Monthly Archives: February 2015

Μπάλα στο τετράγωνο

.........009-cr-sh-f

Δεν είναι ακριβώς τετράγωνο βέβαια, απλά θα τόθελα πολύ. Αυτή η ακραία και παράξενη φόρμα μού προέκυψε μετά τη φωτογράφιση, γιατί δεν μού άρεσε η φανέλα που φορούσε ο αθλητής-ο αθλητής ήταν αυτό που φαίνεται και δείχνει: ποδοσφαιριστής-φανέλα λοιπόν γεμάτη με λογότυπους, που αισθητικά δύσκολα μπορούσαν να εναρμονιστούν με τη πρόθεση μου για όσο το δυνατό πιο λιτή εικόνα. Το εφέ ήταν υπεραρκετό και κάθε άλλο πρόσθετο στοιχείο και θα αποσπούσε τη προσοχή και θα μετρίαζε αυτό το-ζητούμενο για το σκεπτικό της εικόνας-εφέ.

Έχω και μια άλλη φωτογραφία που την είχα τραβήξει, αρκετά χρόνια πριν, με φιλμ και εκεί είχα το ακόμη πιο ριψοκίνδυνο οριζόντιο καρέ αλλά δυστυχώς δεν είχα κρατήσει κάποιο δείγμα για μένα. Επειδή δεν συνηθίζω να αντιγράφω τον εαυτό μου, δεν σκέφτηκα να το επαναλάβω και εδώ. Τώρα μού λείπει εκείνη η εικόνα-εκείνος ήταν “παιχταράς” και στη φωτογράφιση: είχε φατσάρα, αφοβιά μπροστά στη κάμερα-τον ήθελε και ο φακός!-και το έκανε πολύ κέφι την όλη φάση της φωτογράφισης. Αχ! Πόσο μού λείπει ένα καλό σκάνερ για φιλμ! Θα πούλαγα και τη ψυχή μου για να το αποκτήσω(έτσι κι αλλιώς το σώμα ενός 57άχρονου ούτε το νεκροτομείο δεν το θέλει κι από την άλλη,άνεργος όντας, δεν έχω και τίποτα πολύτιμο να πουλήσω ούτε θα με ήθελε κανένας να τού διεκπεραιώσω καμιά βρωμοδουλειά. Σιχτίρ!).

Advertisements

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Παράπλευρα εκθέματα

.--1-National-Archeological-Museum-Athens-Torso-Radiator-WB-DS-FF

Σκέφτομαι όλη αυτή τη φοβερή πολιτισμική τραγωδία της Μοσούλης και πραγματικά δεν μπορώ να συλλάβω το τρόπο σκέψης αυτών των ανθρώπων. Όλοι οι λαοί του μικρού αυτού πλανήτη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σέβονται μέσες άκρες την εθνική τους κληρονομιά. Είναι πια εμπεδωμένο τους τελευταίους αιώνες ότι η πολιτισμική κληρονομιά είναι μια υπόθεση που τους αφορά όλους ανεξάρτητα από θρησκεία, εθνότητα, γλώσσα, ράτσα. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, ακόμη και οι πιο φτωχοί λαοί έχουν στήσει ναούς λατρείας και φύλαξης της δικής τους κληρονομιάς και με τα όποια μέσα διαθέτουν προσπαθούν για το καλύτερο. Αλλά αυτό τώρα πια είναι τόσο βαθιά και τόσο συνειδητά ενστερνισμένο ώστε ακόμη και εχθρικών λαών κειμήλια προστατεύονται στη χώρα που βρίσκονται-δέστε σ’εμάς το υπέρχοχο τζαμί Τζισταράκι στο Μοναστηράκι, τα αραβικά ανακτορικά συμπλέγματα στην Αλάμπρα, τα Βυζαντινά μνημεία στη Κωνσταντινούπολη, τα Τζαμί του Βράχου στην Ιερουσαλήμ. Είναι μια κατάκτηση στις συνειδήσεις όλων ότι ο πολιτισμός και τα σπουδαία προϊόντα του προστατεύονται στο τόπο που βρίσκονται άσχετα ποιος τυχαίνει να είναι ο κάτοχος  τους.  Ο βαρβαρισμός της Μοσούλης δεν έχει το προηγούμενο του στην Ιστορία του 20ου  και του 21 αιώνα-θυμάμαι βέβαια το ηροστράτειο μένος των αφγανών ισλαμιστών πριν κάποια χρόνια αλλά εν πάση περιπτώσει, εκεί έπλητταν τα μνημεία μιας αντίπαλης θρησκείας και μπορούσες, μέσα στα συμφραζόμενα μιας σύγκρουσης, να διασθανθείς ένα κάποιο-έστω απαράδεκτο-σκεπτικό.

Με τη περίπτωση του Μουσείου της Μοσούλης τα πράγματα όμως είναι εντελώς διαφορετικά. Αφορούσαν έναν απώτερο πολιτισμό-τον σπουδαίο ασσυροβαβυλωνιακό-χωρίς φορτία θρησκευτικά πια αλλά σχετιζόμενα με την ίδια την Ιστορία και το Πολιτισμό αυτού του σπουδαίου τόπου. Εκθέματα ενός μουσείου χωρίς αναφορές σε κάτι άλλο πέρα από την Ιστορία και την Ομορφιά. Μού είναι αδιανόητο ότι αυτοί οι μικρόψυχοι, ελεεινοί, στενόμυαλοι, εκδικητικοί και μισαλλόδοξοι  άνθρωποι ήταν τόσο αποφασισμένοι στο να καταστρέψουν αυτά τα σπουδαία πλαστουργήματα, έτσι που να μη μείνει ούτε η ελάχιστη υποψία ίχνους τους που θα μπορούσε να οδηγήσει τυχόν σε κάποια αποκατάσταση τους.  Δεν έχω λόγια πραγματικά.

Leave a comment

Filed under Μουσεία

Οργισμένη ανάρτηση ( Η τραγωδία της Μοσούλης)

Αυτή είναι μια εντελώς ξεχωριστή, εντελώς ατύπικη για το μπλογκ ανάρτηση. Είναι μια ανάρτηση βαθιού πόνου και οργής. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι στον 21ο αιώνα υπάρχει τρόπος σκέψης τόσο τυφλωμένα μισαλλόδοξος ώστε να καταστρέφει σπουδαία, ασύγκριτα, ανυπέρβλητα μνημεία της ανθρωπότητας με τέτοιο λυσσασμένο μένος. Ανυπεράσπιστες έμψυχες πέτρες-ακριβώς όπως αποκεφαλίζονται πισθάγκωνα δέσμιοι και με δεμένα τα μάτια όμηροι-γίνονται αναίτια θύματα ενός πρωτοφανούς παραλογισμού που ούτε καν στο ένστικτο δεν μπορούν να βρουν θεμελίωση. Αυτό είναι ένα μέγιστο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας για το οποίο οι πρωταίτιοι πρέπει να οδηγηθούν σε Διεθνές Δικαστήριο. Αδυνατώ να περιγράψω τα συγχυσμένα μου αισθήματα. Ξέρω ότι στη Μοσούλη υπάρχει το Ισλάμ εδώ και 1400 περίπου χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι υπαίτιο γι’αυτό το πρωτοφανές έγκλημα δεν είναι αυτή η σπουδαία θρησκεία αλλά οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι που την παρερμηνεύουν και που μόνο κατ’όνομα μπορούν να έχουν σχέση μ’αυτή. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο.

Υ.Γ. Η πρόσθετη πληροφορία ότι οι ίδιοι μισαλλόδοξοι άνθρωποι κατέστρεψαν τη Βιβλιοθήκη της Μοσούλης με τα 8.000 εικονογραφημένα της χειρόγραφα απλά μού φέρνει ασφυξία στα οργισμένα αισθήματα.

Leave a comment

Filed under Μουσεία, Το έγκλημα της Μοσούλης

Υπάρχει υγιές παρελθόν;

Διονυσίου-Αρεοπαγίτου-20.7α-BW

Να μπω σε ρετρό λογική και να τραβάω εικόνες με τέτοιο σκεπτικό; Ποτέ!!!!!!!! Αν όμως μού προκύψει η εικόνα έτσι, είναι καλοδεχούμενη, παρόλο ότι, ενώ διαισθητικά μπορεί να έβλεπα τη δυναμική που οι συνιστώσες της λήψης ανέπτυσσαν, προγραμματικά τέτοια retró διάθεση ποτέ δεν μπορεί να είναι δικιά μου διάθεση. Την απεχθάνομαι σαν προγραμματικό λόγο. Μ’αρέσει η εποχή μου και δεν νοσταλγώ τίποτα από καμιά παλιότερη, δική μου ή άλλων γενεών. Σαν εξαίρεση είναι ωραίο μέσα στο δικό σου κανόνα να υπάρχουν τέτοιες εικόνες. Θυμάμαι ότι πάντα απεχθανόμουν τις ταινίες εποχής και ο σκηνοθέτης που κυριολεκτικά μίσησα, γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, ήταν ο Βισκόντι. Βασικά θεωρούσα ότι έκρυβε τις ανεπάρκειες του να δει τη τρέχουσα ζωή πίσω από τις αταβιστικές εμμονές του αριστοκρατικού του παρελθόντος. Οι τελευταίες του ταινίες-που τις αποκαλούσα “δαντέλες”-ήταν ανυπόφορα νοσηρές και μουχλιασμένες θρηνωδίες παρακμής της δικιάς του οπερατικής εκδοχής της “Λεωφόρου της Δύσεως”.Διονυσίου-Αρεοπαγίτου-νβ76α5-DS

(update).Συμπτωματικά έπεσα πριν από λίγο σ’αυτή τη φωτογραφία, τραβηγμένη σε ανύποπτο με τη πρώτη φωτογραφία χρόνο. Είναι το ίδιο ακριβώς άλογο, στην ίδια ακριβώς θέση αλλά σε σκηνικό εντελώς διαφορετικό από της πρώτης φωτογραφίας.Έχει τη πλάκα της η σύγκριση όχι μόνο ανάμεσα στις δυό φωτογραφίες αλλά και σε ό,τι συμβαίνει ανάμεσα στα δυό μέσα μεταφοράς στη δεύτερη, με το ντιζαϊνάτο πούλμαν να κλέβει τις εντυπώσεις  και να επιβάλλεται κατά κράτος!

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Τοπίο πολέμου σε καιρό ειρήνης

.--1-Akti-Koumoundourou-DS-cr-f.nstv

Τελικά οι δάφνες είναι σύμβολο πολέμου ή ειρήνης; Νομίζω ότι αυτό δεν έχει ξεκαθαριστεί με τη δέουσα σαφήνεια.

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Παρερμηνεύοντας το δημιουργό

.--1-Couple-Sculpture-National-Glyptothek-WB-DS

Στα αναγνώσματα μου, μακράν τη πρώτη θέση, την κατέχουν οι μονογραφίες των δημιουργών: ζωγράφοι, γλύπτες, αρχιτέκτονες, κινηματογραφιστές, φωτογράφοι και κάπως λιγότερο μουσικοί και λογοτέχνες. Οι πιο ενδιαφέρουσες είναι αυτές που ερμηνεύουν και δεν αφηγούνται απλώς το τη ζωή και το έργο του δημιουργού. Σε γενικές γραμμές αυτές οι μονογραφίες είναι επιστημονικά άρτιες και καλά τεκμηριωμένες και παρουσιασμένες-πολλές φορές η πένα του συγγραφέα ξεπερνάει το συμβατικώς αναμενόμενο και το κείμενο του γίνεται εμπνευσμένο και απογειωτικό για τον αναγνώστη. Πράγμα το οποίο εντείνει το θαυμασμό του για το έργο του δημιουργού.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Συγγραφείς που αυθαιρετούν όχι με την ερμηνεία τους αλλά με την σκοπούμενη παρερμηνεία τους, που καταντάει πια προγραμματική διάθεση παραποίησης του έργου του δημιουργού. Ουσιαστικά πρόκειται για κάποιου είδους σπίλωση που συνδυάζεται με ψυχονευρωτικά στοιχεία της προσωπικότητας του παρερμηνευτή. Θέλουν πάνω στο ιερό σώμα του έργου του δημιουργού να εφαρμόσουν τις προκαταλήψεις τους, τα απωθημένα τους ή ακόμη-ακόμη και το ταπεινό ελατήριο του να κάνουν ντόρο σκυλεύοντας ένα διάσημο όνομα για να εισπράξουν το κέρδος του πτώματος που σκύλευσαν. Στη πλειοψηφία τους αυτοί οι συγγραφείς είναι μέτριοι έως κακοί και ο μόνος τρόπος να δημιουργήσουν εντυπώσεις είναι να σκανδαλίσουν με την παρερμηνευτική τους αυθαιρεσία. Καμιά φορά συμβαίνει όμως να είναι και πραγματικά αξιόλογες προσωπικότητες που απλά γίνονται θύματα των εμμονών, των ιδεοληψιών και των προκαταλήψεων τους.

Συνήθως τέτοιες τερατικές ερμηνείες είναι εύκολες εκεί που τα βιογραφικά στοιχεία είναι λίγα και ανεπαρκή για να έχουμε μια ασφαλή εικόνα της προσωπικότητας του βιογραφούμενου δημιουργού. Αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που η αυθαιρεσία μπορεί να αγγίζει καλλιτέχνες που γνωρίζουμε τη ζωή τους σχεδόν σε καθημερινή βάση-το παράδειγμα του Picasso είναι ενδεικτικό. Έφτασαν κάποιοι αυτόν τον στρατευμένο γυμναικολάτρη να τον χαρακτηρίζουν ασυνειδητοποίητο ομοφυλόφιλο που πήγαινε με πολλές γυναίκες για να διασκεδάσει μια ανεκδήλωτη τάση του! Ο Φρόιντ υπέπεσε σε ανάλογο, βαθιά αντιεπιστημονικό και αντιδεοντολογικό λάθος, ψυχαναλύοντας τον Leonardo da Vinci από μια σύντομη περιγραφή ενός ονείρου σε κάποιο από τα διάσημα σημειωματάρια του! Συνήθως οι παρερμηνείες εστιάζουν σε ζητήματα σεξουαλικότητας αλλά δεν είναι σπάνιες και οι μονογραφίες που εξηγούν ιδεολογικοπολιτικά έναν δημιουργό με την απολύτως αυθαίρετη τακτική κάποιων μαρξιστών να χρησιμοποιούν την ιδεολογία τους για να ερμηνεύσουν αναδρομικά ένα καλλιτέχνη, σε εποχές που δεν υπήρχε ούτε μαρξιστική θεωρία ούτε ο καλλιτέχνης είχε τη κοσμοθεωρητική συγκρότηση να έχει τέτοιες απόψεις για τέτοια πράγματα.Couple-Sculpture-National-Glyptothek-(man´s-side)-WB-DS

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από ένα έκτυπο ανάγλυφο, ασυνήθιστα βαθιά σκαλισμένο, σχεδόν τρισδιάστατο, που η μετωπική του όψη θάλεγα ότι ήταν εντελώς αδιάφορη και συμβατική αλλά που οι πλάγιες, ειδικά από τη πλευρά της γυναίκας-θάλεγα ότι αναδείκνυαν μια συναρπαστικά πλαστικότατη ομορφιά, σχεδόν ροντενομαγιολικής υφής και αντίληψης. Βάζω λοιπόν αυτές πλαϊνές όψεις. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω στο αρχείο μου τη μετωπική λήψη, που δεν αποκλείεται να μην την είχα κάνει καν, αφού ποτέ δεν με ενδιαφέρει η καταγραφή καθεαυτή αλλά η δημιουργική ανάγνωση των έργων τέχνης.

Leave a comment

Filed under Μουσεία

Ινδουϊστική φωτογένεια

1-Indian-looking-man-Palazzo-Farnese-Roma-WB-R-2nd-v-sh-ds

Δεν είμαι από αυτούς τους φωτογράφους που τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου-σ’αυτά περιλαμβάνεται και το ντύσιμο-να τα θεωρώ άξια λόγου φωτογραφικά γεγονότα. Και γι’αυτό δεν θα βρείτε τέτοιες εικόνες στο μπλογκ μου.(αυτό σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρει ούτε η εθνογραφία αλλά ούτε και η μόδα-την τελευταία την αντιλαμβάνομαι σαν τρέχουσα εθνογραφία, που θα αναλωθεί σαν τέτοια κάποιους αιώνες μετά). Όπως είναι πολύ εύκολο να συμπεράνει κανείς ο πρωταγωνιστής της σημερινής φωτογραφίας είναι τέτοιος μόνο δευτερευόντως λόγω της εμφάνισης του. Είναι το όλο του φέρεσθαι, η αύρα που εκπέμπει σαν παρουσία και εικόνα του εαυτού του που τον κάνει αξιοφωτογράφητο. Υπάρχει τόση σιγουριά και τόση αυτοπεποίθηση στη στάση του, που δεν μπορούσε παρά να τραβήξει τη προσοχή με την ΑΦΟΡΜΗ της εμφάνισης του. Αν και έχουν περάσει πια 27 σχεδόν χρόνια και δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες των συμφραζόμενων της λήψης, αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήταν πολύ κοντός, κάτι που απ’τη φωτογραφία δεν προκύπτει εύκολα. Κι όμως αυτός ο μικρός το δέμας άνθρωπος κυριαρχούσε σαν φυσική παρουσία και μάλιστα στο φόντο ενός καταπληκτικού ρωμαϊκού οικοδομήματος, του ωραιότερου ίσως της Αναγέννησης, του θρυλικού Palazzo Farnese. Ενώ είμαι από αυτούς που γενικά θεωρώ τον όρο φωτογένεια σαν το καταφύγιο των ατάλαντων φωτογράφων για να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους, που τις επιρρίπτουν στην αρνητική αύρα των μοντέλων τους, υπάρχουν περιπτώσεις που παρά πάσα πιθανότητα αυτή η ιδιότητα αναδεικνύει μια μορφή σαν κυριαρχική φωτογραφικά. Είναι κάτι δυσεξήγητο αλλά όντως υπαρκτό-παρόλα αυτά είναι όμως και εξαιρετικά σπάνιο.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου