Category Archives: Italia Felice

“Στραβοί” κανόνες

Milano-Piazza-Duomo-Shafts-of-Light-Equestrian-Vittorio-Emanuele-Nikos-Roccos-F

Είναι τόσο ανόητο να επιχειρηματολογείς υπέρ των στραβών κάδρων όσο εύκολο είναι και να τα τραβάς-αρκεί ή να μη ξέρεις τί σού γίνεται ή να σε καταπίνει η παραμορφωτική δυναμική του ευρυγώνιου φακού που αδυνατείς να τον τιθασεύσεις.

Κουράστηκα πια να βλέπω στραβά κάδρα και να διαβάζω ανόητη επιχειρηματολογία του στυλ: “δίνει ελαφράδα και δυναμισμό στην εικόνα”(το διάβασα μόλις πριν μια ώρα κάπου-πού αλλού;-στο διαδίκτυο, στο Facebook). Και συνήθως όσοι γράφουν τέτοιες σαχλαμάρες δεν ξέρουν, ούτε μπορούν πολύ πιθανόν, να αντιρροπήσουν το γυρτό θέμα τους ,έτσι ώστε να ισορροπήσει συνθετικά και κατά συνέπεια εννοιολογικά και στο τέλος ακόμη και ψυχικά. Γιατί το στραβό κάδρο είναι καλό μόνο όταν γίνεται λελογισμένη και οικονομική χρήση του και όταν τα συμφραζόμενα του νοήματος που το παρήγαγε ή θα παράξει επιβάλλουν τη προσφυγή σ’αυτόν τον ριψοκίνδυνο εκφραστικό τρόπο. Μ’άλλα λόγια πρέπει να υπάρχει ένα σαφές και σαφώς οριοθετημένο σκεπτικό πίσω από αυτή τη ριψοκίνδυνη επιλογή. Διαφορετικά γίνεται ανούσια μανιέρα που στη πραγματικότητα κρύβει αδυναμίες και εξαρτήσεις και όχι προγραμματικού χαρακτήρα αντιλήψεις όπως αυτάρεσκα καμώνεται ότι ισχυρίζεται ο χρήστης και καταχραστής της.

Στο σινεμά γίνεται συστηματική χρήση του εφέ του στραβού κάδρου-αν συνδυαστεί με κοντραστέ φωτισμό επιτείνει τη δραματικότητα μιας σκηνής και γίνεται έτσι παραστατικότερη η σκοπιμότητα μιας τέτοιας χρήσης όταν αμέσως μετά, στη συνέχεια της αφήγησης επιστρέψουμε στα οριζοντιωμένα λογικά πλάνα, που σημαίνει ότι βγήκαμε από την εξπρεσιονιστική επίταση μιας εκτάκτως δραματικής σκηνής, που φυσικά δεν μπορεί να έχει τη διάρκεια μιας ολόκληρης ταινίας.

Προφανώς και μπορούμε να τραβάμε λοιπόν στραβά κάδρα αν οι εκφραστικές περιστάσεις της στιγμής το επιβάλλουν. Αλλά το κουμάντο πάνω στη στιγμή και στη σκηνή της στιγμής το έχουμε πάντα εμείς και όχι η στιγμή έτσι που να διαιωνίζεται πια σαν μόνιμη επιλογή στραβού κάδρου, που σημαίνει πια ότι δεν είναι καν επιλογή αλλά κατάσταση και ίσως στυλιστική εξάρτηση, ηθελημένη ή πιθανότερα αθέλητη. Εξάρτηση ανομολόγητη συνήθως που τη δημιουργεί ο ευρυγώνιος φακός, αυτό το εκφραστικά ανοικονόμητο εργαλείο που εντυπωσιάζει δυστυχώς και όσους δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον αφηνιασμένο του καλπασμό.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Φακός και Αισθητική Επιλογή, Milano

Το σκηνικό της καρδιάς

...........Roma-Piazza-Navona-Couple-WB-DS1

Σκέφτομαι καμιά φορά μήπως το ίδιο το σκηνικό στο οποίο θα βρεθείς-σκόπιμα ή τυχαία αδιάφορο-σού επιβάλλει και μιαν ορισμένη συμπεριφορά. Όπως όταν πηγαίνεις στη Παναγιά τη Τηνιακιά, δεν μπορεί παρά να βρεθείς υπό την επήρεια της έκστασης για ένα επικείμενο θαύμα και έτσι ανάλογα να ενδυθείς το αρμόζον για τη περίσταση αίσθημα και συνακόλουθα συμπεριφορά, έτσι και όταν βρεθείς στην ερωτικά φορτισμένη Piazza Navona, δεν μπορεί παρά αυτοστιγμεί να μεταβληθείς και ανάλογα να συμπεριφερθείς σε ποθοπλάνταχτο ερωτοχτυπημένο. Το φωτογράφο να λυπάστε φίλοι μου που πρέπει να προσέρχεται σε τέτοια θρυλικά ερωτοφόρα μέρη αποστασιοποιημένος και ψύχραιμος, ενώ κι αυτού του δόλιου το φυλλοκάρδι το δέρνουν άνεμοι του πάθους εξίσου αξιοφωτογράφητοι.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Φωτογραφίες δρόμου, Roma

Μετανάστης από την Αρκαδία

.--1-Roma-WB-DS-fff1a

Υπάρχει δυστυχισμένη Αρκαδία λοιπόν. Οι κάτοικοι της το ξέρουν κι αυτοί καλά. Δεν υπάρχει ευτυχισμένος τόπος που να μην έχει ζήσει βαθιές τραγωδίες. Δεν υπάρχουν φιλιά που να μη γίναν κάποια στιγμή αναφιλητά. Δεν υπάρχει ήλιος που να μη κρύφτηκε πίσω από σύννεφα.

Ευτυχισμένοι τόποι είναι οι άλλοι τόποι. Των άλλων οι τόποι. Αυτούς έχει για αποκούμπι της η αθώα μας άγνοια. Σ’αυτούς προσβλέπει η απελπισμένη μας λαχτάρα. Η προοπτική έχει στο κέντρο της προσοχής μας το μακρινό σημείο φυγής που πάντα βρίσκεται πολύ πέρα από εδώ, πάντα στο αλλού. Κάθε αλλού είναι ελπίδα και κάθε ελπίδα βρίσκεται στον ορίζοντα του βλέμματος μας, που τον κάθε προορισμό που φτάνει τον κάνει νέα αφετηρία για ακόμα πιο μακριά. Υπάρχει βέβαια ένα όριο: ο τοίχος του επέκεινα, το μη περαιτέρω του βλέμματος. Το εμβληματικά τελεσίδικο “Et in Arcadia ego”.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Φωτογραφίες δρόμου, Roma

Αρχιτεκτονική, αγάπη μου!

1-roma-hats-campidoglio-wb-ds-revΑγκαλίτσες και φιλάκια είχα σκεφτεί χτες να βάλω για τη σημερινή ανάρτηση αλλά να που έπεσα σ’αυτή την εντελώς ξεχασμένη φωτογραφία και έτσι αναθεωρώ. Θυμάμαι ότι γι’αυτή τη φωτογραφία άκουσα αυτό που θεώρησα σαν την πιο όμορφη παρατήρηση που μού έγινε ποτέ σε σχέση με τη φωτογραφία: “είσαι αρχιτέκτονας;” Η γυναίκα που μού την έκανε αυτή την ερώτηση είχε ανακαλύψει έναν κρυφό, ανομολόγητο σε τρίτους, εαυτό μου. Αρχιτέκτονας μπορεί να μην ήμουν, το λαχταρούσα όμως παρά πολύ γίνω. Πήγα στο Πρακτικό-με σημερινούς όρους Τεχνολογική Κατεύθυνση-μόνο και μόνο μ’αυτό το σκοπό. Έτσι κι αλλιώς στα μαθηματικά έσκιζα και στα φιλολογικά ήμουν σκράπας. Τώρα το πώς κατέληξα απ’το Πρακτικό να περάσω στη Νομική και να αποχαιρετήσω για πάντα το όνειρο της Αρχιτεκτονικής είναι μια πικρή, μελαγχολική ιστορία ενός αγοριού που, καθόλου ατύπικα για ένα αγόρι της ηλικίας του, δεν έλεγε να στρώσει το κώλο του να διαβάσει, ειδικά εκείνα τα θηριωδών διαστάσεων μαθήματα της Φυσικής(Μάζης, τον θυμάστε;), στα οποία κατάφερνε μάλιστα κάθε χρόνο να μένει μετεξεταστέος. Όλη λοιπόν εκείνη η παιδική και εφηβική μου λαχτάρα για την αρχιτεκτονική πέρασε με έναν ασυνείδητο τρόπο στη φωτογραφία-άλλο πέρασμα κι αυτό! από τα Νομικά στο σινεμά κι από κει στη Φωτογραφία!-και μάλιστα με διττό τρόπο. Την αγάπη μου να φωτογραφίζω κτήρια απ’τη μιά και τη στιβαρή αντίληψη της φόρμας στις εικόνες μου απ’την άλλη, που υπαινίσσονται ένα ενστικτώδες τεκτονικό ταμπεραμέντο. Εξάλλου το λέω σε όλους τους τόνους ότι το πρώτο αίτιο των φωτογραφιών μου, η αφορμή και η αιτία τους, είναι οι φόρμες που διαβάζω σε κάθε θέμα για φωτογράφιση. Αν δεν έχω βρει μια φόρμα σ’αυτό που πρόκειται να φωτογραφίσω, πολύ απλά δεν το φωτογραφίζω, ακόμη και αν μπροστά μου εκτυλίσσεται το πιο κοσμογονικό γεγονός. Άναρχα και στα τυφλά δεν τραβάω ποτέ. Κάποτε έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου ένα φιλμ να το τραβήξω στο δρόμο χωρίς να κοιτάξω απ’το βιζέρ. Το έχασα ήδη απ’το εντελώς πρώτο καρέ. Μού ήταν εντελώς αδύνατο να τραβήξω χωρίς να έχω όχι απλά κοιτάξει αλλά και ορίσει επακριβώς όλες τις συντεταγμένες της εικόνας.

Όσο για τη φωτογραφία της ανάρτησης, τι πιο φυσικό για μένα από το να αποδώσω το δικό μου φόρο τιμής στο μεγαλύτερο αρχιτεκτονικό μυαλό της Αναγέννησης, τον Μικελάντζελο και σε ένα απόλυτο αριστούργημα του, το σχεδιασμό της μυθικής πλατείας του Καπιτώλιου στη Ρώμη. Υπάρχει μια φωτογραφία μου από κει-αδημοσίευτη εδώ μέχρι τώρα-που με τον παραστατικότερο τρόπο συνοψίζει όλα αυτά που περιγράφω εδώ, σ’αυτή την εξομολογητική ανάρτηση: την ανυπόκριτη και βαθιά αγάπη μου για την αρχιτεκτονική αλλά και αυτούς που τη δημιουργούν και την αναδεικνύουν σαν την σημαντικότερη από όλες τις τέχνες, που εξάλλου τις περιέχει και τις αναδεικνύει.

Υ.Γ. Συμπτωματικά-αλλά και επί της ουσίας καθόλου συμπτωματικά-και οι δυό προηγούμενες αναρτήσεις έχουν αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, παρόλο ότι η μία είναι καθαρή φωτογραφία δρόμου-όπως και η σημερινή άλλωστε- και η άλλη αστικό τοπίο. Το διαπίστωσα με το που πάτησα το κλικ της ανάρτησης, που έδειξε το πάνω μέρος  απ’της χτεσινής ανάρτησης τη  φωτογραφία με την αυστηρή παράταξη κτηρίων.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Φωτογραφίες δρόμου, Roma

Άλλη μια μέρα καλημέρα

Stret-Show-Milan-Duomo(shaking-hands)-WB-DS-f

Τι μπελάς κι αυτός καμιά φορά! Πρέπει σήμερα να κάνω την ανάρτηση πρωί-πρωί, γιατί μετά θάχω δουλειές έξω και δεν ξέρω πότε μετά θα μπορέσω και αν μπορέσω καν να την κάνω. Αλλά με τη τσίμπλα στο μάτι ακόμη και χωρίς τη γλυκιά συνέργεια του πικρού καφέ-τον πίνω πάντα και μαύρο και σκέτο-πώς να αποδόσεις κείμενο; Δεν κατεβαίνει τίποτα τέτοια ώρα, παρά μόνο τα όψιμα, πρωινά χασμουρητά που τόσο βοηθάνε ν’ανοίξεις τα μάτια. Ο καιρός είναι ακόμη ζεστός και προμηνύεται άλλη μια ωραία καλοκαιρινή μέρα. Το κοντομάνικο παίζει ακόμη δυνατά και προσβλέπω πολύ σ’αυτή τη σημερινή έξοδο. Καλημέρα παίδες!(μ’αυτά και μ’εκείνα, πέντε γραμμές κείμενο το βγάλαμε, άρα δεν θα φάτε ξεροσφύρι τη φωτογραφία για όσους τρελαίνεστε για μπλα-μπλα κάτω από μια εικόνα-δεν είμαι εγώ αυτός πάντως).

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Φωτογραφίες δρόμου, Milano

Ο καιρός των ανεμιστήρων

Torino-Drugstore-WB-R-DS

Αυτή η κουλτούρα με την εντελώς ιδιαίτερη φαρμακευτική επίπλωση είναι από τα φαινόμενα της αστικής ζωής που έχουν λιγότερο εντοπιστεί. Αναζητείται αυτός ο ερευνητής που να καταγράψει αλλά και να αναλύσει αυτό το ευρωπαϊκό φαινόμενο με τον τόσο σοφιστικέ εξοπλισμό των φαρμακείων που έμοιαζαν με παραρτήματα εκκλησιαστικών σεμιναρίων. Ακόμη και στην Ελλάδα υπάρχουν τέτοια. Κρύβονται βέβαια πίσω από στοίβες εμπορευμάτων εκτεθειμένων με πιο σύγχρονους τρόπους. Προσωπικά, αν και πάντα τα θαύμαζα γιατί παρέπεμπαν σε μια φινέτσα αστικής ζωής που χάθηκε πια οριστικά, δεν με ενδιέφερε να τα φωτογραφίσω γιατί όπως προανέφερα, ποτέ δεν έβλεπες το έπιπλο ακέραιο και στην ολότητα του και αυτό καθιστούσε κάθε κίνητρο καταγραφής ατελέσφορο.

Η λεπτομέρεια με τον ερωτιδέα να γράφει μια συνταγή για κάποια ευτυχή κατηγορία αρρώστων είναι όσο πρέπει σκαμπρόζικη για να ξαλεγράρει τους υπόλοιπους πελάτες ενός φαρμακείου. Φωτογραφικά αυτό που με ερέθισε όμως ήταν το αντιστικτικό στοιχείο της αντιπαράθεσης της στάσιμης αιωνιότητας που έδινε το ροκοκό έπιπλο-δέστε δεξιά κι αριστερά και τα χαρακτηριστικά φαρμακευτικά αγγεία, τα θρυλικά albarelli, τις πολυτελείς μαγιόλικες που η δημιουργία τους ανάγεται ακόμη πιο πίσω, στον 15ο αιώνα!- με τη φευγαλέα και ρευστή κίνηση του ανεμιστήρα. Στη πραγματικότητα ο ανεμιστήρας κρέμεται από ένα χαρακτηριστικό αναγεννησιακό σταυροθόλιο, γι’αυτό και οι παράξενες όσο και όμορφες σκιές πάνω στο τοίχο, που κάποια στιγμή τέμνονται με τα πτερύγια του κινούμενου ανεμιστήρα.

Leave a comment

Filed under Italia Felice

Piazza dei Mercanti-Milano

Piazza-Mercanti-Milano-Perp.-DS-RR-WB

Μεσαιωνικό Μιλάνο δεν θα βρεις πολύ. Ακόμη και το κατ’εξοχήν μνημειακό οικοδόμημα του καθεδρικού ναού(Duomo) έχει ελάχιστα στοιχεία από το μεσαιωνικό παρελθόν στο οποίο ξεκίνησε η οικοδόμηση του. Κι όμως, λίγα μόνο βήματα απ’το Duomo, στη καρδιά του αστικού Μιλάνου, μια μικρή νησίδα μεσαίωνα-ανάμικτη και με αρκετή αναγέννηση και μανιερισμό και μπαρόκ, ακόμη και 20ο αιώνα αν θυμάμαι, καλά και διακριτικά συνδυασμένα όμως, είναι έτοιμη να εκπλήξει με την γραφικότητα της τον ανυποψίαστο επισκέπτη.Piazza-Mercanti-Milano-DS

Για όσους είναι φίλοι της αρχιτεκτονικής και θέλουν να καταγράψουν αυτό το μικρό και απροσδόκητο πολεοδομικό σύνολο τα πράγματα όμως είναι δύσκολα. Η μικρή πλατεία του, που έχει στο κέντρο του το τυπικό πηγάδι κάθε μεσαιωνικής πόλης, είναι πάντα κοσμοβριθής και αν μάλιστα είστε ακόμη πιο άτυχοι μπορεί να σας τύχει και το γύρισμα κάποιας ταινίας, κάποιου τηλεοπτικού προγράμματος, κάποιου διαφημιστικού, κάποιου βιντεοκλίπ ή η κάποια φωτογράφιση μόδας,  οπότε ανάμεσα σε ιπτάμενους γερανούς με κάμερα μεν, συνεργεία με ηθοποιούς και κομπάρσους που ετοιμάζονται, ποζάτα εκκεντρικά μοντέλα και την απαραίτητα μαρίδα των φιλοπερίεργων περαστικών που παρακολουθούν, άντε να φωτογραφίσεις τον σεπτό αυτό χώρο. Μόνο καμιά κρύα μέρα του χειμώνα, όπου υπάρχουν ελάχιστοι επισκέπτες στη πόλη και γυρίσματα ή άλλες τέτοιες διαδικασίες δεν συμβαίνουν, μπορεί να είσαι τυχερός. Αν θέλεις να αναδείξεις με τον πιο δυνατό καθαρό τρόπο την ιδιαίτερη ομορφιά των στοιχείων του χώρου μόνο σε κάτι τέτοιες-ελάχιστες αλίμονο!-μέρες μπορεί να το καταφέρεις. Και πάντως χωρίς να έχεις και πολύ χρόνο στη διάθεση σου. Αργά ή γρήγορα όλο και κάποια μικρή ή μεγάλη ομάδα επισκεπτών θα φανεί και τότε κάθε απόπειρα σου θα είναι σκέτη ματαιοπονία.Couple-Milano-Piazza-Mercanti-WB-DS

Ε, αυτή η κάποια σπάνια φορά μού έτυχε κι εμένα-δυστυχώς όμως όχι για πολύ ώρα, γιατί μετά από λίγο άρχισε να βρέχει κόσμο και στάλες ουράνιου νερού. Οι καθαρά αρχιτεκτονικές φωτογραφίες της ανάρτησης τραβήχτηκαν με το πολύ λεπτόκοκκο Technical Pan 25 ASA της Kodak. Δυστυχώς όλες οι άλλες-πολλές-φωτογραφίες που διαθέτω του χώρου, έχουν πολύ κόσμο και δεν τον αναδεικνύουν όσο θα ήθελα και όσο θάπρεπε. Μόνο μια φωτογραφία ζευγαριού έχω που κάπως δίνει το κλίμα που αποπνέει αυτός ο υποβλητικά γραφικός χώρος. Την έχω ήδη δημοσιεύσει αλλά την ξαναβάζω γιατί εκτός των άλλων είναι και τρυφερή αλλά και γλαφυρή για αυτό που προσπαθεί να περιγράψει η ανάρτηση.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Milano