Category Archives: Diptychs

Εκδοχές πατρότητας

father-girl-ermou-str-nikosroccos-copy-ffff-copyΊδιοι ρόλοι, εντελώς διαφορετικά ερμηνευμένοι. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν: δεν υπάρχουν καλούπια ίδιων ιδιοτήτων αλλά μονάδες ανθρώπων που ο καθένας τους προσφέρει την εντελώς δική του συμβολή για τον εμπλουτισμό της έννοιας και της ιδιότητας την οποία υπηρετούν. Αγαπούν και οι δυό, εξίσου δυνατά και αυθεντικά αλλά μέσα στα πλαίσια του ήδη διαμορφωμένου χαρακτήρα τους, χαρακτήρα που δεν μπαίνει στις νόρμες και τα καλούπια κανενός δογματικού θεωρητικού των πατρικών σχημάτων. Εξάλλου τον ποιο πατέρα έχουμε σε κάποιο βαθμό εξαρτάται και από τί παιδιά είμαστε κι εμείς. Από μια ηλικία και μετά ούτε τα παιδιά είναι τόσο αθώα και τόσο άμοιρα στη διαμόρφωση αμοιβαίων σχέσεων.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Diptychs, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το χτεσινό χαλάζι;

058

Εικόνα από το χτεσινό χαλάζι; Ούτε κατά διάνοια! Άλλωστε δεν θα ρισκάριζα τη ζωή της μιάς, της μόνης, της καταταλαιπωρημένης και-αλίμονο!-πνέουσας πια τα λοίσθια φωτογραφικής μου μηχανής, ούτε καν για τη καταγραφή της δολοφονίας του Κένεντι αν αυτή υποτεθεί ότι γίνονταν υπό βροχή. Πάντως είναι μια σχετικά πρόσφατα τραβηγμένη εικόνα και είναι αυτή που συνειρμικά με οδήγησε στη λήψη-λίγα μέτρα παρακάτω, στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ-της δεύτερης φωτογραφίας της ανάρτησης, με σκοπό τη δημιουργία ενός παράξενου δίπτυχου-η δεύτερη μάλλον από κάποια περίοδο που έβρεχε πέτρες 😉006

Leave a comment

Filed under Diptychs, Αστικές Νεκρές Φύσεις, street photography, Urban Still Life

Σενάρια

Diptych-Randezvous-Grand Bretagne-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος

Υπάρχουν πολλοί έξυπνοι τρόποι να βρεις και να φτιάξεις σενάρια. Ένας από τους πιο ακαταμάχητους είναι να κοιτάς και αν το μπορείς να συνδυάζεις φωτογραφίες δρόμου. Ας δούμε τις εικόνες της σημερινής ανάρτησης. Τις χωρίζει περίπου ένας χρόνος. Η φωτογραφία του κοριτσιού είναι η παλιότερη, περσινή. Αλλά τις χωρίζει και μιά απόσταση…σχεδόν μηδαμινή. Ελάχιστα μέτρα. Το κορίτσι στεκόταν στο πλάι της Μεγάλης Βρετανίας, στη πλευρά που έχει το κλιμακοστάσιο του Μετρό. Το αγόρι περίμενε δίπλα στη κεντρική είσοδο του ίδιου ξενοδοχείου. Όταν συνειδητοποίησα ότι αυτές οι δύο φωτογραφίες μοιάζουν όχι μόνο θεματικά αλλά και μορφικά, αυτόματα ο συνειρμός με οδήγησε και στο σενάριο-ανεπεξέργαστο φυσικά και μόνο σαν αρχική ιδέα προς ανάπτυξη. Να λέγαμε ας πούμε για μια ιστορία παρεξήγησης που τελικά οδήγησε σε ένα ακυρωμένο ραντεβού! Κέφι νάχεις μετά και το σενάριο σου το σκάρωσες μάνι-μάνι!

Leave a comment

Filed under Couples, Diptychs, Φωτογραφίες δρόμου, Street Portraits

Φωτογραφίζοντας την Αρχιτεκτονική

Milano-Diptych-of-architectural-photographers-DS

Η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία είναι ένας σοβαρός κλάδος της Φωτογραφίας σαν καταγραφής. Πρωταρχικά και κύρια ο σκοπός της είναι η καταγραφή και ενδεχομένως η δια της καταγραφής ανάδειξη των κτηρίων ή των πολεοδομικών συνόλων με των οποίων επιφορτίζεται την καταγραφή. Με αυτή την έννοια πρώτα μετράει η πιστότητα αυτής της καταγραφής, γι’αυτό, ανάμεσα στ’ άλλα, απαιτείται υψηλής ποιότητας τεχνική αρτιότητα και καλός εξοπλισμός. Όταν οι τεχνικές προδιαγραφές για την όσο το δυνατό υψηλότερης ποιότητας καταγραφή έχουν εξασφαλιστεί, η Αρχιτεκτονική Φωτογραφία επιτελεί πια το έργο της με αξιοθαύμαστη συνέπεια που ελάχιστα διαφέρει από τη μακροφωτογράφηση ή τη φωτογράφηση προϊόντων σε studio. Τα περιοδικά, οι διαφημιστικές εταιρείες, η αγορά τέλος πάντων αυτό θέλουν: μια τεχνικά υψηλού επιπέδου διεκπεραίωση. Θάλεγα πως το ίδιο ακόμη ζητούν και τα διάφορα τεχνικά και αρχιτεκτονικά γραφεία που συνήθως είναι και οι πρώτοι πελάτες.

Χωρά δημιουργικότητα σε μια τέτοια Φωτογραφία τόσο στενά μαρκαρισμένη από τις προϋποθέσεις της Αγοράς;  Αφήνω το ερώτημα μετέωρο προς το παρόν με την υπόσχεση να επανακάμψω με ένα διεξοδικότερο κείμενο.

Leave a comment

Filed under Diptychs, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Milano

Απ’τον ουρανό στο δρόμο

094-BW

Απ’τον ουρανό στο δρόμο κι απ’τη ζωή στο θάνατο. Η ταπείνωση των φτερών.

Leave a comment

Filed under Diptychs, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Τα έργα του Μετρό

METRÓ-works-Panepistimiou-123-DS---Αντίγραφο-(2)-DSDS

Τόχω γράψει πολλές φορές αλλά το ξαναγράφω: το θέμα, σαν τέτοιο, μού είναι παγερά αδιάφορο. Ένας σωστός φορμαλιστής ξέρει πολύ καλά ότι το πρόβλημα είναι οι λύσεις που βρίσκει όταν φτιάχνει τις εικόνες του και όχι το θέμα τους και η όλη διαπραγμάτευση του σαν τέτοιου, που έτσι κι αλλιώς πάντα θα προκύψει-είναι το εύκολο-τι εύκολο; το πανεύκολο!-μέρος της εργασίας του. Το πρόβλημα είναι η φόρμα, το θέμα ποτέ δεν σού ξεφεύγει. Από τη στιγμή που πάνω του σκοπεύεις πού να πάει; METRO-works-Monastiraki-DS

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ κάνω μια τέτοια ακραία φορμαλιστική διατύπωση, κανείς δεν έχει ούτε την ελάχιστη αμφιβολία για το ποιο είναι το θέμα των εικόνων μου(και όχι μόνο της σημερινής ανάρτησης). Ο άνθρωπος που μού οργάνωσε την έκθεση με αυτές τις εικόνες που σήμερα αναρτώ-κάποιες άλλες τις έχω αναρτήσει παλιότερα εδώ μέσα αλλά δεν έχω υπομονή να ψάξω να τις βρω-ο άνθρωπος λοιπόν αυτός-καλή του ώρα όπου κι αν είναι, νομίζω ότι τον πίκρανα-χαρακτήρισε τη δουλειά ρεπορτάζ. Διαμαρτυρήθηκα!

-Όχι, δεν είναι ρεπορτάζ!

-Και τότε τί είναι;

-Ξέρω ότι δεν είναι ρεπορτάζ. Δεν πήγαινα εκεί από τα άγρια χαράματα για να κάνω ρεπορτάζ(έτσι βέβαια θα περιέγραφε τελικά τη δουλειά έρευνας του ο κάθε συνεπής φωτορεπόρτερ!)για να καταγράφω τα έργα του Μετρό. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν η δύναμη των εικόνων που μπορούσε να μού εξασφαλίσει η ΑΦΟΡΜΗ του θέματος!METRÓ-works-Panepistimiou-123a-DS - Αντίγραφο (2)

Ίσως ποτέ ο φορμαλισμός μου δεν φάνηκε συνεπέστερος από όσο σ’αυτό το θέμα. Αλλά ένας φορμαλισμός σκληρά και αδυσώπητα υπονομευμένος από την ένταση των αντιθέσεων που από την αρχή και καταστατικά σαν σύλληψη περιείχε το ίδιο το θέμα, που σημειωτέον δεν ήταν ένα στατικό θέμα όπως η αρχιτεκτονική αλλά ένα έργο εξελισσόμενο ανά πάσα στιγμή και από κάθε απρόβλεπτη κατεύθυνση. Δηλαδή απαιτούσε τα αντανακλαστικά φωτογράφου δρόμου και την αναπροσαρμογή της φόρμας σε κάθε νέο δευτερόλεπτο μιας νέας λήψης. Αυτή τη στιγμή ο βραχίονας του γερανού μπορεί να είναι εδώ, την άλλη στιγμή στην εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Το σκαπτικό πότε σκάβει το χώμα πότε το σηκώνει για να το μεταφέρει σε φορτηγό. Όλα είναι σε κίνηση και απαιτούν από σένα να συγχρονίζεσαι μαζί τους αν θέλεις να συμμετέχεις στο ρυθμό τους, το ρυθμό του Δημόσιου έργου που ώρες-ώρες είναι αληθινά εξοντωτικός.METRÓ-Works-123asvr-DS

Το πόσο διασκέδασα αυτή τη φωτογράφιση-ειδικά τη φάση των έργων στη Πανεπιστημίου-δεν λέγεται. Φυσικά παρακολουθούσα όλα τα μεγάλα εργοτάξια του κέντρου-Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Ομόνοια και πολύ λιγότερο Σταθμός Λαρίσης, Μεταξουργείο ή Γκάζι. Το μυστικό της ομορφιάς αυτού του έργου ήταν η αντιπαράθεση της επιθετικής αγριότητας της επέμβασης των σκαπτικών μηχανημάτων ή των άλλων-παράταιρων για το σεπτό πολεοδομικά χώρο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου ή της πλατείας Συντάγματος-και την ιδεαλιστική ομορφιά των άμωμων νεοκλασικών κτηρίων ή των στοχαστικής μειλιχιότητας ανδριάντων που έμοιαζε με τις ρητορικού χαρακτήρα χειρονομίας τους να θέλουν να σταματήσουν την επίθεση-νομίζω ότι έχω δημοσιεύσει σχετική φωτογραφία του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄παλιότερα.METRÓ-WORKS-Natioanl-Library-DS-nv-FF

Είναι ενδεικτικό της φοβερής δυναμικής του θέματος-θέματος σαν φόρμες, για να μη παρεξηγηθώ ότι αντιφάσκω-ότι ακόμη και σήμερα, 20 ολόκληρα χρόνια μετά, με εμπνέει και μπορώ ακόμη και έτσι απρόβλεπτα και απρογραμμάτιστα να δημιουργώ πάνω σ’αυτή τη δουλειά, σαν ένα είδος δημιουργικής post-production. Αυτά τα τρίπτυχα και δίπτυχα είναι μόλις χτεσινή ιδέα που σίγουρα θέλουν περισσότερο ψάξιμο για ακόμη θεαματικότερα συνδυαστικά αποτελέσματα.metrc3b3-works-national-library-urban-still-life-wb-ds

Το άλλο στενάχωρο για μένα είναι ότι ενώ έχω κάποιες συναρπαστικές εικόνες από τα έργα στο Σύνταγμα, στο Μοναστηράκι και στο Σταθμό Λαρίσης, αμέλησα να τυπώσω από εκεί φωτογραφίες, γιατί το ενδιαφέρον μου γιαδημοσίευση είχε ατονήσει μετά τη δημοσίευση στο “Ε” της Ελευθεροτυπίας και της έκθεσης που είχα κάνει με το θέμα τα έργα του Μετρό στο Πανεπιστήμιο. Ήταν και μια δουλειά ανοικονόμητη σε έκταση και δεν άντεχα το κόστος της. (ναι, ναι, το ξέρω: κάποιος άλλος με ταλέντο και αντοχές στις δημόσιες σχέσεις, θα είχε εξασφαλίσει γενναιόδωρη χορηγεία από ένα σωρό εμπλεκόμενους οργανισμούς και μάλιστα σε εποχές όπου το χρήμα έρεε άφθονο. Αντίθετα εγώ ούτε στην έκθεση δεν παραβρέθηκα!).METRÓ-Works-ox-r-WB-R-DS-SFDS

Το υλικό είναι αληθινά τεράστιο και-κρατηθείτε-κατά 85 με 90% δεν έχει όχι απλά σκαναριστεί αλλά ούτε καν εκτυπωθεί σαν δείγματα έστω! Μακάρι να μπορούσα να σκανάρω τα αρνητικά-είναι σίγουρο ότι θα βγουν συναρπαστικές εικόνες από κει-δεν θυμάμαι να έχω τυπώσει κανένα από τα υποβλητικότατα  και μυστηριακά νυχτερινά.Mesogeion-METRÓ-station-DS-BWΒέβαια το Μετρό είναι μια υπόθεση υπόγεια και τα αποτελέσματα του σαν κατασκευής δεν φαίνονται -και όσα φαίνονται δεν είναι εντυπωσιακά-στο ύψος του εδάφους. Μόνο αν βρεθείς σε ψηλότερο σημείο μπορεί αν γίνουν ορατά και να εντυπωσιάσουν το μάτι. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος αλλά νομίζω ότι η τελευταία φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το σταθμό στη Μεσογείων.METRÓ-Works-Sepolia-Sidirodromon-str.-WB-DS

Υ.Γ. Αν και λογικά κάπου στο 1996 πρέπει να έπαψα να κυνηγάω το θέμα-αυτό που συνέβαινε στα έγκατα της αθηναϊκής γης δεν ήταν πια προσβάσιμο στο καθένα και το εργοτάξιο ήταν αυστηρά ελεγχόμενο και οπτική επαφή των έργων με την επιφάνεια του εδάφους δεν υπήρχε, για να έχει το είδος του ενδιαφέροντος που με είχε απασχολήσει ως τότε-ας πούμε η σχέση με τα νεοκλασσικά μνημεία γύρω-αν μού συνέβαινε να πέσω σε έργο του Μετρό κάπου στη περιφέρεια της πόλης και έβρισκα φωτογραφικό ενδιαφέρον σ’αυτό κοντοστεκόμουν και φωτογράφιζα. Αναρτώ αυτή τη φωτογραφία από τα έργα στο σταθμό στα Σεπόλια, σε χρόνο πολύ μεταγενέστερο των ασπρόμαυρων-μπορεί και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια και λήψη με ψηφιακή κάμερα πια- κυρίως γιατί εδώ υπάρχει διαθέσιμη έγχρωμη εικόνα και με κάποιο τρόπο δίνει μια ιδέα  του πώς είχα κάνει την αντίστοιχη έγχρωμη φωτογράφιση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου που δημοσιεύτηκε στο “Ε” της Ελευθεροτυπίας και που δυστυχώς δεν διατηρώ φωτογραφίες παρά μόνο slides-τράβα βρέστα κι αυτά! Εδώ αυτό που ήθελα να αναδείξω ήταν ότι η όποια απειλή υπήρχε στο περιβάλλον δεν ήταν ενάντια στα παραδειγματικής ομορφιάς κτήρια του αθηναϊκού νεοκλασικισμού αλλά περισσότερο η όποια λίγη χλωρίδα διέθετε η έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένη περιοχή των Σεπολίων.Πειραιώς-3.18-δππψζχ-DS

Leave a comment

Filed under Diptychs, Editorial Photography, METRÓ Works

Τα δύο σαν ένα

..........-Πειραιώς-4.20---Αντίγραφο

Κάθε μιά από τις φωτογραφίες του διπτύχου, μόνη της, με έβαζε σε περίσκεψη. Παρόλο ότι είναι και οι δυό δικές μου δημιουργίες, σε κάθε μια είχα τόση ένσταση ώστε να μη θέλω να τις δημοσιεύσω αυτόνομα. Η ασπρόμαυρη παρέπεμπε σε φωτογραφίες του μεσοπολέμου ή έστω λίγο καιρό μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θυμίζει λίγο τις φωτογραφίες του ΕΟΤ αλλά και, αμυδρότερα, τον μεγάλο φιλέλληνα φωτογράφο Herbert List, μέλος του Magnum(πολύ λίγοι το ξέρουν ή, αν το ξέρουν, συνειδητοποιούν το κάπως ασύμβατο της σχέσης). Με άλλα λόγια με φόβιζε τυχόν πρόσληψη της εικόνας μου σαν ρετρό, σαν αναδρομική ενός φωτογραφικού στυλ. Η έγχρωμη, που κινείται στον κοσμοθεωρητικό αντίποδα της ασπρόμαυρης, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα με την εξαίρεση της φόρμας, με τρόμαζε ακριβώς γι’αυτό αλλά και η υποψία ότι μπορεί να ντοκουμενταρίζει κάπως, ιδιότητα που σχεδόν δεν είναι ποτέ στις προθέσεις μου. Καθόλου περιέργως όμως, αυτές οι θεμελιακά αντίθετες εικόνες μπορούν να συμβιώσουν σε ένα συμφραζόμενο μορφικού και κατ’επέκταση νοηματικού πλασίου. Αντιστικτικά, διαλεκτικά. Κάθε μιά από αυτές είναι ένα σύμπαν από μόνη της. Αντιπαραθέτοντας τες ενεργοποιούνται δυνάμεις διαλόγου που μπορούν να οδηγήσουν με ένα σχηματικό μεν αλλά ταυτόχρονα συνοπτικό και πυκνό τρόπο στην ίδια την αντίληψη, τη διαχρονική πια, του ελληνικού τοπίου.

Leave a comment

Filed under Diptychs, Τοπίο