Category Archives: Πειραιάς

Δεν έχει εποχή, έχει σεζόν

Piraeus-Port-Cruise-ferry-and-tourist-bus-NikosRoccos-BWΟ Τουρισμός φυσικά. Γιατί είναι άλλο το σχήμα των εποχών-πάντα πιο ευέλικτο και χαλαρό-και άλλο το αυστηρό σχήμα των υποχρεώσεων του κοινωνικού ανθρώπου, που έχει μαγαζί, πηγαίνει σχολείο, δουλεύει στο Δημόσιο, που έχει καλοκαιρινή άδεια και όχι φθινοπωρινή κ.ο.κ. Στη πολυκατοικία μου μαζεύτηκαν όλοι πια-σε μια βδομάδα θα έχουν το ίδιο άσπρο χρώμα με εμένα που δεν πλησίασα τη παραλία ούτε σε απόσταση χιλιομέτρου-δυό φορές μονάχα για νάχω μερικές φωτογραφίες παραλίας. Έτσι για το καλό που λέμε. Το ευχάριστο είναι βέβαια ότι αντικειμενικά το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ, απλά η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν έχει πια την ωραία ευκαιρία να το συναντά στους τόπους της ανεμελιάς της. Μάς ζεσταίνει όμως ακόμη τα βράδια-στο διαμέρισμα μου αυτή την ώρα-00.35 π.μ.- η θερμοκρασία δείχνει 31 βαθμούς, είμαι χωρίς φανέλα και μικρές σταγόνες ιδρώτα με περιλούζουν στα συνήθη ύποπτα μέρη του σώματος μου και ενώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο αυτό με ενοχλούσε, τώρα το απολαμβάνω σαν τελευταία αναλαμπή μιάς χαράς που είναι σε αποδρομή.

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Ελληνικό Καλοκαίρι, Πειραιάς

Το λοφάκι της Καστέλλας.

Castella-Hill-from-Freatida-Landscape-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-1st-v

Στην αρχή νόμιζα ότι ο στίχος πάει: “…λάμπει σαν το Βόρειο Σέλας το λοφάκι της Καστέλλας” ότι δηλαδή ήταν το λοφάκι που έλαμπε με αυτό το τρόπο και ήδη πολύ μού άρεσε μιά τέτοια αναφορά. Όσοι έχουν δει το λοφάκι τη νύχτα πώς καταυγάζει το προφίλ του με φόντο το σκοτεινό νυχτερινό ουρανό θα συμφωνήσουν ότι δεν είναι άστοχος ο συνειρμός που με οδήγησε στη λάθος ερμηνεία του υπέροχου αυτού στίχου, που τον ακολουθεί ο εμβληματικά καταλυτικής δύναμης και ομορφιάς “… είσαι γύρω μου ένα θαύμα/κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα”. Φυσικά ο στιχουργός ήξερε πολύ καλά τί έγραφε και δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να ανεχθεί εύκολα την αυθαιρεσία της πρόχειρης και βιαστικής πρώτης ερμηνείας μου των υπέροχων στίχων του. Όμως και πάλι μού έμεινε το υπέροχα αγαπησιάρικα χαϊδευτικό “λοφάκι” του, που από τότε θα με συνοδεύει σε κάθε αναφορά μου σ’αυτόν τον εμβληματικό τόπο του πολυαγαπημένου μου Πειραιά.Landscape-Freatida-Pireus-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Έχω τουλάχιστον μερικές δεκάδες διαφορετικές απόψεις του λόφου της Καστέλλας ιδωμένες από κάθε πιθανή γωνία του Πειραιά που τον έχω οργώσει πολλές φορές για πολλά πολλά χρόνια-μόνο τα τελευταία χρόνια έχει εκ των πραγμάτων ατονήσει το ενδιαφέρον μου, γιατί έχω περιορίσει τις μετακινήσεις μου προς αποστάσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με επιβαρύνουν οικονομικά.Kastella-Hill-Freatida-Shower-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος Η ουσία είναι ότι χάρη στο στίχο του Ρασούλη πρόσεξα την ευγενική φόρμα του λόφου και σε κάθε λήψη προσπαθούσα συνειδητά να την αναδεικνύω με όλη τη διαύγεια και τη σαφήνεια που απαιτούσε το διακριτικά κανονικό σχήμα του. Τις δυό φωτογραφίες της ανάρτησης τις χωρίζουν πάνω κάτω 25 χρόνια αλλά η αντίληψη που έχω διαμορφώσει και πάντα θέλω να μεταφέρω παραμένει επί της ουσίας ίδια και απαράλλαχτη.

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Πειραιάς, Τοπίο

Η μικρή ακακία

....Urban-Landscape-Faliro-WB-DS-nv2-sh

Παντού παραμονεύει η ζωή. Νομίζετε πως κάτω απ’τις ταφόπλακες βρίσκονται πεθαμένοι; Χαχαχαχαχα! Πόσο γελιέστε! Οργιώδης ζωή που σφύζει! Χιλιάδες ζωές-τις νομίζουμε μικρές οι αφελείς!- χιλιάδες ζωές που επιδίδονται σε ένα απίστευτο οργασμικό τσιμπούσι! Αν δεν ήταν η φροντίδα και η επιμέλεια των υπεύθυνων, τα γόνιμα εδάφη των νεκροταφείων θα ήταν πυκνοφυτεμένες ζούγκλες με αδιαπέραστη βλάστηση. Μιλάμε δηλαδή για τόση πολλή ζωή!

Η ζωή είναι παντού. Ξεχύνεται από παντού. Κάθε χαραμάδα είναι μια αιτία και μια αφορμή ζωής. Άγονοι τόποι είναι έτοιμοι με την παραμικρή αφορμή να μεταβληθούν σε οάσεις αστείρευτης γονιμότητας. Δέστε το έτσι: άπαξ και γεννηθήκαμε, πιο εύκολο μάς είναι να ζούμε παρά να πεθάνουμε. Αν υποτεθεί ότι κατά μέσο όρο ο καθένας μας ζει κάπου 25.000 μέρες, τότε η στατιστική πιθανότητα θανάτου είναι αυτή η μία μέρα που θα πεθάνουμε απέναντι στις 25.000 μέρες ζωής. Τελικά το πιο δύσκολο που μπορεί να μας συμβεί σ’αυτή τη ζωή είναι να πεθάνουμε!

Ο τίτλος της ανάρτησης υπονοεί ότι πρωταγωνιστής στη φωτογραφία είναι αυτή η μικρή ακακία(σ’αυτήν κιόλας ήταν εστιασμένος ο φακός). Θα την περίμενε κανείς καχεκτική αλλά η ολοφάνερη θαλερότητα της διαψεύδει κάθε βάσιμη αντίθετη σκέψη. Δόκιμος κηπουρός να τη φύτευε, δεν θα είχε περισσότερη επιτυχία από όσο ο αλάνης σπόρος  ή η πεισματάρα ρίζα που βρέθηκε θαμμένη κάτω απ’το τοξικό τσιμέντο ή την άσφαλτο. Η ζωή είναι παντού και βρίσκει διεξόδους για να εκδηλωθεί ακόμη και στον φαινομενικά πιο άγονο και απρόσφορο χωροχρόνο. Η ζωή είναι ο κανόνας του σύμπαντος. Ο απόλυτος κανόνας. Κάθε τι άλλο- ο θάνατος ας πούμε-δεν είναι εξαίρεση αλλά στάδιο προς τη ζωή, προς την όλο νεότερη και ακόμη εργωδώς εντονότερη ζωή.

Leave a comment

Filed under Πειραιάς, Τοπίο

Πειραιάς: Δοξαστικό και Κατάρα

Pireus-Port-landscape-with-Palm-leaves-WB-DS

Ο Πειραιάς είναι ιδέα-καμιά σχέση με τον Ολυμπιακό και αυτούς που λυμαίνονται τον Πειραιά για την ιδιοτέλεια τους και μόνο. Ο Πειραιάς είναι ιδέα ενσαρκωμένη σε Λιμάνι και σε Πασαλιμάνι, σε Ταμπούρια και σε Φρεατύδα, σε Χατζηκυριάκειο και Καστέλα. Μια ιδέα να την περπατάς μέσα στο κόσμο της, τον ασυναγώνιστα υπέροχο λαό του Πειραιά, που δεν έχει δράμι από τη φλώρικη δηθενιά των Αθηναίων, γιατί ο Πειραιάς ποτέ δεν ξιπάστηκε σαν πόλη. Ο Πειραιάς είναι το πρώτο μου και τελευταίο καταφύγιο προς τον ορίζοντα, εμένα το χωμένο στις γούβες της Αθήνας. Στο Πειραιά έχω φτιάξει μερικές από τις πιο δυνατές μου εικόνες, παρόλο ότι αντικειμενικά σε χρόνο αφιερωμένο στο Πειραιά δεν υπάρχει τόσο μεγάλη αντιστοίχιση όσο σε αριθμό εικόνων. Δεν ξέρω-μάλλον ξέρω: η θάλασσα και ο ορίζοντας είναι η αιτία-πάντως στο Πειραιά λύνομαι και νιώθω την έμπνευση να κατεβαίνει σα νεράκι σε διψασμένο στόμα. Να τόφερνε ο Θεός που λέγεται συγκυρία και τύχη να έμενα στο Πειραιά! Αλλά πού τέτοια τύχη, ειδικά τώρα που ο Πειραιάς κακοτύχησε με την εκλογή αδίστακτων αρπακτικών στην ηγεσία της πόλης.

Αλίμονο όμως-όπως και ο Πειραιάς της Ιταλίας-η Νάπολη-μοιάζει να πέφτει στα χέρια και προ πάντων τις σαρκοβόρες μασέλες των α-μωραλιστών του θηριωδώς κτηνώδους Μαρινάκη και της φαμίλιας του. Ο Μπέος του Πειραιά θα προσδώσει σ’αυτό το πανάρχαιο επίνειο της Αθήνας κάτι απ’το glamour των σωματοφυλάκων του. Οι παλιές κοκότες θα βρουν ξανά στέκι και προστασία και πρώτη θα κατέβει στο Πειραιά να τις συναπαντήσει με τις κόκκινα απαστράπτουσες γόβες της, τερπνή και προσηνής κι αυτή σαν κοκότα, με το μπεγλέρι της να δαγκώνει τον αέρα με τον κροταλιστό ήχο του, η περιφερειάρχης συνομιλήτρια του πειραιώτη-πειραιώτης; λέμε τώρα!-Μπέου, Ρένα Δούρου, κατευθείαν απ΄το στέκι της Κουμουνδούρου. Πώς καταντήσαμε έτσι βρε παιδιά; Όλος ο υπόκοσμος έπιασε τα πόστα της πολιτικής εξουσίας με την ψήφο μας. Μπέος, Μαρινάκης, Ψινάκης, Δούρου-πολιτική κληρονόμος η τελευταία του κωλοπετσωμένου Άκη Τσοχατζόπουλου. Δεν μας έφτανε το κάζο με τον πανίβλακα Παπανδρέου, ανεβάσαμε στο τραίνο τώρα και τους πραγματικούς συγγραφείς του Ποινικού Κώδικα.

Leave a comment

Filed under Πειραιάς, Τοπίο

Όταν το λιμάνι δε λέει να φύγει

Pireus-E-la-nave-non-va-WB-DS

Κάπως έτσι περίπου δεν θα εύχονται να τους συμβεί οι ταξιδιώτες της επιστροφής απ’τα υπέροχα ελληνικά νησάκια, τούτες τις μέρες που η εποχή κλείνει για φέτος τον κύκλο της; Ας παρηγορηθούν με τη διαπίστωση-τόσο ανακουφιστικά ευχάριστη για μας που μείναμε εδώ-ότι θα βρουν μιαν Αθήνα επιτέλους ανεκτή, αφού από σήμερα οριστικά και αμετάκλητα ο καιρός δροσίζει. Τα πιτσιρικάκια θα πέσουν σε παιδική ακεφιά γιατί θα χάσουν την ανεμελιά τους αλλά τα καλύτερα καλοκαίρια τους ακόμη δεν έχουν έρθει-να τους το πείτε αυτό όσοι τα βλέπετε να μαραζώνουν από μετακαλοκαιρινή θλίψη.

Leave a comment

Filed under Ελληνικό Καλοκαίρι, Πειραιάς, Φωτογραφίες δρόμου

Τα πλοία που δεν μας παίρνουν

E-la-nave-va-Pireus-WB-DS

Υπάρχει κόσμος που κατεβαίνει στο λιμάνι του Πειραιά-το έχω διαπιστώσει ιδίοις όμμασι-μόνο και μόνο για να βλέπει τα καράβια να φεύγουν. Κι εμένα πάντα μού άρεσε αυτό το θέαμα. έχει νταβαντούρι και το μάτι και το μυαλό δεν χορταίνουν από σπαρταριστές εικόνες όπου η ποικιλία τους συναγωνίζεται τον καταιγιστικό ρυθμό τους και η ένταση τους τον παραλογισμό τους.

Φωτογραφίζεται όλο αυτό; Φυσικά! Αλλά πολύ δύσκολα, ειδικά για όσους φωτογράφους έχουν κόλλημα με την συνθετική ευταξία των εικόνων τους. Το επεχείρησα λοιπόν κι εγώ κάποια χρόνια πριν-κάτι παραπάνω από 15 αν θυμάμαι καλά. Παράνοια! Και μέσα σ’αυτή τη δίνη εξημμένου παραλογισμού να μπαίνει κι ο φωτογράφος και να επιτείνει την οδύνη της λογικής αλλά και της ψυχραιμίας που δοκιμάζεται κάτω απ’τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο-καλοκαίρι την έκανα τη δουλειά. Τέτοια εποχή. Ιούλιο μήνα. Τη δουλειά την είχα δώσει στο “Ε” της Ελευθεροτυπίας. Ψάχνοντας στο αρχείο μου να τη βρω για να την κάνω ανάρτηση, διαπίστωσα-με φρίκη!-ότι οι δημοσιευμένες φωτογραφίες, όχι τυχαία, ήταν τόσο ταλαιπωρημένες και χρειάζονταν επεξεργασία, που αλίμονο τέτοια εποχή-με 33 βαθμούς μέσα στο ηλίθια κτισμένο διαμέρισμα μου-δεν διανοούμαι να έχω την υπομονή ούτε να το σκέφτομαι, πόσο μάλλον και την αντοχή να το κάνω. Αναρτώ λοιπόν εδώ μια αδημοσίευτη φωτογραφία με μιά οικογένεια-το πιτσιρικάκι τους φοράει ριγωτό T-Shirt-να χαζεύει το κατάμεστο βαπόρι που φεύγει για τα νησάκια, αφήνοντας τους αυτούς να τα φαντάζονται πολύ πιο παραδεισένια από όσο θα τα βρουν οι τυχεροί επιβάτες του.

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Πειραιάς, Φωτογραφίες δρόμου

Γωνιά…για το καλοκαίρι!

Freatida-Pireus-Umbrella-Bather-sunbathing-DS

Μη τους ακούτε τους ανόητους ξιπασμένους. Με καλή καρδιά μπορείς να κάνεις ένα συναρπαστικό καλοκαίρι ακόμη και στο κέντρο της πόλης. Είναι η διάθεση να ζήσεις καλοκαιρινά που κάνει το καλοκαίρι. Και όσοι ηλιθίως νομίζουν ότι τα νερά της Μυκόνου είναι λιγότερο μολυσμένα από της Πειραϊκής ή της Φρεατύδας προφανώς είναι βαθιά νυχτωμένοι. Το καλοκαίρι είναι η γιορτή του μπατίρη, που μπορεί να διασκεδάσει στην αγκαλιά της θάλασσας με μόνο απαραίτητο αξεσουάρ-αληθινά απαραίτητο-το μαγιό του. Η μεγάλη δημοκρατία των λουομένων θέλει μόνο τη φυσική σου παρουσία στις συνάξεις της. Όλα τα άλλα είναι για τις Ρούλες τις κακομοιρούλες που νομίζουν πως το καλοκαίρι είναι εκδοχή πασαρέλας και έκθεσης καταναλωτικών ειδών πολυτελείας-μόνο χρυσοκέντητα προφυλακτικά με διαμαντάκι στην άκρη δεν έχουν στη καλοκαιρινή γκαρνταρόμπα τα δυσ-επώνυμα βλήτα της διασημότητας. Το καλοκαίρι διεκδικεί μαζί με τη γυμνότητα του σώματος μας την μέγιστη δυνατή απλότητα της ψυχής μας. Αυτό είναι το πιο βαθύ, δηλαδή το πιο διαρκές νόημα του.

Leave a comment

Filed under Πειραιάς, Τοπίο