Category Archives: Τοπίο

Υποβιβασμός της πληροφορίας

19Aug2016-Landscape-Palm-Trees-Railing-Ag.-Kosmas-NikosRoccos-BW-SH-DSΜε μια ακραία διατύπωση γίνεσαι σαφέστερος λόγω καταλυτικής παραστατικότητας. Λέω λοιπόν ότι η Φωτογραφία έχει τόση σχέση με τη πραγματικότητα που αποπειράθηκε να καταγράψει-και εφόσον όντως αυτή ήταν η πρόθεση της-όση η προσταγή του θαύματος με το ίδιο το θαύμα-ειδικά για κάποιον που δεν πιστεύει καθόλου σ’αυτά. Όμως θαύμα στη Φωτογραφία γίνεται αλλά είναι στην εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από οποιαδήποτε πρόθεση όποιας καταγραφής.  Και αν ελάχιστα-απατηλότατα κι αυτά-ψήγματα υποτιθέμενης αλήθειας μπορεί να παραμένουν στην έγχρωμη εικόνα, αυτά εξαφανίζονται εντελώς με τη μετατροπή της εικόνας σε ασπρόμαυρη. Το τελευταίο δυνατό οχυρό της πληροφορίας, το χρώμα, εξορίζεται στη ρηξικέλευθη και ανατρεπτική της πληροφορίας αφαίρεση που είναι το ασπρόμαυρο. Ναι, σίγουρα, τα δέντρα μοιάζουν να είναι πανομοιότυπα όχι μόνο με της έγχρωμης μήτρας απ’την οποία προέκυψαν αλλά ακόμη και με τα πραγματικά στα οποία η φωτογραφική μηχανή στάθηκε απέναντι νομίζοντας ότι καταγράφει την ουσία της επιφαινόμενης αλήθειας τους ενώ στη πραγματικότητα συνελάμβανε τη μετάσταση της σε άυλη-και σίγουρα απολύτως ξένη προς την ύλη των αναπαριστώμενων δέντρων-έκφανση φωτοχημικότητας και διαισθητικής μετάπλασης σε κάτι καινοφανώς μυστηριακό: η Τέχνη κάνει πια παιχνίδι!

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Τοπίο

Τί δεν πιάνει ποτέ ο ψαράς

2Dec2015-(310)-Piraeus-Fisherman-Yacht-Akti-Kountourioti-NikosRoccos-DSΞέρουμε, από στοιχειώδη πείρα, τί αναμένεται περίπου από ένα απλό ψαρά να πιάσει. Από μαρίδα μέχρι τσιπούρα. Κατ’εξαίρεση-και τότε γίνεται πια είδηση-κανένα σκυλόψαρο ή, όταν ο Θεός του ψαρέματος τού στείλει μήνυμα σκανδαλώδους εύνοιας, μπορεί και καμιά φάλαινα ή δελφίνι-(κανένα καρχαρία άραγε έπιασε ποτέ ψαράς;). Μερικοί-αυτοί μπαίνουν στο χώρο του θρύλου πια-πιάνουν καμιά γοργόνα, έτσι για νάχουν να γράφουν γι’αυτούς οι ποιητές και οι παραμυθάδες. Το σίγουρο είναι ότι αυτό που ποτέ δεν θα ψαρέψει ποτέ ψαράς είναι κάνα λουσάτο κότερο. Ούτε καν γύρισε να το κοιτάξει, να το αποθαυμάσει έτσι λυγερό που φαντάζει με τη ντιζαϊνάτη του αεροδυναμική του σχεδίαση ο ταπεινός ψαράς της εικόνας μας. Ένας ρασιοναλιστής θα ισχυρίζονταν ότι αν δεν αποφασίσεις να κυνηγήσεις κότερα ποτέ σου δεν θα τα ψαρέψεις. Αλλά εγώ αναφέρομαι περισσότερο σε μια ποιητική αδεία ψάρεμα κότερου, ένα είδος μαγνητικής επίδρασης πάνω στο παραμυθένια όμορφο καραβάκι που να το καθυποτάξει με μόνη την αύρα της πρόθεσής του ο καλός ψαράς-ξέρετε πόσα ψάρια τσιμπάνε γιατί είναι ακριβώς ο ψαράς που τα τραβάει και όχι το δόλωμα στο καλάμι του;

Leave a comment

Filed under Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Το καλοκαίρι πάει διακοπές!

nea-peramos-landscape-boat-nikosroccosΝα ένας ωραίος, θετικός, αισιόδοξος και σίγουρα καλοπροαίρετος τρόπος ερμηνείας του φαινομένου του χειμώνα: είναι ένας μουρτζούφλης προσωρινός αντικαταστάτης του καλοκαιριού που θα βρίσκεται στη θέση του όσο αυτό κάνει τις διακοπές του στο νότιο ημισφαίριο.

Η Ελλάδα είναι τόπος φτιαγμένος για τα καλοκαίρια. Αυτό κυρίως εντοπίζεται στην ίδια τη ψυχική υποδομή των κατοίκων της και από κει διαχέεται στο γύρω από αυτούς περιβάλλον.

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Ελληνικό Καλοκαίρι, Τοπίο

Με άλλα μάτια

Monastiraki-Metro-Station-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Μπορεί να έχεις περάσει από το ίδιο σημείο ένα εκατομμύριο φορές-που λέει ο λόγος-και να το έχεις δει σε μύριες όσες διαφορετικές ή ακόμη και απαράλλαχτα όμοιες συνθήκες και καταστάσεις, εκείνη όμως η μία και μόνη φορά που η ρουτίνα σου αυτή θα εξυψωθεί από το ανιαρό σούρσιμο της καθημερινής επανάληψης στο εκστατικό σημείο της τέχνης, κάποια στιγμή-η στιγμή της εγρήγορσης και της έμπνευσης!-θα έρθει. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά για να δεις το κόσμο-και προ πάντων για να δείξεις το κόσμο-με άλλα μάτια.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Αστικό Τοπίο, Τοπίο

Το λοφάκι της Καστέλλας.

Castella-Hill-from-Freatida-Landscape-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-1st-v

Στην αρχή νόμιζα ότι ο στίχος πάει: “…λάμπει σαν το Βόρειο Σέλας το λοφάκι της Καστέλλας” ότι δηλαδή ήταν το λοφάκι που έλαμπε με αυτό το τρόπο και ήδη πολύ μού άρεσε μιά τέτοια αναφορά. Όσοι έχουν δει το λοφάκι τη νύχτα πώς καταυγάζει το προφίλ του με φόντο το σκοτεινό νυχτερινό ουρανό θα συμφωνήσουν ότι δεν είναι άστοχος ο συνειρμός που με οδήγησε στη λάθος ερμηνεία του υπέροχου αυτού στίχου, που τον ακολουθεί ο εμβληματικά καταλυτικής δύναμης και ομορφιάς “… είσαι γύρω μου ένα θαύμα/κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα”. Φυσικά ο στιχουργός ήξερε πολύ καλά τί έγραφε και δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να ανεχθεί εύκολα την αυθαιρεσία της πρόχειρης και βιαστικής πρώτης ερμηνείας μου των υπέροχων στίχων του. Όμως και πάλι μού έμεινε το υπέροχα αγαπησιάρικα χαϊδευτικό “λοφάκι” του, που από τότε θα με συνοδεύει σε κάθε αναφορά μου σ’αυτόν τον εμβληματικό τόπο του πολυαγαπημένου μου Πειραιά.Landscape-Freatida-Pireus-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Έχω τουλάχιστον μερικές δεκάδες διαφορετικές απόψεις του λόφου της Καστέλλας ιδωμένες από κάθε πιθανή γωνία του Πειραιά που τον έχω οργώσει πολλές φορές για πολλά πολλά χρόνια-μόνο τα τελευταία χρόνια έχει εκ των πραγμάτων ατονήσει το ενδιαφέρον μου, γιατί έχω περιορίσει τις μετακινήσεις μου προς αποστάσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με επιβαρύνουν οικονομικά.Kastella-Hill-Freatida-Shower-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος Η ουσία είναι ότι χάρη στο στίχο του Ρασούλη πρόσεξα την ευγενική φόρμα του λόφου και σε κάθε λήψη προσπαθούσα συνειδητά να την αναδεικνύω με όλη τη διαύγεια και τη σαφήνεια που απαιτούσε το διακριτικά κανονικό σχήμα του. Τις δυό φωτογραφίες της ανάρτησης τις χωρίζουν πάνω κάτω 25 χρόνια αλλά η αντίληψη που έχω διαμορφώσει και πάντα θέλω να μεταφέρω παραμένει επί της ουσίας ίδια και απαράλλαχτη.

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Πειραιάς, Τοπίο

Κάθε χρόνο η ίδια επιταγή

Polytechnic-School-of-Athens-17th-November-Sculpture-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Το Πολυτεχνείο όσο η Χούντα το διαχειρζόταν σαν υπόθεση που έπρεπε να διεκπεραιώσει και διεκπεραιωμένη πια σαν θρύλο και σαν-πρόσφατη έστω αλλά αιματηρά οδυνηρή-Ιστορία, ήταν-ακούγεται παράλογο αυτό-σε καλά χέρια. Λειτουργούσε σαν ζωντανή απειλή για τη Χούντα και σαν προσωπικός εφιάλτης καθενός από τους συντελεστές εκείνου του δράματος. Η κοινωνία το είχε σαν ακριβό μυστικό της και σαν όραμα και διέξοδο από το ασφυκτικό πλαίσιο της ιωαννιδικής πανούκλας που σάπιζε όλους τους αρμούς της κοινωνίας-έμπαινα στην εφηβεία μου τότε και θυμάμαι με τον πιο απτό τρόπο το κλίμα ζόφου που ζούσαμε σε κάθε έκφανση της ζωής μας, από την ιδιωτικότερη μέχρι την πιο ανοιχτά αλλά άδολα κοινωνική. Μια καθολική κατάσταση μισόφωτου και σκιάς σε κάθε τι για κάθε τι και προς κάθε τι. Σε όλους μας όμως υπήρχε ο κρυφός αν και ματωμένος άσος σαν-ξανά!-ύστατη αναλαμπή: το Πολυτεχνείο!

 

Όλα αυτά μέχρι την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, στην ελεύθερη πια, τη δημοκρατική Ελλάδα, που ετοιμαζόταν να γιορτάσει τη θυσία της νεολαίας. Φυσικά αυτό που ΤΩΡΑ γράφω, δεν σκεφτόμουν ΤΟΤΕ αλλά ούτε και αργότερα. Άρχισα να το σκέφτομαι με την οικονομική κρίση που ήταν ταυτόχρονα και κρίση του πολιτικού προσωπικού και που στο μεγαλύτερο βαθμό του επανδρώθηκε από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου-και της αδελφής εξέγερσης που προηγήθηκε, εκείνης της Νομικής. Λέω λοιπόν ότι το Πολυτεχνείο έχασε την όποια αληθινή και πολύ μεγάλη αξία είχε-ηθική, πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική-από όταν βρέθηκαν να το διαχειρίζονται οι πρωταγωνιστές του εξεγερμένοι αλλά από τη σκοπιά των τελικών νικητών πια. Η γνωστή φωτογραφία με μερικούς από αυτούς να παρελαύνουν στη πρώτη πορεία στη μνήμη των νεκρών κρατώντας τη ματωμένη σημαία, σήμερα και αναδρομικά πια βλέποντας όλο αυτό το σκηνικό, φαντάζει σαν αυτή η σημαία να είναι μια πελώρια επιταγή που οι πρωταγωνιστές την επιδεικνύουν σαν γραμμάτιο για είσπραξη. Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα ονόματα-όλοι τα ξέρουμε και άλλωστε προέρχονται ή τελικά κατέληξαν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Έκαναν καριέρα με αφορμή το Πολυτεχνείο και με αυτή τη καριέρα ξεζούμισαν κάθε ικμάδα ήθους που μπορεί να σπαρταρούσε στη κάποτε αγνή νεανική τους καρδιά.

 

Ας μιλήσω και λίγο βιωματικά σαν φωτογράφος. Φωτογραφίζω συστηματικά από το 1987 και τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 90 πήγαινα σε κάθε πορεία του Πολυτεχνείου και φυσικά φωτογράφιζα. Είναι παράξενο αλλά δεν κατάφερα σε όλα αυτά τα χρόνια όλες αυτές τις φορές να έχω καταφέρει να έχω μιά καλή και πειστική εικόνα που να αντιστοιχεί στο ήθος της εξέγερσης του 1973. Προφανώς ήμουν ανεπαρκής και ρίχνω κατά 99,9% το φταίξιμο γι’αυτή την αποτυχία μου σ’εμένα τον ίδιο προσωπικά. Όμως όσο περνούν τα χρόνια αυτό το 0,01% νιώθω να βαραίνει όλο και περισσότερο σαν μια άλλη, πιο αληθινή και-αλίμονο!-πιο πικρή αλήθεια. Το ένστικτο μου δεν συνάντησε, δεν βρήκε σε όλες εκείνες τις συμμετοχές αυτή την αίσθηση ειλικρινούς μεγαλείου που εύκολα θα συναντούσες στο βλέμμα κάθε έλληνα ακόμη και μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το χώρο του Πολυτεχνείου το ίδιο το ’73.

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Ποιμενικό Γαλάτσι

Galatsi.Veïkou-ktima-Horses-grazing-Nikos Roccos

Ποιμενικό ίσως αλλά όχι με τον αρκαδικό, ειδυλλιακό τρόπο. Πάντως ακόμη και 27 χρόνια πίσω, οπότε και τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, δεν έπαυε να είναι για μένα έκπληξη να βρω τυπικά ζωντανά της υπαίθρου να βοσκάνε με φόντο ένα κατά βάση αστικό τοπίο που, κουτοπόνηρα προσπάθησα να το “κλέψω” όπως λένε στο σινεμά παρουσιάζοντας το σαν καμπίσιο. Στη δεύτερη βέβαια φωτογραφία έδειξα το αληθινό αστικό κλέος με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια-όση μπορούσε να μού διαθέσει ο ορίζοντας του σημείου όπου βρισκόμουν μπροστά στα άλογα.Galatsi-Landscape-Horses-Grazing-Nikos Roccos

Παρόλο ότι παραδέχομαι ότι οι φωτογραφίες έχουν την ομορφιά τους, δεν τις δημοσίευα επειδή τις είχα τραβήξει με έναν εξαιρετικά κακής ποιότητας ερασιτεχνικό φακό. Μιά δεύτερη όμως θέαση τους καλμάρισε αυτή την αδικαιολόγητα σκληρή αντιμετώπιση εκ μέρους μου. Σε τελευταία ανάλυση δεν είναι η ύλη που κάνει τη τέχνη-αν ήταν έτσι οτιδήποτε διαμαντένιο ή χρυσό θα έσβηνε απ’το χάρτη σύμπασα τη Τέχνη. Προφανώς θα προτιμούσα να είχα τραβήξει αυτές τις όμορφες εικόνες με καλύτερους φακούς-η ομορφιά τους θα αναδεικνυόταν ακεραιότερη-αλλά και έτσι όπως είναι ένα αίσθημα ομορφιάς εισπράττεται. Νομίζω.

Leave a comment

Filed under Τοπίο