Monthly Archives: April 2013

Γονεϊκό σύμπαν

Ερμού 5τγ6υηηυ65ττ - Αντίγραφο - Αντίγραφο

Υπάρχουν οι σχέσεις ανάμεσα στους ερωτευμένους-άλλες με μεγαλύτερη διάρκεια άλλες με μικρότερη. Είναι έντονες, έχουν βάθος αλλά σαν σχέσεις έχουν κάτι που τις διαφοροποιεί από το άλλο είδος σχέσεων: αυτό των γονιών-που μεταξύ τους αυτοί δυό μπορεί να είναι ή όχι πια μαζί, μπορεί να είναι ή όχι πια ερωτευμένοι-και οι σχέσεις αυτών των δυό με τα παιδιά τους, μαζί ή και καθένας χωριστά. Αυτό το είδος σχέσεων δεν γνωρίζει ΠΟΤΕ΄αυτό που κατά κανόνα υπάρχει σε μια ερωτική σχέση από κάποια στιγμή και μετά. Δεν υπάρχει περίπτωση ΠΟΤΕ΄να βαρεθείς τα παιδιά σου! Τόσο απλά!

Μιά άλλη ιδιομορφία σ’αυτή τη σχέση-φιλοσοφικά αλλά και οντολογικά πολύ ενδιαφέρουσα είναι αυτή η παραλληλία ζωών-συγγενικών-στον ίδιο χρόνο αλλά με διαφορετικές ηλικίες. Το παιδί προσπαθεί μέσα από γονεϊκό βίωμα να υποθέσει, να μαντέψει, να σχεδιάσει, να μιμηθεί ή να αποφύγει πλευρές του μέλλοντος του και αντίστοιχα ο γονιός στοχάζεται και αναπολεί μέσα από το παιδί του που το βλέπει να μεγαλώνει, τη δική του παιδική ηλικία. ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΘΕ ΓΟΝΙΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΝΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΘΩΟΤΕΡΟΣ ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ!

Και σκεφθείτε ότι όλα είναι τόσο δυνατά και κυρίαρχα στη φύση ώστε ακόμη και όταν οι άνθρωποι έφτιαξαν Θεούς τους έφτιαξαν κατ’εικόνα και ομοίωση τους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Η Ιστορία μιας επιτυχίας!

φωτογραφιες από στικάκι 056 - Αντίγραφο - Αντίγραφο (2)

Εξυπακούεται ότι αυτή δεν είναι μια σπουδαία φωτογραφία! Το μοντέλο όμως δεν ήταν καθόλου κακό-είχε πολύ ωραία, φίνα χαρακτηριστικά, εξαιρετικό δέρμα-όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίο προσόν είναι αυτό και το ξέρουμε πολύ περισσότερο σήμερα που το photoshop ενώ διορθώνει τυχόν ακραία προβλήματα, παρόλα αυτά δεν αποκαθιστά ταυτόχρονα την αύρα του αληθινού δέρματος όταν αυτό είναι καλό, υγιές και φυσικό. Στα συν αυτού του μοντέλου ήταν ότι έδειχνε να έχει μια ενδιαφέρουσα ενεργητική και σε εγρήγορση ιδιοσυγκρασία, στοιχείο μιας ενδιαφέρουσας, για να μην πω συναρπαστικής προσωπικότητας-είπα μέσα μου: με τέτοια φάτσα θα σπάσουμε τα ταμεία!

Δεν έγινε όμως έτσι! Σιγά-σιγά όλες εκείνες οι σπουδαίες προδιαγραφές έπεφταν ψόφιες στο πάτωμα και πριν καν περάσει δεκάλεπτο, το μοντέλο αυτό είχε πάρει την άγουσα για την έξοδο απ’το στούντιο. Πρώτα απόλα δεν είχε φέρει απολύτως τίποτε μαζί του όπως είχαμε συνεννοηθεί-κάποιες αλλαξιές ρούχα, μερικά αξεσουάρ-αυτά που χρησιμοποιούσε στις εξόδους του τα Σαββατοκύριακα, το προσωπικό του σετάκι με τα σύνεργα βαφής. Συνεργαζόμουν με τα πρακτορεία σ’αυτή τη βάση-δεν είχα μεγάλο στούντιο και δεν έκανα ακριβές φωτογραφικές παραγωγές, γι’αυτό και συνήθως πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, φωτογράφιζα νέα μοντέλα χωρίς πλούσιο βιογραφικό και με μικρό ή ακόμη και καθόλου book. Το πρακτορείο αυτό το ήξερε και έτσι είχε συμφωνηθεί: ότι δηλαδή τα μοντέλα θα έφερναν αυτά που απαιτούσε το μίνιμουμ μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς φωτογράφισης. Κατά κανόνα τα κορίτσια ήταν συνεπή σ’αυτή την υποχρέωση. Τα προβλήματα προέκυπταν με τα αγόρια. Αυτό ακριβώς συνέβη λοιπόν και με τον Bogdan, μοντέλο από τη Ρουμανία.

Εξαγριώθηκα, γιατί για μένα ακόμη και η πιο συναρπαστική φάτσα, χωρίς στοιχεία ρούχων και αξεσουάρ δεν έλεγε απολύτως τίποτε. Δεν κάνω φωτογραφίες ταυτότητας σε ουδέτερο χώρο αλλά δημιουργώ καταστάσεις-μινιμαλιστικές όχι φορτωμένες-που υπαινίσσονται ένα έστω υποτυπωδέστατο σενάριο. Άρχισα λοιπόν τα μπινελίκια. Περιέργως αυτός δεν ψάρωσε-ήταν η πρώτη έξοδος από την πατρίδα του σε μια απόπειρα να δουλέψει στη διεθνή αγορά του μοντελινγκ. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να κάνω κάποιες δοκιμαστικές λήψεις για να δω τις “γωνίες” του και να κάνω έστω κάποια κοντινά, είδα μια άρνηση συνεργασίας. Ήταν φανερό ότι τα χνώτα μας δεν ταίριαζαν και η φωτογράφιση δύσκολα μπορούσε να προχωρήσει. Αφού τέλειωσα με τα κοντινά-υπόθεση πέντε λεπτών για μένα, μού είναι πολύ εύκολο να βρω ποιες είναι οι “καλές” γωνίες ενός προσώπου, άρχισα να ψάχνω στο στούντιο μπας και βρω κάτι που να το χρησιμοποιήσω στη φωτογράφιση και να ταίριαζε σε κάποια σύλληψη της στιγμής.  Κάτι πρότεινα-δεν θυμάμαι τι τώρα πια-και έδωσα οδηγίες για βλέμμα και στάση, οδηγίες στις οποίες δεν έδωσε την ελάχιστη σημασία και προσοχή. Χωρίς πολύ χρονοτριβή κι επειδή αν κάτι υπολόγιζα περισσότερο στη ζωή μου ήταν να μη σπαταλώ το χρόνο μου σε πράγματα που με χαλάνε, κατέβασα τη μηχανή και του ζήτησα με ευγενικό αλλά κοφτό τρόπο να φύγει ΑΜΕΣΩΣ απ’το στούντιο-με διευκόλυνε αφάνταστα ότι μην έχοντας φέρει τίποτε μαζί του δεν θα μπορούσε να βρει καμιά δικαιολογία για καθυστέρηση. Ήταν πολύ ψύχραιμος και αν και ήπια σοκαρισμένος, με παρεκάλεσε αν ήταν δυνατόν να του δώσω έστω μια φωτογραφία από τις ελάχιστες που τράβηξα. Η φωτογραφία της ανάρτησης αυτής είναι αυτή που του έδωσα!

Τώρα που τη βλέπω ψιλομετανιώνω ότι φάνηκα τόσο σκληρός μαζί του-η φάτσα του όντως έχει χαρακτήρα και το πείσμα του-με αμφισβητούσε άραγε εκείνη τη στιγμή, αποκαρδιωμένος από το μικρό και φτωχό μου στούντιο;-μπορούσε κανείς να φτιάξει ένα σενάριο για σειρά εικόνων που μέσα στην τσαντίλα της στιγμής δεν σκέφτηκα. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μόλις σήμερα έμαθα ότι το μοντέλο αυτό είναι μια διασημότητα στη χώρα του-ένα είδος Ρουβά, ένα είδος Ρίκυ Μάρτιν και απ’το μοντέλινγκ-που έμαθα ότι ήταν ένδοξο!-πέρασε στο τραγούδι και στη παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών. Με άλλα λόγια πέτυχε!Απ’την πλευρά μου εγώ είμαι ένας απολύτως αποτυχημένος επαγγελματίας φωτογράφος. Προσέξτε λοιπόν την ειρωνεία του ερωτήματος μου, της απορίας μου; Αυτός πέτυχε επειδή το αρνητικό βίωμα με εμένα τον έκανε να είναι πιο συνεργάσιμος ακόμη και εκεί που δυσανασχετούσε ή εγώ απέτυχα ακριβώς επειδή δεν είχα την υπομονή να ανέχομαι δύστροπα μοντέλα; Υπάρχει όμως περίπτωση-ταπεινωτική για μένα-ακριβώς γιατί με παράκουσε να πέτυχε ή εγώ να μην πέτυχα γιατί ενώ ήταν δύστροπος δεν επιβλήθηκα πάνω του και αντί να τον διώξω, να τον αναγκάσω να δεχτεί ακέραιες τις εντολές μου; Η ζωή μοιράζει ρόλους και άλλους τους παίρνουμε ηθελημένα και συνειδητά και άλλοι μάς “κάθονται” σαν τυχερά ή ατυχίες-αυτά τα τελευταία είναι ελάχιστα και αφορούν ελάχιστους πάντως).

Το να πετυχαίνεις ή όχι δεν είναι κάτι που εξηγείται επίπεδα και γραμμικά. Έχει ερμηνευτικές διαδρομές τέτοιες και τόσες που μπορούν να φτάνουν ακόμη και στο επίπεδο η επιτυχία να θεωρείται μια -λαμπερή πάντως- αποτυχία! Αυτό μπορεί να παρηγορεί την άλλη πλευρά μόνο στο βαθμό που θεωρεί την αποτυχία της σαν μια εκδοχή επιτυχίας-μα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Εγώ πάντως τη δικιά μου αποτυχία την εισπράττω σαν αποτυχία και σαν τέτοια μόνο και σαν τίποτε άλλο και η οδύνη της δεν διασκεδάζεται με φιλοσοφικά ευρήματα και ρητορείες, σαν αυτές που προανέφερα. Το να έχεις αποτύχει επαγγελματικά και να φτάσεις ακόμη να χάνεις και το σπίτι σου, σας διαβεβαιώ είναι ένα δραματικό βίωμα που καμιά αλαζονεία ποιοτικής ανωτερότητας δεν το παρηγορεί. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο δραματικό όταν τα λάθη είναι δικά σου και δεν στάφερε κάποιο άδικο πεπρωμένο. Η ζωή όμως δεν γυρίζει πίσω και δεν παίρνει διορθώσεις, ιδιαίτερα αν δεν είσαι πια νέος.  Σκέφτομαι ότι ο χολωμένος τότε Bogdan θα επέχαιρε για την σημερινή μου κατάσταση. Κάτι μού λέει πως όχι. Άλλωστε ζώντας και απολαμβάνοντας την επαγγελματική του επιτυχία, ακόμη και αρνητικό βίωμα να είχα υπάρξει γι’αυτόν, από την στιγμή που δεν του κατέστρεψα την καριέρα, μπορεί και να με δει σαν κάτι που σαν αρνητικό επέδρασε πάνω του θετικά-υπάρχει αυτή η ευτυχής κατηγορία ανθρώπων που μεταπλάθουν το αρνητικό βίωμα σε μια ακόμη αιτία για θετική έκβαση.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Το ψεγάδι της Maggie!

4d37cddf1aa72

Οι φιλάρεσκες-οι πολύ φιλάρεσκες μάλλον, οι πολύ κοκέτες γυναίκες-δεν μπορούν να φανταστούν πόσο ένα φαινομενικό και στιγμιαίο μειονέκτημά τους μπορεί να ερεθίσει ακόμη και τον πιο απαιτητικό άντρα. Η Maggie μού δημιούργησε ολόκληρο θέμα κατά τη λήψη αυτής της φωτογραφίας, γιατί ενώ θεωρούσα αυτό το προφίλ της σαν εκείνο που την κολάκευε πιο πολύ-έτσι κι αλλιώς ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα και καθώς ήταν και πολύ ψηλή ήταν και αρκετά εντυπωσιακή-αρνιόταν πεισματικά να φωτογραφηθεί γιατί είχε μια μικρή-αδιόρατη ελίτσα στο μάγουλο της και για την οποία είμαι σίγουρος ότι αυτός που θα πλάγιαζε μαζί της, θα αφιέρωνε πολύ χρόνο πιπιλώντας την!

Λίγο η μαλαγανιά μου, λίγο που τόπαιξα σκληρός και ανένδοτος-παρότι δεν ήθελα να τη βλέπω πεισματωμένη-κατάφερα τελικά και την έπεισα να ποζάρει όπως ήθελα. Το κακό είναι ότι δεν μού έφερε αρκετά ρούχα και δεν είχα μεγάλες δυνατότητες να ποικίλλω τις εικόνες μου όσο θα ήθελα και όσο ήδη με ενέπνεε το χαριτωμένο αυτό πλάσμα, που ξέρω ότι στο λίγο καιρό που είχε μείνει στην Ελλάδα είχε κάψει πολλές καρδιές.

Όταν τύπωσα τη φωτογραφία, ένιωσα πολύ περήφανος όχι μόνο ότι την είχα συλλάβει σαν εικόνα και την είχα εκτελέσει παρόλη τη φτώχεια των ρούχων και των αξεσουάρ-ήταν ένα εντελώς αδιάφορο για τα ρούχα κορίτσι παρόλη την έμφυτη κοκεταρία της που όμως περιορίζονταν στα ζωτικά στοιχεία της σωματικής της πραγματικότητας -ήμουν ιδιαίτερα περήφανος γιατί είχα τόσο πολύ εμμείνει στο να βγει έτσι και από αυτό το προφίλ η εικόνα.Η έκπληξη μου ήρθε όταν η Maggie-για την οποία εξαιρετικά και μόνο γι’αυτή την είχα τυπώσει και σε διαστάσεις 50Χ60 cm-το φιλμ ήταν το θρυλικό Technical Pan 25 της Kodak και έπαιρνε αρκετή μεγέθυνση!-έδειξε απογοήτευση γιατί, η ελιά που τόσο φοβόταν, ήταν εκεί, παρούσα στη μέση του υπέροχου μάγουλου της!(δεν θα τη δείτε-δεν έκανα καμιά επεξεργασία-απλά ήταν αδιόρατη αλλά στο μυαλό της όμορφης, πεισματάρας Maggie φαινόταν σαν το Αραράτ!)

Το άλλο παράξενο είναι ότι ήταν και σχετικά σεμνότυφη και ο τρόπος που το τζιν αποκάλυπτε την αρχή της περιφέρειας της τη σοκάρισε. Πήρε τις φωτογραφίες της και έφυγε με ξυνισμένο πρόσωπο. Όταν όμως το πρακτορείο της είδε τις φωτογραφίες και ιδιαίτερα αυτή, κατάφερε να τη μεταπείσει για το πόσο όμορφη και σέξι την είχα αναδείξει, χωρίς όμως να εκθέσω τη σεμνοτυφία της που σίγουρα τη σεβόμουν. Συναντώντας την κάποιες μέρες μετά, με έπνιξε στα φιλιά και τις ευχαριστίες για τις υπέροχες φωτογραφίες που της έκανα! Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Η δικαίωση καμιά φορά έρχεται απ’τον κατάλληλο άνθρωπο και σχετικά έγκαιρα!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Η δύσκολη ζωή του πορτραιτίστα

ritratti 017

Τόχω ξαναγράψει και με άλλη αφορμή ότι τίποτε άλλο δεν αγαπώ πιο πολύ στη φωτογραφία από το πορτραίτο. Παρότι οποιοδήποτε όνομα μπορεί να έκανα αυτό ήταν σ’αυτό που λέμε συμβατικά ανθρωπιστική φωτογραφία δρόμου, η χαρά που μού έδινε και μού δίνει ακόμη το πορτραίτο δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά άλλη φωτογραφική δραστηριότητα.

Το κακό είναι ότι αυτή τη χαρά συνήθως δεν τη συμμερίζονται αυτοί που είναι να φωτογραφηθούν και δεν σού διαθέτουν ούτε λεπτό παραπάνω από όσο έχει συμφωνηθεί με το έντυπο που δουλεύεις ή από όσο ο τρόμος μπροστά στο φακό επιτρέπει ακόμη και στο οικειότερο πρόσωπο σου να σταθεί εκεί. Αν ξέρατε πόσες φορές προσπάθησα-έχω καλό λέγειν-να τους πείσω όχι μόνο για τις καλές μου φωτογραφικές προθέσεις απέναντι τους αλλά και για την επάρκεια και την καλή υποδομή για να έχω πρακτικά αποτελεσματικές καλές προθέσεις. Μια φορά ανέφερα σε κάποιον ότι έχω τέτοια λατρεία στο πορτραίτο και το έχω σπουδάσει με τέτοια ενάργεια , ώστε στη βιβλιοθήκη μου θα βρει ούτε λίγο ούτε πολύ περίπου τριακόσια βιβλία που να πραγματεύονται αυτό το θέμα-από το αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό μέχρι ακόμη και το πιο σύγχρονο ψηφιακό-που μοιάζει τόσο λίγο πορτραίτο και όμως είναι!-του Julian Opie! Τις πιο πολλές φορές είναι πεταμένα λόγια. Το φωτογραφικό πορτραίτο τις περισσότερες φορές προκαλεί αμηχανία και όχι σπάνια απογοήτευση σ’αυτόν που ποζάρισε. Αυτοί που στη δουλειά τους το πορτραίτο είναι επαγγελματική σχεδόν προϋπόθεση τόχουν πάρει απόφαση όπως η καθαρίστρια που θα εισπνέει χλωρίνη.

Ο συμπαθής αυτός Ιάπωνας της φωτογραφίας ήταν ένας κατά βάση εξοικειωμένος με το φωτογραφικό φακό γιατί ήταν μανάτζερ φωτογραφικού πρακτορείου. Παρόλο ότι δεν μού διέθεσε περισσότερη από μισή ώρα για τη φωτογράφιση καθεαυτή-ο υπόλοιπος χρόνος αναλώθηκε στα της δουλειάς του- έδειξε να με εμπιστεύεται και οι φωτογραφίες που βγήκαν σε αυτόν τον απίστευτα μικρό χρόνο ήταν συμπαθητικές. Σίγουρα όμως προτιμώ αυτή την κάπως αντισυμβατικά συνθεμένη εικόνα με το έκκεντρο θέμα της και τον όμορφο υπαινικτικό ρυθμό που δίνει η επανάληψη της καμπύλης της πολυθρόνας στην κλίση της κεφαλής του Goro Kuramochi(αυτό ήταν το όνομα του).

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Η πρώτη αγάπη που έγινε παντοτινή!

people200 008

Αγαπώ όσο καμιά άλλη αυτή τη φωτογραφία. Τραβήχτηκε στο μακρυνότατο πια 1987-αυτή η απόσταση δεν είναι χρόνια, μοιάζει με αιώνες ολόκληρους!-και ανήκει σε ένα από τα εντελώς πρώτα ασπρόμαυρα φίλμ που τράβηξα-σίγουρα μέσα στα πέντε πρώτα. Ακόμη δεν ήξερα τίποτε για τη φωτογραφία και απλά πειραματιζόμουν με το ίδιο το κλικ της μηχανής. Φυσικά και δεν γνώριζα ακόμη ούτε να εμφανίζω ούτε πολύ περισσότερο να τυπώνω φωτογραφίες. Θυμάμαι ότι τις έδινα σε ένα συμπαθέστατο φωτογράφο στην Ιπποκράτους-Στέλιος ή Στάθης το όνομα του αλλά δυστυχώς-και να με συγχωρεί γι’αυτό-δεν μπορώ να θυμηθώ το επώνυμο του. Ο ίδιος είχε εκπλαγεί με την ποιότητα αυτών των πρώτων, πρωτόλειων εικόνων και με εμψύχωσε να εμπλακώ πιο ενεργητικά στο χώρο, ριψοκινδυνεύοντας-όπως και συνέβη άλλωστε-να με χάσει από πελάτη.

Φυσικά πέρα από την ΑΠΟΛΥΤΗ άγνοια της τεχνικής είχα και ανάλογη άγνοια της Ιστορίας και της αισθητικής της φωτογραφίας. Όταν λοιπόν κάποιος φωτογράφος που τού έδειξα-συνεσταλμένα φυσικά και γεμάτος αμφιβολίες-τις πρώτες φωτογραφίες μου, μού είπε ότι έχω επηρεαστεί από τον  Henri Cartier-Bresson, του απάντησα ότι πρώτη φορά άκουγα αυτό το όνομα στη ζωή μου! Κάνοντας μάλιστα αδέξιο χιούμορ ερώτησα-μού φάνηκε πολύ αριστοκρατικό το όνομα-μήπως ήταν γόνος των γνωστών κοσμηματοπωλών Καρτιέ και της οικογένειας του σκηνοθέτη Ρομπέρ Μπρεσσόν! Κάθε φορά λοιπόν που έδειχνα σε ειδήμονες αλλά και σε αυτόκλητους “ειδήμονες”-έχει πολλούς  τέτοιους ο χώρος της φωτογραφίας-φωτογραφίες μου, όλοι “εν ενί στόματι και μιά διανοία” μού απαντούσαν:Ανρί Καρτιέ Μπρεσσόν. Έτσι αποφάσισα να μάθω ποιος διάολε ήταν αυτός που κυνηγούσε τις εικόνες μου σαν φανταστικός μου προπάτορας. Μόλις αγόρασα το πρώτο βιβλίο μου γι’αυτόν-τώρα έχω 25 τίτλους βιβλίων του στη βιβλιοθήκη μου!- αμέσως κατάλαβα! Και φυσικά αμέσως γοητεύτηκα, μαγεύτηκα, ΠΕΙΣΤΗΚΑ. Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή αφιέρωσα κάθε μου προσπάθεια πια στην υπηρέτηση της φωτογραφίας-μέχρι που ήρθε η κρίση και-έχοντας με ήδη βρει εξουθενωμένο οικονομικά από κακιές συγκυρίες και ΦΥΣΙΚΑ κακές επιλογές και διαχείριση των οικονομικών μου-με άφησε σχεδόν φωτογραφικά ξέπνοο και αποκαρδιωμένο. Κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για να αγοράζει φωτογραφίες-ειδικά ανθρωπιστικού περιεχομένου-και η προσωπική μου απέχθεια για τον κόσμο των γκαλερί με έχει εξορίσει στην απόλυτη αφάνεια και τον οικονομικό και δημιουργικό μαρασμό.

Παρόλα αυτά η φωτογραφία συνεχίζει να είναι η πρώτη μου έγνοια και το ενδιαφέρον μου γι’αυτήν αμείωτο και επειδή η κουφάλα ο νεκροθάφτης αν περιμένει από μένα να βγάλει το ψωμί του είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει από την πείνα, πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γυρίσει ο τροχός και θα ξαναφωτογραφίσει ο φωτογράφος ο φτωχός!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Η φωτογραφία σαν καταδίκη αλλά και σαν στοχασμός

people200 001

Αυτού του είδους οι φωτογραφίες με κάνουν να ντρέπομαι που τις έβγαλα-ευτυχώς για μια σχεδόν εικοσιπεντάχρονη καριέρα στη φωτογραφία δεν φτάνουν στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Να εξηγηθώ γιατί ντρέπομαι. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει κάνει αυτός ο άνδρας. Για το τι ακριβώς διώκεται. Αυτό που ξέρω είναι ότι δημοσιεύοντας τη φωτογραφία του ΠΡΙΝ ΔΙΚΑΣΤΕΙ,εγώ με τη δημοσίευση τον έχω ήδη εκ των πραγμάτων ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ-στη πραγματικότητα παρότι δούλευα και για δημοσιογραφικά έντυπα, ποτέ δεν έδωσα τέτοιες φωτογραφίες για δημοσίευση, απλά το θέτω το θέμα σαν ζήτημα αρχής και δεοντολογίας του φωτογραφικού επαγγέλματος.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σχεδόν είκοσι χρόνια πριν και φυσικά τώρα η αξία της είναι εντελώς άλλης-ΑΔΟΛΗΣ θέλω να ελπίζω-τάξης. Για μένα εκείνη τη στιγμή ο άνδρας που κρατείται πισθάγκωνα είναι ένας άνθρωπος που συγκεντρώνει την έγνοια μου με την ανθρωπιστική πλευρά της έννοιας. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν αυτός που ήταν ο αδύναμος και παράλληλα ο εκτεθειμένος και διαπομπευμένος. Αυτό μού σπάραζε τη καρδιά και δεν το κρύβω ότι συνέπασχα μαζί του. Φυσικά στο μυαλό μου έτρεχαν παράλληλα οι θεμιτές σκέψεις ότι αυτό το αγρίμι μπορεί να είχε σκορπίσει σε κάποιους κακό. Παρόλα αυτά εγώ εκείνη την ώρα ήμουν με το μέρος του.

Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε. Τι να κάνει αυτός ο άνθρωπος; Πού να βρίσκεται; Έχει οικογένεια; Παιδιά; Πονέσαν για τα βιώματα του ανθρώπου τους κι αυτοί ανάλογα;

Η φωτογραφία είναι ένα μόνο μέρος της πραγματικότητας αυτού του κόσμου και πάνω σ’αυτό μέρος οφείλει ο φωτογράφος που τραβά και ο θεατής της που την κοιτά να έχει αισθήματα και γνώμη.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Νεκρή φύση με τσιρότα.

z

 

Το σουρεαλισμό στη ζωγραφική δεν τον πολυεκτιμώ γιατί πέφτει στη παγίδα της ονειρικότητας και αυτό αναιρεί μια από τις κεντρικές συνιστώσες του σουρεαλισμού: τη ρεαλιστική του αφετηρία. Εκτός αυτού το ίδιο το ζωγραφικό μετιέ, παρεκτρέπει αλλά και προδίδει με την έντονη ζωγραφικότητα του της σουρεαλιστική πρόθεση και τον προγραμματισμό. Θεωρώ ότι σ’αυτό η φωτογραφία δυνητικά είναι αποτελεσματικότερη. Θέλει φυσικά ψάξιμο, πείσμα, πειθαρχία αλλά και δημιουργική ασυδοσία.

 

Επιχείρησα κι εγώ πολλές φορές να εντρυφήσω στο σουρεαλιστικό φαινόμενο κυρίως μέσα από τη νεκρή φύση-τράβα βρες μοντέλα και μάλιστα με τις προδιαγραφές που θα ήθελες. Τόχω αναφέρει και σ’αλλη ανάρτηση ότι το still-life δεν είναι το φόρτε μου,με την επιπλέον έννοια ότι δεν είναι και κάτι που με εμπνέει και με συγκινεί. Παρόλα αυτά καθήκον κάθε δημιουργικού φωτογράφου είναι να τα προσπαθεί όλα.

 

Στην αρχή λοιπόν αυτής της εικόνας,ξεκίνησα με μια μέσες άκρες συμβατική νεκρή φύση με στοιχεία που βρήκα πρόχειρα και διαθέσιμα στο στούντιο: μιά κούπα καφέ,ένα κορεάτικο βάζο, ένα ανοιχτό βιβλίο-θυμάμαι ότι ήταν μια συλλογή κειμένων τεχνοκριτικής του πάντα γλαφυρού Simon Schama-και τα παλιά γυαλιά μου. Συμβατίλα σκέτη και-αλίμονο!- στενάχωρη. Σκάλιζα λοιπόν στο στούντιο, στα συρτάρια, στα ράφια, στα τραπέζια, κάποιο ή κάποια στοιχεία που θα έκαναν το εικαστικό ξάφνιασμα-το εύρημα σαν να πούμε. Ένα μπουζούκι μινιατούρα το έβαλα στο πλάι της κούπας, στη θέση του κουταλιού-εύρημα!-που όμως δεν λειτούργησε τελικά όπως θα ήθελα. Ένα διαλυμένο ξυπνητήρι-έκανα τη βλακεία και το χρησιμοποίησα κι αυτό-αφενός παραφόρτωσε την εικόνα, αφετέρου παρέπεμψε κατευθείαν στο λιωμένο ρολόι του Νταλί. Τίποτε δεν με ικανοποιούσε πραγματικά και εν τω μεταξύ ο χρόνος περνούσε και κάποια επαγγελματική υποχρέωση οσονούπω θα με καλούσε στο καθήκον. Και τότε μού αποκαλύφθηκε η αστεία φαεινή ιδέα: τα σταυρωτά τσιρότα. Θυμάμαι ότι τη στιγμή της λήψης είχα ενθουσιαστεί-θα αποκαλούσα την εικόνα μου “Νεκρή φύση με τσιρότα”. Όταν την τύπωσα όμως ο μισός ενθουσιασμός είχε ήδη φύγει. Σήμερα που την ξαναβλέπω τη φωτογραφία κάθε ιδέα ενθουσιασμού έχει εξατμισθεί εντελώς.Συνειδητοποιώ ότι αυτή η εικόνα δεν είναι παρά ένα αδέξιο εκλεκτικό pastiche. Άξιζε η προσπάθεια και ο τόσος κόπος για τη δημιουργία της; Πιστεύω πως ναι: η αποτυχία είναι ένα βίωμα αυτογνωσίας.

Leave a comment

Filed under Still Life