Category Archives: Νίκος Γκάτσος

Στραβά το καπελάκι μου

Guilherme-Duprat_5-DS

Στραβά το καπελάκι μου
στριμμένο το τσιγάρο
πολλές φουρτούνες πέρασα
και δε φοβάμαι χάρο.
Τη θάλασσα πολέμησα
του κόσμου την αρμύρα
μα τώρα που σε γνώρισα
την κάτω βόλτα πήρα.

Στ’ ουρανού την άκρη
Παναγιά σε φίλησε
παγωμένο δάκρυ
στην καρδιά μου κύλησε.

Στραβά το καπελάκι μου
στο χέρι κομπολόι
μετρώ τα σκαλοπάτια σου
κι η έγνοια σου με τρώει.
Μα πριν με διώξεις, άκαρδη
θερμά παρακαλώ σε
περκάλι βενετσάνικο
να κοιμηθούμε στρώσε.

Νίκος Γκάτσος. Ασφαλώς! Τι περίπτωση κι αυτή ε; Ο μυστήριος αυτός τύπος εκλαΐκευσε τη λογιότητα της υψηλής ποίησης με έναν απίθανα συναρπαστικό τρόπο. Έφερε το ξάφνιασμα του σουρεαλισμού στα χείλια του ανύποπτου από την υψηλή ποίηση μέσου έλληνα. Κι εκεί που το κουπλέ κυλάει πρίμα και αναμενόμενα συμβατικά-όμορφα πάντα όμως, ε;-έρχεται ένα συνταρακτικής ωραιότητας ρεφραίν-Στ’ ουρανού την άκρη/Παναγιά σε φίλησε/παγωμένο δάκρυ/στη καρδιά μου κύλησε-για να ενσταλλάξει άφατη γλύκα στον ορίζοντα της αντίληψης μας και να ποτίσει με δροσοσταλίδες τη στεγνή από εντυπώσεις καρδιά μας.

Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ο Γκάτσος και το ότι έγινε μια τέτοια περίπτωση ασφαλώς το οφείλουμε στους συνθέτες που τον εμπιστεύτηκαν σαν στιχουργό. Αν δεν είχε συμβεί έτσι, πολύ πιθανό ο Γκάτσος να ήταν ένας κλειστός, ερμητικός-πάντα ασύγκριτα υψηλής ποιότητας βέβαια-ποιητής, προσιτός μόνος στους λίγους εξοικειωμένους με την πρωτοποριακή λογοτεχνία. Τώρα όμως ο λόγος του είναι κατάκτηση-έστω ασυνείδητη-στις καρδιές και τα χείλια ενός λαού και οι στίχοι του έχουν μπει  στο DNA του τρόπου σκέψης μας και αντίληψης μας, έστω τις λίγες αυτές στιγμές του ρεμβασμού καθώς σιγοτραγουδούμε ένα τραγούδι του και οι στίχοι του σέρνονται απ’τη γλώσσα στα χείλη μας κι από κει στο νου και την καρδιά μας.

Τόχω ξαναγράψει από τούτο δω το μπλογκ: θάθελα οι φωτογραφίες μου να μοιάζουν με το αίσθημα που γεννούν οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου.

Leave a comment

Filed under Νίκος Γκάτσος, Φωτογραφία Μόδας-Μοντέλου