Category Archives: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

Διαδηλωτής ετών 97! (Κωνσταντίνος Μητσοτάκης)

22Jun2015-(112)-Mitsotakis-Konst.-Menoume-Evropi-NikosRoccosΗ στερνή εικόνα τιμά τα πάντα!

 

Πώς να γράψεις για έναν τόσο αμφιλεγόμενο και δαιμονοποιημένο πολιτικό που όχι μόνο δεν τον έχεις ψηφίσει ποτέ αλλά αντίθετα κατέβηκες στους δρόμους εναντίον του;-(ως μη ώφειλε κιόλας, αφού ποτέ δεν είχα υπάρξει καμιάς μορφής κρατικοδίαιτος).

Λοιπόν ο θάνατος του Μητσοτάκη είναι μια καλή-τί καλή; ιδανική θάλεγα!-ευκαιρία να στοχαστούμε πάνω στη δικιά μας συμπεριφορά σαν πολιτών και σαν ψηφοφόρων. Κόντρα σε όσα δαιμονοποιητικά έχουν γραφτεί εναντίον του αποδείχτηκε ένας υποδειγματικά δημοκρατικός κοινοβουλευτικός άνδρας που πάντα του έπαιζε σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού-σκληρά βέβαια, δεν ήταν κανένας ιερομόναχος και ασκητής της πολιτικής. Η ουσία είναι μία: ότι κατά κάποιο τρόπο πέτυχε να φεύγει δικαιωμένος όντας ήδη στη ζωή. Ελάχιστοι πολιτικοί έζησαν μια τέτοια προνομιακή μεταχείριση εκ μέρους του χρόνου.

Τη τριετία του 1990-1993, σαν πρωθυπουργός πια, ήταν ο πρώτος που μίλησε για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και ήταν ο μόνος που κινήθηκε προς τη κατεύθυνση επίλυσης του προβλήματος του μεγάλου χρέους. Βρήκε την κομματικά υποκινούμενη πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντί του-ήμουν κι εγώ εκεί, απέναντί του κι εγώ,από ανόητο και τυφλωμένο ιδεολογικό πατριωτισμό! Αν είχαν εισακουσθεί οι προτάσεις Μητσοτάκη τότε-που σήμερα φαντάζουν όπως σχεδόν το μέιλ Χαρδούβελη σε σχέση με τα σούπερ-ντούπερ αδιέξοδα μνημονιακά μέτρα των Τσίπρα-Τσακαλώτου, σήμερα η Ελλάδα θα είχε προλάβει το μνημονιακό δράμα και της τραγικής πυκνότητας συνέπειες του.

Παρόλο ότι η μεθόδευση της στοχοποίησης του Ανδρέα Παπανδρέου το 1989 δεν ήταν η καλύτερα και δικαιότερα θεμελιωμένη διαδικασία, στο σκληρό της πυρήνα η στοχοποίηση αυτή καθεαυτή ήταν πολιτικά σωστή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε μετατραπεί σε φρικτή, σε ελεεινή καθεστωτική φιγούρα που περιστοιχίζονταν από ελεεινά υποκείμενα της πιο φρικτής υποστάθμης-σκεφθείτε ποιους είχε οπλαρχηγούς του: Κουτσόγιωργα και Τσοχατζόπουλο! Σκεφθείτε ότι ο τριτοκοσμικής αυτής ηθικής παπανδρεϊκός καθεστωτισμός έφερε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτής ακόμη και στην ηγεσία της ίδιας της χώρας τον κλινικά πανηλίθιο Γιώργο Παπανδρέου και μάλιστα στη κρισιμότερη ώρα της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας. Απέναντι στο νοσηρό παπανδρεϊκό φαινόμενο του καθεστωτικού νεποτισμού έχουμε ένα Μητσοτάκη που παραιτείται με την εκλογική του ήττα του 1993-πράγμα αδιανόητο για Παπανδρέου ακόμη και αν αυτός είναι ο διανοητικός κουβάς που λέγεται Γιωργάκης και που σε ελάχιστο χρόνο κατάφερε το 44% να το κάνει μετά βίας 1,5%!

Ανάλογα θα πρέπει να διαβαστεί με νηφαλιότητα και ο κακόφημος Ιούλιος του 1965. Τα πράγματα δεν είναι τόσο μανιχαϊστικά δομημένα ώστε να φταίει μόνο ο Μητσοτάκης και οι “αποστάτες”  του. Στη πραγματικότητα ο γέρος Παπανδρέου με την ευκαιριακά και αλλοπρόσαλλα σχηματισμένη Ένωση Κέντρου του είχε ενσωματώσει την Αποστασία αφού ενέταξε στο κόμμα του απίθανους ακροδεξιάς και σκληροπυρηνικά φιλομοναρχικής συγκρότησης πολιτικούς και μάλιστα με την υπόδειξη,τη καθοδήγηση και την ενίσχυση του ίδιου του Παλατιού. Υπήρχαν μυστικές συμφωνίες με το Παλάτι και είναι η μη τήρηση τους που έφερε τη ρήξη και τα δραματικά γεγονότα του 1965. Παράλληλα ο τριτοκοσμικής αντίληψης καθεστωτικός νεποτισμός της οικογένειας Παπανδρέου εκδηλώνεται με τα φαινόμενα τύπου “Ασπίδα”. Αυτό που ουσιαστικά έκανε ο Μητσοτάκης και οι “Αποστάτες” του, σαν εμπειρότατος κοινοβουλευτικός ο ίδιος,  ήταν ένας καθόλα νόμιμος και συνταγματικός κοινοβουλευτικός ελιγμός, που με νέα πλειοψηφία στη Βουλή δημιούργησε νέα πλειοψηφία και άρα νέα Κυβέρνηση. Οι θεωρούμενοι σαν αποστάτες μόνο περιστασιακά βρέθηκαν στην Ένωση Κέντρου και μόνο με τους όρους που ο γέρος Παπανδρέου φαίνεται πως δεν τήρησε τελικά.

Τα γραφόμενα πιο πάνω είναι μια πρώτη αντίδραση μου στην είδηση του θανάτου του Μητσοτάκη που μόλις πριν λίγο διάβασα. Η φωτό που αναρτώ είναι δική μου, παρόλο ότι ποτέ μου δεν δούλεψα σαν φωτογράφος του πολιτικού ρεπορτάζ. Ήμουν στο Σύνταγμα στις 22 Ιουνίου του 2015 και φωτογράφιζα μια φιλοευρωπαϊκή διαδήλωση όταν ξαφνικά νιώθω μια πίεση κόσμου στον ώμο μου. Γυρίζω και νάσου τον ψηλό, ασυνήθιστα ευθυτενή-ήταν 97 χρονών τότε!-γνώριμα χαμογελαστό Μητσοτάκη στη πρώτη γραμμή του φιλοευρωπαϊκού αγώνα. Αυτή ακριβώς ήταν η στιγμή της αντίστροφης πορείας που με οδήγησε στο να επανεκτιμήσω νηφαλιότερα αλλά όχι αγιοποιητικά τον πολιτικό άνδρα που χάθηκε σήμερα.

Υ.Γ.Να ξεκαθαρίσω τέλος ότι είναι ένα θέμα η τελικά θετική κρίση μου για το Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και είναι άλλης τάξης ζήτημα ο γυιός του που συμβαίνει αυτή τη περίοδο να είναι αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Εγώ δεν γουστάρω νεποτισμούς και οικογενειοκρατίες και παρόλο ότι δεν θεωρώ το Κυριάκο Μητσοτάκη ένα κακό πολιτικό, η απαρέσκεια μου για τις πολιτικές φαμίλιες στο σύνολο τους με κάνει απολύτως αρνητικό σ’αυτό το γόνο. Τα όποια θετικά διαπίστωσα για το μακαρίτη προφανώς δεν κληροδοτούνται και στα παιδιά του που μέλλει να αποδείξουν την όποια αξία τους αν η Ιστορία και ο Λαός τους το επιτρέψει. Εγώ πάντως κανακάρη πολιτικού δεν πρόκειται να ψηφίσω. Είναι απαράβατη αρχή της όποιας πολιτικής συγκρότησης έχω. Δεν το καταδικάζω αλλά και δεν μού κάνει καρδιά να τον ψηφίσω. Αυτά προς άρση κάθε τυχόν παρεξήγησης.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Κωνσταντίνος Μητσοτάκης