Category Archives: Still Life

Το μυστικό της επιτυχίας

Studio-Still-Life-WB-DS-2

Θέλεις να πετύχεις; Να πετύχεις αληθινά όμως, όχι στα ψέματα και εικονικά; να πετύχεις σ’αυτή τη ζωή, όχι σε κάποια άλλη-(να σού επιστήσω εδώ τη προσοχή ότι, από ζωή όση είναι να πάρεις είναι αυτή που ήδη ζεις και έχεις, άλλη δεν έχει. Μη παραμυθιάζεσαι λοιπόν με τις σαχλαμάρες των ιερατείων). Λοιπόν, το ξαναπάμε απ’την αρχή: θέλεις να πετύχεις; Να βγάλεις λεφτά, ν’αποκτήσεις δόξα, να καλοπερνάς και να νιώθεις ότι ο καθρέπτης σου, όταν στέκεσαι απέναντι του,  φιλοξενεί έναν πολύ ωραίο και με φοβερή αυτοπεποίθηση τύπο; Ε, το λοιπόν παραμέλησε τα όλα. Όλα αυτά που στέκονται εμπόδιο στην επιτυχία σου. Ξέρεις μωρέ, αυτά τα ξενέρωτα του στυλ “να βελτιώσεις τις επιδόσεις σου, να καλλιεργηθείς πνευματικά, να στοχαστείς πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς σου”. Σαχλαμάρες! Χαμένος χρόνος φίλος μου. Όλα αυτά όχι μόνο δεν θα σε βοηθήσουν στον ωραίο, υψηλό σκοπό σου αλλά θα σε στριμώξουν οικονομικά, θα σε αφυδατώσουν κοινωνικά, θα σού μαραγκιάσουν την επιδερμίδα, θα σού μαγαρίσουν τη διψασμένη για ανεμελιά γλυκιά ζωή. Μην επιτρέψεις ποτέ τέτοια ιεροσυλία να σε αφανίσει από τη μαρκίζα. Παραμέρισε το ανήλιαγο βάθος και βυθίσου στη λαμπερή κρούστα της επιφάνειας.Μείνε εκεί, στον αφρό, να γυαλίζεις σαν σαπουνόφουσκα που ασπαίρει χαρούμενη, γυαλιστερή, φασματική λάμψη. Η λαγνεία των Δημοσίων Σχέσεων θα αναπληρώσει ό,τι δεν είσαι σε θέση να δημιουργήσεις. Οι μούσες της Επικοινωνίας θα σε ράνουν με τα ωραία πλαστικά αειθαλή ροδοπέταλα τους. Μοίραζε αγκαλιές και φιλιά παντού, αγάπα τους όλους-αγάπες μου! σαν τον Ψιψινάκη ας πούμε- και κανένα ποτέ να μη στενοχωρείς-εκτός ίσως από εκείνον τον μίζερο, τον μαραζιάρη, τον γκρινιάρη μοναχικό εαυτό σου, που θέλει να σε διεκδικήσει σε κάποια στοχαστική μόνωση. Ποτέ μην επιτρέψεις σ’αυτόν τον εαυτό σου-εύχομαι να μην τον έχεις καν, να μην υπάρχει στην όλο φως ζωή σου ένα τέτοιο μελαγχολικό όνειδος!- να σού κλέψει τον πολύτιμο χρόνο που θα σού ζητήσουν οι πολλοί άλλοι, οι άλλοι εκείνοι που θα είναι οι αιμοδότες και οι ευεργέτες της σπουδαίας πεταλουδένιας φήμης σου.

Στα πάρτι γεννιούνται οι καριέρες και μακριά τους πεθαίνουν. Το περουκένιο κλέος του Warhol ακόμη ανθοφορεί και θάλλει. Κάντο όπως ο Andy!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Still Life

Χρήσεις

1-Morocan-Prince-R-DS

Κανονικά για τη σημερινή ανάρτηση, η φωτογραφία που βάζω πρώτη θάπρεπε νάταν δεύτερη αλλά η οικονομία της αφήγησης επιβάλλει ν’αλλάξω τη σειρά. Ο λόγος που το κάνω είναι για να φανεί ο πραγματικός πρωταγωνιστής της σημερινής ανάρτησης, δηλ. αυτό το επίμηκες υφαντό-δεν ξέρω πώς ονομάζεται-που κρέμεται απ’τον ώμο του άνδρα της φωτογραφίας. Τόβλεπα σ’ένα μαγαζί που πούλαγε είδη δώρων και κάτι μού έλεγε η παράξενη φόρμα του με το έντονα στυλιζαρισμένο φυτό στη γλάστρα-μπορεί πράγματι να είναι κυπαρίσσι αλλά σίγουρα πρέπει να είναι μικρό. Μού θύμιζε λαϊκή εικονογραφία, ακόμη και λαϊκά υφαντά, πιάτα της Νίκαιας(Iznik), ανατολίτικα τέλος πάντων πράγματα. Καθ’ημάς ανατολίτικα ως επί το πλείστον όμως. Τόβλεπα εκεί καιρό. Καταλάβαινα ότι το δύσκολο σχήμα του και η απουσία οποιασδήποτε δυνητικής χρησιμότητας το καθιστούμε αντιεμπορικό. Έτσι κάποια στιγμή είδα τη τιμή του εξευτελιστικά χαμηλή και το αγόρασα. Το αγόρασα όχι για να διακοσμήσω το σπίτι μου-δεν ασχολούμαι με τέτοιες δραστηριότητες και συνηθίζω να θεωρώ ότι η καλύτερη διακόσμηση για ένα σπίτι είναι τα χρηστικά του αντικείμενα και τίποτα άλλο. Το αγόρασα για καθαρά φωτογραφικούς λόγους.1-Still-Life-with-hanging,-hand-and-comb-WB-DS

Αποδείχτηκε όμως, σε μένα τουλάχιστον, πολύ ατίθασο, πολύ δύσκολο κομμάτι. Η ανοικονόμητη φόρμα του, δεν με βοηθούσε να το συνδυάσω με άλλα αντικείμενα-βασικά το αγόρασα για να κάνω νεκρές φύσεις στο στούντιο. Επειδή τις νεκρές αυτές φύσεις δεν τις έκανα ούτε προγραμματισμένα αλλά ούτε και προγραμματικά αλλά αυτοσχεδίαζα σε ώρες αναδουλειάς, μέχρι να μού έρθει κάποιο επόμενο ραντεβού, ήταν μοιραίο να μην έχω εντρυφήσει διεξοδικότερα στο θέμα και να το οργανώσω πιο μεθοδικα. Σχεδόν ότιδήποτε τράβηξα με αυτό το στοιχείο κατέληξε σε φιάσκο. Η μόνη φωτογραφία που είχε ένα κάποιο εύρημα είναι ακριβώς αυτή η δεύτερη-καλή δεν είναι αλλά η ιδέα να αναδιπλώσω με αυτό το τρόπο το ύφασμα και το αποσπασματικό να έχει παρόλα αυτά και μια συνέχεια, την κάνει να σώζει κάπως τον όποιο κόπο και έξοδα γι’αυτή τη λήψη. Αποκαρδιώθηκα πάντως, το κρέμασα σε έναν καλόγερο, με την ελπίδα ότι βλέποντας το κάθε μέρα, κάτι καλό θα σκαρφιστώ. Μα-ται-ο-πο-νί-α! Ωσότου μού προέκυψε το μοντέλο της πρώτης φωτογραφίας, που μού ήρθε με τα χέρια άδεια, χωρίς ρούχα, χωρίς αξεσουάρ. Τον έδιωξα κακήν κακώς λέγοντας του ότι αν σε ένα τέταρτο μπορεί να μού φέρει ρούχα έχει καλώς, διαφορετικά φωτογράφιση πάπαλα! Μού απάντησε-κουφό αλλά αληθινό!-ότι έστειλε όλα τα ρούχα του στο καθαριστήριο-μούουσι!-και ότι το μόνο που τού έμεινε ήταν μια κελεμπία αραβική. Ενθουσιάστηκα! Χωρίς χρονοτριβή τον έστειλα να τη φέρει. Αλλά αλίμονο η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Μια φτηνιάρικη, απίστευτα κακοραμμένη εκδοχή κελεμπίας, κάτι σαν παραλλαγή ιατρικής ρόμπας αλλά στο μάξι της! Την είχε λέει φορέσει σε κάποιο μπαλ μασκέ.  Να όμως που είχα απέναντι μου ακριβώς,κρεμασμένο στο καλόγερο-ξεχασμένο σχεδόν!-το δύσθυμο υφαντό. Τού το φόρεσα σαν ιδιότυπη ταινία ανατολίτη πρίγκηπα και έκτοτε έχω δώσει στη φωτογραφία αυτή τον τίτλο “Ο Πρίγκηπας του Μαρόκο”!

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Still Life

Ιστορίες μετακομίσεων

Studio-Interior

Αυτή είναι μια πρωινή καλοκαιρινή φωτογραφία από το δεύτερο και τελευταίο στούντιο που είχα. Αν και τα περισσότερα πρωινά έκανα φωτογραφία δρόμου, ειδικά τα καλοκαίρια, πέρναγα από κει και το πρωί, αφού ήταν πολύ δύσκολο να βρεις αρκετό κόσμο στους δρόμους πριν τις 9 η ώρα. Χασομέραγα λοιπόν λίγο εκεί. Άνοιγα τα παράθυρα και τις πόρτες όλες να αεριστεί και να ξαραχνιάσει ο χώρος, που δεχόταν επισκέψεις μία κάθε δίμηνο! Αν και τάχε σιχαθεί η ψυχή μου τα μοντέλα, ήταν οι μόνοι και οι τελευταίο επισκέπτες του έρημου αυτού χώρου και σποραδικά έδιναν κάποια υποτυπώδη ζωή με το τεμπέλικο και νωθρό-πλην ζωντανό, με την έννοια ανθρώπινο-ταμπεραμέντο τους.

Λογικά αυτή είναι μια φωτογραφία από τον εντελώς τελευταίο χρόνο που ήταν ανοιχτό. Είχα συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορώ πια να το κρατάω και είχα αρχίσει κάποια πράγματα σιγά-σιγά να τα πουλάω ή, αν ήταν πιο προσωπικά, να τα μεταφέρω σπίτι μου. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη κάπου στον Ιούλιο του 2010. Τον Οκτώβρη το είχα πια κλείσει οριστικά. Ο Νοέμβρης της ίδιας χρονιάς με βρήκε και με το στούντιο κλειστό αλλά και χωρίς δουλειά στον οργανισμό που ως τότε εργαζόμουν. Από εκείνο το στούντιο μού έμειναν παρά πολλές καδραρισμένες φωτογραφίες-(αν προσέξετε στη φωτογραφία φαίνονται μόνο εδώ, σ’αυτό το καρέ πέντε)- σε τρία ξεχωριστά μεγέθη, από 85 περίπου εκατοστά τα μεγαλύτερα κάδρα, μέχρι σαράντα περίπου τα μικρότερα. Αυτά μού έμειναν γιατί δεν ήθελα να τα δώσω για προφανείς συναισθηματικούς λόγους-γενικά δεν πούλαγα φωτογραφίες για εκθέσεις και για κάδρα σε τοίχους. Τάβαλα λοιπόν σε μια αποθήκη. Τώρα που ξανά μετακομίζω μέχρι το τέλος του χρόνου, δεν αντέχω να τα υποστώ και πάλι και να τα πληρώσω σαν πρόσθετο βάρος-άλλωστε η κρίση μού αφαίρεσε πολύ από το συναισθηματισμό και με έκανε πιο κυνικό ως προς τις βιωτικές μου ανάγκες. Η σημερινή φωτογραφία, που μού τα θύμισε, ίσως είναι μια ευκαιρία να σκεφτώ να τα πουλήσω-όχι φυσικά σαν φωτογραφίες με ξιπασμό γκαλερίστικο αλλά σαν κάδρα με φωτογραφίες.(δες από πού το ξεκίνησα και πού έφτασε; είχα σκεφτεί να γράψω δοκίμιο για φωτογραφίσεις εσωτερικών και κατέληξα να σκέφτομαι πωλητήριο φωτογραφιών! Όταν η ζωή παρεμβαίνει στον προγραμματισμό!).

Υ.Γ. Αν καταλάβω ότι υπάρχει ενδιαφέρον τότε θα κάνω σε εύθετο χρόνο κάποια ανάρτηση με φωτογραφίες των προς πώληση κάδρων. Διαφορετικά, στον παλιατζή. Εξυπακούεται όμως ότι θα πουληθούν en bloc. Δεν είναι δυνατό να περιμένω να τα πουλήσω ένα-ένα.

1 Comment

Filed under Still Life

Ο καλύτερος τρόπος

Fornasetti-Still-Life-colour-WB-DS-NstV

 

Για όσους δεν σε έχουν δει να φωτογραφίζεις, ο καλύτερος τρόπος να τους πείσεις πόσο το κάνεις κέφι αυτό, είναι να τους δείξεις φωτογραφίες σου. Προσωπικά δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια στιγμή στη ζωή μου να έχω πλήξει όταν φωτογραφίζω. Προφανώς μπορεί να έχω κουραστεί-αυτό είναι ανθρώπινο, ειδικά αν όντως ενθουσιάζεσαι και δεν υπολογίζεις το χρόνο που θα διαθέσεις.

Αυτές οι νεκρές φύσεις στο στούντιο-όχι από τις πιο δυνατές εικόνες μου-έγιναν παρόλα αυτά σε στιγμές απίθανου δημιουργικού κεφιού και στα μεσοδιαστήματα ανάμεσα σε φωτογραφίσεις ανθρώπων. Μόνο και μόνο γιατί τόκανα κέφι και επειδή βαριόμουνα να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας το επόμενο ραντεβού. Κεφάτοι αυτοσχεδιασμοί, χωρίς το βάσανο της δυσκοίλιας καλλιτεχνικής πρόθεσης που θα συνταράξει τον κόσμο. Για την καύλα της φάσης. Και φυσικά χωρίς καμιά υστεροβουλία προβολής ή -πού τέτοια δυνατότητα;-οικονομικής εκμετάλλευσης,παρόλο ότι το κόστος τέτοιων φωτογραφήσεων δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου αμελητέο. Το αντίθετο θάλεγα.

Leave a comment

Filed under Still Life

“Εγώ ειμί το Φως”

Christ-Apostles-Byzantine-Wall-Painting-WB-DS

Αν και την αγαπώ τη Βυζαντινή Τέχνη, δεν την κατέχω με την επάρκεια που γνωρίζω τη Δυτική Ευρωπαϊκή Τέχνη. Δεν είμαι ας πούμε απολύτως σίγουρος για το εικονογραφικό θέμα της τοιχογραφίας της φωτογραφίας. Πιθανολογώ ότι είναι η επί του Όρους Ομιλία-οι παριστάμενοι ακροατές δεν έχουν φωτοστέφανα άρα μάλλον δεν είναι οι Απόστολοι.

Αναρτώ όμως τη φωτογραφία με αφορμή την αυριανή γιορτή της Πεντηκοστής και της μυθικής Σύναξης των Αποστόλων όπου τους συνέβη το απίστευτα βολικό θαύμα της Επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος-η γιορτή του τεμπέλικου μυαλού που προσβλέπει στο θαύμα, λες και η γνώση δεν είναι βίωμα αλλά ενέσιμη ύλη για την οποία δεν πρέπει να καταβάλλεις καμία προσπάθεια. Ένα περιστέρι ή μια νοσοκόμα μπορούν να διεκπεραιώσουν τη δουλειά γρήγορα και καλά!-κάπως έτσι θα τα πήρε και τα πτυχία του ο Παπανδρέου και μάλιστα επειδή ήταν απών την ώρα της επιφοίτησης-αποφοίτησης το περιστέρι του την άφησε υπό μορφή πτυχίων πάνω στη δυναστική καρέκλα του Γιωργάκη, που εκείνη την ώρα έκανε κανό, μπορεί και ποδήλατο!

Αγνώστου Φωτογράφου ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ του Ιωάννη Αναγνώστου-το θυμάστε το ψευδώνυμο με το οποίο κυκλοφορούσε σε λουσάτα ξενοδοχεία;-aka Γιώργου Παπανδρέου. Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος-δεν φαίνεται;-σαν κουτσουλιά του.

Αγνώστου Φωτογράφου ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! Το πορτραίτο του Ιωάννη Αναγνώστου-το θυμάστε το ψευδώνυμο με το οποίο κυκλοφορούσε σε λουσάτα ξενοδοχεία;-aka Γιώργου Παπανδρέου. Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος-δεν φαίνεται ότι αυτό του έχει συμβεί; δεν ακτινοβολεί αστροπελέκα εξυπνάδα;- η Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος λοιπόν σαν κουτσουλιά του.

Δεν είναι μια δημοφιλής φωτογραφία η σημερινή. Πολλοί δεν την καταλαβαίνουν, παρόλο ότι είναι απίστευτα απλή-είναι μόνιμη επιδίωξη μου η απλότητα γιατί βοηθάει στην αναγνωσιμότητα ακόμη και των πιο δύσκολων συμβολικών θεμάτων. Πάντως όταν πω τη μυστική φράση κλειδί “Εγώ ειμί το Φως” το πρόσωπο του θεατή της φωτογραφίας φωτίζεται. Ίσως ο πολυέλαιος να μην είναι απόλυτα συμβατός με την απλότητα του Χριστού αλλά εν πάση περιπτώσει φωτογράφος είμαι, όχι ηλεκτρολόγος για να αλλάξω φωτιστικό.

Τόχα ξαναγράψει παλιότερα ότι πάντα θα ήθελα να φτιάξω φωτογραφικές εικόνες με θρησκευτικό ή εκκλησιαστικό συμβολισμό-το ότι δεν πιστεύω δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Εδώ μιλάμε για τέχνη.  Καθαρά φωτογραφικές εικόνες όμως, δηλαδή εικόνες με καθαρά φωτογραφικό τρόπο, πρωταρχικά με την κάμερα μου δηλαδή και βοηθητικά ίσως με κάποιο διαθέσιμο φως-πάντως όχι με photoshop, γιατί αυτό είναι πια ζωγραφική και όχι φωτογραφία. Έχω κι άλλες τέτοιες θρησκευτικού συμβολισμού εικόνες και μάλιστα είχε σκεφτεί κάποτε, επί Χριστόδουλου,  να τις υποβάλλω σε κάποια θρησκευτική αρχή για ανάθεση αλλά η δυσκολία μου να επικοινωνήσω με αυτό τον κόσμο και η φυσική μου απαρέσκεια προς το ιερατείο δεν μού επέτρεψε να προχωρήσω πέρα από αυτή τη πρώτη σκέψη. Υπάρχουν τέσσερις πέντε εικόνες που είναι όντως πολύ δυνατές-μια καλή μαγιά δηλαδή-η συγκεκριμένη είναι κάπως αδύνατη ακριβώς λόγω της ασυμβατότητας του πολυέλαιου με το Χριστό, παρόλο ότι η ιδέα είναι καλή-και κάποια στιγμή θα τις κάνω ανάρτηση μ’αυτό το θέμα.

Leave a comment

Filed under Still Life

Γουρουνο-vanitas

 

Studio-Still-Life-Pigs-Mirrors-Broom-WB-DS-nv-revfΚαιρό έχω να βάλω φωτογραφία απ’το στούντιο ε; Στη πραγματικότητα μια παραλλαγή αυτής της φωτογραφίας την έχω αναρτήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό και εστιάζει στο αριστερό υποθέμα αυτής της φωτογραφίας, με τα γουρούνια στο καθρέπτη τους. Έχω άλλη μια-αληθινά πολύ ταλαιπωρημένη και πολύ δύσκολα επεξεργάσιμη, που είναι ουσιαστικά μια αυτοσαρκαστική αυτοπροσωπογραφία μου μαζί με τα γουρουνάκια!

Τη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης είναι το τελευταίο καιρό που άρχισα να την εκτιμώ και ίσως είναι γι’αυτό που γλύτωσε τη ταλαιπωρία και διασώθηκε σε σχετικά καλή κατάσταση. Το όλο σκεπτικό της είναι η πεζότητα της διάθεσης να θέλεις ή ακόμη περισσότερο να νομίζεις ότι είσαι ή ότι μπορείς να γίνεις όμορφος. Η ύλη μας είναι όμορφη μόνο κάτω από πολύ συγκεκριμένες περιστάσεις θεμιτής αυθυποβολής. Στη καθημερινότητα μας είμαστε ευάλωτα κτήνη με τάσεις προς τη ξιπασιά. Κανείς δεν το ανέδειξε με πιο παραδειγματικό τρόπο αυτό από τον μεγάλο βρετανό ζωγράφο Lucian Freud που στο μεγαλύτερο ποσοστό του έργου του απεικόνιζε τους ανθρώπους γυμνούς μακριά από κάθε υποψία εξιδανίκευσης και με ένα ανελέητα ωμό νατουραλισμό που σού χαρακώνει κάθε ιδεοληψία αισθητικίστικη.

Βέβαια εμένα μ’αρέσουν οι φιλάρεσκοι άνθρωποι και τους καμαρώνω για το κουράγιο τους και το σθένος τους-ποτέ δεν ήμουν μια τέτοια περίπτωση και ενώ σαφέστατα και δεν είμαι λέτσος, παρόλα αυτά δεν μπήκα ποτέ στο εξεζητημένο παιχνίδι της φιλαρέσκειας ούτε καν την περίοδο που η τεστοστερόνη μου χτύπαγε ταβάνι. Εμείς οι φωτογράφοι αγαπάμε τους φιλάρεσκους ανθρώπους-όχι τους παλαβιάρικα και αρρωστημένα ωραιοπαθείς, να εξηγούμαστε-διευκολύνουν το έργο μας και από την άλλη είναι ευχάριστοι και κοινωνικοί.

Leave a comment

Filed under Still Life

Η τελευταία σου ώρα

Fornasetti-Still-Life-DS

Όσα φέρνει μία ψήφος, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Γιατί η ψήφος είναι χρόνος και είναι μάλιστα περισσότερο χρόνος από όσο μπορεί να είναι χρήμα. Περισσότερο χαμένος χρόνος και όχι απλά χαμένο χρήμα. Στη πολιτική το πισωγύρισμα του χρόνου δεν είναι κατ’ανάγκη και ανακατάληψη του. Ο ηδύς Προυστ εδώ δεν έχει λόγο, γιατί στην πολιτική η επιστροφή σε άλλο χρόνο είναι κάθοδος στην άβυσσο-άλλη μια φορά! Η λαγνεία του κούφιου λόγου έχει άγνοια του τι σημαίνει χαμένος χρόνος και γι’αυτό η επιπόλαιη ανεμελιά δεν υπολογίζει τέτοια κόστη.

Leave a comment

Filed under Still Life