Category Archives: Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Απομυθοποίηση

People-with-camera-Stadiou-str.-NikosRoccosΘυμάμαι ότι προτού χωθώ πολύ βαθιά στα της Φωτογραφίας και όταν ακόμη η σχέση μου μαζί της ήταν επιδερμική και υψιπετώς αφελής τόσο ώστε να γοητεύεται από το λούστρο της φωτογραφίας μόδας, λαχταρούσα να θέλω να έχω βλέψεις προς αυτή-τη θεωρούσα ένα είδος καλλιτεχνικής καταξίωσης par excellence! Αν ποτέ έπεφτα σε καμιά φωτογράφιση, όπως αυτή η πολύ όμορφη της δεύτερης φωτογραφίας στην μυθική οδό του Θεάτρου του Μάρκελου στη Ρώμη,κοίταζα μαγεμένος και εκστατικός-γι’αυτό και ίσως είναι τόσο σχεδόν μυστηριακά τελετουργική αυτή η φωτογραφία.Roma-Fashion-Shooting-Nikos-Roccos-Νίκος-ΡόκκοςΌμως τώρα ε; Μετά από το σχετικά σύντομο, δειλό πέρασμα απ’το χώρο, όλο εκείνο το εξιδανικευτικό ιδεοληπτικό οικοδόμημα κατέρρευσε χωρίς καν να κάνει θόρυβο στην απομαγεμένη ύπαρξή μου. Παρόλο οτι αυτά τα λίγα που έκανα σ’αυτό το πεδίο ήταν ακραιφνώς δημιουργικά και μόνο τέτοια-(μ’αυτό τον όρο δούλεψα στο χώρο και γι’αυτό άλλωστε πληρώθηκα τόσο λίγο ώστε φεύγοντας να έχω μόνο παθητικό στα οικονομικά μου!)-άρα συμβατά με τις βαθύτερες δημιουργικές επιδιώξεις μου, η αποκαρδίωση δεν άφηνε σε κανένα ενθουσιασμό να ανθίσει. Ήταν φανερό: ο κόσμος αυτός δεν με ενδιέφερε και δεν μπορούσε να με παρακινήσει να εμπνευστώ.

 

Ευτυχώς που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί η φωτογράφιση μόδας δεν μού έμεινε σαν ανεκπλήρωτο απωθημένο και έτσι μπορώ να την αντιμετωπίζω πια ακομπλεξάριστα, αποστασιοποιημένα και συγκαταβατικά. Κάθε φορά που βρίσκομαι στο δρόμο απέναντι σε ένα τέτοιο φωτογραφικό δρώμενο, το αντιμετωπίζω με την ίδια συμπάθεια που έχω απέναντι σε κάθε άλλο πεζό επεισόδιο της φωτογραφικής συνθήκης που λέγεται δρόμος. Καμιά μυθοποιητική διάθεση πια, κανένα μυστήριο καμιά έλξη. Τα όμορφα κορίτσια της πόζας αντιμετωπίζονται σαν εκκεντρικά στιγμιότυπα στη ροή του χρόνου στο δρόμο. Η απομυθοποίηση έχει ολοκληρωθεί τελεσίδικα και αποφασιστικά.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Πού πας κύριος χωρίς γραβάτα;

.....1-a-No-tie-picture-DS-Rds

Έπρεπε να βγάλω νέα φωτογραφία ταυτότητας για το απολυτήριο μου από το στρατό. Αυτό σήμαινε ότι πηγαίνω σε κάποιο φωτογράφο της μικρής επαρχιακής πόλης που ήταν το στρατόπεδο μου-στη Φλώρινα με τον ένδοξο Καντιώτη της! Με τη τελευταία έξοδο λοιπόν, κανόνισα να περάσω κι από κει. Μού είχαν πει ότι δεν χρειάζεται να έχω μαζί μου ρούχα-ο φωτογράφος διέθετε στρατιωτικά του σώματος μου-Πυροβολικό-η βασική διαφορά ήταν το δίκοχο. Μας προέκυψε όμως ένα έκτακτο πρόβλημα:  ο φωτογράφος δεν έβρισκε στο μικρό βεστιάριο του τη γραβάτα! Προφανώς σε ένα κοντινό μιας στρατιωτικής φωτογραφίας ταυτότητας ,η απουσία της γραβάτας θα γινόταν αισθητή-οι πολιτικές γραβάτες του φωτογράφου ήταν εντελώς γειά σου με τη στρατιωτική αισθητική. Στίβοντας το κεφάλι μου για να βρω κάποια ιδέα, σκέφτηκα τη πάνινη στρατιωτική ζώνη μου. Έκανα εκεί μια αυτοσχέδια προσομοίωση κόμπου στη ζώνη και κανείς ποτέ δεν κατάλαβε τίποτε (αυτή τη στιγμή ψάχνω στο συρτάρι μου μπας και βρω το απολυτήριο ή κάποια αντίγραφα των φωτογραφιών-θυμάμαι ότι κάτι είχα-αλλά δεν τα βρίσκω. Αν τη βρω θα την αναρτήσω, έχει το χάζι της να το κάνω, παρόλο ότι δεν συνηθίζω να δείχνω τη μουτσούνα μου).

Θυμήθηκα αυτό το περιστατικό όταν, πολλά χρόνια μετά, μού ήρθε το μοντέλο της φωτογραφίας. Τήρησε όλες τις οδηγίες που τού είχα δώσει απ’το τηλέφωνο, που αλίμονο όμως έκανα το λάθος να τις δώσω σαν γενικές κατευθυντήριες συμβουλές και όχι αναλυτικά περιγραφικές. Τούπα “φέρε κουστούμια, πουκάμισα, αξεσουάρ”, καταλαβαίνετε σ’αυτό το στυλ. Επειδή μού συμβαίνει να αγαπώ πολύ τα πουκάμισα-προσωπικά χρησιμοποιώ τη πολύ πιο εκφραστική λέξη “πουκαμισιές”- θυμάμαι ότι τού είπα “φέρε μου όσο πιο πολλές πουκαμισιές μπορείς”, εννοώντας τα καλά μακρυμάνικα  πουκάμισα. Πάντα έτσι έδινα την εντολή όταν συνέβαινε να φωτογραφίζω άντρα. Ο τύπος υπήρξε πράγματι άψογος-η πρόθυμη και ενθουσιώδης φίλη του τάχε ετοιμάσει σαν αρχοντοδέσποινα του 19ου αιώνα: όλα φρεσκοπλυμένα και φρεσκοσιδερωμένα-κολλαριστά! Η φωτογραφία άλλωστε είναι αψευδής μάρτυρας της νοικοκυροσύνης της και της ειλικρινούς φροντίδας για τον αγαπημένο της. Αλίμονο όμως: δεν μού έφεραν γραβάτες! Προφανώς κάποια παράβλεψη μέσα στη φούρια της ετοιμασίας. Νάχεις όμως τέτοιας απαστράπτουσας λευκότητας πουκαμισιά και να μην έχεις γραβάτα; Δεν το θέλει κανένας Θεός. Ούτε ο πιο χλαμυδάτος! Άντε λοιπόν να σκαρφιστούμε κάποια ιδέα και “να το κλέψουμε”, όπως λέμε στη κινηματογραφική αργκό, το υποκατάστατο κάποιου αληθινού που θα εξαπατήσει το θεατή της εικόνας. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν οι ζώνες-μού είχαν φέρει αρκετές-και ενόσω τις εξέταζα διηγιόμουν στα παιδιά  το επεισόδιο του στρατού. Όλες όμως οι ζώνες αποδείχτηκαν εντελώς απρόσφορες. Τελικά χρησιμοποίησα κάποιες τιράντες που μού είχαν ξεμείνει από κάποια προηγούμενη φωτογράφιση. Το κορίτσι με κοίταζε εκστατικό: υποκλίθηκε στη τρέλα μου, αφού όμως πρώτα είχε, μάταια όπως αποδείχτηκε, προσπαθήσει να με αποτρέψει από το να χάσουμε τόσο χρόνο για μια γραβάτα. Η επωδός μου όμως ήταν αυτή; “μα γίνεται νάχω τέτοιο πουκάμισο και να μη βάλω γραβάτα; Αυτό είναι για μένα έγκλημα καθοσιώσεως! Σε τελευταία ανάλυση πρέπει να σπάσει αυτή η εκτυφλωτική λευκότητα, που στη μέση της εικόνας θα μοιάζει με τρύπα”. Έχει το παράξενο της η εικόνα γιατί οι πιο πολλοί δεν αναγνωρίζουν τι ακριβώς παίζει με αυτόν τον πολύ παράξενο και εντελώς ασυνήθιστο λαιμοδέτη. Το παράξενο της η φωτογραφία το έχει και με την εντελώς ατύπικη για μοντέλο στάση και συμπεριφορά του, που δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά σχολαστικά σκηνοθετημένη. Είχε ξεχάσει να φέρει και μανικετόκουμπα και δεν μπορούσα να συμμαζέψω όλη αυτή την περίσσεια των εντυπωσιακών μανικιών, που καθεαυτά όμως μού άρεσαν. Κι έτσι για να σπάσω την ενοχλητική επανάληψη και στα δυό χέρια, αυτοσχεδίασα σεναριακά λέγοντας του να μού εξηγεί, με κινήσεις μόνο, σαν ένα είδος παντομίμας,  ότι ακριβώς του λείπουν τα μανικετόκουμπα.

Ο Τσε Γκεβάρα με γραβάτα!   Να μαθαίνουν  οι κομπλεξικοί και ανασφαλείς ότι με γραβάτες δεν κάνεις επανάσταση αλλά μόνο στο στυλ. Και αν...

Ο Τσε Γκεβάρα με γραβάτα! Να μαθαίνουν οι κομπλεξικοί και ανασφαλείς ότι με γραβάτες δεν κάνεις επανάσταση αλλά μόνο στο στυλ. για να σε χαίρεται, να σε καμαρώνει και να σε επαινεί ο κάθε λετσοπετροκωστόπουλος.

Τέτοιες μέρες ζούμε στον αστερισμό των αγραβάτωτων ΣΥΡΙΖΑίων. Δεν το κρύβω ότι με ενοχλεί αφάνταστα αυτή η λέτσικη εικόνα των θεσμικών πρωταγωνιστών του Δημόσιου βίου. Και το γράφει αυτό ένας άνθρωπος που και αντισυμβατικός είναι και γραβάτα δεν φόρεσε ποτέ του. Με τη διαφορά ότι εγώ είμαι ένας ανώνυμος ιδιώτης και μπορώ να κάνω ό,τι μού καπνίσει στο τσαρδί μου και στο στέκι μου. Όμως ένας δημόσιος άνδρας, πρέπει, επιβάλλεται να εμφανίζει μια εικόνα που να εκπέμπει θεσμική σοβαρότητα. Το ξέρω, αυτό είναι μια σύμβαση αλλά από όλες τις συμβάσεις που υποχρεώνεται να τηρεί ο πολιτικός αυτή άραγε είναι η πιο ανυπόφορη; Φιλάει σταυρούς, εικονίσματα, διάφορες κατουρημένες ποδιές εδώ κι εκεί, αμολάει πιτσούνια σε θρησκευτικές γιορτές, στη καθιερωμένη παγκόσμια σύμβαση της γραβάτας κόλλησε; Τόση παγκόσμια υποκρισία πια, όταν επαναστάτες πολλαπλάσια πιο καταξιωμένοι τη φόρεσαν και με το σπουδαίο τους τρόπο τη δικαίωσαν κιόλας;

Το κουστούμι-με τη γραβάτα μαζί-είναι το ρούχο της δουλειάς όχι μόνο του πολιτικού αλλά και εκατομμυρίων εργαζομένων στο πλανήτη γη. Είναι μικρονοϊκό να φορτίζεις ιδεολογικά τον αναμενόμενο από το θεσμικό σου ρόλο τρόπο ντυσίματος σου. Είναι ανόητο να βάζεις σαν πειστήριο της αριστεροφροσύνης σου και της αντισυμβατικότητας σου το πέταμα της γραβάτας. Η δικαιολογία που έδωσε ο ίδιος ο Τσίπρας είναι ότι δεν τη φοράει γιατί την ταυτίζει με ένα στυλ ζωής στενά συνυφασμένο με μια ιδεολογία! ‘Εχει ποτέ ακουστεί μεγαλύτερη ανοησία από αυτή; Και βλέπεις όλα τα πρόβατα που τον ακολουθούν σε Κυβέρνηση και κόμμα, ακόμη και τους άνδρες της ασφάλειας του, ξεκούμπωτους σαν ράθυμους νταλικιέρηδες σε στάση της Εθνικής οδού. Και το γαμώ το της όλης φάσης είναι ότι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα τη φορέσουν τη γραβάτα και τότε ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει αν για μας αυτό θα σημαίνει το τέλος της αντισμβατικότητας και της αριστεροφροσύνης τους; Αφού αυτοί διάλεξαν και πρόβαλαν ένα τέτοιο ανόητο-κομπλεξικό κατά βάθος-σκεπτικό. Τα ζήσαμε αυτά τα ψευτοεπαναστατικά ανόητα και το 1981 με τα ζιβάγκο του Ανδρέα Παπανδρέου-την ίδια περίοδο ο Φλωράκης φορούσε σε κάθε επίσημη δημόσια εμφάνιση του κουστούμι και γραβάτα, προφανώς γιατί καμιά ιδεολογικοπολιτική ανασφάλεια δεν του ταλάνιζε τη σκέψη και το θυμικό-άσε που ποτέ του δεν σκέφτηκε να αγοράσει το κάποιες δεκάδες φορές ακριβότερο από όσο μια γραβάτα Burberry 😉 -από αντισυμβατική επαναστατική ορμή κινούμενος άραγε ο Τσίπρας;

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου, Trivia

Μη την αγγίξεις ποτέ! (Αννίτα Έκμπεργκ).

.1-1aAmir-Helena-cr-ds

Διάβαζα τις προάλλες, με την αφορμή του θανάτου της Αννίτα Εκμπεργκ-αυτής της φοβερής, εκρηκτικής σουηδέζας, τόσο διαφορετικής απ’τη παγερή συμπατριώτισσα της Γκρέτα Γκάρμπο, ώστε βάσιμα να σκέφτεται κανείς ότι, ο Φελλίνι έψαχνε και τελικά βρήκε μια αντιΓκάρμπο σουηδέζα ή ίσως μια Σοφία Λόρεν Nordica!-διάβαζα λοιπόν ότι θεωρούσε τον εαυτό της ριγμένο σε σχέση με τους υπόλοιπους συντελεστές ταινίας ” La Dolce Vita ”  και ειδικά-κρατείστε τα γέλια σας-σε σχέση με το Φελλίνι τον ίδιο! Είναι χαριτωμένο, με την έννοια ότι είναι και σέξι, μια γυναίκα να θεωρεί τον εαυτό της τόσο μούσα, ώστε να πιστεύει ότι είναι και συνδημιουργός. Αλίμονο όμως για την όμορφη Ανίτα, τα πράγματα δεν ήταν, γι’αυτήν τουλάχιστον, έτσι (για άλλες γυναίκες  και σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί πάντως να είναι, π.χ.,  οι γυναίκες του Μπέργκμαν, μέσα στα πλαίσια των ίδιων των ταινιών του,  είναι πολύ περισσότερο από απλές  πρωταγωνίστριες του, είναι βιωματικοί συνδημιουργοί).  Η  ίδια η Αννίτα όμως ούτε έκανε κάποια άλλη, αντίστοιχα ένδοξη ταινία ενώ αντίθετα ο Φελλίνι και προϋπήρχε της Έκμπεργκ και συνέχισε να παράγει αριστουργήματα και μετά την-ευτυχή, δεν το συζητάμε αυτό-συνεργασία τους.

Αυτή η πικρή διαπίστωση μας οδηγεί σε ένα ερώτημα: τί είδους γυναίκα είναι η Αννίτα Έκμπεργκ; τι την κάνει γυναίκα την Αννίτα Εκμπεργκ; τι κάνει μια γυναίκα σαν τη κινηματογραφική Αννίτα Έκμπεργκ; Ποιος την έκανε γυναίκα αυτήν που προσλαμβάνουμε σαν τη μυθική Αννίτα Έκμπεργκ; Στη ταινία, αυτήν που ξέρουμε εμείς οι θεατές της σαν Αννίτα Έκμπεργκ, προφανώς την έφτιαξε, την έπλασε ο δημιουργός της και που όμως, στη προκειμένη περίπτωση, πολύ λίγο είναι ο Θεός Δημιουργός-το μέρος αυτό της δημιουργικής συμβολής του Θεού το απόλαυσαν μόνο οι πραγματικοί εραστές της όμορφης σουηδέζας (έχω την περιέργεια να ξέρω αν ανάμεσα σ’αυτούς ήταν ο ίδιος ο Φελλίνι 😉  ). Ο  Φελλίνι που, σαν καλλιτεχνικός δημιουργός, μας την έκανε γνωστή σαν  την ασπρόμαυρη Αννίτα Έκμπεργκ μιας θρυλικής φοντάνας της Ρώμης και που αποχαυνώνει τον εκστασιασμένο Μαστρογιάνι και, μαζί μ’αυτόν, κι εμάς τους ίδιους. Και ναι μεν για να φτάσεις να κάνεις οντισιόν στο Φελλίνι, σημαίνει ότι έχεις ήδη περάσει από κάποια σαράντα κύματα καλλιτεχνικής δράσης αλλά Αννίτα Έκμπεργκ δεν έχεις γίνει ακόμη. Γιατί είναι η σφραγίδα της δωρεάς του δημιουργού σαν πρωτουργού, που μετατρέπει το υπέροχα γήινα και απτά σάρκινο σε εκτυφλωτικά και απογειωτικά  απλησίαστο θεϊκό. Είναι η διαδικασία εκείνη που εντάσσει μια γήινη ύπαρξη, τροφαντή, ζουμερή και αφράτη, σε ένα παραδείσιο περιβάλλον ονείρων και δυνητικών ονειρώξεων και μεταβάλλει τη σάρκα από διεκπεραιωτική πρώτη ύλη μιας τρέχουσας επείγουσας επιθυμίας μας, σε ουράνιο καταφύγιο των πιο μύχιων, των πιο αλύτρωτων, των πιο ανικανοποίητων φαντασιώσεων μας.

Πόσοι στη γη θα μπορούσαν να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν πραγματικά την Αννίτα έτσι όπως την έπλασε ο Φελλίνι; Ίσως κανείς-δεν την απόκτησε σαν τέτοια ούτε καν ο ίδιος ο συμπρωταγωνιστής της στη ταινία . Σκέφτομαι ότι, αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον και αν υπάρχει αυτό το ιδανικό περιβάλλον εκπλήρωσης επιθυμιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε Παράδεισο, θα μπορούσαμε εκεί, αυτή τη μύχια λαχτάρα μας, να την ικανοποιήσουμε με τους καλύτερους δυνατούς όρους:

“-Φέρτε μου την Αννίτα Εκμπεργκ παρακαλώ!” θα παραγγέλναμε τον άγγελο που σερβίρει επιθυμίες. Αλλά θάχε μια περιπλοκή το πράγμα: για να έρθει στο Παράδεισο μας η Αννίτα, θα έπρεπε να αφήσει το δικό της Παράδεισο και όπου ποτέ δεν είχε εκδηλώσει την ελάχιστη επιθυμία για μας. Που σημαίνει ότι ,για νάρθει σ’εμάς, θάταν σαν να κατέβαινε σε κάποια δική της Κόλαση. Δεν λέει έτσι, δεν συμφωνείτε; Η Αννίτα Έκμπεργκ του Φελλίνι δεν είναι ένα αξιέραστο αξιοθέατο για να περιφέρεσαι γύρω απ’τα λαγόνια της, ούτε και παραδείσια υπόσχεση ασφαλώς. Είναι εκείνος  ο ωραίος γλυκός πόνος να ξέρεις, να συνειδητοποιείς, ότι το ανικανοποίητο σου έχει απεριόριστο δικαίωμα στη φαντασία, ακόμη και στη δημιουργική φαντασία αλλά υπό έναν απαράβατο όρο: ότι θα τη σεβαστείς σαν τέτοια, σαν φαντασία. Είναι το απόλυτο άβατο όχι μόνο για κάθε τρίτο αλλά και για κάθε πραγματική εκπλήρωση επιθυμίας. Μην την αγγίξεις την Αννίτα Έκμπεργκ! Διαφορετικά θάναι σαν να αποπειράσαι να τη πνίξεις στη Φοντάνα ντι Τρέβι, εκεί όπου τη πόθησες τόσο πολύ. Γιατί οι πιο γλυκές επιθυμίες είναι αυτές που δεν θα ικανοποιήσεις ποτέ.

 

Σ.Σ. Όταν φωτογράφιζα το κορίτσι της φωτογραφίας, μόνο την Αννίτα Έκμπεργκ δεν σκεφτόμουν πάντως. Ήταν απείρως πιο συνεσταλμένη και σε καμιά περίπτωση πληθωρική.

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Ο καπνός και η φωτιά του

IMG_0033-(3)--DS-ref

Αυτό που βλέπετε είναι μέρος-σχεδόν το 1/3!-της φωτογραφίας που παρέδωσα στο μοντέλο. Είναι σκανάρισμα από το δείγμα φωτογραφίας πριν την εκτύπωση της τελικής εικόνας. Αυτό μού έμεινε μόνο! Η φωτογραφία είχε όχι μόνο περισσότερο ουρανό-με το καπνό του!-αλλά και περισσότερη γη, με τα πόδια του κοριτσιού και ολόκληρο το καναπέ πίσω της.

Το πόσο με πονά που μερικές χιλιάδες φωτογραφίες μου δεν θα δουν το φως της μέρας επειδή αφενός μεν αδυνατούσα τότε να προλάβω να τις τυπώσω και να έχω δικά μου αντίγραφα αλλά και τα οικονομικά μου δεν μού επέτρεπαν να ξοδέψω τόσα λεφτά και αφετέρου τώρα που υπάρχει η δυνατότητα να βγουν στην επιφάνεια με ένα καλό σκάνερ για φιλμ, δεν βρίσκω τρόπο να πληρώσω το μυθώδες ποσό που απαιτείται για την απόκτηση του, τώρα ακριβώς που διαθέτω απεριόριστο χρόνο. Άτιμη κενωνία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις!

Πάντως το κορίτσι, που δεν είχε τίποτα από την ωραία, γλυκιά πουτανιά άλλων κοριτσιών μοντέλων, είχε ξετρελαθεί με το αποτέλεσμα και βιάστηκε να μού ζητήσει συγγνώμη-αλίμονο όχι έμπρακτα!-που αρνιόταν πεισματικά να ανεβάσει το ποδόγυρο της πιο πάνω. Της το θύμισα όχι μόνο γιατί έτσι η εικόνα θα γινόταν πιο σέξι αλλά και θα αποκτούσε ένα ιδιότυπο σασπένς με την λευκότητα της σάρκας να συναντά την αντίστοιχη του καναπέ σε μια χιαστή μορφή με το μαύρο του φουστανιού της και του φόντου. Άντε τώρα να της εξηγήσεις και άντε να τη δεχτεί ένα, δίκαια καχύποπτο, κορίτσι(σε ξένη χώρα βρισκόταν) σαν τέτοια την εξήγηση που τής έδινα και όχι σαν κάτι άλλο, πονηρότερο. Εν τω μεταξύ δεν ήθελε και να την ακουμπάω ούτε στην άκρη της τρίχας της-για το χτένισμα, που όπως βλέπετε είναι ουσιώδες μέρος για το εφέ της εικόνας, δόθηκε μάχη. Μόνο με τα λόγια έπρεπε να συνεννοηθούμε. Αλλά αν δεν το πιάσεις το ασυμμάζευτο υλικό, πώς θα γίνει η δουλειά;(εδώ η κουβέντα της γιαγιάς μου “με τα λόγια μάρα-μάρα με τα χέρια κρατημάρα” είναι άδικη, πολύ άδικη! Πώς θα κάνουμε Τέχνη γιαγιά; Με τον τηλεβόα ή με sms;). Όσες φορές προσπαθούσα να εξηγήσω στα μοντέλα θέματα μορφής, έπεφτα σε τοίχο αρνητικής αντίληψης. Δυό τρεις φορές που τους έκανα ένα σχέδιο, δεν έδειξαν ενθουσιασμό με την ιδέα, οπότε από κει και πέρα εγκατέλειψα κάθε ιδέα να επιμένω σε τέτοιες, λεπτομέρειες, όπως αυτά τις θεωρούσαν τις ιδέες μου. Βασικά διεκπεραίωση ζήταγαν και ειδικά αν πλήρωναν, δεν μπορούσες να πεις και πολλά. Διεκπεραίωση φυσικά δεν έκανα ποτέ μου αλλά ένοιωθα ότι οι ιδέες μου φρενάριζαν απότομα. Επειδή κρατήσαμε κάποια επαφή-διαδικτυακή-έμαθα ότι λίγο αργότερα εγκατέλειψε το χώρο του μόντελινγκ, κάτι για το οποίο ήμουν σίγουρος ότι θα συμβεί γρήγορα. Πολύ όμορφο και πολύ χαριτωμένο κορίτσι αλλά όχι με το στομάχι που αντέχει να αλέσει τις καταστάσεις που όχι σπάνια συμβαίνουν στο πολύ δύσκολο αυτό χώρο. Σάμπως τον άντεξα κι εγώ;-για άλλους λόγους βέβαια. Όπου φύγει-φύγει!

1 Comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Στραβά το καπελάκι μου

Guilherme-Duprat_5-DS

Στραβά το καπελάκι μου
στριμμένο το τσιγάρο
πολλές φουρτούνες πέρασα
και δε φοβάμαι χάρο.
Τη θάλασσα πολέμησα
του κόσμου την αρμύρα
μα τώρα που σε γνώρισα
την κάτω βόλτα πήρα.

Στ’ ουρανού την άκρη
Παναγιά σε φίλησε
παγωμένο δάκρυ
στην καρδιά μου κύλησε.

Στραβά το καπελάκι μου
στο χέρι κομπολόι
μετρώ τα σκαλοπάτια σου
κι η έγνοια σου με τρώει.
Μα πριν με διώξεις, άκαρδη
θερμά παρακαλώ σε
περκάλι βενετσάνικο
να κοιμηθούμε στρώσε.

Νίκος Γκάτσος. Ασφαλώς! Τι περίπτωση κι αυτή ε; Ο μυστήριος αυτός τύπος εκλαΐκευσε τη λογιότητα της υψηλής ποίησης με έναν απίθανα συναρπαστικό τρόπο. Έφερε το ξάφνιασμα του σουρεαλισμού στα χείλια του ανύποπτου από την υψηλή ποίηση μέσου έλληνα. Κι εκεί που το κουπλέ κυλάει πρίμα και αναμενόμενα συμβατικά-όμορφα πάντα όμως, ε;-έρχεται ένα συνταρακτικής ωραιότητας ρεφραίν-Στ’ ουρανού την άκρη/Παναγιά σε φίλησε/παγωμένο δάκρυ/στη καρδιά μου κύλησε-για να ενσταλλάξει άφατη γλύκα στον ορίζοντα της αντίληψης μας και να ποτίσει με δροσοσταλίδες τη στεγνή από εντυπώσεις καρδιά μας.

Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ο Γκάτσος και το ότι έγινε μια τέτοια περίπτωση ασφαλώς το οφείλουμε στους συνθέτες που τον εμπιστεύτηκαν σαν στιχουργό. Αν δεν είχε συμβεί έτσι, πολύ πιθανό ο Γκάτσος να ήταν ένας κλειστός, ερμητικός-πάντα ασύγκριτα υψηλής ποιότητας βέβαια-ποιητής, προσιτός μόνος στους λίγους εξοικειωμένους με την πρωτοποριακή λογοτεχνία. Τώρα όμως ο λόγος του είναι κατάκτηση-έστω ασυνείδητη-στις καρδιές και τα χείλια ενός λαού και οι στίχοι του έχουν μπει  στο DNA του τρόπου σκέψης μας και αντίληψης μας, έστω τις λίγες αυτές στιγμές του ρεμβασμού καθώς σιγοτραγουδούμε ένα τραγούδι του και οι στίχοι του σέρνονται απ’τη γλώσσα στα χείλη μας κι από κει στο νου και την καρδιά μας.

Τόχω ξαναγράψει από τούτο δω το μπλογκ: θάθελα οι φωτογραφίες μου να μοιάζουν με το αίσθημα που γεννούν οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου.

Leave a comment

Filed under Νίκος Γκάτσος, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Διαγωγή κοσμία;

Christina-Sc.-WB-R-DS

Βασικά η σημερινή ανάρτηση είναι συνέχεια της χθεσινής-θεματικά τουλάχιστον-αλλά συνέχεια στα πιο ενήλικα της και στα πιο-ανεπαίσθητα!-σκανδαλιάρικα σκαμπρόζικα της. Βλέπετε οι άτακτες μαθήτριες δεν είναι μόνο των δασκάλων τους η αδυναμία,ούτε μόνο των συμμαθητών τους…

Leave a comment

Filed under Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου

Άσπρο πουκάμισο

Matt-Ennis-Book-WB-DS

Άσπρο πουκάμισο που ποτέ δεν θα βαφτεί μαύρο-κι άστε τον μια ζωή παραπονιάρη Καζαντζίδη να το εύχεται σχεδόν μαζοχιστικά με την κατατονική του κλαούρα πάντα ετοιμοπόλεμα στρατευμένη. Το άσπρο πουκάμισο είναι το πιο όμορφο ρούχο που σχεδιάστηκε για τον άντρα στη Δύση. Ακόμη και χωρίς την προϋπόθεση του-το σκούρο κουστούμι-συνεχίζει να εκπέμπει το στιβαρό φως μιας ενδυματολογικής σοβαρότητας που το κάνει ακαταμάχητα διανοητικό ρούχο. Απλό, λιτό, απέριττο, χωρίς στυλιστικές χαριτωμενιές και αδελφίστικες σχεδιαστικές εξαλλοσύνες έχει κάτι από τη γεωμετρία αλλά και την αγνότητα της ιερατικότητας. Οι γυναίκες το ξέρουν καλά αυτό: εκατοντάδες χρόνια πάνω από αυτό μέτρησαν τις ραφές του και τα κουμπιά του με το αναμμένο τους σίδερο και έβλεπαν σ’αυτό το ρούχο ό,τι πιο σοβαρό αντιλαμβάνονταν στο αντρικό φύλο.

Υ.Γ. Τόχω ξαναγράψει ότι, βασικά τις φωτογραφίσεις των μοντέλων τις αντιλαμβανόμουν σαν πορτραίτα-ήθελα πάση θυσία να αποφύγω τη μανιέρα της μοντελίστικης πόζας που τη σιχαίνομαι όπως ο διάολος το λιβάνι. Τα πρακτορεία δυσανασχετούσαν, παρόλο ότι δέχονταν ότι οι φωτογραφίες είχαν ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη φωτό με τον έντονο διανοητικό της χαρακτήρα, παραλίγο να προκαλέσει εγκεφαλικό στον αποσβολωμένο editor του πρακτορείου, που την απέκλεισε αναφανδόν από το book του μοντέλου-στον τελευταίο η φωτογραφία άρεσε πάντως-άλλη απροσδόκητη έκπληξη αυτή, αφού όταν του είπα τον λόγο που μού εδινε την εντύπωση ότι μοιάζει με τον αμερικανό ηθοποιό Karl Malden, ότι δηλαδή μοιάζουν οι βολβοειδείς μύτες τους, ένιωσε βαθιά προσβεβλημένος στην αυτονόητη φιλαρέσκεια του σαν μοντέλο! Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν, λίγο καιρό μετά,  μού είπε ότι στο πρακτορείο του στο Μιλάνο, όπου δούλεψε για πέντε περίπου χρόνια, τους άρεσε τόσο πολύ αυτή η φωτογραφία, ώστε για ένα χρόνο την είχαν στο εξώφυλλο του book του!

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου