Monthly Archives: May 2013

Καλό Καλοκαίρι!

ZZZZZZΠλαζ Βοτσαλάκια -Πειραιάς 57ωψ888χ - Αντίγραφο

 

Αν το καλοκαίρι είναι για σας μια ψυχική και σωματική αναγκαιότητα που πρέπει να βιωθεί εξάπαντος και χωρίς τύψεις, τότε μη διστάσετε στιγμή να διεκδικήσετε τα απαράγραπτα δικαιώματα σας στην εποχή αυτήτ ού χρόνου με τις στατιστικά μεγαλύτερες πιθανότητες  για ελπίδες ευτυχίας. Ο πιο καλός εξοπλισμός για τις καλοκαιρινές σας διακοπές είναι η χωρίς όρια διάθεση σας για ανεμελιά. Μην πάτε εκεί με το πρόγραμμα, το σχεδιασμό να ζήσετε το μεγάλο συναρπαστικό έρωτα. Να είστε σίγουροι ότι χωρίς πολύ προσπάθεια και αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν όπως το νερό κυλάει στο αυλάκι, η καλή συγκυρία θα βρεθεί. Από τη στιγμή που στα μπαγκάζια του σώματος σας-τι λέω τώρα ε;-έχετε την απαραίτητη ποσότητα ορμονών που θα σας μετατρέψουν αυτόματα σε διαθέσιμο ερωτικά ον, τελείωσε, η δουλειά έχει κλειστεί. Το ταίρι σας θα βρεθεί σε κάποια στιγμή-που θάναι η κατάλληλη φυσικά-που θα στρέψετε το βλέμμα σας προς τη μοιραία εκείνη κατεύθυνση. Ο Θεός των ορμονών τάχει κανονίσει τα πράγματα καλά και ξέρει να κατανέμει τις ορμές προς διάφορες μεν αλλά συγκλίνουσες τελικά κατευθύνσεις.

 

Πνίξτε την κρίση με την ασφυξία των φιλιών σας. Μην την αφήσετε να βγάλει κιχ ούτε στους μικρούς νυχτερινούς εφιάλτες με τα αιμοδιψή κουνούπια και τις σκνίπες. Απολαύστε τις λίγες μέρες των διακοπών σας σαν να μην υπάρχει παρά μόνο εκείνο τα αύριο που θα φέρει, που θα γεννήσει η ελπίδα των ερώτων που ζήσατε τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού. Κάντε τον ιδρώτα της ερωτικής σας προσπάθειας καρποφόρο ψυχικά. Καλό καλοκαίρι παίδες!

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ, Φωτογραφίες δρόμου

Δεν είναι σιωπή, είναι μοναξιά

people200-014Πεθαίνεις πάντα μόνος. Πεθαίνεις διαλεγόμενος με αυτό που θα σε βρει και δεν το ξέρεις. Μπορεί να σε περιστοιχίζουν παιδιά, γυναίκα, μάνα αλλά την κρίσιμη και αποφασιστική στιγμή είσαι αληθινά μόνος. Όσο και να σε σφίγγει το χέρι του αγαπημένου, το σφίξιμο αυτό είναι υπόθεση που αυτόν αφορά. Εσύ φεύγεις, παρά το σφίξιμο αυτό. Η στιγμή που είναι αμετάκλητη είναι η στιγμή που η μοναξιά δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Και η μοναξιά δείχνει το σκληρό της πρόσωπο με την έννοια ότι είναι τόσο αδύναμοι να σε σώσουν όσοι σε περιβάλλουν εκείνη τη στιγμή, ώστε μοιάζει περιττή και άχρηστη-για σένα, όχι γι’αυτούς φυσικά-η παρουσία τους.

Στα ζ’ώα, ακόμη και τα πιο ευαίσθητα και ας το πούμε εξανθρωπισμένα, η φύση με την οικονομία της έχει πιο καθαρά ορίσει την τελεσιδικία της. Ο σύντροφος που θα βρεθεί δίπλα σου την ώρα που εσύ-σκύλος, γάτα, πρόβατο, άλογο, γαϊδούρι-φεύγεις βυθισμένος, πνιγμένος μάλλον στη μοναξιά της εντελώς τελευταίας σου ανάσας, όταν τα μάτια σου δεν κοιτούν παρόλο ότι η τελευταία αναλαμπή ζωής ακόμη σπαρταράει στο γυαλί της ίριδας, θα σε κουνήσει μια, δυό, τρεις φορές με το μουσούδι του, θα σε μυρίσει, με τα μπροστινά του πόδια του θα προσπαθήσει να σε κουνήσει, σαν να σε ξυπνήσει, θα γαβγίσει, θα νιαουρίσει, θα βελάσει, θα γκαρίξει λυγμικά και αφού κοιτάξει ένα γύρω σαν να ψάχνει εξήγηση γι’αυτό που βιώνει, με χαμηλωμένο το κεφάλι, με την ουρά αδρανώς πεσμένη και αμέτοχη, θα κάνει μια στροφή και θα σε αφήσει εκεί που εσύ συνάντησες τη μοναξιά σου.

Ο θάνατος των ζώων-ειδικά αυτών που μας αγάπησαν και τ’άγαπήσαμε, που μας συνήθισαν και τα συνηθίσαμε, είναι ίσως η πιο παράξενη σπουδή και βίωση του θανάτου. Ανταλλάξαμε ένα σωρό αισθήματα μ’αυτά αλλά μια κοινή κουβέντα ποτέ δεν καταφέραμε να την αρθρώσουμε μαζί. Η σκέψη των δικών μας νεκρών μας φέρνει στο μυαλό και στη μνήμη φιλιά, αγκαλιές, πίκρες, αστεία και χαζά επεισόδια αλλά μας φέρνει και τα λόγια τους. Και την εκφορά των λόγων τους. Τον τόνο, τη χροιά της φωνής τους, την ένταση τους. Τις λέξης τους, το σχήμα των χειλιών τους. Αυτό απ’τα ζώα δεν θα τόχουμε. Το γαβ και το νιάου δύσκολα-αν και όχι απίθανα-εξατομικεύεται. Και ξέρετε αυτό είναι η μοναξιά που μας μεταφέρουν οι πεθαμένοι τετράποδοι σύντροφοι μας. Μας άφησαν με ένα κενό γιατί ποτέ πέρα από τα βασικά και τετριμμένα των ζωϊκών αισθηματων-σπουδαία καθεαυτά, δεν το συζητάμε-ποτέ δεν ακούσαμε τα μυστικά τους και ποτέ κι εκείνα δεν άκουσαν τα δικά μας. Με το θάνατο χωρίσαν οι δρόμοι μας αλλά λέξεις δικές μας δεν πήγαν αντίπερα. Ούτε κι αυτά μας άφησαν δικές τους εδώ που μείναμε.

Leave a comment

Filed under Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου

Μοντέλο, Ηθοποιός και Φως

cf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceb9ceb5cf82-ceb1cf80cf8c-cf83cf84ceb9cebaceaccebaceb9-692 (1)Αν και πάντα όταν κάνω ένα book μοντέλου τραβάω τα πολύ λειτουργικά και χρήσιμα κοντινά, συνήθως δεν τα έχω σε εκτίμηση και αποφεύγω να τα παρουσιάζω στο δικό μου book-portfolio. Τα θεωρώ κατά κάποιο τρόπο διεκπεραιωτικά και δίνουν πολύ λίγες ευκαιρίες στο φωτογράφο για να δημιουργήσει κάτι πέρα από το συμβατικά τετριμμένο μιας κοντινής λήψης. Ο Benjamin-το πρόσωπο της φωτογραφίας-είχε μια διπλή ιδιότητα: ήταν πρώτα και κύρια ηθοποιός και εντελώς δευτερευόντως μοντέλο. Ίσα-ίσα για κανένα χαρτζηλίκι να στηρίξει τις ευρωπαϊκές του σπουδές στο Θέατρο-μού ήρθε κατευθείαν απ’την θεατρομάνα Πράγα.

Προφανώς ούτε είχε τις προδιαγραφές για καλή καριέρα στο μοντελινγκ-προβληματικό δέρμα, όπως πολύ εύκολα διαπιστώνετε στη φωτογραφία-αλλά και ούτε και την ιδιαίτερη καούρα. Ουσιαστικά ερχόμενος στην Ελλάδα συνδύασε την πιθανότητα να κάνει κάποια δουλειά σαν μοντέλο-οι αμερικανοί πάντα είχαν σουξέ την περίοδο της άνθισης του μόντελινγκ στην Ελλάδα-και τη βεβαιότητα των ευχάριστων διακοπών στην ηλιόλουστη Ελλάδα.

Το ότι ήταν ηθοποιός, αυτό μού άρεσε, γιατί αυτό σήμαινε ότι κατανοούσε τη λογική των σκηνοθετικών εντολών που πάντα συνηθίζω να δίνω όταν φωτογραφίζω-οι κινηματογραφικές μου, σκηνοθετικές καταβολές-και παρότι όχι κανένας ενθουσιώδης τύπος με την όλη διαδικασία, παρόλα αυτά υπήρξε φιλότιμος και συνεργάσιμος. Από όλη εκείνη τη συνεργασία-που είχε πολλές συμβατικές εικόνες δεύτερης διαλογής που προτιμώ να τις ξεχνώ πως τις έχω τραβήξει, ξεχώρισα αυτό το ασυνήθιστα εκφραστικό πορτραίτο που-σιγά την έκπληξη δα!-τον αποκαρδίωσε εντελώς τον ίδιο και δεν ήθελε να το βλέπει. Σιγά φυσικά μη δώσω σημασία στη γνώμη του. Μετά από τόσα πολλά χρόνια, συνεχίζω να πιστεύω ότι πρόκειται για ένα πολύ καλό κοντινό και χαίρομαι που μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω τη λήψη, παρόλο ότι κατά τη διάρκεια της λήψης μού παραπονιόταν ότι του είχαν πονέσει τα μάτια από την ένταση του βλέμματος που τού είχα με πολλή επιμονή ζητήσει και που με πολύ δισταγμό τελικά ο ίδιος μού παραχώρησε.

φωτογραφιες από στικάκι 052

Ευγενική φυσιογνωμία και πολύ καλής φύσης άνθρωπος, δέχτηκε να κάνουμε και μια αντισυμβατική για το μόντελινγκ λήψη-με αφορμή τη θεατρική του κουλτούρα και το αληθινό του επάγγελμα. Δεν είναι μια σπουδαία φωτογραφία αλλά δεν είναι και μια προσπάθεια για πέταμα-η φωτογραφία χρειάζεται ζόρικη ψηφιακή επεξεργασία αλλά δεν ξέρω, για περσινά ξινά σταφύλια δεν τρελαίνομαι να μπαίνω στο κόπο.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Ρεαλισμός: η υπέρτατη μορφή Σουρεαλισμού.

Ευπόλιδος 12.50 γπποαζ (3) - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Η φωτογραφία τόχει αυτό το συναρπαστικό πλεονέκτημα: μπορεί να συνδυάσει μέσα στη μικρή επιφάνεια της τα πιο παράταιρα, τα πιο ετερόκλητα και τα πιο αλλοπρόσαλλα στοιχεία με έναν ακαταμάχητα πειστικό τρόπο που λέγεται ο ρεαλισμός της με μηχανικά μέσα πιστής αναπαράστασης των στοιχείων που βρίσκονται μπροστά στο φακό και ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΠΟΥ ΟΡΙΣΕ Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ. Αυτό το στοιχείο ρεαλισμού, είναι στην πραγματικότητα και το πιο σουρεαλιστικό στοιχείο της φωτογραφίας. Γι’αυτό και κανένας οσοδήποτε ευφυής σουρεαλιστής ζωγράφος δεν θα καταφέρει ποτέ να ξαφνιάσει όσο το καταφέρνει στιγμές-στιγμές η φωτογραφία.

Ο σουρεαλιστής ζωγράφος ακόμη και αν υποκριθεί-περί υποκρισίας πρόκειται, ας μην γελιόμαστε-ότι ακολουθεί την απόλυτη αυτόματη γραφή, τον αυτοματισμό της φωτογραφικής μηχανής και των στιγμιαίων αντανακλαστικών του φωτογράφου κανείς-μέχρι τώρα τουλάχιστον-δεν έχει καταφέρει να πετύχει. Είναι στη φύση του μέσου ο απρόβλεπτος αυτοματισμός, παρόλο ότι υπάρχει ακόμη και σ’αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου η συνείδηση του αποτελέσματος.

Η ζωή και η πιο πιστή της απεικόνιση και για όσο είναι τέτοια, δηλαδή πιστή απεικόνιση της ζωής-η φωτογραφία, είναι γεμάτη από απρόβλεπτες συμπτώσεις που με τους όρους της λογικής θάπρεπε νάναι ασύμπτωτες. Η ευτυχία πόσο μπορεί να συγχρωτίζεται τη δυστυχία; Η μοναξιά μπορεί να γειτονεύει με τη συντροφικότητα; Πόσο είναι συμβατά αυτά μέσα σε μια εικόνα; Και αν με το μυαλό μπορείς να τα φανταστείς, πώς τα εικονογραφείς με τέτοιο τρόπο που η συνύπαρξη τους όχι μόνο και να εκπλήξει αλλά και συνεχίζοντας να εκπλήσσει, ταυτόχρονα να γίνεται και αποδεχτή;

Η φωτογραφία είναι σπουδαία τέχνη γιατί έχει μυστήρια όχι ευεξήγητα. Το ξάφνιασμα είναι νομίζω η μεγαλύτερη μυστηριακή αρετή της φωτογραφίας. Μια κουρτίνα δεμένη σε χοντρό στρογγυλό κόμπο, όσες φορές και να τη δεις πάντα θα σε εκπλήσσει με τον φυσικό τρόπο που αντικαθιστά το κεφάλι σε ένα σώμα(αναφέρομαι στην καθαρά σουρεαλιστική φωτογραφία του Henri Cartier-Bresson). Και αυτό ακριβώς που την μεταθέτει από την ανιαρή περιφέρεια της περιγραφής στην υψηλή και συνταρακτική περιφέρεια της τέχνης είναι όχι το εύκολο τρικ-θα μπορούσε με το μοντάζ να γίνει το ίδιο εύκολα-αλλά ο εγγενής ρεαλισμός της εικόνας αυτής. Και αυτό τον φευγάτο τρόπο του ρεαλισμού τον κάνει ένας καλλιτέχνης που όταν έχει συνείδηση της νέας μορφοπλαστικής διατύπωσης με την αφορμή μια τέτοια ανάγνωση του ρεαλισμού, τότε δεν είναι απλά ο χειριστής ενός μηχανήματος αλλά ο ευφάνταστος δημιουργός εικόνων που μόνο συμβατικά αποκαλούμε φωτογράφο και για την ανάγκη της οικονομίας της ορολογίας. Αλλά πόση σχέση μπορεί νάχει αυτός που κάνει λήψη κοντινών πορτραίτων υποδίκων και κατηγορουμένων για την Ασφάλεια, με το δημιουργικό μυαλό που μαγνητίζει και φέρνει στην εικόνα του πλάσματα, πράγματα και καταστάσεις που κανένας πεζός νους δεν θα μπορούσε με καμιά προσπάθεια να συνταιριάξει. Και όλα αυτά να λειτουργούν αρμονικά και να παράγουν ένα αποτέλεσμα που ερεθίζει, τέρπει και καμιά φορά συγκλονίζει.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Sex!

people200 007

 

Τελικά το αληθινά δυσκολότερο από όλα τα πράγματα είναι αυτό που είναι και το κοινότερο, το απολαυστικότερο, το εντονότερο και το πιο μυστήριο και ανεξήγητο πράγμα, που όμως μοιάζει τόσο απλό όσο το να βάζεις το κλειδί στη κλειδαριά και ν’ανοίγει η πόρτα ενός μικρού γήινου παράδεισου. Τα πράγματα θάταν απλά αν το θέμα σεξ ήταν τόσο μηχανικό όσο το κλειδί στη κλειδαριά. Ούτε η τριβή εξηγεί από μόνη της όλα τα πράγματα. Είναι άτιμο πράγμα για την ανθρωπότητα και το ήδη φορτωμένο με ένα σωρό σκέψεις μυαλό της, η έγνοια να εξηγήσει με έναν τελεσίδικο και οριστικό τρόπο το σεξ.

 

Η γνώμη μου είναι ότι το πρόβλημα ανακύπτει γιατί προσπαθούμε με εντελώς απρόσφορο τρόπο να εξηγήσουμε κάτι που δεν παίρνει από λόγια.  Το σεξ εξηγείτε απόλυτα με ένα μόνο τρόπο: με το σεξ! Αν λοιπόν κάποια σας ζητήσει να τις εξηγήσετε τι είναι σεξ, μην κάνετε σαν τους καληνυχτάκηδες και αρχίσετε τη διάλεξη: κλείστε το στόμα της φιλόμαθης περίεργης με ένα φιλί, απλώστε το αριστερό σε όποιο σημείο του σώματος της σάς εμπνέει για αρχή και χωρίς χρονοτριβή ξεκουμπώστε τα εμπόδια.

 

Υ.Γ. Αν η μαθήτρια συνεχίζει να έχει απορίες και να μην έχει καταλάβει εντελώς το μάθημα, αφού της θυμίσετε το διαχρονικό σχολικό: η επανάληψη είναι αρχή της μάθησης, περάστε και σ’άλλους γύρους σεμιναρίων.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Σκούπες για θαυμασμό!

Ακαδημίας 4.33 διαμ

Το θεωρώ απίστευτη αδικία ότι μια από τις αισθητικά αρτιότερες φωτογραφίες μου, τραβήχτηκε στην δοκιμαστική περίοδο όταν ξεκινούσα τη δεύτερη φάση της φωτογραφικής καριέρας μου, την ψηφιακή. Στην αρχή λοιπόν, ανασφαλής για το νέο μέσο, πήρα μια σχετικά φτηνή μηχανή, με ενσωματωμένο zoom φακό-κάτι που δεν έκανα ποτέ στην αναλογική αλλά και ούτε συνέχισα, όταν πια για τα καλά μπήκα στη ψηφιακή. Το σοκ-ευχάριστο από μια πλευρά, δεν μπορώ να πω, αλλά και ψιλοαπογοητευτικό, γιατί έβλεπα έγχρωμα ενώ ως τότε κυριαρχούσε στις λήψεις μου-70 με 80% !-το ασπρόμαυρο.

Βασικά τελείς σε σύγχυση τον πρώτο καιρό που δοκιμάζεις ένα καινούργιο μέσο-μόνο η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΕΥΚΟΛΙΑ του με είχε κυριολεκτικά μαγέψει, εμένα έναν σούπερ ποντίκαρο του σκοτεινού θαλάμου-τύπωνα ακόμη και έγχρωμες φωτογραφίες και από αρνητικά και από slides. Αν λοιπόν την αφοπλιστική και παραλυτικής πειθούς ευκολία του συστήματος λήψης, προβολής και εκτύπωσης της φωτογραφίας την δέχτηκα εύκολα-για όλα τ’άλλα δεν μπορούσα ακόμη να έχω γνώμη-με απασχολούσε το θέμα της ανάλυσης, της σχετικής τεχνολογικής φοβίας που πάντα με διακατείχε αλλά-επειδή ήμουν εξαιτίας κάποιων πολύ δυσάρεστων οικογενειακών συγκυριών οικονομικά ρημαγμένος, με απασχολούσαν και τα λεφτά που θα ξόδευα για τον καινούργιο εξοπλισμό. Και φυσικά η προσκόλληση σε μια συνήθεια και το πέταγμα στα σκουπίδια μιας τεχνογνωσίας για την οποία κουράστηκα και ξόδεψα παρά πολλά.

Τέλος πάντων έπρεπε να εκσυγχρονιστώ κι εγώ και θεώρησα σωστό πριν επενδύσω σε κάτι πιο ακριβό και σωστό επαγγελματικό, να δοκιμάσω με κάποιο φτηνό εργαλείο, ίσα ίσα για να μπω στο κλίμα και να υποψιαστώ τι παίζεται και ανάλογα να πράξω. Να σημειώσω εδώ ότι στις φωτογραφίσεις δρόμου ουσιαστικά είχα από χρόνια καταργήσει πια εντελώς το έγχρωμο-στην Αθήνα να φωτογραφίσεις με χρώμα; Αντίφαση τόσο άτοπη όσο τα να βρεις δροσερές πηγές στη Κόλαση. Οι πρώτες-και τελικά αποδείχτηκε πια πως ΟΛΕΣ-οι λήψεις με την ψηφιακή έγιναν με χρώμα. Η απογοήτευση για το αισθητικό αποτέλεσμα ήταν για μένα ένα αισθητικό σοκ. Θεώρησα ότι δια μιας έχασα κάθε θεμελιωμένη αισθητική αντίληψη που είχα για τη φωτογραφία. Όλη μου η κοσμοθεωρία κατέρρεε μπρος στο έντρομο και αποσβολωμένο θυμικό μου. Η πεζότητα και το κλισέ είχε κατακυριεύσει κάθε ψηφιακό φωτογραφικό μου καρέ. Πανικός! Ωσότου, κάποια στιγμή, αργά το απόγευμα, λίγο πριν το σούρουπο, βρέθηκα μπρος σ’αυτή την πεζή μεν-ποτέ δεν είχα πρόβλημα με την πεζότητα σαν εκδοχή ταπεινότητας-αστική νεκρή φύση αλλά με την τόση γλύκα-παρόλο το κοντράστ σε κάποιους τόνους. Το ατύχημα, που περιέργως ήταν και μέρος του θετικού, υποβλητικού αισθητικού αποτελέσματος, ήταν ότι το φως ήταν δραματικό λίγο και μοιραία η εικόνα θα είχε προβληματική οξύτητα, οξύτητα που όμως την ήθελα απεγνωσμένα για την σπάνια περιγραφική γλαφυρότητα όχι μόνο των πλούσιων πράσινων φυλωμάτων αλλά-κυρίως-για την πλούσια σε λεπτομέρειες ηδονικές για το αδηφάγο για λεπτοδουλεμένες υφές μάτι, ξερό χορτάρι στις σκούπες.

Τότε είχα απόλυτη άγνοια του φωτοσόπ και δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπορούσε ποτέ να διορθωθεί αυτή η εικόνα. Πάντως ακριβώς αυτή η φωτογραφία, η έγχρωμη-τόσο ασυνήθιστο σε μένα!-φωτογραφία μιας ταπεινής, αμελητέας και ανάξιας οποιασδήποτε προσοχής από οποιονδήποτε νεκρής φύσης, ήταν τελικά το διαβατήριο, η έγκριση που έδωσα στον εαυτό μου να προχωρήσω-αποφασιστικά πια-στην ψηφιακή φωτογραφία.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, Still Life

Το καθήκον της μοναξιάς του φωτογράφου ανάμεσα στο πλήθος

Σταδίου 5.43_2060x1500_599KB

 

Αυτό που πάντα με φόβιζε στις φωτογραφίες δρόμου-σε κάθε εκδοχή τους, ακόμη και σαν φωτογραφία μόδας στο δρόμο-ήταν η υποψία ότι γίνομαι μέρος ενός δημόσιου θεάματος και αυτό, εμένα έναν συνειδητοποιημένο αγοραφοβικό, που προσπαθώ να περνώ όσο το δυνατό πιο απαρατήρητος, μού προκαλούσε έναν αφόρητο εκνευερισμό. Την περίοδο της αναλογικής φωτογραφίας, σε κάποια σημαντικά γεγονότα όπου έκανα και ρεπορταζ, κατέβαινα στο δρόμο με ένα κάρο φωτογραφικές μηχανές-την περίοδο της Ολυμπιάδας με τέσσερις Leica+ δύο Nikon!άντε πέρνα απαρατήρητος, ειδικά σε υποψιασμένους γκατζετάκηδες που ήξεραν και τις παραμικές λεπτομέρειες κάθε μηχανής, πόσο μάλλον κάπως πιο επώνυμης. Η άμυνα μου σ’αυτή την περίπτωση; Στους Έλληνες παρίστανα στον ξένο που μάλιστα δεν μιλούσα καμιά ξένη γλώσσα καλά. Στούς ξένους παρίστασνα-σίγουρα πιο εύκολος αυτός ο ρόλος-ασυζητητητί μοιάζω με Έλληνα-που επίσης είχα δυσχέρεια να συνεννοηθώ με ξένους!

 

Γενικά στο δρόμο ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ. Δεν θέλω να μου αποσπά κάποιος την προσοχή. Όταν αυτό μού συμβαίνει, γίνομαι δύστροπος, αλαζονικός, καμιά αφορά ακόμη και επιθετικός.Ειδικά αν έχω εμπλακεί σε κάποια φωτογράφιση και κάποιος μου ζητήσει-εντελώς αθώα και απονήρευτα-να τον φωτογραφίσω με το κορίτσι του μπροστά στο Παρθενώνα λόγου χάρη και εμένα εκείνη τη στιγμή το δικό μου φωτογραφικό θέμα εξελίσσεται και οσονούπω το χάνω, εξαγριώνομαι σε βαθμό τέλεσης κακουργήματος και αμολάω κάτι μπινελίκια, που η Τρούμπα θα τα λογόκρινε σαν ξεπέρασμα κάθε θεμιτού ορίου οργής! Μετά από τέτοια περιστατικά έχω ακούσει απίστευτα σχόλια: από το απλό: τι κακός άνθρωπος! μέχρι:όλοι αυτοί οι φωτογραφοι είναι απίστευτοι εκμεταλλευτές και φραγκοφονιάδες! Γελάω καθώς τα θυμάμαι όλα αυτά και γνωρίζοντας τη φρικτή σημερινή οικονομική μου κατάσταση, στην οποία και η γενναιοδωρία μου-όσοι με ξέρουν καλά, την έχουν δεχτεί σε πολύ μεγάλες δόσεις, ούτε για τα υλικά δεν πληρωνόμουν!-έχει συμβάλει σε σημαντικό βαθμό.

 

Πρέπει όμως να είμαι ειλικρινής. Ενώ δεν μ’αρέσει να με ενοχλούν όσο φωτογραφίζω, από την άλλη πλευρά λατρεύω να φωτογραφίζω συναδέλφους μου την ώρα της δουλειάς τους. Νιώθω τύψεις όταν βλέπω ότι δεν νιώθουν άνετα από την αδιακρισία μου αλλά μού είναι αδύνατο να αντισταθώ στο επιτακτικό καθήκον του φωτογραφου εαυτού μου που μού λέει: φίλε έχεις θέμα εδώ μπροστά σου, θα τ’αφήσεις να σού φύγει; Σ’αυτή τη περίπτωση η κουτοπόνηρη συνείδηση μου που μού κάνει το δικολάβο εκείνη τη στιγμή, απαντά: τόσες φορές στόχουν κάνει και σένα, δεν βλάπτει να ισοφαρίσεις εκείνες τις στιγμές μ’αυτή!

 

Εν πάση περιπτώσει αγαπώ τους συναδέλφους μου και νιώθω αλληλέγγυα αισθήματα για τη δοκιμασία στην οποία καμιά φορά τους υποβάλλω να παρεισφρύω-διακριτικά πάντως-στην ώρα της δουλειάς τους και να τους αποσπώ την προσοχή. Ας το εκλάβουν σαν ένα ντοκουμέντο της ίδιας της δραστηριότητας τους που έχει κι αυτό τη θέση του στην Ιστορία!

Τα μπινελίκια που εισέπραξα από αυτό το το φωτογράφο 'ηταν ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΑ. Παρόλο ότι γνωρίζω καλά Ιταλικά  ήταν τόσο ιδιαίτερα ιδιοσυγκρασιακά και πολλά από αυτά αυτοσχέδια που ούτε ο Ιταλός γνωστός ήταν σε θέση να τα αποδώσει με τη πειστικότητα της εκφραστικής τους 'εντασης. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν έβλεπε αυτή τη φωτογραφία που του τράβηξα τότε, θα ένιωθε πολύ κολακευμένος. Κι εγώ ο ίδιος τη θεωρώ μια από τις καλύτερες όλης μου της φωτογραφικής καριέρας!

Τα μπινελίκια που εισέπραξα από αυτό το το φωτογράφο ‘ηταν ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΑ. Παρόλο ότι γνωρίζω καλά Ιταλικά ήταν τόσο ιδιαίτερα ιδιοσυγκρασιακά και πολλά από αυτά αυτοσχέδια που ούτε ο Ιταλός γνωστός ήταν σε θέση να τα αποδώσει με τη πειστικότητα της εκφραστικής τους ‘εντασης. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν έβλεπε αυτή τη φωτογραφία που του τράβηξα τότε, θα ένιωθε πολύ κολακευμένος. Κι εγώ ο ίδιος τη θεωρώ μια από τις καλύτερες όλης μου της φωτογραφικής καριέρας!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου, Φωτογραφίες δρόμου