Category Archives: Ρεπορτάζ

Το έπος της Μητρόπολης

060Δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια σκαλωσιές! Τόση την υπολογίζω τη διάρκεια αποκατάστασης της Μητρόπολης της Αθήνας μετά τις ζημιές που υπέστη με το σεισμό του Σεπτέμβρη του 1999. Και όλα αυτά τα χρόνια συστηματικά, μεθοδικά φωτογράφιζα αυτό το έργο όχι σαν τέτοιο καθεαυτό αλλά για τη παράξενη ομορφιά που εκπέμπεται όταν ένα εμβληματικό κτήριο βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση.mitropolis-sq-nikos-roccos-colΕίναι μόλις αυτές τις μέρες που συνειδητοποίησα την έκταση και τον απίστευτο όγκο αυτού του υλικού και τη δυναμική που ενσωματώνει ώστε άνετα να μπορεί να αποτελέσει ένα αυτόνομο θέμα που μπορεί να γίνει ακόμη και έκδοση και έκθεση.mitropolis-urban-still-life-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82mitropolis-works-landscape-nikosroccosΈτσι κι αλλιώς πάντα φωτογράφιζα τη Μητρόπολη. Πάντα την έβαζα σαν φόντο των ανθρωποκεντρικών φωτογραφιών δρόμου, απλά με τα έργα της αποκατάστασης του μνημείου διαπιστώνω ότι έδειξα ιδιαίτερη μέριμνα στο να αναδεικνύεται η παράξενη σκηνογραφική ομορφιά που εξέπεμπε η παρεμβατική παρουσία της σκαλωσιάς ή της προστατευτικής λαμαρίνας που περιέβαλε το ναό σε όλη του τη περιφέρεια. mitropoleos-str-lamarina-dsΑλλά δεν περιοριζόμουν μόνο στο εξωτερικό του ναού. Φωτογράφιζα και το εσωτερικό του παρόλο ότι οι συνθήκες ήταν εντελώς απρόσφορες και θυμάμαι πολύ καλά ότι αντιμετωπίζονταν η συμπεριφορά μου με πολύ καχυποψία αφού τίποτα προφανώς ελκυστικό δεν υπήρχε στα μάτια των τρίτων για να το φωτογραφίζω. Αν ήξεραν πόση μυστήρια ομορφιά υπήρχε σ’αυτή τη κατάσταση! Αν ήξεραν μόνο!mitropolis-restauration-plastic-nikosroccosΣίγουρα θέλει πολλή έρευνα στο αρχείο μου και ειδικά στο αναλογικό του μέρος-εδώ πολλές από τις εικόνες δεν έχουν καν τυπωθεί και άρα δεν έχουν καν σκαναριστεί και όμως είμαι απολύτως σίγουρος ότι υπάρχει εκεί μέσα θαμμένο απίστευτα πολύ και ανάλογα πολύ ωραίο υλικό.mitropolis-cathedral-lamarina-architecture-dsΚαι μη νομίζετε ότι περιοριζόμουν στην ίδια την αισθητικής τάξης ομορφιά του έργου αποκατάστασης αλλά πολύ πιο συχνά χρησιμοποιούσα το έργο σαν φόντο για τις σκηνές δρόμου που φωτογράφιζα: συνειδητά και μεθοδευμένα.people-with-camera-mitropoleos-sq-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82musician-boys-playing-mitropoleos-sq-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82Το κακό μ’εμένα είναι ότι δεν έχω αυτό που λέγεται οργανωτική ορμή και μεθοδικότητα στο να προωθήσω ένα τέτοιο έργο-που υπάρχει, δεν είναι προγραμματική διακήρυξη προς εκτέλεση! Θέλει δημοσιοσχεσίτικη δράση και σ’αυτό δεν έχω ούτε την υπομονή ούτε το σθένος. Με κουράζει η όλη διαδικασία. Τη θεωρώ πάρεργο σε σχέση με το δημιουργικό της φωτογράφισης. Τί κρίμα στην Ελλάδα να μην υπάρχει ο θεσμός του ατζέντη και για τους φωτογράφους!mitropoleos-sq-lamarina-laterna-musician-dsΤο σίγουρο είναι πάντως ότι αυτές οι φωτογραφίες αξιολογούνται πραγματικά μόνο μετά τη παρέλευση της όποιας τρέχουσας επικαιρότητας που μπορεί να καλύψουν-ούτε αυτό το σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ, τόσο μπουνταλάς είμαι.064

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Ρεπορτάζ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Φρουροί τελετουργικοί και φρουροί λειτουργικοί

tsolias-cops-syntagma-unknown-soldier-nikosroccosΚακά τα ψέμματα: η Προεδρική Φρουρά μόνο κατ’όνομα είναι φρουρά. Ο ρόλος της είναι τιμητικός, διακοσμητικός, τελετουργικός και ελάχιστα έως καθόλου λειτουργικός-ο ίδιος ο αναχρονιστικός οπλισμός της αλλά και η ενδυμασία της πιστοποιούν και αποδεικνύουν παραστατικότατα του λόγου το αληθές. Εντάξει, αυτό σε μια αστική δημοκρατία δεν είναι πρόβλημα-ο τελετουργικός χαρακτήρας της Προεδρικής Φρουράς είναι θεσμικά κατοχυρωμένος σαν τέτοιος και ο μόνος λειτουργικός σκοπός που υπηρετεί είναι ο συμβολικός-θεμιτός και δεκτός και πάνω απόλα σεβαστός. Έχουμε ανάγκη και τους συμβολισμούς, δεν το συζητάμε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια αυτή φρουρά, τη περίοδο της μοναρχίας στην Ελλάδα, αποδείχτηκε εντελώς ανίκανη στο να προστατεύσει τον τότε ανώτατο άρχοντα, όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του Απριλίου του 1967-ούτε μια τουφεκιά δεν ακούστηκε για την τιμή των όπλων και παρόλο ότι η τότε ανακτορική φρουρά ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον κληρονομικό μονάρχη και τις προνομιακές εξουσίες που απολάμβανε σε σχέση με το Στρατό! Θα μού πεις τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; τί ακριβώς θέλω να πω; Απολύτως τίποτα, απλά να δικαιολογήσω ένα κείμενο-κράχτη κάτω από τη φωτογραφία που αναρτώ 😉

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ

Εν όψει Δεκέμβρη

Patission-str-Demonstrations-Aftermath-Burning-Bus-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος.-nv

Φωτογράφος του μαχόμενου δημοσιογραφικού φωτορεπορτάζ ποτέ δεν υπήρξα και ούτε το επεδίωξα ποτέ. Όχι γιατί κώλωνα στα ζόρια που έχει-(στη πραγματικότητα ο απρόβλεπτος δρόμος έχει πολλά περισσότερα που τα επιδεινώνει η μοναξιά του φωτογράφου δρόμου, κάτι που ο φωτορεπόρτερ δεν το ξέρει αφού έχει δίπλα του κάποιες ντουζίνες συναδέλφους του) απλά δεν ήταν του γούστου μου. Βασικά αυτό που πάντα με χάλαγε ήταν αυτό το αναγκαστικά, το αναπόφευκτα ηδονοβλεπτικό πάνω στη καταστροφή που μοιραία πρέπει να εκδηλώνεις και φυσικά να καταγράφεις σαν φωτορεπόρτερ. Πρέπει να πωρωθείς πάνω σε σκληρά συμβάντα και να αποστασιοσιοποιηθείς στο ρήμαγμα όπως ένας χειρούργος μπρος σε ένα ανοιγμένο σώμα. Μπορώ να λειτουργήσω αν το θελήσω αλλά επειδή με χαλάει όλη αυτή η φάση, τελικά προτιμάω να απέχω από τέτοιου είδους εικονογραφία.

Η φωτογραφία της ανάρτησης τραβήχτηκε έτσι, χωρίς πρόγραμμα. Τύχαινε να περνάω από κει προς στο στούντιο στα Εξάρχεια και το θεώρησα σαν κάποιου είδους πρόκληση να μπω στη “μάχη”, στη πραγματικότητα μάλιστα πιο προωθημένος στα χαρακώματα από πολλούς συναδέλφους φωτορεπόρτερ που είχαν ακροβολιστεί εκεί γύρω. Θεωρώ όλο αυτό το παιχνίδι της τυφλής καταστροφής άσκοπο και ατελέσφορο και ότι γίνεται μόνο και μόνο γιατί κάποια ενέργεια συσσωρεύτηκε με εκρηκτική δυναμική και πρέπει κάπου να διαχυθεί και να ξεσπάσει. Αν υπάρχει ιδεολογία της καταστροφής αυτή τη γέννησε μια λιπόψυχη συγκρότηση που δεν αποτόλμησε ούτε με την ίδια τη πράξη της καταστροφής να εκδηλωθεί ώστε να εκτονωθεί-αναφέρομαι στον κρινοδάκτυλο πρίγκηπα Κροτόπκιν, αν είναι αυτός που τέλος πάντων οριοθέτησε αυτού του είδους την ακτιβιστικά καταστροφολαγνική αναρχική ιδεολογία.

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ

Η μεγάλη στιγμή της Γιάννας!

The-Olympics-(7)-WB-DS-sf

Όχι, δεν ήμουν στη Λωζάνη το 1997 να τη θαυμάσω στη στιγμή της μεγάλης της νίκης. “Την πήραμε, την πήραμε την Ολυμπιάδα!”. Μας είχε πλασαριστεί η ιδέα ότι ήμασταν εμείς που κάτι κερδίζαμε και όχι  ας πούμε τα σαΐνια της ΔΟΕ, της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής-ανάμεσα τους πολλοί βασιλικοί γόνοι με εξέχουσα θέση αυτή του προσωπικού φίλου της Γιάννας Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Δεν ήμουν στη Λωζάνη τότε κι έτσι δεν είχα τη χαρά να τη φωτογραφίσω στα μέρη των καταθέσεων της. Τη Γιάννα. Ήμουν όμως στην Αθήνα. Στο Ζάππειο. Εκεί που τότε “χτυπούσε ο παλμός της Ελλάδας”-πέρα από τα στήθη της πολυφίλητης Γιάννας.

Βασικά, αυτό που πάντα σκέφτομαι όταν φωτογραφίζω ένα γεγονός που δεν έχει συγκεκριμένη φωτογραφική υλικότητα-π.χ. ο τερματισμός ενός δρομέα είναι η στιγμή που σπάει τη κορδέλα ή η δολοφονία ενός πολιτικού η στιγμή του πυροβολισμού ή της πτώσης του, είναι το εύρημα για να αναπαρασταθεί αυτή η άυλη στιγμή και να εκπροσωπήσει όσο το δυνατό πιο επάξια το γεγονός. Εδώ το συμβάν ήταν πολύ πιο αφηρημένο.Ακόμη και οι παρόντες στη Λωζάνη φωτογράφοι θάπρεπε να εστιάσουν σε δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις-πράγμα αντικειμενικά αδύνατο-προς τη πλευρά του Σάμαρανκ που ανακοίνωνε την απόφαση και προς εκείνη της Ελληνικής Επιτροπής Υποψηφιότητας. ‘Ετσι για να αποδοθεί στη πληρότητα του το γεγονός μια φωτογραφία δεν αρκούσε. Φαντασθείτε λοιπόν πόσο πιο έντονο θάταν το πρόβλημα αυτό σαν, εκ των πραγμάτων ελλειπτική, παρουσίαση για κάποιον που διεκπεραίωνε το θέμα αυτό στην Αθήνα.The-Olympics-(10)-WB-DS-rev

Συνειδητοποιούσα τη δυσκολία και προσπάθησα να βρω με ποιο τρόπο η στιγμή θα αποδοθεί κατά το δυνατό πειστικότερα σαν τέτοια. Πρόκρινα ότι αυτό θα έπρεπε να είναι πράγματι η στιγμή καθεαυτή και όχι γενικότερα ο χρόνος γύρω απ’τον οποίο θα περιστρεφόταν το γεγονός. Η εγγύτερη στη στιγμή δυνατότητα που σού δινόταν στην Αθήνα ήταν η οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε μια γιγαντοοθόνη μπροστά ακριβώς απ’το Ζάππειο-ελάχιστα μέτρα από κει που έγιναν οι δύο λήψεις της ανάρτησης- αλλά δεν με βοηθούσε σ’αυτό που είχα συλλάβει. Ήθελα αληθινή έκφραση ανθρώπων και όχι ένα γενικό πλάνο που δεν θα βοηθούσε στη σαφήνεια της απολύτως εξειδικευμένης στιγμής. Κάνοντας ένα γύρω στο χώρο, που πέρα από τον πάρα πολύ και ενθουσιώδη κόσμο, είχε σε όλη του την έκταση πολλά συνεργεία τηλεόρασης, εντόπισα αυτό των φωτογραφιών της ανάρτησης. Για να πω την αλήθεια το επέλεξα κυρίως γιατί ήταν πιο κοντά στην είσοδο του Ζαππείου Μεγάρου και ακριβώς απέναντι στην γιγαντοοθόνη που προανέφερα. Είχα και τέσσερις μηχανές μαζί μου, για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μείνω αμανάτι από φιλμ ή μηχανή τη κρίσιμη στιγμή. Είχα με τόση σιγουριά προβλέψει το κάδρο μου, ώστε αν δείτε τις δυό φωτογραφίες με διαφορά λίγων δευτερολέπτων η μιά από την άλλη, οι διαφορές είναι ανεπαίσθητες και αφορούν όχι το κάδρο καθεαυτό όσο τις κινήσεις των ανθρώπων μέσα στα όρια του. Αυτό που θυμάμαι πολύ ζωντανά είναι η επιμονή μου να μη χαθεί ούτε για μια στιγμή το μπαλόνι του πρώτου πλάνου, που το θεωρούσα εμβληματικό της ελαφράς σοβαρότητας της στιγμής. Η στιγμή-η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης-είναι όντως η στιγμή, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τις εκφράσεις των προσώπων-της δημοσιογράφου και του οπερατέρ δίπλα της αλλά και ιδιαίτερα από το ξεκίνημα μιας βίαιης, εκρηκτικής κίνησης των χεριών των δύο ανδρών, που στο σημείο εκείνο φλουτάρουν πια την εικόνα. Από το σταματημένο χέρι πάνω στο στήθος της γυναίκας στα άκρα δεξιά της πρώτης εικόνας-σαν να της έχει κοπεί η ανάσα, σταματώντας και το χρόνο ταυτόχρονα-πάμε στην εκκινούσα έκρηξη των χεριών στη δεύτερη.

Ακολούθησαν πολλές φωτογραφίες μετά-πιο εύκολες και λιγότερο ριψοκίνδυνες σίγουρα-του πανηγυριού που στήθηκε αμέσως μετά. Από κείνη τη στιγμή, που με τα ταπεινά μου μέσα την κατέγραψα όσο πιο πειστικά γινόταν σαν στιγμή, άρχισε για την Ελλάδα μια πορεία που κατέληξε, λίγα χρόνια μετά,  στο Καστελόριζο, με ένα απερίγραπτης ελαφρότητας διάγγελμα-(θυμάστε τα χαρωπά σημαιοστολισμένα τρεχαντήρια και τους ήχους των πνιγμένων γέλιων κάποιων παιδιών εκεί γύρω;)- διάγγελμα που εκφώνησε με τον ασυναγώνιστα αυτιστικό του τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου. Σήμερα, μετά τα βιώματα και της χαζοχαρούμενης Ολυμπιάδας και της πικρής, ταπεινωτικής πλην αναγκαίας Μνημονιακότητας,  οι μόνοι που δεν πήραν χαμπάρι του τι πραγματικά σήμαινε για εμάς αυτό το εφήμερο δεκαπενθήμερο πανηγύρι του 2004 είναι αυτοί που πέρασαν και τότε καλύτερα και συνεχίζουν να καλοπερνάνε μέσα στην τύρβη της πλήξης τους και της αεργίας τους: η Γιάννα και ο Γιώργος! Τι παράξενο: αυτοί οι απίστευτα ελαφρόμυαλοι άνθρωποι, τέτοιες μέρες επιστρέφουν και δηλώνουν ξανά τη παρουσία τους, σαν κάτι να θέλουν να μας ξαναζητήσουν και  σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα στο μεταξύ ή σαν να μην έχουν ο καθένας το δικό του μεγάλο μερτικό στη κρίση(αν η οικονομική κρίση στην Ελλάδα εκδηλώθηκε σαν κρίση δανεισμού, σκεφθείτε λοιπόν πόσο επιβάρυνε η Ολυμπιάδα την Ελλάδα με τα πρώτα ληξιπρόθεσμα ποσά ολυμπιακού δανεισμού να κουρταλούν τη  θύρα της οικονομίας μας).

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Γιώργος Παπανδρέου, Ολυμπιακοί Αγώνες, Ρεπορτάζ

Κάνε μου ματάκια!

Photoshooting-Fitness-contest-woman-posing-WB-DS

Είναι γνωστό ότι όσοι βρίσκονται στη σκηνή και δίνουν παράσταση, ουσιαστικά δεν βλέπουν, δεν εστιάζουν σε κανένα πρόσωπο θεατή, ακόμη και αν είναι το παιδί τους στη πλατεία. Αυτό όχι μόνο γιατί τα ίδια τα φώτα της σκηνής δεν την ευνοούν την οπτική επαφή αλλά και γιατί παραδομένος ο άνθρωπος στη σκηνή στην εκτέλεση του προγράμματος του, όλη του η προσοχή δίνεται σ’αυτή και σε σχέση με τους θεατές είναι, όπως οφείλει άλλωστε,  αφηρημένος. Αυτό περιέργως έχει μια πολύ περίεργη και ευνοϊκή για τον άνθρωπο μας συνέπεια: έτσι καθώς το ανεστίαστο βλέμμα σαρώνει όλο το κοινό του, δυνητικά ο καθένας μας νομίζει ότι γίνεται αντικείμενο της προσοχής του εκτελεστή στη σκηνή. Αυτό είναι πολύ γλυκό γιατί σε εμπλέκει με έναν πιο ενεργητικό τρόπο πια στο θέαμα. Νομίζεις ότι σε αφορά προσωπικά, ότι κάποιο προνόμιο μόλις πριν λίγο σε χάιδεψε και σού ‘κλεισε το μάτι. Ο ψευδαισθητισμός του Θεάτρου.

Leave a comment

Filed under Ρεπορτάζ

Δώσε πήδο ν’αρχινίσει η σανίδα να κυλήσει

Skaters-Pedion-Areos-WB-DSΚαμιά δουλειά δεν με πόνεσε και δεν με πίκρανε τόσο πολύ όσο αυτή που απόλαυσα, πιο πολύ απόλες, τη δημιουργία της. Αυτή που σπατάλησα δυνάμεις, ενέργεια, χρόνο και φυσικά πολύ χρήμα, για να την παραδώσω σαν την ωραιότερη φωτογραφική δουλειά όλης μου της καριέρας. Το κέφι, το μπρίο, η φρεσκάδα, η ζωντάνια και η πρωτοτυπία της κάθε εικόνας ξεχωριστά, δημιουργούσαν ενθουσιασμό σε όσους παρουσίαζα τη δουλειά. Κάθε μια από τις εικόνες εκείνες ήταν και εμβληματική του θέματος. Θέμα που το διεξήλθα νομίζω με ασύγκριτη επάρκεια και σε καμιά περίπτωση πρόχειρα και διεκπεραιωτικά. Αλώνισα την Αθήνα από Κυψέλη μέχρι Πάρκο Ελευθερίας και από Πειραιά μέχρι Νέα Σμύρνη επί ένα σχεδόν χρόνο. Γνώρισα δυό ντουζίνες πιτσιρικάδες που με την ανυστερόβουλη προθυμία τους και τον πηγαίο ενθουσιασμό τους συνέβαλαν τόσο πολύ στην ομορφιά αυτών των εικόνων και που δεν ζητούσαν τίποτα άλλο παρά μερικές φωτογραφίες και αδημονούσαν με λαχτάρα να δουν τη δημοσίευση των φωτογραφιών-η μικρή, ωραία, εφηβική ματαιοδοξία που αλίμονο πληγώθηκε με μια απογοήτευση που μάλλον δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν οι φωτογραφίες που τους πρόσφερα.

Ουσιαστικά το πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν ότι οι περιοδικατζήδες αδυνατούσαν να διαχειριστούν αυτό το υλικό και φυσικά με την μπακαλίστικη, τσιγκούνικη, καρμίρικη συλλογιστική τους, δεν ήθελαν να πληρώσουν ούτε το κόστος για τη δημιουργία αυτής της εμβληματικής διαπραγμάτευσης. Πήγα σε έξι εφτά περιοδικά της εποχής αλλά κανείς εκεί μέσα δεν ήξερε πώς να κουμαντάρει αυτό το εφηβικό έπος πάνω στη σανίδα. Πόσες σελίδες να βάλουν; Πόσα “σαλόνια”; Αν γράψεις το κείμενο θα ζητήσεις λεφτά; Υπήρξε ΚΑΦΡΟΣ που σκέφτηκε να κόψει την ουρά του πέτρινου λιονταριού της φωτογραφίας, για να χωρέσουν πολλές μαζί-με ανάλογα καφρίλικα κοψίματα και στις υπόλοιπες! Μετά από ένα χρόνο κατάλαβα πια τη μοίρα αυτής της δουλειάς. Τα πιτσιρίκια μεγάλωναν, σοβάρευαν. Έπαψαν πια να μου τηλεφωνούν για να τους πω ποιο περιοδικό τελικά θα τις δημοσίευε. Είχαν καταλάβει κι αυτά-ευτυχώς είχαν πειστεί από την ομορφιά των εικόνων ότι το πρόβλημα δεν βρισκόταν σε μένα.

Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι μία από τις τόσες πολλές καλές εικόνες αυτού του ωραιότερου όπως θεωρώ φωτογραφικού μου έπους. Είναι ένας ύμνος αλλά και ένα ντοκουμέντο της νεανικής κουλτούρας των μέσων της δεκαετίας του ’90. Όλα αυτά τα παιδιά των φωτογραφιών είναι πια ενήλικες-35άρηδες και!- με δικά τους παιδιά οι περισσότεροι. Η αδιέξοδη εκείνη φωτογράφιση ασφαλώς δεν τους σημάδεψε σαν τέτοια-αλίμονο!-αλλά σε μένα άφησε πολλή πίκρα. Ξέρετε, δεν είμαι από τους φωτογράφους που μ’αρέσει να κρατάω κρυμμένο το απούλητο και αδημοσίευτο υλικό μου, μην τυχόν και μού το αντιγράψουν- σαχλαμάρες! το κοπιάρισμα θέλει μαγκωμένα τα γρανάζια και αυτά με τη σειρά τους παραδίδουν το υλικό που αναπαράγουν σε μουμιοποιημένη κατάσταση- αλλά μια τσαντίλα, μια οργή, ένας θυμός με έκανε να μην δημοσιεύω, να αποφεύγω συνειδητά να το κάνω, αυτή τη δουλειά. Τρεις τέσσερις φωτογραφίες τις έχω βγάλει κατά καιρούς στο διαδίκτυο αλλά γενικά το υλικό είναι αδημοσίευτο. Και έτσι θα παραμείνει. Η τσαντίλα εκείνη, είκοσι χρόνια μετά, δεν μού έχει φύγει ακόμη.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Ρεπορτάζ, Φωτογραφίες δρόμου

Πλατεία Κοτζιά

Athinas-Str.-WB--DSΠαρόλο ότι ξεκίνησα να φωτογραφίζω απ’το Γενάρη του 1987, φωτογραφίες της πλατείας Κοτζιά από εκείνη την εποχή δεν έχω. Ο λόγος ήταν ότι σαν πλατεία-αν και γραφική με τα θρυλικά λουλουδάδικα-δεν ήταν αξιοφωτογράφητη, ακριβώς λόγω αυτών των μαγαζιών που ήταν εγκατεστημένα σε αυτοσχέδια και μάλλον κακόγουστα στέγαστρα, καθόλου μα καθόλου φωτογενή. Απέκτησε η πλατεία κάποιο ενδιαφέρον για μένα μόνο όταν άρχισαν τα έργα της νέας διαμόρφωσης της που περιλάμβαναν αρχικά το βαθύ σκάψιμο όλου του χώρου για το χτίσιμο του πάρκινγκ. Από αυτή ακριβώς τη φάση είναι και η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης. Αυτό που ιδιαίτερα με είχε τραβήξει για να κάνω αυτή τη φωτογράφιση, δεν ήταν τόσο η αντίθεση ανάμεσα στο εργοτάξιο με το γιαπί-που ήταν βέβαια επαρκής λόγος για να μού τραβήξει τη προσοχή-όσο η δραματική αντίθεση αυτών των δύο στοιχείων που γινόταν με τόσο γλαφυρό τρόπο ανάμεσα στο ολόφωτο νεοκλασικό αριστούργημα του κτηρίου της Εθνικής Τράπεζας και το ζοφερό, σχεδόν σπηλαιώδες σκοτάδι του εργοταξίου, κάτι που το δείχνω κόβοντας στην ουσία την εικόνα στα δυό, το πάνω και το κάτω, το φωτεινό και το σκοτεινό αντίστοιχαAthens-(8)-WB-DS

Κι όμως ενώ είχα περάσει άπειρες φορές μπρος απ’το χώρο, ποτέ δεν είχα καταφέρει να τραβήξω φωτογραφίες με τους όρους που θα ήθελα. Η περίφραξη του εργοταξίου φυλασσόταν και τις περισσότερες ώρες ήταν πάντα κλειστή και μόνο κλεφτές ματιές μπορούσες να δώσεις μέσα από σχισμές του αυτοσχέδιου κιγκλιδώματος. Ο φακός της μηχανής δεν χωρούσε κι έτσι πάντα έμενα με το παράπονο. Όταν κάποια στιγμή ζήτησα να μού επιτραπεί να φωτογραφίσω δεν μού δόθηκε η άδεια από τον υπεύθυνο εκείνη την ώρα, που με παρέπεμψε σε κάποιον ανώτερο-τρέχα γύρευε. Η καλή στιγμή όμως ήρθε και χωρίς αυτή την άδεια. Έπεσα σε φάση πλημμελούς επίβλεψης-να το ξέρετε: πάντα υπάρχει τέτοια!  😉  -και μάλιστα μού συνέβη να έχω μαζί μου και κάμερα μεσαίου φορμά με το θαυμαστά λεπτόκοκκο φιλμ Technical Pan 25 ASA. Δυό τρία καρέ κι αυτό ήταν! Η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης είναι από την εντελώς τελευταία φάση εργασιών της πλατείας με την πλακόστρωση στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης. Το γλυπτό της Σοφίας Βάρη δεν είχε ακόμη εγκατασταθεί-στην αρχή ήταν ένα απλό συντριβάνι.Όσες φορές προσπάθησα να πουλήσω το υλικό με τα λογής δημόσια έργα αντιμετώπισα σχετική αδιαφορία-μόνο το ‘Εψιλον” της Ελευθεροτυπίας ενδιαφέρθηκε για τα έργα του Μετρό στη Πανεπιστημίου και Κοραή, μού ζήτησαν όμως να τους πάω έγχρωμες φωτογραφίες, πράγμα που έγινε. Έτσι οι ασπρόμαυρες έζησαν μόνο μια μικρή καλλιτεχνική εκθεσιακή πορεία μόνο κι από τότε τις κατάπιε το σκοτάδι της λησμονιάς. Νάναι καλά το ιντερνέτ που τις ξαναβγάζω σιγά-σιγά κι αυτές στην επιφάνεια της φωτεινής οθόνης. Κάτι μού λέει ότι δεν κατάφερα να τις πουλήσω σαν ολόφρεσκο ρεπορτάζ αλλά μπορώ να το κάνω σαν ντοκουμέντα του παρελθόντος.

Πλατεία-Κοτζιά-υχρ5ς3ωοψ---Αντίγραφο-WB-DS

Με την αφορμή των Ολυμπιακών Αγώνων η πλατεία είναι αλήθεια ότι αναβαθμίστηκε αρκετά και είναι πια χώρος σημαντικών εκδηλώσεων. Ο παλιός λαϊκός της χαρακτήρας, αν και τις καθημερινές διατηρείται ακέραια ανόθευτος,ειδικά τις πρωινές εργάσιμες ώρες, κάπως παραγκωνίστηκε, ακριβώς λόγω αυτών των εκδηλώσεων. Σαν μια αυτόνομη πολεοδομική οντότητα, η πλατεία αυτή είναι από τις πιο συμπαγείς μορφολογικά και υφολογικά, κάτι μάλλον σπάνιο για τα άναρχα αθηναϊκά δεδομένα. Προφανώς το Δημαρχείο από τη μιά-η ανώτατη πολιτική και διοικητική αρχή της πόλης-και τα τρία μεγαλοπρεπή κτήρια της Εθνικής Τράπεζας, με το κύρος των θεσμών που εκπροσωπούν, κρατάνε και το χαρακτήρα της πλατείας σε σχετικά υψηλό επίπεδο ακόμη, παρά την παρακμιακή φάση που ζει η πόλη λόγω της οικονομικής κρίσης.Πλατεία-Κοτζιά-4.00-γθθθβν---Αντίγραφο-WB-DSΑπλός, εργατικός κόσμος συνεχίζει βέβαια να συχνάζει εδώ και οι οικοδόμοι, οι μπογιατζήδες συνεχίζουν να έχουν αυτή την πλατεία σαν στέκι τους, ειδικά τις πολύ πρωινές ώρες, παρόλη την ευκολία του κινητού. Ακριβώς μετά την αναμόρφωση της πλατείας ,τής προστέθηκε ένα νέο δυναμικό λαϊκό κύρος, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που όχι μόνο μικρά κόμματα την διάλεγαν για τις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις-θυμάμαι τον προ-αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ να την προτιμά-αλλά και μεγάλες φίρμες πολιτικοί των αστικών κομμάτων, εδώ έκαναν τις προσωπικές τους προεκλογικές συγκεντρώσεις-θυμάμαι την καημένη τη Διαμαντοπούλου.Πλατεία-Κοτζιά-333399993---Αντίγραφο-WB-DS

Εξυπακούεται ότι η Πλατεία Κοτζιά-η άλλη της ονομασία είναι και Πλατεία Δημαρχείου-είναι ο προνομιακός χώρος για τις φιέστες του κάθε Δήμαρχου, με την εξαίρεση φυσικά της Πρωτοχρονιάτικης, που γίνεται στο Σύνταγμα.

Αθηνάς-ντ76667β4νχψδ-WB-DS

Μόνο και μόνο για να συγχρονιστώ με το κλίμα των ημερών και επειδή συμπτωματικά την είχα εύκαιρη βάζω μια πολύ πιο κοντινή σ’εμάς φωτογραφία-νομίζω του 2010-από την πλευρά της πλατείας μπροστά στο Δημαρχείο με τη χριστουγεννιάτικη εορταστική διακόσμηση.IMG_0016--WB-DS

Update (30-12-2013).  Χα! Μόλις τώρα βρήκα και σκανάρισα-έξι ολόκληρους μήνες σκανάρω και όλο λέω πως τελειώνω και συνεχώς αναδύεται καινούργιο ξεχασμένο υλικό, χωμένο στα πιο απίθανα σημεία-αυτή την υπέροχη για την ανάρτηση εικόνα. Βαριέμαι να αναθεωρήσω το κείμενο για να την εντάξω οργανικότερα σ’αυτό. Τη βάζω έτσι όπως είναι. Προφανώς όμως βρισκόμαστε σε ένα αρκετά προχωρημένο στάδιο σε σχέση με την πρώτη φωτογραφία αλλά μένουν πολλά μέχρι την τρίτη. Πόσος χρόνος χωρίζει την κάθε μια; Αυτό μόνο με την προσφυγή στο αρνητικό είναι δυνατό να διαπιστωθεί, πράγμα ουσιαστικά αντικειμενικά αδύνατο πια, τουλάχιστον αν δεν θυσιάσεις αρκετό χρόνο γι’αυτό.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Ρεπορτάζ, Τοπίο