδιάζοντας αλλά και μαζεύοντας δυνάμεις για το ξύλο που θα δώσουν το χειμώνα που έρχεται. Και όσο οι κυνηγοί αυτοί απλώνουν τις πολύχρωμες πετσέτες τους, τα μπουρνούζια τους, φοράνε τα παρδαλά μαγιό τους και παίζουν με τις ανάλογα παρδαλές τους μπάλες, τόσο οι Πακιστανοί, κάτω από έναν εξίσου ανελέητο αλλά αστικό ήλιο, εκθέτουν την δικιά τους φασματική πραμάτεια που στην γκριζάδα της πόλης φαντάζει σαν έκθεση ανθοκομίας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Τα παιδιά στον καιρό των μνημονίων

Υπάρχει βάσανο στο βλέμμα και βαρυθυμιά που δεν είναι υποκριτική σ’αυτό το αγόρι, που αντί να τρέχει ανέμελο σε μια παραλία να παίζει με τους φίλους του ξεροσταλιάζει καλοκαιριάτικα για ένα αμφίβολο μεροκάματο-σε καιρό μνημονίων κιόλας ε;

Δεν ξέρω αλλά το θεωρώ ιδιαίτερα βάναυσο ένα παιδί να δουλεύει. Γιατί δεν είναι μόνο ότι χάνει ένα δικαίωμα στην ανεμελιά-αυτό έτσι κι αλλιώς κάπως το χάνει και πηγαίνοντας στο σχολείο-αλλά ότι χάνει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ το δικαίωμα να έχει καλύτερη προοοπτική στη ζωή του. Ακόμη και αν είναι επιμελές και τελειώνοντας τη δουλειά του-δουλειά χωρίς ωράριο παρεμπιπτόντως είναι σκλαβιά-πόσο σθένος αλλά και πόσες δυνάμεις μπορεί να έχει για να συγκεντρωθεί στις μελέτες του. Σε τελευταία ανάλυση τα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να είναι περισσότερο ήρωες από όσο ήδη είναι δουλεύοντας.

Υπάρχει Συνταγματική Διάταξη για υποχρεωτική 9ετή εκπαίδευση-ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας παρόλο ότι είναι ένα μεγαλόσωμο παιδί, σαφέστατα και δεν είναι 15 χρονών-αλλά και αυτή η διάταξη υπονοεί ότι θα επακολουθήσει επαγγελματική εκπαίδευση αν τυχόν το παιδί δεν επιθυμεί να συνεχίσει τις σπουδές του. Και ότι αν το παιδί τέλος πάντων μπει στην παραγωγή και δουλέψει, τότε πρέπει αφενός μεν να μισθοδοτείται και αφετέρου να ασφαλίζεται. Τι απόλα αυτά έχει εξασφαλισμένο ένα παιδί σαν κι αυτό της φωτογραφίας; Πολλές φορές ούτε καν τις πενταροδεκάρες που εισπράττει στον πλανόδιο επαγγελματικό του βίο, αφού, όχι σπάνια, τον οικειοποιείται ο γονιός του ή ο προστάτης του.

Είναι αστείο να το λέω σε εποχή οικονομικής κατοχής αλλά, σε ένα αληθινά ευνομούμενο κράτος, που πρωταρχικά δείχνει μέριμνα για τα πιο αδύναμα πλάσματα του και που δεν μπορώ να φανταστώ πιο αδύναμα πλάσματα από τα παιδιά, θάπρεπε η έκθεση ενός παιδιού ανήλικου στο σκληρό και ανελέητο αλλά και απίστευτα ριψοκίνδυνο επάγγελμα της πλανόδιας εργασίας, να θεωρείται κακούργημα, οι γονείς του να τίθενται υπό δικαστική επιμέλεια και το παιδί το ίδιο να τίθεται υπό την προστασία της πολιτείας και να οδηγείται στο πιο κοντινό σχολείο της περιοχής του για εγγραφή ή αν η εποχή είναι προχωρημένη σε σχολείο εξειδικευμένο για τέτοιες περιπτώσεις-δυστυχώς υπάρχουν πια τόσα παιδιά στους δρόμους, που μπορούν να δημιουργηθούν πολλά τέτοια σχολεία.

Το παιδί της φωτογραφίας δεν μοιάζει βέβαια να είναι η ακραία αυτή περίπτωση που καταγγέλλω-γι’αυτό κιόλας βάζω τη φωτογραφία του-είναι καθαρό, περιποιημένο και δεν μοιάζει να προέρχεται από δύσκολο περιβάλλον. Όμως η θλίψη του είναι ειλικρινής. Νοερά το μυαλό του σίγουρα είναι σε πιο πρόσχαρες ελπίδες και αυτό το δικαιούται. Το γεγονός ότι σε σχέση με άλλα παιδιά με την ίδια μοίρα φαίνεται να είναι πιο προνομιούχο, δεν παύει παρόλα αυτά να μειονεκτεί: η ζωή σ’αυτή την ηλικία που είναι, αντί να του δίνει ευκαιρίες-κυρίως μέσα απ’τη μόρφωση, του απομυζά ακόμη και την, έμφυτη στα παιδιά, χαρούμενη διάθεση. Συμπτωματικά πίσω του υπάρχουν τα αξεσουάρ μιας παιδικής-βρεφικής μάλλον- ευμάρειας που ποτέ ο ίδιος δεν θα έζησε ή δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι μπορεί να ζήσει-δεν είχε σίγουρα και τις προσλαμβάνουσες.

Υ.Γ. Ο υπέροχος κόπρος της φωτογραφίας ήταν ο εφήμερος φίλος του παιδιού. Ήταν το ίδιο το παιδί που διάλεξε να κάτσει δίπλα του. Αναπτύχθηκε μια διαισθητική, ενορατική ενδοεπικοινωνία και μια αμοιβαία ανταπόδοση αύρας ανάμεσα στα δύο αυτά υπέροχα, αθώα πλάσματα: το τετράποδο ζωντανό την επεξεργάζονταν σαν στοιχείο του ράθυμου, του νωχελικού σκυλίσιου ονείρου του και ο πιτσιρικάς σαν την επείγουσα και πεισματική  ανάγκη μιας επίμονης θαλπωρής που ήθελε να την εκπέμψει και κάποιος, οπωσδήποτε, να την εισπράξει, έστω παθητικά,  φαινομενικά παθητικά πάντως, γιατί στην πραγματικότητα η αγάπη εισπράττεται, ακόμη και απ’τους πεθαμένους, πόσο μάλλον από πονηρούληδες λαγοκοιμημένους κόπρους και εισπράττεται ενεργητικά σαν ενεργητική προσφορά.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Miracolo a Milano (Θαύμα στο Μιλάνο!)

Το Μιλάνο δεν είναι μια πόλη για να την αγαπήσεις. Ιδιοσυγκρασιακά δεν μου ταιριάζει καθόλου. Έχει πολλή υγρασία, πολλές ομίχλες, πολλές βροχές, λίγο ήλιο, πολύ εμπόριο, πολλή και μάλλον εξεζητημένη μόδα και λίγο πολιτισμό, σε σχέση με άλλες ιταλικές πόλεις τουλάχιστον-αν και για να μην την αδικούμε σαν πόλη- καθόλου ευκαταφρόνητο: εδώ έζησε και δούλεψε για μερικά από τα εμβληματικότερα έργα της καριέρας του ο Leonardo da Vinci.

Βέβαια το Μιλάνο έχει μόδα. Ναι, αυτό με τράβηξε εκεί και έκανα μια πρώτη-και τελευταία όπως αποδείχτηκε-απόπειρα να δουλέψω πιο συστηματικά σ’αυτό το χώρο, σ’αυτή τη χώρα-την Ιταλία-και σ’αυτή την σκουντούφλικη πόλη. Βασικό book με φωτογραφίες μοντέλων δεν είχα αλλά, όντας φωτογράφος του ρεπορτάζ  δρόμου, είχα σκεφθεί να ξεκινήσω κάνοντας ρεπορτάζ με τις φωτογραφίσεις μοντέλων-κάθε μέρα κάπου θα βρεις να γίνεται σε κάποιο δρόμο ή σε κάποια πλατεία του Μιλάνου.

Η πόλη αποδεικνύεται ιδανική για τέτοιες φωτογραφίσεις. Δεν έχει ιδιαίτερο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Τουρίστες αρκετούς δεν έχει-ούτε καν στο κέντρο!-έτσι που να νιώσουν ότι βλέπουν κάτι αξιοθέατο και να σταθούν. Οι ίδιοι οι Μιλανέζοι είναι εθισμένοι μέχρι χαρακτηριστικής-για να μην πω αχαρακτήριστης κάποιες φορές-αδιαφορίας για το θέαμα. Το φως με την ομίχλη είναι ιδανικά γλυκό και μαλακό. Kαι το περιβάλλον-το Μιλάνο σαν μια αρκετά πλούσια πόλη, είναι πολύ καθαρό και δεν υπάρχουν στοιχεία τέτοιου χαρακτήρα που να ενοχλούν κατά τη φωτογράφιση-είναι συνεργάσιμο κατά κάποιο τρόπο.

Η φωτογραφία της ανάρτησης βέβαια μοιάζει να αντιφάσκει με αρκετά από όσα γράφω. Κι όμως όσα γράφω ισχύουν. Απλά μια φωτογράφιση στην απόλυτη καρδιά του Μιλάνου-την Μητρόπολη ας πούμε της πόλης, το θρυλικό Duomo, ένα βαρύ βροχερό απόγευμα, όταν πλήθος σεξουαλικά πεινασμένων ιταλών φαντάρων έχουν πάρει έξοδο απ’τις μονάδες τους, είναι φυσικό να συγκεντρώσει μια τέτοιου είδους “μαρίδα”-όπως λέγεται το πλήθος των αργόσχολων περίεργων στα γυρίσματα ταινιών-γύρω από το συνεργείο της φωτογράφισης και με τα βλέμματα καρφωμένα πότε στο μοντέλο και πότε-από έναν άλλου είδους θαυμασμό που περιέχει και φθόνο για τον “τυχερό”-στο φωτογράφο.

Αγαπάω ιδιαίτερα αυτή τη φωτογραφία. Συνοψίζει τόσα στοιχεία και της ιταλικότητας αλλά και φωτογράφων που αγάπησα: από τον Helmut Newton στον Ferdinando Scianna και από τον William Klein ως τον Herbert List.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου, Φωτογραφίες δρόμου