Monthly Archives: September 2014

Από τις σπουδές στην ανεργία.

Musician-Pireus-Conservatory-WB-DS-1

Άνετα θα μπορούσε νάναι κι έτσι. Με το που τέλειωσε τις σπουδές του στο ωδείο να στηθεί ακριβώς έξω απ’αυτό και να πιάσει δουλειά σαν πλανόδιος μουσικός. Πάνω κάτω αυτή είναι η ζωή στο καιρό του Μνημονίου. Με αυτή την έννοια το ψέμα της φωτογραφίας δεν είναι τόσο μεγάλο. Ο τουρίστας εξάλλου μπορεί κι αυτός με όρους ανεργίας να βρισκόταν στην Ελλάδα-πόσοι δεν έχουμε γνωρίσει επιδοτούμενους άνεργους βρετανούς τουρίστες;

Η φωτογραφία αυτή-ασυζητητί μια α’τις αγαπημένες μου, erwirttεια στη σύλληψη της- είναι ένα καλό δείγμα του πώς μπορείς να συνδυάσεις στοιχεία του δρόμου και να φτιάξεις μιάν αφήγηση ή μια κατάσταση που στη πραγματικότητα όμως δεν υπάρχουν εκεί.Όλη τη δουλειά την κάνουν, εκτός από τον αυτονόητο πλανόδιο μουσικό, η χαραγμένη πλακέτα με τη λέξη ΩΔΕΙΟ και ακόμη περισσότερο ο ανδριάντας της μούσας της Μουσικής Ευτέρπης με τη λύρα στο χέρι-μπορεί να είναι και ο Απόλλων Κιθαρωδός, δεν είμαι απολύτως σίγουρος. Όλο αυτό το ταχύτατα συνδυασμένο υλικό, ένα είδος αυτόματου συνειρμικού μοντάζ, είναι υπόθεση δευτερολέπτων ή ακόμη και κλασμάτων τους, δηλαδή όσο κρατάει η σύλληψη μιας ιδέας. Τα υπόλοιπα είναι θέμα οργάνωσης του κάδρου έτσι ώστε τα όποια αφηγηματικά ή περιγραφικά της κατάστασης στοιχεία να έρθουν σε κατάσταση αναγνωσιμότητας-το συντακτικό της εικόνας δηλαδή. Υπομονή χρειάζεται, δηλαδή και πάλι υπόθεση λίιιιγο περισσότερων δευτερολέπτων από αυτό που χρειάστηκες για τη σύλληψη της εικόνας. Με μία διαφορά βέβαια. Ότι για να σού τύχει τέτοιο κελεπούρι, μπορεί και να έχεις φάει κάποιες ώρες στο δρόμο. Δεν είναι δα και κάθε μέρα τ’ Αη-Γιαννιού.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Κορίτσια στο δρόμο

Photoshhoting-woman-photographer-Pireus-pashalimani-DS

Γυναίκες να κάνουν φωτογραφία δρόμου έχω δει μόνο περιστασιακά και κατά πάσα πιθανότητα κι εκείνες περιστασιακά βρίσκονται εκεί. Η φωτογραφία δρόμου είναι τσαλάκωμα για τη γυναίκα, γιατί προϋποθέτει να ξεπεράσει την ασφάλεια της αιδημοσύνης και να βρεθεί στο πεδίο της σύγκρουσης. Προφανώς σε ασφαλείς περιοχές όπου βασιλεύει η ευταξία της τουριστικής γραφικότητας βλέπεις περισσότερες, πολύ περισσότερες. Αλλά πάντα μια γυναίκα νιώθει εκτεθειμένη και αβοήθητη σε περιοχές χωρίς τέτοιο ανακουφιστικό στίγμα. Στο Πασαλιμάνι όλα έχουν μια τερπνότητα και δεν εμπνέουν ούτε υποψία φόβου αλλά στο Πέραμα ας πούμε τα πράγματα δυσκολεύουν. Όχι γιατί εκεί γίνονται πράγματα παράνομα ή κάποιες καταστάσεις ξεφεύγουν-το εργατικό Πέραμα είναι ήσυχο γενικά-αλλά γιατί μια γυναίκα μόνη δεν μπορεί να νιώσει φιλικά αν το περιβάλλον στο οποίο καλείται να φωτογραφίσει δεν έχει τις πολύ γνώριμες προδιαθέσεις ασφαλούς, δηλαδή ακίνδυνης, φωτογένειας που πάντα διαθέτουν τα τουριστικά και γραφικά μέρη. Η άγρια φωτογένεια του ανεξερεύνητου εδάφους σπάνια είναι το προνομιακό πεδίο μιας γυναίκας φωτογράφου. Δεν θέλει περίσσεμα τόλμης τόσο όσο προπόνηση στις πολεμικές τέχνες-για κάθε ενδεχόμενο…127

Υ.Γ. Κάτι που πολλοί δεν ξέρουν είναι πόσες φορές ο φωτογράφος δρόμου βρίσκεται απέναντι σε ανεπιθύμητες καταστάσεις που τις προκαλεί ο ίδιος ο-συνήθως ακριβός-επαγγελματικός εξοπλισμός του. Από τη μια ευάλωτοι άνθρωποι που δεν θέλουν να εκτεθούν στο φακό-ακόμη και αν εσύ δεν έχεις τη πρόθεση να τους φωτογραφίσεις-ή άλλοι που τους γυάλισαν οι μηχανές σαν μια εξ ουρανού απροσδόκητη προσωρινή πρόσοδος, μπορεί άνετα να σε τουλουμιάσουν στο ξύλο πριν προλάβεις να πεις κύμινο και να δοξολογείς μετά τη Παναγιά τη Τηνιακιά που, αν μη τι άλλο, βγήκες σώος από αυτή τη δυσάρεστη συνάντηση-αν και με μώλωπες σε όλο σου το σώμα. Καμιά δεκαριά φορές μού έχει τύχει αυτό και όσο νάναι το βίωμα είναι τραυματικό. Και το παράδοξο είναι ότι τις μισές φορές μού έτυχε στο εντελώς κέντρο της Αθήνας-π.χ. στο κτήριο της Ακαδημίας μπροστά!βάζω και τη φωτογραφία για την οποία μού κλήρωσε το μπερντάχι- και από ανθρώπους που μόνο του περιθώριου δεν μπορούσες να τους αποκαλέσεις. Το ξύλο που έφαγα από διαφημιστή επειδή και καλά με τις φωτογραφίες μου τους υπέκλεψα τις φαεινές ιδέες του δυσκοίλιου brainstorming στην εταιρεία του-στη πραγματικότητα κουτοπόνηρο κλοπυράιτ από τις φωτογραφίες του Oliviero Toscani για τη Benetton- θα μού μείνει αλησμόνητο σαν η πιο απροσδόκητη έκπληξη που μού επεφύλαξε ποτέ ο δρόμος. Σκεφθείτε λοιπόν να βρισκόταν στη θέση μου ένα ψυχωμένο κορίτσι και να τής τύχαινε αυτό το λαχείο. Οι πιθανότητες να έδινε το φιλμ-ή να έσβηνε τις λήψεις στη ψηφιακή της κάμερα- για ν’αποφύγει τα χειρότερα θα ήταν όσο νάναι κατά τι μεγαλύτερες.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Πομπηία γίναμε!

Μορφές-(3)-cr

Οι σχεδιαστικές προδιαγραφές της πλατείας Συντάγματος είναι καλές. Το γεγονός ότι βρίσκεται σε διαφορετικό επίπεδο από το μέγαρο της Βουλής και το προκείμενο σ’αυτό μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι ένα μειονέκτημα. Η μνημειακή σκάλα όμως που ενώνει τους δύο χώρους είναι ένα απλό αλλά αποτελεσματικότατο εύρημα. Ακριβώς αυτή η σκάλα είναι ό,τι ωραιότερο έχει αυτή η πλατεία. Τόχω προσέξει: ο κόσμος καμαρώνει όταν την κατεβαίνει. Κοντοστέκεται, ποζάρει, νιώθει τη μεγαλοπρέπεια της να τον αγγίζει σκηνικά.Θέλγεται από μια σαγήνη μεγαλείου που δεν τη βρίσκεις συχνά στην Αθήνα, παρόλο ότι είναι μια σκάλα χωρίς στόμφο και μεγαλοστομία και οδηγεί σε έναν σεπτό χώρο χωρίς ρητορικές εξάρσεις: το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.Πλατεία ιούνιος 2011 αγανακτισμένοι

Στη μικροκλίμακα της η πλατεία διακοσμείται από μια σειρά γλυπτά-χάλκινα όλα-που έλκουν την καταγωγή τους από την Πομπηία-για την ακρίβεια από τη γειτονική στη Πομπηία πόλη του Ηρακλείου, το σωστότερα γνωστό σαν Herculaneum(Ercolano στα ιταλικά). Δωρήθηκαν από έναν βαυαρό αξιωματούχο της αυλής του Όθωνα και είναι αντίγραφα των διάσημων -αντιγράφων κι αυτών από πρωτότυπα γλυπτά του Λύσιππου-χάλκινων της Βίλας των Παπύρων, που σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της ΝάποληςΒασιλέως-Γεωργίου-Α'-12.22-ψανωβα---Αντίγραφο-WB-DS

Έχουν την τυπική αττική ομορφιά αθηναίων εφήβων του τέλους του 4ου π.χ. αιώνα, με τα ραδινά τους σώματα, την ευγένεια των στάσεων και την ήπια πλαστικότητα τους. Δημιουργούν μια ευχάριστη νότα στο κέντρο της πόλης με τις διακριτικές τους διαστάσεις, τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους-τα δύο δίδυμα τουλάχιστον-και τα βάθρα τους είναι από τα πιο καλαίσθητα που θα βρει κανείς σε όλη την Αθήνα-μεγάλο θέμα αυτό: τα βάθρα των αγαλμάτων!Πλατεία-Συντάγματος-4.30

Ίσως είναι μια ευκαιρία να αποκαταστήσουμε μια αδικία της Ιστορίας. Ο απολογισμός της Βαυαροκρατίας στην Ελλάδα είναι θετικός-τουλάχιστον όσο αφορά την πόλη της Αθήνας. Ό,τι αληθινά ομορφότερο υπάρχει στην Αθήνα, κτίστηκε ή σχεδιάστηκε από τους Βαυαρούς: από το μινιμαλιστικά αυστηρό και μνημειακό κτήριο της σημερινής Βουλής-βασιλικό παλάτι τότε-αρχικός σχεδιασμός του Leo von Klenze-του σπουδαιότερου αρχιτέκτονα και πολεοδόμου της εποχής του-με αναθεώρηση από τον Friedrich von Gärtner-επίσης σπουδαίο βαυαρό αρχιτέκτονα( Αν είχε γίνει δεκτό το αρχικό σχέδιο της πόλης όπως το είχε προτείνει ο Κλέντσε, η Αθήνα δεν θα είχε αυτό που θεωρείται το μέγιστο και διαχρονικά άλυτο πρόβλημα της: το κυκλοφοριακό. Δυστυχώς επικράτησαν το συμφέροντα των μεγάλων τσιφλικάδων της Αθήνας-ανάμεσα τους και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, που κατείχε τα φιλέτα του κέντρου της Αθήνας, όπου ακριβώς ο παρεμβατισμός του σχεδιασμού του Κλέντσε ήταν πιο δραστικός) από το κτήριο της Βουλής λοιπόν μέχρι το σεμνό, διακριτικό και ούτε κατά διάνοια μεγαλόστομο κτήριο του Πανεπιστημίου με το ευρύχωρα σχεδιασμένο προαύλιο του.Πλατεία-Συντάγματος-4.41-τργφθε-DS

Τα γλυπτά όπως είναι εύκολα αντιληπτό αυτό έχουν ταλαιπωρηθεί από πολλές και ποικίλες κακουχίες-από τα καιρικά στοιχεία και την επιταχυμένη διάβρωση που προκαλεί η μολυσμένη ατμόσφαιρα με τα καυσαέρια μέχρι τον απαραίτητο και αναμενόμενο βανδαλισμό των άπονων και αναίσθητων κάθε λογής χουλιγκάνων. Όμως αντέχουν. Είναι εκεί. Στη περιφέρεια της πλατείας. Σύντροφοι αλλά και αισθητική αναψυχή στον κουρασμένο περαστικό διαβάτη της πιο κεντρικής και πιο φιλόξενης πλατείας της Αθήνας-καμιά σχέση με την εχθρική Ομόνοια.

066

 

Υ.Γ. Γελώ πικρά καμιά φορά όταν πέφτω σε μεγάλα επαγγελματικά δημοσιογραφικά μπλογκ ή πόρταλ και έχουν πάρει όχι απλά το θέμα-αυτό έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολα πιστοποιήσιμο σαν κάτι αποκλειστικό ούτε κι εγώ το ισχυρίζομαι για τον εαυτό μου-αλλά όχι λίγες φορές ακόμη και τον τίτλο των αναρτήσεων ή ακόμη-ακόμη-πιο σπάνια είναι αλήθεια και ποτέ πιστή αντιγραφή- και το κείμενο παραλλαγμένο. Με τους τίτλους μάλιστα κάποιες φορές η αντιγραφή είναι επί λέξει και δεν μπαίνουν καν στο κόπο της ελαφράς ανασύνταξης τους, αν όχι τίποτα άλλο για να γλυτώσουν την ξεφτίλα της απροκάλυπτης ξεδιαντροπιάς τους. Δε συζητάω φυσικά ότι δεν ζητούν το υλικό μου-φραγκοφονιάδες γαρ!- αλλά διεκπεραιώνουν το θέμα με εντελώς πρόχειρο, ερασιτεχνικό και ακαλαίσθητο τρόπο με κάποια ανάθεση που, τις περισσότερες φορές είναι για κλάματα. “Έα αυτοίς χαίρειν” που θάλεγε κι ένας παλιός θυμόσοφος.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Βαριές σκιές

Mitropoleos-Sq-WB-DS

Υπάρχει μια κούραση-ένας κορεσμός μήπως; Παρόλο ότι έχω υλικό ποιοτικό για δημοσιεύσεις σε καθημερινή βάση για πάνω από δύο χρόνια, το τελευταίο καιρό μια αποκαρδίωση με τριγυρίζει σε σχέση με τη τύχη αυτού μπλογκ. Το δημιούργησα σε μια φάση που ήμουν πολύ πεσμένος από την παρατεταμένη ανεργία και που με ταπείνωνε και με με σακάτευε όχι μόνο οικονομικοκοινωνικά αλλά και ψυχικά. Το μπλογκ μού έδωσε έναν αέρα αυτοπεποίθησης. Πρώτα απόλα είδα για πρώτη φορά τη δουλειά μου αποστασιοποιημένα και στο σύνολο της. Στοχάστηκα πάνω σ’αυτή και έχω καλύτερη πια εποπτεία του υλικού μου. Υποτίθεται ότι μια κρυφή ελπίδα διέτρεχε το σκοπό του μπλογκ: να ξαναβρώ κάποια δουλειά. Να μού χτυπήσει κάποιος το κουδούνι. Όχι πως είχα δα και αυταπάτες-όταν είσαι πάνω από 50 χρονώ οι αυταπάτες έχουν πάει περίπατο μαζί με τη χαμένη σου libido. Αλλά μια αμυδρή ελπίδα για κάτι πάντως όλο και σιγόκαιγε.

Μπορεί η κατατονική φάση που περνάω να είναι περιστασιακή, φθινοπωρινή-μακάρι και προς το παρόν παρόλη την ακεφιά μου θα συνεχίσω να αναρτώ φωτογραφίες-τώρα που δρόσισε μάλιστα άρχισα και να ξαναφωτογραφίζω στο δρόμο. Τα γράφω όλα αυτά με ένα σκοπό: για να τα ξορκίσω-λένε και μάλλον έχουν δίκιο ότι αυτό είναι ένα είδος ομοιοπαθητικής. Για να δούμε λοιπόν; Τα Χριστούγεννα θα τον γεννήσουμε το Χριστό ή θα τον θάψουμε;

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Bill Brandt: φωτογράφος για όλες τις δουλειές

@Bill Brandt

@Bill Brandt Εικόνα προσκυνήματος!

Οι μεγαλοαστοί, αν δεν είναι κακομαθημένα κωλοπαίδια, είναι πολλοί ωραίοι τύποι και πολύ εξηγημένα παιδιά. Αν μάλιστα τυχαίνει η ζωή να τους έχει πικράνει με κάποιες αδικίες της-στον Bill Brandt η φυματίωση και οι συνακόλουθες ταλαιπωρίες της υγείας του τού άφησαν σημάδια αρκετά-τότε η αναπόφευκτη ενδοσκόπηση τους διαμορφώνει έναν έξυπνο και στοχαστικό χαρακτήρα που μετράει τα λόγια του και τις συμπεριφορές του.

Bill Brandt; Το δείπνο του ανθρακώρυχου(βάζω τον θρυλικό τονισμό του Κώστα Πρετεντέρη!)

Bill Brandt; Το δείπνο του ανθρακώρυχου(βάζω τον θρυλικό τονισμό του Κώστα Πρετεντέρη!)

Αυτό που πάντα με μάγευε στον Μπιλ Μπραντ είναι η απίστευτη ευελιξία του σε όλα τα φωτογραφικά είδη-ΟΛΑ! Από το γυμνό, στο οποίο η συμβολή του είναι η καθοριστικότερη όλης της Ιστορίας της Φωτογραφίας, στο ρεπορτάζ, στο τοπίο, το πορτραίτο-η εκφραστικότητα των πορτραίτων του έχει την τελεσιδικία των εξπρεσιονιστικών διατυπώσεων της ζωγραφικής του μεσοπολέμου στη Γερμανία-ακόμη και τη νεκρή φύση!

Bill Brandt: το Πορτραίτο του μια ζωή κακομούτσουνου και δύσθυμου Francis Bacon, μια πτήση στα αληθινά υψηλότερα επίπεδα της πρωσοπογραφικής τέχνης όλων των εποχών. Εικόνα ανθολογίας.

Bill Brandt: το Πορτραίτο του μια ζωή κακομούτσουνου και δύσθυμου Francis Bacon, μια πτήση στα αληθινά υψηλότερα επίπεδα της προσωπογραφικής τέχνης όλων των εποχών. Εικόνα ανθολογίας.

Το πορτραίτο του με το ζωγράφο Francis Bacon έδωσε μια νέα, εξπρεσιονιστική διάσταση στην έννοια της φωτογραφικής προσωπογραφίας όχι μόνο με την εντελώς ιδιοσυγκρασιακή ένταξη του δραματικού τοπίου στη περιγραφή της προσωπικότητας του αναπαριστώμενου προσώπου αλλά και την ρηξικέλευθη για εκείνη την εποχή χρήση του εκφραστικού ακραίου κοντράστ, κάτι που άλλωστε το καθιέρωσε σχεδόν σε όλη του την εικονογραφική γκάμα, προς μεγάλη ενόχληση των επιμελητών των εκθέσεων του. Κι όμως με αυτή την επιλογή-αντιδημοφιλή, ιδιαίτερα για εκείνη την εποχή που όλα είχαν μια τυπογραφική γλύκα-έδωσε μνημειακότητα και δράμα που πάντα έλειπαν από τη φωτογραφική εικόνα. Δέστε το εμβληματικό τοπίο του για την εικονογράφηση του μυθιστορήματος της Emily Bronté “Ανεμοδαρμένα Ύψη”

@Bill Brandt

@Bill Brandt

Ευτυχώς όμως όχι μόνο για μένα αλλά σχεδόν για όλους όσους εκτιμούμε και αγαπάμε τον Μπιλ Μπραντ, η κορυφαία του στιγμή-στιγμή που κράτησε 30 ολόκληρα χρόνια!-ήταν η αφοσίωση του στο γυναικείο γυμνό. Κανείς δεν κατάφερε να τον φτάσει στη τόλμη των διατυπώσεων, στην ευρηματικότητα της μορφής, στην ευγένεια της σύλληψης-ποτέ φτηνός και χυδαίος εξιμπιονισμός δεν βγήκε από καμιά εικόνα του, παρόλο ότι ο αισθησιασμός πολλών φωτογραφιών του αγγίζει σχεδόν την απτικότητα.

@Bill Brandt

@Bill Brandt

Νιώθεις καμιά φορά να επιβιβάζεσαι σε κάποιο όχημα διείσδυσης σε μυστικά βάθη και οδηγός σου σ’αυτά να είναι οι ίδιες οι γραμμές του σώματος. Είχε φτάσει ταυτόχρονα και στην αφαιρετικότητα και όσο την ολοκλήρωνε τόσο πιο απτή γινόταν η πάλλουσα σάρκα καθώς προσεγγιζόταν. Όλο αυτό το σπουδαίο επίτευγμα έγινε με δυό τρόπους: χρήση της ειδικής view κάμερας με τον υπερευρυγώνιο φακό της και κατά δεύτερο λόγο-πόσο ασυνήθιστο σε φωτογράφους φίρμες αυτό!-συνεχή έρευνα στο σκοτεινό θάλαμο με αλλεπάλληλα κροπαρίσματα. Μάστορας!

@Bill Brandt Χάρη στον Μπιλ Μπραντ ο όρος γεωγραφία του σώματος απέκτησε νόημα και υπόσταση.

@Bill Brandt Χάρη στον Μπιλ Μπραντ ο όρος γεωγραφία του σώματος απέκτησε νόημα και υπόσταση.

Leave a comment

Filed under Bill Brandt, Ιστορία της Φωτογραφίας

Μαζί. Πάντα!

Amir-Lena-NV-DS-un-sfΈχεις-εξυπακούεται αυτό,αλίμονο!-παρά πολλούς λόγους να λυπάσαι που έχασες τους γονιούς σου. Εγώ θα προσθέσω άλλον ένα που είμαι σίγουρος ότι σε όλους μας ασυνείδητα υπάρχει και νομίζω ότι, πρέπει κάπως, κάποια στιγμή, να τον ονοματίσουμε.

Θα θέλαμε να δούμε τους γονείς μας γεροντάκια μαζί, συνεχώς μαζί, πιο μαζί από ποτέ, με εκείνη την απίστευτη τρυφερότητα των ανθρώπων που τόσο ο ένας έχει συνηθίσει τον άλλο, ώστε να τον θεωρεί-κατά ένα περίεργο τρόπο, κατά μια παράξενα οξύμωρη κυριολεξία, μέλος του σώματος του-όχι παρακολούθημα του, όχι σκιά του αλλά οργανικό κομμάτι πια της ίδιας της ύπαρξής του. Πρέπει νάναι πολύ συναρπαστικό αυτό να το νιώθεις σαν καθημερινή σου πραγματικότητα. Όσες φορές το έχω δει αυτό-αλίμονο όχι πολλές-πάντα κάποιος φεύγει αρκετά νωρίτερα-έχω μείνει εμβρόντητος από τη διαπίστωση.

Η σαρκική τρυφερότητα ανάμεσα σ’αυτά τα γερόντια-αναγκαστικά απονήρευτη πια καθότι ατελέσφορη αν μιλάμε για τέτοιες προθέσεις-αποκτά ένα απίστευτο ηθικό κύρος, που κανένας άγιος ποτέ μέσα στη στείρα μοναξιά του δεν κατάφερε να δώσει-ούτε Θεός. Τα χάδια τους, τα αδέξια πια φιλιά τους, βγαίνουν από το απίστευτα βαθύ πηγάδι της βιωμένης αγάπης δεκάδων χρόνων και έχουν έναν αυτοματισμό στην εκδήλωση τους όσο το κύμα στον άνεμο. Μπορεί σε όλα τ’ άλλα τα αντανακλαστικά τους να έχουν ατονήσει, στην ανταπόκριση όμως ο ένας προς τον άλλο ακόμη και το πιο υψηλόσυχνο εργαλείο δεν μπορεί να εντοπίσει και να προλάβει τα κύματα τους. Καμιά ταχύτητα δεν μπορεί να προλάβει ένα αίσθημα που ανταποκρίνεται σε ένα άλλο και όσα περισσότερα αρθριτικά έχουν οι φορείς του αμοιβαίου αυτού αισθήματος, τόσο μεγαλύτερη η ταχύτητα της ανταπόκρισης του.

Αν έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να πιστέψω στη μετά θάνατο ζωή, θα τόκανα μόνο για τέτοιες περιπτώσεις-τα παραδείγματα γερόντων που πεθαίνουν σχεδόν μαζί ο ένας μετά τον άλλο με συγκλονίζουν με την σχεδόν αποδεικτική της μεταθανάτιας ζωής δύναμη τους. Αυτή η μαγνητική ισχύς αμοιβαιότητας είναι ήδη μετενσάρκωση, μετάσταση σε ένα άλλο είδος ζωής. Αυτός ο συγχρονισμός είναι μια αποφασισμένη κοινή πτήση προς κάποιο επέκεινα, δεν είναι μια αναχώρηση με την έννοια του τέλους. Πολλοί μπορεί να πεθάνουν την ίδια στιγμή, την ίδια ώρα, όμως ένας τέτοιος συγχρονισμός να συμβαίνει σε δυό υπέργηρους συντρόφους δεν μπορεί να είναι μια απλή σύμπτωση-ο δεύτερος δεν θα έφευγε αν δεν ήταν σίγουρος ότι θα ξαναζήσει αλλιώς με τον πρώτο-μαζί πάντα.

Υ.Γ. Έχω φωτογραφίσει παρά πολλά ζευγάρια. Τα παιδιά της φωτογραφίας πάντα μού έδιναν την αίσθηση ότι τηρούν τις προδιαγραφές για να ζήσουν μια πολύ μακριά ζωή μαζί.Τους έχω χάσει-τόσα χρόνια πια, ξένοι κιόλας!-αλλά εύχομαι να συνεχίζει να τους συμβαίνει αυτό που βάσιμα και θεμελιωμένα πάντα πίστευα γι’αυτούς τους δυό. Να το πω αλλιώς; Για να ζεις σε μόνιμη κατάσταση αγάπης πρέπει να μάθεις να ζητάς αυτού του είδους το πολύ που είναι το ουσιώδες λίγο. Το οποίο σε πολύ απλά λόγια σημαίνει-άσε στην άκρη τους εγωισμούς σου.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Φυσικά πράγματα

IMG_0013-(2)

Υπάρχει μία μόνο γυμναστική. Η φυσική. Και φυσική γυμναστική είναι μόνο μία: η δουλειά. Η σωματική εργασία. Και τελεία και παύλα.

Όποιος πει ότι ο κάτοικος της πόλης δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, ότι δεν μπορεί δηλαδή να ζευτεί το άροτρο και να οργώσει όπως ο κύριος της φωτογραφίας άνετα θα μπορούσε να κάνει, προφανώς ακόμη κοσκινίζει. Από το σήκωμα των χαλιών, τη τοποθέτηση των κουρτινών μέχρι του να παίξεις με τα πιτσιρίκια σου και φυσικά να εξηγηθείς με ένα ωραίο, ξεγυρισμένο γαμήσι με το κορίτσι σου-προ πάντων όχι διεκπεραίωση μάγκες μου, εσείς που ζαλίζετε τις μπάρες τουλάχιστον-όλα αυτά και άλλα τόσα πολλά και τόσο φυσικά και τόσο καθημερινά λειτουργικά-από το να περπατήσεις-στη πόλη δεν ενδείκνυται να τρέξεις-μέχρι να ανέβεις τη σκάλα αντί να πάρεις ασανσέρ ή κυλιόμενη, είναι φυσικές ασκήσεις που τις παράγει η ίδια η ανάγκη, η οργανικότητα της ζωής. Δεν είναι αστείο να πηγαίνεις στο γυμναστήριο με αμάξι και να ανεβαίνεις με ασανσέρ; Και δεν είναι παράδοξο την ενέργεια σου να τη σπαταλάς άσκοπα, γυμναζόμενος μεν αλλά μην κάνοντας, μη παράγοντας τίποτα; Στενάζουν τα γυμναστήρια και ο ιδρώτας τρέχει σαν ποτάμι αλλά όλη αυτή η ενέργεια που σπαταλήθηκε απορροφήθηκε μόνο από τον ιδιοκτήτη του γυμναστηρίου σαν κέρδος. Και το είδος σώματος που επιτεύχθηκε έτσι, μπορεί να είναι καλό για πόζα αλλά είναι άχρηστο, αφού δεν ξέρει ούτε μπορεί ούτε μια βίδα να στρίψει.

Η φύση δεν έχει μονοκόμματους σκοπούς. Μας έδωσε γεννητικά όργανα για να αναπαραγόμαστε αλλά μας τα έδωσε και για να καλοπερνάμε τις ώρες της σχόλης αλλά και συχνά πυκνά τη μέρα να ρίχνουμε και ένα κατούρημα. Έτσι και με τη γυμναστική: κινούμαστε και παράγουμε ταυτόχρονα. Η φυσική γυμναστική δεν είναι ο αυτοσκοπός της ομορφιάς και της υγείας αλλά πολύ περισσότερων πραγμάτων. Είναι παραγωγικός σκοπός: σκάβει κήπους, κόβει ξύλα, φτιάχνει έπιπλα, τα σπρώχνει, τα ανεβάζει, τα κατεβάζει, τα μετακινεί όταν πρέπει, τα μεταφέρει. Έχει ένα απτό, χρηστικό αποτέλεσμα, που μένει στο τέλος της διαδικασίας άσκησης. Τι μένει από την άσκηση στο γυμναστήριο; το είδωλο στο καθρέπτη απέναντι που εξαφανίζεται με το τέλος της.

Υ.Γ. Υπάρχει και η φυσική γυμναστική που λέγεται ομαδικό παιχνίδι που μπορεί να λέγεται ποδόσφαιρο, μπάσκετ και που προσφέρει κοινωνικότητα, ανθρώπινη επαφή, ψυχική επικοινωνία αλλά και εκτόνωση.  Ή η άσκηση μέσα στο περιβάλλον της φύσης-ορειβασία, κολύμπι κλπ- που η επαφή μαζί της συναρπάζει και αναψύχει τις καταπονημέμενες ψυχές του κάτοικου της πόλης. Ο καθρέπτης στα γυμναστήρια αναιρεί τους πολλούς σκοπούς της γυμναστικής, της γυμναστικής που πρωταρχικά δίνει λειτουργικότητα και ευεξία στο σώμα και όχι το ζωηρά αμφισβητούμενο προγραμματικό είδος ομορφιάς που λέγεται δείξε μου τους μυς σου.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography