Monthly Archives: February 2014

Απ’το λογισμό στο όνειρο

Αδριανού-334β66χψ3φζ---ΑντίγραφοSFWB---ΑντίγραφοDSΤο όνειρο είναι μια τόσο ρευστή και απροσδιόριστη κατάσταση που ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πώς μπορεί να εκδηλώνεται όχι μόνο στων άλλων τις ζωές, όχι μόνο σε άλλων έμβιων όντων τις ζωές αλλά και αν η ίδια η ύλη-που από ανόργανη μπορεί πολύ εύκολα να γίνει οργανική-η ύπαρξη μας το επιβεβαιώνει-αν η ίδια η ύλη είναι και η ίδια φορέας, μεταφορέας ή ακόμη και γενεσιουργός αιτία δημιουργίας ονείρων, των δικών της ονείρων. Αν είναι έτσι, γιατί και το χάρτινο κορίτσι της φωτογραφίας-με τον τρόπο του φυσικά, που σ’εμένα είναι απροσδιόριστος-να μην αντιδρά σε ερεθίσματα που τού στέλνει η φωτογραφική παρουσία μου-συμπτωματικά σ’αυτό έχω εστιάσει και όχι στον κοιμισμένο άντρα πίσω της; Και για να τον προχωρήσουμε στα όρια του το συλλογισμό-γιατί το κορίτσι αυτό να μην έχει κάποια παρουσία στα όνειρα αυτού του κοιμισμένου άντρα. Και ποιος μπορεί να αποκλείσει, αν πια δεχτούμε τη μια επίδραση, να μην δεχτούμε και κάποια ανταπόκριση από την πλευρά του χάρτινου κοριτσιού. Να αντιλαμβάνεται το σχήμα των ονείρων του άνδρα-το σχεδόν ονειρωκτικό σχήμα αν την περιλαμβάνει και αυτή. Απίθανα όλα αυτά; Μμμμμ! Μάλλον υποτιμάτε τις δυνατότητες της ύλης . Είναι πολύ πιο ευέλικτη από όσο νομίζετε. Πολύ πιο εκτατή και από όσο μπορούν οι επιστήμονες με τα πεπερασμένα τους εργαλεία μπορούν όχι μόνο να αποδείξουν αλλά και να υποθέσω. Ήδη και μόνο ότι διατυπώνω ένα τέτοιο συλλογισμό δίνω μια κάποια αμυδρή έστω πιθανότητα να υπάρχει. Από τη στιγμή που η ύλη ανακυκλώνεται στις πιο απίθανες δυνατές μορφές μπορούν να το κάνουν με ακόμη πιο εύκολο τρόπο οι ρευστότερες εκφάνσεις, ανάμεσα στις οποίες τα όνειρα έχουν ιδιαίτερη θέση.

 

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Φωτογραφίες δρόμου

Τα ανδρείκελα και το αγαπητιλίκι τους

Street-Show-Ag.-Filippos-Sq-Monastiraki-WB-DS

Η απογοήτευση-μείνετε για λίγο σας παρακαλώ στην ετυμολογία της λέξης, που πάνω κάτω θέλει να δηλώσει το τέλος της γοητείας-η απογοήτευση λοιπόν που μπορεί να σας δώσει η τέχνη όταν χρησιμοποιεί ανδρείκελα σίγουρα δεν είναι ποτέ τραυματικό βίωμα και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αντίστοιχη όχι απλά τραυματική αλλά δραματική, καμιά φορά ακόμη και ανεπανόρθωτα δραματική, που μπορεί να προκαλέσει η πολιτική και οι ανδρεικελοειδείς μορφονιοί που την κατακλύζουν.

Τα ανδρείκελα στην πολιτική είναι συνήθως γοητευτικές φιγούρες. Πλασματικά, επιδερμικά, επιφανειακά, ρηχά γοητευτικές, χάρη στο ρετούς της άτιμης τέχνης της επικοινωνίας, που είναι μια τέχνη όχι μόνο οργανωμένου και απόλυτα συνειδητού ψεύδους-απάτης με άλλα λόγια-αλλά και της επί της γης και ετούτης εδώ της ζωής αγιοποίησης μορφών που όμως-αλίμονο!- είναι η επιτομή του κακού. Υπήρχε κόσμος που ψήφισε τον Παπανδρέου όχι γιατί είδε πολιτικές αρετές σ’αυτόν τον εξόφθαλμα ηλίθιο αλλά εκτίμησε τη γούτσου γούτσου γλύκα που εξέπεμπε η αθωοποιητική εξιδανίκευση της επεξεργασμένης από την τέχνη της επικοινωνίας εικόνα του!

Ζούμε πολύ δύσκολα χρόνια και προφανώς ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη. Αν μπορούσαμε να καταλάβουμε πόσο αυτοκαταστροφικό είναι να υιοθετούμε-συνειδητά ή ασυνείδητα μικρή σημασία έχει-το λάιφ στάιλ σαν κριτήριο μας εκλογικό! Με τα Burberry και τα στυλάτα ταξιδιωτικά σακίδια η δαιμονική πολιτική απάτη, που τόσο εύκολα δαιμονοποιεί το σοβαρό και συγκροτημένο πολιτικό λόγο,  δείχνει το πιο γλυκό, το πιο ελκυστικό, το πιο γοητευτικό της πρόσωπο. Έχει πια καταντήσει στο θέατρο της πολιτικής τα στουμπωμένα με χαρτί γοητευτικά ανδρείκελα να “σηκώνουν όλο το χαρτί” στις εκλογικές μάχες. Βγαίνουν στη σκηνή σαν πονεμένα οργισμένοι Αμλέτοι που διεκδικούν την αγάπη μας που θα τους συμπονέσει. Δεν είναι σε θέση να μας προστατεύσουν. Είναι σε θέση όμως να μας συγκινήσουν με την επικοινωνιακή τους γλύκα και το αρυτίδωτο γλυκοτσούτσουνο προσωπάκι τους. Κι εκεί που στη πολιτική ψάχνεις κάποιον να σε προστατέψει και να σε καθοδηγήσει, καταντήσαμε να επιλέγουμε κάποιον που, συγκινώντας μας και γοητεύοντας μας,  να τον αγαπήσουμε και αγαπώντας τον να αποδειχτεί ανεπαρκής και ανανταπόδοτος στην αγάπη του, που εξάλλου δεν την είχε και ποτέ και δεν μπορούσε άλλωστε να την έχει: ένα ανδρείκελο είναι ο καημένος…Τι να την κάνεις όμως την εξέγερση,  την οργή και το μίσος μετά,  όταν η ζημιά έχει γίνει και είναι πια αργά; Δεν έψαχνες κυβερνήτη, αγαπητικό έψαχνες.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Το πρόβλημα σαν λύση

Roma-Landscape-Pincio-Palm-Tree-Trunk-WB-DSΑσφαλώς και έχω αντιμετωπίσει προβλήματα στις φωτογραφίσεις μου που δεν λύθηκαν ικανοποιητικά ή ακόμη χειρότερα που απέτυχα. Που απέτυχα παταγωδώς. Βασικά όμως ένα φωτογραφικό πρόβλημα-όπως κάθε πρόβλημα άλλωστε-υπάρχει γιατί μέσα στη έκφανση του σαν πρόβλημα ενσωματώνει και τη λύση του. Άλλωστε το πρόβλημα το βάζει ο ίδιος ο φωτογράφος που επιλέγει να χωθεί στη πηγή του, εκεί δηλαδή που θα τού προκύψει. Πεποίθηση μου είναι ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Βέβαια η λύση που μπορεί να βρεις, η λύση μάλλον που μπόρεσες να βρεις να έχει μέσα στοιχεία συμβιβασμού και άρα αλλοίωσης του αρχικού σου οράματος και του σχεδιασμού σου αλλά σημασία έχει να κρατάει κάποια στοιχειώδη αποδεκτά στάνταρντ.Roma-Pincio-Palm-Tree-Upper-Part-WB-BV-PSD-DS

Το πρόβλημα που είχα να επιλύσω με τις φωτογραφίες της ανάρτησης, ήταν ότι ήθελα να δείξω την τόσο ατύπικη για το ρωμαϊκό τοπίο ψιλόλιγνη φιγούρα ενός φοινικόδεντρου. Ολόκληρη. Αλλά να έχω μια τέτοια σημαντικά κρίσιμη λωρίδα ρωμαϊκού τοπίου που να είναι άμεσα αναγνωρίσιμο σαν τέτοιο. Δεν ήθελα να έχω ούτε πολλά στοιχεία βάθους, γιατί αυτά μοιραία θα λειτουργούσαν σε βάρος της τόσο γραφίστικα ενδιαφέρουσας φιγούρας του κορμού του λυγερού αυτού δέντρου αλλά και από την άλλη ήθελα οπωσδήποτε και τον πίδακα των φύλλων στην κορυφή του. Αυτά τα δύο στοιχεία ήταν αντικρουόμενα μεταξύ τους όμως, γιατί ο κορμός ήταν ασυνήθιστα πολύ ψηλός και αν επιχειρούσες να δώσεις τη λύση υποχωρώντας προς τα πίσω για να ανοίξει το πλάνο, τότε διάφορα στοιχεία του πρώτου πλάνου θα παρεμβάλονταν και θα αλλοίωναν το σχεδιασμό. Υποτίθεται ότι η λύση είναι η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης και ως ένα βαθμό ικανοποιεί το όραμα. Όμως παρόλο ότι συνεχίζει και αναγνωρίζεται το τοπίο σαν ρωμαϊκό λόγω της κυριαρχίας του τρούλου του Αγίου Πέτρου στο προφίλ του βάθους, η λύση είναι νομίζω εξτρεμιστική και ρέπει ασυγχώρητα ριψοκίνδυνα στον γραφισμό. Χαριτωμένη είναι η εικόνα αλλά παρόλα αυτά δεν με πείθει, απόλυτα. Υποτίθεται λοιπόν ότι η λύση είναι η δεύτερη εικόνα και ότι αυτή ήταν και ο καλύτερος δυνατός τρόπος να προσεγγιστεί η ιδεώδης αρχική πρόθεση. Μέσα μου όμως προτιμώ τελικά την πρώτη. Εδώ ο συμβιβασμός ουσιαστικά κολοβώνει το όραμα αλλά στέκει καλύτερα έδαφος-κυριολεκτικά εδώ, αφού τού δίνεται μεγαλύτερη έκταση!

Leave a comment

Filed under Τοπίο, Roma

Σουξεδιάρικο!

Ερμού-3.07-κξκμνβ---Αντίγραφο-(2)-WB-NV-BWWB-DSΜού φαίνεται πως τόριξα πολύ στη κουλτούρα τώρα τελευταία και το κοινό μου ξενέρωσε. Με ανακαλώ στη τάξη αμέσως! Παρουσιάστε!

 

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου

Άνθρωπος μονάχος.

Landscape-Lonely-Man-Castella-Pireus-WB-DSΠαρόλο ότι μ’αρέσουν τα κοσμικών, συμπαντικών διαστάσεων τοπία, έχω μια σημαντική ένσταση γι’αυτά: ναι μεν η ανθρώπινη παρουσία έρχεται στα απολύτως φυσικά της πλαίσια-στη πραγματικότητα είμαστε ελεεινά μικρές κουκίδες μέσα στο γήινο τοπίο-και αυτό ενώ ηθικά μας προσγειώνει και εγκαταλείπουμε την αλαζονεία μας, από την άλλη όμως είναι απελπιστικά αντιφωτογραφικό. Ειδικά για όσους από μας είμαστε ανθρωποκεντρικοί φωτογράφοι. Αν στην επικράτεια του φωτογραφικού κοσμικού τοπίου οι φιγούρες που την κατοικούν είναι πολλές, το αφηγηματικό στοιχείο που μπορεί να περιέχουν είναι μάλλον ασαφές και συγκεχυμένο. Αν η φιγούρα είναι μια, αυτό δυνητικά είναι πιο ενδιαφέρον αλλά και πάλι σε ρίχνει στη ξέρα του συμβολισμού, πολύ πιθανά του ρομαντικού, του αισθηματολογικά φορτωμένου ρομαντισμού, όπως αυτά τα-υπέροχα, δεν αντιλέγω-θλιμμένα τοπία του μεγάλου Γερμανού ρομαντικού ζωγράφου Caspar David Friedrich. Και μοιραία στην άκρη αυτής της διαδρομής καραδοκεί η μανιέρα και η τυποποίηση. Όχι πολλά-πολλά λοιπόν με ένα τέτοιο είδος τοπίου. Μια στις τόσες και αν. Έτσι για να λέμε ότι έχουμε και από αυτό το είδος στο αρχείο μας.

 

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Τα πεύκα της Ρώμης

Roma-Pine-trees-Dome-WB-DS-BWΔανείζομαι τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης από ένα συμφωνικό έργο του μεγάλου Ιταλού νεοκλασικού  συνθέτη Ottorino Respighi: “Τα Πεύκα της Ρώμης”. Είναι όντως εμβληματικά τα πεύκα της στο, ήδη έτσι κι αλλιώς εμβληματικό,  τοπίο της Ρώμης. Τα κομψά, ραδινά, λυγερά, δικαίως και πολύμορφα πολυύμνητα,θρυλικά  ομπρελόσχημα πεύκα της Ρώμης!Roma-Landscape-Pine-Tree-WB-SH-DS

Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα είχε εντοπιστεί η εντελώς ιδιαίτερη ομορφιά τους από ανθρώπους όχι λιγότερο αισθαντικούς και ταλαντούχους από όσο ο Valenciennes, o J.L. David, o Ingres, o Gericault, o Corot που ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς δεν διακρίθηκαν στην τοπιογραφία, για τη χάρη της Ρώμης έκαναν την εξαίρεση και τής χάρισαν την υπηρεσία της τέχνης τους, με τα πεύκα πάντα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.IMG_0021-WB-DS-2

Όμως όπως κάθε αληθινή ομορφιά που είναι ζωντανή, τα πεύκα της Ρώμης δεν είναι αφηρημένα αισθητικά σχήματα στο επικολυρικό τοπίο της Ρώμης αλλά ζώσα ανάσα και σκέπη, χνώτο δροσερό και βαθυπράσινο σκιάδι  στον αποκαμωμένο επισκέπτη ή τον ερεθισμένο ερωτευμένο.

Leave a comment

Filed under Italia Felice, Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου, Roma

Δεν είναι και τόσο γλυκό το χασομέρι

people200-047---DSΤα πραγματικά στοιχεία της φωτογραφίας είναι ότι το πιτσιρικάκι που έχει στρωθεί για τα καλά στη φασίνα, δεν είναι ένα παιδί που κάποιοι-άσπλαχνοι γονείς, εκμεταλλευτές εργοδότες -το εξανάγκασαν να δουλέψει αλλά, αντίθετα,  επισκεπτόμενο τη μάνα του-φαίνεται στο δεύτερο πλάνο της εικόνας- στο χώρο εργασίας της και επειδή ήθελε να τη βοηθήσει, προθυμοποιήθηκε μόνο του να μοιραστεί μαζί της όση δουλειά έμενε ακόμη-φύγαν μαζί μετά. Τόσο μεγαλειωδώς απλό!

Αν και δεν είμαι οπαδός του σταχανοβίτικου “χαρά και εργασία”-έτσι όπως εκπέμπεται είναι ό,τι πιο ανόητο έχει ποτέ ειπωθεί για τη δουλειά-σίγουρα σιχαίνομαι και αυτό το μότο των απανταχού χασομέρηδων: “Il dolce far niente” -το γλυκό χασομέρι ας πούμε. Το κακόφημο δικό μας “Να κάααααααααααααθεσαι!”.  Θυμάμαι-δεν πάει πολύ καιρός-που είχα διαβάσει ότι αυτοκτόνησε η κόρη του ιδιοκτήτη της Κορεάτικης εταιρείας Samsung. Διερωτήθηκα γιατί να το κάνει αυτό το κορίτσι αφού ό,τι ήθελε μπορούσε να το αποκτήσει. Ψάχνοντας την ειδησεογραφία-υποψιαζόμουν το λόγο-έφτασα στην αιτία: ΠΛΗΞΗ! Όχι, δεν θα δεχτώ ότι αυτο το κορίτσι είχε ψυχολογικά προβλήματα. Δεν δέχομαι ότι τα εξωτερικά προβλήματα δημιουργούν ψυχολογικό πρόβλημα. Το ψυχολογικό πρόβλημα είναι ενδιάθετο και ο σπόρος του υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου ήδη από όταν είναι και ο ίδιος σπόρος. Όλα τα υπόλοιπα είναι τα ζόρια της ζωής που αντιμετωπίζονται όπως η ίδια η ζωή: με επίταση της ζωής. Με προσπάθεια.

Χαίρομαι τους ανθρώπους που δεν φοβούνται τη δουλεια. Που συνεχώς ασχολούνται με κάτι. Που η ίδια η ξεκούραση τους απαρτίζεται από άλλου είδους απασχολήσεις. Είμαι ένα τέτοιο είδος ανθρώπου. Και επειδή είμαι άνθρωπος έχω κι εγώ τις στιγμές μου που θέλω να λουφάρω από τρέχοντα καθήκοντα. Αν είναι ελαφράς φύσης, συχνά πυκνά το κάνω. Λουφάρω. Μού έχει τύχει δυό μέρες να μην θέλω να κάνω τίποτα. Αλλά όταν συνειδητοποιώ ότι αρχίζω και πλήττω τρέχω πανικόβλητος πίσω στο καθήκον σαν καταφύγιο χαράς πια.

Το τεμπελίκι σαν τέτοιο βασικά τόχεις από μικρός και αν είσαι άτυχος, στο κλείνουν στο θερμοκήπιο οι ενοχικοί γονείς σου και το ποτίζουν και το φροντίζουν μέχρι κάπου εκεί στην εφηβεία να φουντώσει μαζί με τις πρώτες εξάψεις σου. Η τεμπελιά και η συνοδευτική της ιδιότητα η ανευθυνότητα, είναι υπαίτια για πολύ περισσότερα δράματα από όσα ο χωρίς ανταπόκριση, ο ανανταποδοτος έρωτας.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου