Category Archives: Ολυμπιακοί Αγώνες

Ελλήνων Ολυμπιονικών

Ellinon-Olympionikon-Tram-Station-NikosRoccosΆντε πάλι ξανά το ίδιο κακόγουστο παραμύθι με τους μεγαστάρ ήρωες της ολυμπιακής παραμύθας! Εκεί που νομίζαμε ότι είχε απομυθοποιηθεί στη συνείδηση του μέσου έλληνα όλο αυτό το σκηνοθετημένο κερδοφόρο για ελάχιστους νταβαντούρι,άρχισαν πάλι τα όργανα της παραηρωοποίησης. Έξι ολόκληρα χρόνια ζούμε μια κρίση δανεισμού αλλά περιέργως και πολύ υπόπτως ελάχιστα αναφέρθηκε η συμβολή της ανάθεσης της Ολυμπιάδας σ’αυτή τη κρίση. Γιατί άραγε; Αμφιλεγόμενες περσόνες που εκπέμπουν αγοραία φτήνεια-λέγε με Γιάννα-όχι μόνο δεν αποδομήθηκαν αλλά επιστρατεύθηκαν σαν εκλογικοί σπόνσορες του νέου συριζανελικού κατεστημένου-το salon de bricolage-για να μη ξεχνιόμαστε, έτσι;-τελικά υπήρξε! Βέβαια αν το καλοσκεφτούμε δεν είναι σίγουρο ότι οι έλληνες συνεχίζουν να συγκινούνται με τους -σε πολύ μεγάλο βαθμό τοξικούς αναβολικούς- ήρωες της μεγάλης μπίζνας της ολυμπιάδας. Οι πληρωμένοι και σε επικοινωνιακή αποστολή υμνητές κονδυλοφόροι δημιουργούν κλίμα που όμως είναι ερευνητέο αν έχει αληθινό αντίκρυσμα στο θυμικό των κουρασμένων και λογικά καχύποπτων ελλήνων.

Υ.Γ. Δεν έχω φιλολογικές γνώσεις αλλά αυτό το Olymbionikon γραμμένο με b αντί για το λογικό p δεν μού κάθεται καθόλου καλά.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Γιάννα Αγγελοπούλου, Ολυμπιακοί Αγώνες

Στο κέντρο της προσοχής

1-Photoshooting-Olympics-Zappeion-DS

Φωτογράφους την ώρα της δουλειάς τους έχω φωτογραφίσει πάρα πολλούς-κάποιες δεκάδες τουλάχιστον!(υπάρχουν μπόλικες φωτογραφίες μ’αυτό το θέμα στο μπλογκ). Να τους έχω βάλει όμως στο κέντρο του κάδρου μου, δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φωτογραφία εκτός από αυτή-γενικά δεν κεντράρω τα θέματα μου, κόντρα σε όλες τις οδηγίες των διαφόρων φυλλαδίων και των συμβατικών συμβουλών φωτογραφικών ειδημόνων. Αυτή είναι λοιπόν μια πανηγυρική εξαίρεση, όχι μόνο στο θέμα αυτό αλλά και γενικότερα στην όλη φωτογραφική μου θεώρηση. Προφανώς το επέβαλε η ανάγκη της σύνθεσης και το εξαιρετικά ριψοκίνδυνο κενό των δύο τρίτων της εικόνας. Είναι όμως και θεματικά συμβατή αυτή η κεντραρισμένη επιλογή. Αναδεικνύει τον αληθινό πρωταγωνιστή της εικόνας, δηλαδή το φωτογράφο. Χρησιμοποιώ δύο τρόπους για να το κάνω αυτό: εστιάζω σ’αυτόν αφενός και αφετέρου τον έχω στο κέντρο της εικόνας. Οι μικρές αναλογικά διαστάσεις του μέσα στην όλη επιφάνεια της φωτογραφίας δεν μπορούσαν παρά να επιβάλλουν μια τέτοια λύση. Το υπο-θέμα των μπαλονιών εξυπηρετείται θαυμάσια με το να τα έχω φλουταρισμένα.

Αυτό που ανεκδοτολογικά με απασχολεί είναι αν και ο φωτογράφος με έχει αντίστοιχα στο κέντρο της δικής του εικόνας. Δεν είμαι πολύ σίγουρος. Η κλίση της μηχανής του είναι ελαφρά προς τα πάνω και μάλλον είναι μια πανοραμική άποψη του κόσμου που είχε συγκεντρωθεί στο Ζάππειο ενόψει της αναγγελίας για την τύχη της υποψηφιότητας της Ολυμπιάδας του 2004-άρα είμαστε στο Σεπτέμβρη του 1997. Πάντως και στην απίθανη περίπτωση που ο φωτογράφος με είχε βάλει στο κέντρο της εικόνας του, δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να με ξεχωρίσει, γιατί ήδη ο κόσμος ήταν πολύς και μάλλον μια ασήμαντη κουκίδα θα είμαι στο κάδρο του. Αν με νοιάζει αν φαίνομαι ή όχι; Ποσώς; Κουβέντα να γίνεται. Καούρα για αυτοπροβολή δεν την είχα ούτε όταν πιτσιρικάς,  είχα τις πιο παλαβές καύλες μου και, όσο νάναι, εκεί αυτή μετράει να την ασκείς,. Σαν φιγούρα. Ξέρετε εσείς 😉

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Ολυμπιακοί Αγώνες

Στη γειτονιά του Τσοχατζόπουλου

Dionysiou-Areopagitou-Urban-Still-Life-Landscape-WB-DS-rev

Όχι, δεν εννοώ τη πιο πρόσφατη-εξίσου διάσημη με τη προηγούμενη αλλά για διαφορετικούς προφανώς λόγους-δηλ. το Κορυδαλλό αλλά τη γειτονιά των αρχαίων αγγέλων, τη θρυλική Διονυσίου Αρεοπαγίτου! Μαζί με την ανάπλαση του χώρου-ενόψει Ολυμπιάδας-γινόταν και συστηματική συντήρηση αλλά και ανακαίνιση των ωραίων μεγαλοαστικών οικημάτων που έχουν πρόσοψη στον υπέροχο αυτό δρόμο Αν και δεν είμαι σίγουρος, πιθανολογώ ότι αυτό το κτήριο της φωτογραφίας είναι αυτό που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην είσοδο του νέου Μουσείου Ακρόπολης. Λίγα νούμερα πιο κάτω είναι η -νέα τότε-κατοικία Τσοχατζόπουλου, που επίσης βάσιμα πιθανολογώ ότι συντηρούνταν και ανακαινίζονταν κι αυτή. Θυμάμαι,αμυδρά είναι αλήθεια, ότι είχα πάρει κι άλλες φωτογραφίες απ’τη περιοχή, απλά τύπωσα αυτή που-προφανώς!-βρήκα αισθητικά πιο ενδιαφέρουσα. Τότε ποιος από μας ήξερε ότι ο Άκης είχε αγοράσει σπίτι εκεί-είμασταν όλοι συνεπαρμένοι από την μεθυστική παραμύθα της Ολυμπιάδας. Θάχε τη πλάκα του να έβρισκα στο αρχείο μου φωτογραφίες από την ανακαίνιση της οικίας Τσοχατζόπουλου αλλά πιάστ’τ’ αβγό και κούερεφτο! Από τη στιγμή που δεν έχω σκάνερ για φιλμ αλλά μόνο για φωτογραφίες, θα περιοριστούμε σε ό,τι είναι τυπωμένο και νοερά θα φανταζόμεστε τις εργασίες τις οποίες θα επέβλεπε ο-παλιά πολιτικός μηχανικός-Άκης. Θυμάμαι με την ευκαιρία ότι είχε επιβλέψει και το κτίσιμο της οικίας Παπανδρέου στην Εκάλη-το περιβόητο “κωλόσπιτο”. Κάντε τους συνειρμούς σας ελεύθερα! Απλά προσθέστε ότι μπορεί εδώ να ερχόταν για κάποια επείγουσα διεκπεραίωση και ο στρατηγός του Άκη-τώρα στα ενδότερα του ΣΥΡΙΖΑ-Αντώνης Κοτσακάς!(αλήθεια τον έχετε ακούσει να μιλάει καθόλου γι’αυτή την υπόθεση; εξαφανισμένος!).

Σκέφτομαι βλέποντας τη φωτογραφία της ανάρτησης: άραγε να υπήρχε ανάλογος κάδος για τα μπάζα-κατά μία έννοια σκουπίδια κι αυτά, ανακυκλούμενα-και μπροστά στο ανακαινιζόμενο παλάτσο του σήμερα θλιβερού παλιάτσου της πολιτικής κυριαρχίας του συβαριτισμού σ’εκείνα τα κωστοπουλικά χρόνια; Αυτοί οι ταγοί με το νεοπλουτίστικο γκλάμουρ τους μας χαλούχησαν πολιτικά, ηθικά, αξιακά. Βάλανε και σαν κερασάκι στη τούρτα τους την επιτομή του χυδαιότερου νεοπλουτισμού που ενσάρκωνε αυτή η περιβόητη πλουτάνα πρωθιέρεια της Ολυμπιακής ρεμούλας και η εξαχρείωση ολοκληρώθηκε με τον εξευτελιστικότερα χυδαιότερο τρόπο παρακμής: τον οργιαστικό θρίαμβο σε βάρος μας, σε βάρος των κορόιδων που τους ψήφιζαν!

Leave a comment

Filed under Άκης Τσοχατζόπουλος, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Ολυμπιακοί Αγώνες

Θα μπορούσε νάναι η Γιάννα

Πανεπιστημίου-βν55νμ6-ds

Υποτίθεται ότι στην αφίσα είναι η Εβίτα της Αργεντινής, που ήθελε-τραβάτε με κι ας κλαίω!- την χώρα της να κλαίει γι’αυτήν κι όχι αυτή για τη χώρα της.  Είχε και η Εβίτα στενάξει-μπορεί και “λιποθυμήσει”, ποιος μπορεί να ξέρει;-στην αγκαλιά ενός Έλληνα πλουτάνου, του Ωνάση. Εκεινής οι φιλοδοξίες, μετά τις επώνυμες αγκαλιές, καρποφόρησαν και βρέθηκε σε ένα-έστω νοσηρό και σύντομο-ζενίθ μιας πολιτικής δόξας. Με τη “δικιά” μας Γιάννα, με το ρεζιλίκι να τη βγάζει στον αφρό της πολιτικής-να μας τη πλασάρει ουσιαστικά-ένα, έστω νομιζόμενο, αριστερό κόμμα, θα ζήσουμε το σχιζοφρενικό που εικονογραφεί η φωτογραφία. Δηλαδή μια φιλόδοξη πλουτάνα-ο σύζυγος της ασκεί ουσιαστικά παρασιτισμό με τα παλαβά μεγάλα κεφάλαια του, δεν είναι ένας παραγωγικός επιχειρηματίας που έχει τα λεφτά του στη πατρίδα του αλλά τα έχει έξω και ουσιαστικά τζογάρει εδώ κι εκεί, αγοράζοντας και στη συνέχεια πουλώντας-η αμετροεπώς λοιπόν φιλόδοξη αυτή πλουτάνα επιχειρεί να το παίξει η Πάπισσα Γιάννα των Φτωχών και με κάποιο τρόπο να έχει ρόλο στην ασφαλή για τις φιλοδοξίες της μεταμνημονιακή εποχή. Τόσο καιρό που έτρεχαν τα αληθινά μεγάλα ζόρια,  λούφαζε στα σαλέ της στις Άλπεις και στα παλαί της στα Λονδίνα, συμμεριζόμενη τις αριστερές ιδέες όσο της το επέτρεπαν οι κουβανέζικες πουράκλες στην ασκημένη στοματάρα της. Τώρα η Κρουέλα ντε Βιλ του δόκιμου παλαβιάρικου φιλομοναρχισμού και της φραγκοχιώτικα νεοπλουτίστικης βασιλοφροσύνης, θα μας το παίξει ηγερία της αριστεροφροσύνης και της όψιμης φιλοδημοκρατικότητας. Να φτύσω στους σινιέ τάφους σας μαντάμ!

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας, Γιάννα Αγγελοπούλου, Ολυμπιακοί Αγώνες

Η μεγάλη στιγμή της Γιάννας!

The-Olympics-(7)-WB-DS-sf

Όχι, δεν ήμουν στη Λωζάνη το 1997 να τη θαυμάσω στη στιγμή της μεγάλης της νίκης. “Την πήραμε, την πήραμε την Ολυμπιάδα!”. Μας είχε πλασαριστεί η ιδέα ότι ήμασταν εμείς που κάτι κερδίζαμε και όχι  ας πούμε τα σαΐνια της ΔΟΕ, της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής-ανάμεσα τους πολλοί βασιλικοί γόνοι με εξέχουσα θέση αυτή του προσωπικού φίλου της Γιάννας Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Δεν ήμουν στη Λωζάνη τότε κι έτσι δεν είχα τη χαρά να τη φωτογραφίσω στα μέρη των καταθέσεων της. Τη Γιάννα. Ήμουν όμως στην Αθήνα. Στο Ζάππειο. Εκεί που τότε “χτυπούσε ο παλμός της Ελλάδας”-πέρα από τα στήθη της πολυφίλητης Γιάννας.

Βασικά, αυτό που πάντα σκέφτομαι όταν φωτογραφίζω ένα γεγονός που δεν έχει συγκεκριμένη φωτογραφική υλικότητα-π.χ. ο τερματισμός ενός δρομέα είναι η στιγμή που σπάει τη κορδέλα ή η δολοφονία ενός πολιτικού η στιγμή του πυροβολισμού ή της πτώσης του, είναι το εύρημα για να αναπαρασταθεί αυτή η άυλη στιγμή και να εκπροσωπήσει όσο το δυνατό πιο επάξια το γεγονός. Εδώ το συμβάν ήταν πολύ πιο αφηρημένο.Ακόμη και οι παρόντες στη Λωζάνη φωτογράφοι θάπρεπε να εστιάσουν σε δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις-πράγμα αντικειμενικά αδύνατο-προς τη πλευρά του Σάμαρανκ που ανακοίνωνε την απόφαση και προς εκείνη της Ελληνικής Επιτροπής Υποψηφιότητας. ‘Ετσι για να αποδοθεί στη πληρότητα του το γεγονός μια φωτογραφία δεν αρκούσε. Φαντασθείτε λοιπόν πόσο πιο έντονο θάταν το πρόβλημα αυτό σαν, εκ των πραγμάτων ελλειπτική, παρουσίαση για κάποιον που διεκπεραίωνε το θέμα αυτό στην Αθήνα.The-Olympics-(10)-WB-DS-rev

Συνειδητοποιούσα τη δυσκολία και προσπάθησα να βρω με ποιο τρόπο η στιγμή θα αποδοθεί κατά το δυνατό πειστικότερα σαν τέτοια. Πρόκρινα ότι αυτό θα έπρεπε να είναι πράγματι η στιγμή καθεαυτή και όχι γενικότερα ο χρόνος γύρω απ’τον οποίο θα περιστρεφόταν το γεγονός. Η εγγύτερη στη στιγμή δυνατότητα που σού δινόταν στην Αθήνα ήταν η οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε μια γιγαντοοθόνη μπροστά ακριβώς απ’το Ζάππειο-ελάχιστα μέτρα από κει που έγιναν οι δύο λήψεις της ανάρτησης- αλλά δεν με βοηθούσε σ’αυτό που είχα συλλάβει. Ήθελα αληθινή έκφραση ανθρώπων και όχι ένα γενικό πλάνο που δεν θα βοηθούσε στη σαφήνεια της απολύτως εξειδικευμένης στιγμής. Κάνοντας ένα γύρω στο χώρο, που πέρα από τον πάρα πολύ και ενθουσιώδη κόσμο, είχε σε όλη του την έκταση πολλά συνεργεία τηλεόρασης, εντόπισα αυτό των φωτογραφιών της ανάρτησης. Για να πω την αλήθεια το επέλεξα κυρίως γιατί ήταν πιο κοντά στην είσοδο του Ζαππείου Μεγάρου και ακριβώς απέναντι στην γιγαντοοθόνη που προανέφερα. Είχα και τέσσερις μηχανές μαζί μου, για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μείνω αμανάτι από φιλμ ή μηχανή τη κρίσιμη στιγμή. Είχα με τόση σιγουριά προβλέψει το κάδρο μου, ώστε αν δείτε τις δυό φωτογραφίες με διαφορά λίγων δευτερολέπτων η μιά από την άλλη, οι διαφορές είναι ανεπαίσθητες και αφορούν όχι το κάδρο καθεαυτό όσο τις κινήσεις των ανθρώπων μέσα στα όρια του. Αυτό που θυμάμαι πολύ ζωντανά είναι η επιμονή μου να μη χαθεί ούτε για μια στιγμή το μπαλόνι του πρώτου πλάνου, που το θεωρούσα εμβληματικό της ελαφράς σοβαρότητας της στιγμής. Η στιγμή-η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης-είναι όντως η στιγμή, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τις εκφράσεις των προσώπων-της δημοσιογράφου και του οπερατέρ δίπλα της αλλά και ιδιαίτερα από το ξεκίνημα μιας βίαιης, εκρηκτικής κίνησης των χεριών των δύο ανδρών, που στο σημείο εκείνο φλουτάρουν πια την εικόνα. Από το σταματημένο χέρι πάνω στο στήθος της γυναίκας στα άκρα δεξιά της πρώτης εικόνας-σαν να της έχει κοπεί η ανάσα, σταματώντας και το χρόνο ταυτόχρονα-πάμε στην εκκινούσα έκρηξη των χεριών στη δεύτερη.

Ακολούθησαν πολλές φωτογραφίες μετά-πιο εύκολες και λιγότερο ριψοκίνδυνες σίγουρα-του πανηγυριού που στήθηκε αμέσως μετά. Από κείνη τη στιγμή, που με τα ταπεινά μου μέσα την κατέγραψα όσο πιο πειστικά γινόταν σαν στιγμή, άρχισε για την Ελλάδα μια πορεία που κατέληξε, λίγα χρόνια μετά,  στο Καστελόριζο, με ένα απερίγραπτης ελαφρότητας διάγγελμα-(θυμάστε τα χαρωπά σημαιοστολισμένα τρεχαντήρια και τους ήχους των πνιγμένων γέλιων κάποιων παιδιών εκεί γύρω;)- διάγγελμα που εκφώνησε με τον ασυναγώνιστα αυτιστικό του τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου. Σήμερα, μετά τα βιώματα και της χαζοχαρούμενης Ολυμπιάδας και της πικρής, ταπεινωτικής πλην αναγκαίας Μνημονιακότητας,  οι μόνοι που δεν πήραν χαμπάρι του τι πραγματικά σήμαινε για εμάς αυτό το εφήμερο δεκαπενθήμερο πανηγύρι του 2004 είναι αυτοί που πέρασαν και τότε καλύτερα και συνεχίζουν να καλοπερνάνε μέσα στην τύρβη της πλήξης τους και της αεργίας τους: η Γιάννα και ο Γιώργος! Τι παράξενο: αυτοί οι απίστευτα ελαφρόμυαλοι άνθρωποι, τέτοιες μέρες επιστρέφουν και δηλώνουν ξανά τη παρουσία τους, σαν κάτι να θέλουν να μας ξαναζητήσουν και  σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα στο μεταξύ ή σαν να μην έχουν ο καθένας το δικό του μεγάλο μερτικό στη κρίση(αν η οικονομική κρίση στην Ελλάδα εκδηλώθηκε σαν κρίση δανεισμού, σκεφθείτε λοιπόν πόσο επιβάρυνε η Ολυμπιάδα την Ελλάδα με τα πρώτα ληξιπρόθεσμα ποσά ολυμπιακού δανεισμού να κουρταλούν τη  θύρα της οικονομίας μας).

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Γιώργος Παπανδρέου, Ολυμπιακοί Αγώνες, Ρεπορτάζ

Vintage

The-Olympics-Landscape-Vintage-GigaPhoto-Zappeion-WB-DS

Πιτσιρικάκι, είχα βρεθεί, πριν πολλά πολλά χρόνια, μαζί με τα ξαδέλφια μου, στο εξοχικό μιας υπέργηρης μακρινής θειάς μου, από αυτές τις γυναίκες με τη λαχτάρα για πολλά παιδιά και με την ατυχία όμως να της έχει μείνει μόνο ένα.  Μαζί με τα δικά της εγγόνια λοιπόν,  κάλεσε και ένα τσούρμο ανήψια-το πώς μας κουμαντάριζε είναι κάτι που θα άξιζε να το κάνουν μάθημα στους προσκόπους!-και ανάμεσα τους λοιπόν κι εγώ. Κάποιο πρωινό, που έβρεχε με το τουλούμι, αναγκαστικά μείναμε μέσα στο σπίτι και για να μας κρατήσει κάπως ήσυχους, μας άφησε να ανοίξουμε ένα σεντούκι-δεν είναι παραμύθι αυτό που γράφω, είχε αληθινό, πραγματικό σεντούκι- και, αφού πρώτα σκόρπισαν κάποιες τρομαγμένες κατσαρίδες, μας άφησε να δούμε ό,τι είχε εκεί μέσα!-(είπαμε ήταν μαστόρισσα για να μαγεύει και να αφοπλίζει και τα πιο ατίθασα παιδιά).

Αληθινός θησαυρός! Αληθινός εικονογραφικός θησαυρός! Χιλιάδες φωτογραφίες!-έτσι μού φαίνονταν, στη πραγματικότητα πρέπει νάταν μερικές εκατοντάδες. Άλλες χύμα-οι περισσότερες-άλλες σε άλμπουμ, δερμάτινα με ωραίες επίχρυσες μπορντούρες και μερικές  κολλημένες σε πανάκριβα χοντρά χαρτόνια, μονταρισμένες υπό μορφή βιβλίου-έμοιαζαν με τόμους εικονογραφημένων χειρογράφων, με χρυσωμένες τις ράχες τους. Και από την άλλη ένας ασύλληπτος αριθμός με καρτ ποστάλ οι περισσότερες από την Ελλάδα με προορισμό την Αίγυπτο. Χιλιάδες!

Από τις τελευταίες και όσο μπορώ αξιόπιστα να θυμηθώ οι περισσότερες ήταν καρτ ποστάλ με αφορμή τις δυό Ολυμπιάδες, του 1896 και του 1906. Αν κι εγώ τις λιγουρευόμουν γιατί είχαν από πίσω γραμματόσημα που εκείνη την περίοδο μάζευα, τώρα αυτό που μού έχει μείνει σαν πιο δυνατή εντύπωση είναι ακριβώς όλη εκείνη η εικονογραφία. Μας εξηγούσε κιόλας η θειά κάποιες από αυτές τις εικόνες-θυμάμαι τις αναφορές της στους βασιλιάδες και στο Σπύρο Λούη.

Εγώ έμεινα τα με το παράπονο ότι η θειά μου δεν μούδινε τα γραμματόσημα πούταν κολλημένα πάνω στις καρτ ποστάλ και μ’αυτό έφυγα απ’το σπίτι της, χωρίς να τύχει να ξαναπάω-αν και την έβλεπα πολλές φορές στην Αθήνα. Πέρασαν τα χρόνια, η θειά μας άφησε χρόνους. Το παράπονο με τα γραμματόσημα με είχε αφήσει κι αυτό. Αλλά τόφερε η ευκαιρία να ξαναβρεθώ στο ίδιο εκείνο εξοχικό, πολλά χρόνια μετά, σαν επισκέπτης αλλά  και σαν φωτογράφος πια. Οι μνήμες ξύπνησαν αυτόματα και ξύπνησαν με αναπροσαρμοσμένα πια τα ενδιαφέροντα. Της θύμισα-στη κόρη πια εκείνης της πρώτης, της μεγάλης θειάς-  την διαμονή μου τότε εκεί και πόσο αλησμόνητο ήταν εκείνο το δεκαπενθήμερο και, πάνω στη κουβέντα, της ζήτησα να μου φέρει να δω και ίσως να αντιγράψω εκείνα τα φοβερά χοντρά άλμπουμ με τις χρυσές ράχες, διαισθανόμενος, από την πλευρά του γνώστη πια, τη μεγάλη τους αξία, που ήταν και αξία ομορφιάς: ήταν πορτραίτα μεγαλοαστών, αιγυπτιωτών προφανώς, αυστηρά, βλοσυρά αλλά και λόγω της λίγο παρδαλής μόδας της εποχής τερπνά ταυτόχρονα. Καπελλαδούρες, ανοικονόμητα κρινολίνα, ενθουσιώδη φτερά, γραφικά ομπρελίνα.

-“Α, εκείνα! Τα πέταξα!” μού απάντησε με ατημέλητη μελαγχολία η θειά! “Όλες τους οι σελίδες ήταν κολλημένες η μια πάνω στην άλλη και…”

-“Βρε θειά! βρε θειά, τι έκανες; Ρώτα και κανένανε βρε θειά” . Μ’ έπιασε ένα παράπονο τότε. Μα ένα παράπονο! Δεν μπορούσα να συνέλθω από το μουγκό πόνο που με κατέλαβε. Όλο εκείνο το ευτυχισμένο δεκαπενθήμερο έγινε ξαφνικά αναδρομική οδύνη. Η θειά βλέποντας με να λυπάμαι αληθινά, συνειδητοποίησε ακριβώς εκείνη τη στιγμή το λάθος της. Μ’ερώτησε αμήχανα: “-Λες να μπορούσαν να σωθούν;” Αφού πέρασε κάποια ώρα μέσα σε μια πικρή σιωπή-την έχασα κάποια στιγμή και ανησυχώντας κάπως την αναζήτησα. “-Έρχομαι, έρχομαι σε λίγο” μού απάντησε και πράγματι μούρθε με ένα μικρό, λυμφατικό κουτί από μπισκότα και μού τόδειξε. “-Εδώ μέσα βρίσκεται ό,τι περισώθηκε από όλες εκείνες τις φωτογραφίες του μπαούλου-όχι όμως τα άλμπουμ. Καμιά τρανταριά φωτογραφίες όλες κιόλες!”

Όλα άγνωστα: Πρόσωπα,φωτογράφος, χρόνος και τόπος φωτογράφισης.

Όλα άγνωστα: Πρόσωπα,φωτογράφος, χρόνος και τόπος φωτογράφισης.

Τις κοίταξα. Η σκιά του χαμένου θησαυρού. Καμιά αίγλη. Δυό τρεις αλαζονικοί αξιωματικοί, κάποιες αμαζόνες πάνω σε καμήλες και άλογα με φόντο τις πυραμίδες. Μερικά κοριτσάκια με δαντελένια φουστανάκια και μεταξωτές κορδέλες-η μια επιχρωματισμένη μπλε, είναι το ίδιο  με το μεσαίο κορίτσι της φωτογραφίας που αναρτώ, σε πιο μικρή ηλικία όμως. Ξεχώρισα από όλο εκείνο το μίζερο πια υλικό μία και την αναρτώ. Είναι γλυκιά, τρυφερή, πολύ τυπική της περιόδου της μπελ επόκ ή ίσως και λίγο πιο πριν-μπορεί και το 1880. Δεν ρώτησα τη θειά για το ποια είναι τα πρόσωπα. Μπορεί και να μού τόπε αλλά θυμάμαι ότι για τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν σίγουρη πια ποια ήταν.

Leave a comment

Filed under Ολυμπιακοί Αγώνες, Τοπίο

¡Que viva México!

Ermou-Str.-Photoshooting-Mexican-The-Olympics-WB-DSΟυσιαστικά με τους Ολυμπιακούς αγώνες έκανα το τελευταίο μου μεγάλο φωτογραφικό θέμα με ασπρόμαυρο φιλμ. Δεν κατάφερα να πουλήσω ΟΥΤΕ ΜΙΑ φωτογραφία σε κανέναν όπου το έδειξα. Για μένα έχει κάτι καταραμένο αυτό το θέμα που παρόλο ότι το διαπραγματεύτηκα με το συνηθισμένο μου αστείρευτο φωτογραφικό κέφι, φαίνεται οι ενδόμυχες επιφυλάξεις που πάντα είχα για το σπάταλο και απίστευτα πολυδάπανο αυτό θεσμό, κάπου υπονόμευσαν την τύχη του θέματος. Έτσι κάθε φωτογραφία που βάζω από εκείνη την περίοδο έχει το θλιβερό προνόμιο να βλέπει το φως της δημοσιότητας μόνο από τούτο εδώ το όχι ιδιαίτερα δημοφιλές μπλογκ.

Διαχειριζόμενος όλο αυτό το υλικό για τις αναρτήσεις εδώ μέσα μοιραία και αναπόφευκτα στοχάζομαι πάνω σ’αυτό και προσπαθώ να βρω φόρμες δημοσίευσης που να το κάνουν συναρπαστικότερο. Με την αφορμή αυτής της σημερινής  ανάρτησης σκέφτηκα ότι ένα ωραίο κεφάλαιο σε μια υποτιθέμενη έκδοση-ποιος είπαμε ότι ήρθε;-θα ήταν το κεφάλαιο το αφιερωμένο στα Έθνη και τους Λαούς. Δηλαδή φωτογραφίες επισκεπτών της Ολυμπιάδας από διάφορα μέρη του κόσμου-σχεδόν όλοι δίναν στίγμα!

 

Leave a comment

Filed under Ολυμπιακοί Αγώνες, Φωτογραφίες δρόμου