Category Archives: Η τέχνη της προσωπογραφίας

Μοσχοβολάει παγωτίλα

12May2016-(2033)-Couple-Man-with-2-icecreams-Ermou-Kapnikarea-NikosRoccosΗ φωτογραφία είναι περσινή ανοιξιάτικη. Και στην Ελλάδα η άνοιξη έχει εντονότερη γεύση καλοκαιριού από κάθε άλλη χώρα. Πρόγευση αν θέλετε. Ήμουν στη Photovision και-μπορεί να βοήθησε και η φαληριώτικη παραλία-μού μύρισε το είδος εκείνο καλοκαιριού που σού σερβίρεται σαν χωνάκι παγωτό. Στη Φωτοβίζιον δεν βρήκα παγωτό αλλά καλοκαιρινή διάθεση βρήκα μπόλικη. Άλλωστε η Φωτογραφική διάθεση είναι πάντα καλοκαιρινή ακόμη και καταμεσίς του μεσοχείμωνου!

Leave a comment

Filed under Couples, Ελληνικό Καλοκαίρι, Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ποτέ τη Κυριακή (…και της Αποκριάς)

studio-still-life-mask-and-fornasetti-plate-nikosroccosΌταν με ρωτούν γιατί δεν έχω φωτογραφίες της Αποκριάς-30 ολόκληρα χρόνια φωτογράφος και δεν έχω φωτογραφίσει ποτέ την Αποκριά!-η απάντηση μου στους άσχετους είναι ότι δεν φωτογραφίζω ποτέ τη Κυριακή. Ποτέ! Ισχύει αυτό, δεν είναι ούτε ψέμματα ούτε υπεκφυγή από ενοχλητικές ερωτήσεις άσχετων. Στους σχετικούς όμως δεν δίνω τη πρώτη απάντηση-που επαναλαμβάνω: ισχύει-αλλά μια ουσιαστικότερη και πιο θεμελιωμένη στην ατομική μου πραγματικότητα. Προφανώς και θα μπορούσα να κάνω μιά εξαίρεση το χρόνο-τι διάολο! Αλλά στη πραγματικότητα ο λόγος είναι άλλος.kid-mask-chrysospiliotissa-carnival-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-fffff

Είμαι συνειδητά ανθρωποκεντρικός φωτογράφος. Και στο κέντρο της ανθρωποκεντρικότητας της φωτογραφίας μου βρίσκεται το πρόσωπό του Ανθρώπου, δηλαδή ο καθρέπτης, που σημαίνει και η δίοδος αν θυμηθούμε τον Κοκτώ, ο καθρέπτης λοιπόν της ψυχής του. Της όποιας ψυχής κουβαλάει ο καθένας μας στο δρόμο. Μιά τέτοια θεμιτή πρόθεση δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με το Καρναβάλι, τις μάσκες του και τις μεταμφιέσεις του. Εξάλλου ποτέ δεν με ενδιέφερε η λειτουργία της φωτογραφησης ενός γεγονότος-τόχω γράψει πολλές φορές εδώ ότι δεν είμαι φωτορεπόρτερ,παρόλο ότι αν πληρωθώ μπορώ να κάνω ασυναγώνιστα καλό φωτορεπορτάζ. Ούτε Εθνογραφική Φωτογραφία κάνω. Είναι πολύ ξεκαθαρισμένο αυτό μέσα μου και καμιά τύψη δεν με βασανίζει που δεν το έχω επιχειρήσει-με συστηματικό τρόπο τουλάχιστον. Έχω βέβαια φωτογραφίσει ανθρώπους με μάσκα, ακόμη και καρναβαλιστές αλλά ή σε άσχετες με το Καρναβάλι μέρες ή-αυτή είναι η περίπτωση της δεύτερης φωτογραφίας που αναρτώ: μιά Καθαρά Δευτέρα με πιτσιρικάκι που δεν τού έκανε καρδιά να αποχωριστεί την αστείων προθέσεων λαγνεία τρόμου της όντως αποτροπαϊκής μάσκας του.portrait-of-a-masked-man-nikosroccosΣτο στούντιο όμως η μάσκα μπαίνει σε μιάς άλλης τάξης λογική. Εδώ το ρεαλιστικό εκδιώκεται, φυγαδεύεται γιατί μπαίνει το στοχαστικό ποιητικό που το ελέγχεις και το κατευθύνεις προς ένα από τα πριν σκοπούμενο αποτέλεσμα, γι’αυτό και είναι τόσο ρηξικέλευθη η διαφορά της αισθητικής διατύπωσης των φωτογραφιών στο στούντιο από τη δεύτερη του δρόμου και παρόλο ότι ήδη και αυτή είναι μάλλον ατύπικη μέσα στα πλαίσια της συνηθισμένης μου εικονογραφίας στο δρόμο. Οι φωτογραφίες στο στούντιο εκπροσωπούν έναν άλλο μου εαυτό, αυτόν που προσαρμόζεται στις επιβαλλόμενες συνθήκες σκηνοθεσίας.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, Still Life, street photography

Καλλιτέχνης, Γραφειοκράτης, (εγκάθετος) Πολιτικός.

lydia-koniordou-nikosroccosΗ διαδοχή των ρόλων στο τίτλο του άρθρου δείχνει τη πορεία εξαχρείωσης που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος καλλιτέχνης όταν, εκμεταλλευόμενος την αναγνωρισιμότητά του, την εξαργυρώνει με οφίκια και τίτλους. Είμαι κατηγορηματικός: κανένας σοβαρός καλλιτέχνης δεν καταδέχεται να εξαχρειωθεί πολιτευόμενος και μάλιστα εγκαθιστάμενος από προσωπική εύνοια και όχι από εκλογική διαδικασία. Ή είσαι ταγμένος στη Τέχνη ή είσαι καιροσκόπος. Οι δράσεις είναι ασύμβατες μεταξύ τους. Είναι μία η κοσμοθεώρηση της ζωής όταν είσαι καλλιτέχνης και είναι εντελώς άλλη όταν είσαι πολιτικός. Είναι όμως μιά τρίτη, πολύ ελεεινότερη, όταν από την πρώτη μεταπηδάς ευκαιριακά στη δεύτερη. Οκ, μπορεί η Κονιόρδου να είναι κλάσεις αξιολογότερη μορφωτικά και πνευματικά από την ασύγκριτα άθλια από κάθε άποψη Μελίνα Μερκούρη αλλά αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος να μην έπρεπε να έχει κάνει αυτό το απογοητευτικά φρικτό βήμα να βρίσκεται στην υπηρεσία του αθλιότερου πολιτικού που έχει αναδείξει το πολιτικό σύστημα μεταπολιτευτικά-με τους εκλογικούς νόμους και τις φόρμουλές του συστήματος αυτού έγινε πρωθυπουργός ο Τσίπρας, μη το ξεχνάμε αυτό. Προφανώς και έχει δικαίωμα να έχει οποιεσδήποτε πολιτικές και κομματικές απόψεις θέλει αλλά η ασυλία που τόσο καιρό απολάμβανε σε όλα δεν μπορεί να τη συνοδεύει και στη πολιτική της δράση.

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Λυδία Κονιόρδου

Το μεγάλο παζάρι στο στούντιο!

urban-still-life-big-bazaar-athinas-str-nikosroccosΤο μεγάλο και απόλυτο όνειρο μου σαν φωτογράφος στούντιο ήταν πάντα να έχω ένα παράρτημα δίπλα σ’αυτό, τόσο μεγάλο, τόσο ποικίλο και τόσο πλήρες όσο 14 μεγάλα παζάρια σαν αυτό της σημερινής φωτογραφίας, έτσι ώστε για κάθε πρόσωπο που φωτογραφίζω να έχω τα ειδικά αξεσουάρ που η έμπνευση της στιγμής-που θα την υποβοηθούσε ασφαλώς η αφάνταστη ποικιλία του παζαρίτικου παραρτήματος του στούντιο-να βρει την επιθυμητή της τελείωση και ολοκλήρωση!paul-and-marina-diptuchΑν και όχι φανατικός θαυμαστής του Ρέμπραντ, αυτή η αγάπη του για μεταμόρφωση των προσώπων που ζωγράφιζε επί το μυθικότερο και εξωτικότερο πάντα με γοήτευε γιατί αυτή η μεταμορφωτική ορμή έκρυβε μέσα της πλούσια και δημιουργικότατη φαντασία. Και όλοι ξέρουν ότι είχε μεταμορφώσει το στούντιο και το σπίτι του σε ένα αποθηκευτικό χώρο με απίστευτη ποικιλία και πλούτο αξεσουάρ που ελάχιστα θα διέφερε από ένα μεγάλο παζάρι. Με τη μόνη ίσως ουσιώδέστατη διαφορά ότι τα αποθηκευμένα αυτά εξαρτήματα ποιοτικά ήταν κλάσεις υψηλότερης ποιότητας και καλλιτεχνικής αξίας, από αυτά που βρίσκεις σε διάσημους οίκους δημοπρασίας μάλλον παρά σε ταπεινά λαϊκά παζάρια σαν αυτό της φωτογραφίας της σημερινής ανάρτησης. Εξάλλου αυτή η τρέλα και η αγάπη του γι’αυτά συνέβαλε κι αυτή καθοριστικά στη πτώχευση του και στα ταπεινωτικά από άποψη οικονομική και κοινωνική γεράματα του.

Leave a comment

Filed under Δημιουργική Φωτογραφία, Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, REMBRANDT, street photography, Urban Still Life

Η κινητήρια δύναμη του Πολιτισμού

antonis-benakis-portrait-benaki-museum-nikosroccos-bwΚατασταλλαγμένος και απολύτως ακομπλεξάριστος απέναντι στο πλούτο και σίγουρα απαλλαγμένος από τα αρρωστημένα ιδεολογήματα που κατατυράννησαν και τη δική μου γενιά και-πώς θα μπορούσα να το αποφύγω;-ακόμη και μένα τον ίδιο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η αληθινή γενεσιουργός αιτία του Πολιτισμού είναι το Δημιουργικό, το Παραγωγικό Κεφάλαιο. Αυτό κινεί την Επιστήμη και τις κατακτήσεις της. Αυτό βρίσκει λύσεις για βιωτικές ανάγκες μας. Και στο τέλος-τέλος, αυτό επενδύει στο όχι ιδιαίτερα προσοδοφόρο είδος εκείνο πολιτισμού που οι πιο πολλοί ξέρουμε σαν Τέχνη. Αν δεν υπήρχαν οι Μέδικοι στη Φλωρεντία ποια θέση στο χάρτη του Πολιτισμού θα είχε η λουλουδόπολη της Τοσκάνης; Με τα φράγκα του Σίνα έχουμε Ακαδημία στην Αθήνα. Με του Βαλλιάνου τα λεφτά και του Νιάρχου το κληροδότημα έχουμε παλιά και νένα Βιβλιοθήκη. Με το Σούτσο, το Ροδοκανάκη, το Κουτλίδη έχουμε Εθνική Πινακοθήκη. Με το Χρήστο Λαμπράκη έχουμε Μέγαρο Μουσικής. Με τον Εμμανουήλ Μπενάκη-η φωτογραφία της ανάρτησης από ένα εντυπωσιακό ακραιφνώς ελληνικό πορτραίτο του-δυστυχώς δεν θυμάμαι το δημιουργό αυτού του υπέροχου και τόσο πρωτότυπου έργου!-έχουμε τις σπουδαίες συλλογές Μπενάκη διάσπαρτες σε διάφορα κτήρια στην Αθήνα. Και πόσους παραλείπω αλήθεια;

peter_paul_rubens_-_helene_fourment_-_lissabon_museu_calouste_gulbenkian_-_21-10-2010_13-18-39

Από το λαό της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρωσίας πεσκέσι του Στάλιν στον κεφαλαιοκράτη μεγαλοπετρελαιά Γκιουλπεκιάν που το δώρισε με τη σειρά του στο λαό της Πορτογαλίας! Σχιζοφρενικός σοσιαλισμός!

 

Την εποχή του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και παρόλες τις μεγαλόστομες διακηρύξεις για προστασία των καλλιτεχνικών θησαυρών του λαού, ο Στάλιν άνοιξε μπίζνα και ξεπουλούσε ΜΑΖΙΚΑ ανεπίληπτης ομορφιάς αριστουργήματα των μεγαλύτερων δημιουργών της Παγκόσμιας Τέχνης(Jan van Eyck, Rubens, Rembrandt, Tiziano, Raphael, Botticelli, Perugino, Frans Hals, Watteau, Poussin, Claude Lorrain, Houdon, Chardin, Boucher, Veronese, Giambattista Tiepolo, Bellotto και δεκάδες άλλα ων ουκ έστιν αριθμός!). Τα έργα αυτά του Ρώσικου λαού κατέληξαν τελικά να γίνουν κτήματα άλλων λαών αγορασμένα από ιδιώτες κεφαλαιοκράτες και προσφερμένα από αυτούς στα κρατικά μουσεία των χωρών τους. Τα λόγια από τη μια, ο κλούβιος βερμπαλισμός της προγραμματικής μεγαλοστομίας και τα έργα απ’την άλλη. Με το τέλος του Σοσιαλιστικού καθεστώτος στη Σοβιετική Ένωση το Ερμιτάζ είχε πια καταντήσει η σκιά του ένδοξου εαυτού του και που δεν κατάφεραν να το σώσουν η ένταξη σ’αυτό των αριστουργημάτων των συλλογών του Σούκιν και Μοροζόφ που έτσι κι αλλιώς σκόπευαν και αυτοί οι μεγιστάνες να τα δωρήσουν στον ρωσικό λαό. Στο ίδιο ακριβώς διάστημα τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία πολλαπλασίασαν καιαριθμητικά και ποιοτικά τις συλλογές τους και κατάφεραν να ξεπεράσουν το θρυλικό Ερμιτάζ που ουσιαστικά υπάρχει σαν όνομα κύρους χάρις στο μυθικό παρελθόν του και πολύ λιγότερο στο αισθητά φτωχότερο και απογυμνωμένο από μοναδικά αριστουργήματα παρόν του-άντε να ξαναβρεί Jan van Eyck  ή τη Madonna Alba του Ραφαήλ!

raphael_-_the_alba_madonna_-_google_art_project-1

Raphael: Madonna Alba. Κάποτε στις Συλλογές του Ρώσικου Μουσείου Ερμιτάζ. Πουλήθηκε επί Στάλιν για να καταλήξει, δώρο από τον Andrew Mellon, στην Washington National Gallery of Art, σαν ο σημαντικότερος πίνακας του Ραφαήλ σε ολόκληρη την Αμερικανική Ήπειρο.

 

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Μουσεία, Μουσείο Μπενάκη

Την κρείττω τα φωτογράμματα δείξει

self-portrait-dsΜού ζητήθηκε από κάποιους στους οποίους υπέβαλα μια εργασία μου μιά φωτογραφία του προσώπου μου. Τους απάντησα πως ούτε έχω-σας διαβεβαιώ είναι αλήθεια αυτό-αλλά και αν είχα δε θα έδινα. Σαν άνθρωπος που υπηρετώ το ωραίο ψέμα της αληθοφάνειας της Φωτογραφίας-τους είπα- ξέρω πολύ καλά πόσο ανόητο είναι να νομίζεις ότι μια φωτογραφία θα δείξει ή πολύ περισσότερο θα αποδείξει πράγματα για το καθένα μας.

Οι άνθρωποι επανήλθαν στο αίτημα τους, επιμένοντας, σώνει και καλά, να τους στείλω μια φωτογραφία. Τους έστειλα αυτή που αναρτώ σήμερα-νομίζω ότι την έχω ξαναδημοσιεύσει σ’αυτό εδώ το μπλογκ. Διαμαρτύρηθηκαν ότι δεν τους βοηθάω. Και τότε τους απάντησα ότι αυτή η εικόνα, που την αποκαλώ αυτοπροσωπογραφία μου, λέει πολλά και μόνο ελάχιστα υστερεί από όσα λέει το σύνολο του έργου μου στο οποίο κανονικά θα πρέπει ψάξουν να με βρουν όσοι τυχόν δείχνουν το ανόητο και ανούσιο ενδιαφέρον σώνει και καλά να με μάθουν(πτωχαλαζονεία καλλιτέχνου!).

Erasmus-Durer

Working Title/Artist: Erasmus of Rotterdam Department: Drawings & Prints Culture/Period/Location: HB/TOA Date Code: Working Date: 1526 MMA Digital Photo #: DP102202.tif

Τότε θυμήθηκα τον Έρασμο, το μεγάλο αναγεννησιακό διανοούμενο, που δυσαρεστημένος-άδικα, πολύ άδικα!-από το ασύγκριτο πορτραίτο που τού έκανε ο Dürer, φρόντισε να μπει στην επιφάνεια του προσωπογραφικού χαρακτικού, σαν κομψή νύξη δυσαρέσκειας, μιά φράση-επιφύλαξη που παρέπεμπε στην ουσία της προσωπικότητας του: τα ίδια τα συγγράμματα του δηλαδή. “Την κρείττω τα συγγράμματα δείξει”, που σημαίνει: τη καλή μου εικόνα  τα συγγράμματα μου τη δείχνουν-αυτό είναι το μότο του περιώνυμου χαρακτικού του μεγάλου γερμανού καλλιτέχνη-(ερίζεται ποιος τελικά είναι ο υπεύθυνος της ένταξης αυτού του μότο στο χαρακτικό: ο ίδιος ο Έρασμος-που είναι και το πιθανότερο αφού είναι αυτός η αυθεντία στη γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ή ο Ντύρερ, που όμως σαν εικονοποιός και μάλιστα πολύ συνειδητοποιημένος, ειδικά στη παρουσίαση του εαυτού του-μέχρι την εμφάνιση του Ρέμπραντ, είναι ο μεγάλος καλλιτέχνης με τις περισσότερες αυτοπροσωπογραφίες!-είναι λογικό να έδινε μεγάλη βάση στην αναπαράσταση ενός προσώπου με τη τέχνη του). Το πορτραίτο του Έρασμου είναι ένα ασύγκριτο εμβληματικό έργο που με σπάνια πυκνότητα συνοψίζει ολόκληρη την Αναγέννηση και κατ’αυτή την έννοια ο Έρασμος υπήρξε και άτοπος στη κρίση του γι’αυτό το σπουδαίο επίτευγμα και αποδείχτηκε ελάχιστα διαισθητικός και προνοητικός.self-26Προφανώς ο απίστευτα επικοινωνιακός Ντύρερ θα με σιχτίριζε γι’αυτή τη συστηματική άρνηση μου να παρουσιάζω τον αγοραφοβικό εαυτό μου. Είχε τόση αυτοπεποίθηση ώστε να παρουσιάζει τον αντίστοιχο δικό του εαυτό-τόσο αμίμητα ιδιοσυγκρασιακό καμιά φορά!- ακόμη και σαν μετενσάρκωση του ίδιου του Χριστού ή, όχι σπάνια, ακόμη και σαν ευάλωτο από την αρρώστια και τα πρώτα σημάδια του επικείμενου θανάτου του ερωτήματα.Durer_selfporitrait‘Ολα αυτά τι αποδεικνύουν; -γιατί η απαράμιλλη τέχνη του Ντύρερ προφανώς δεν είναι εξαρτημένη από επικοινωνιακά ρηχά παιχνίδια-ότι ή την έχεις την επικοινωνία μέσα σου ή δεν την έχεις και ότι οποιαδήποτε παραπομπή σε “ουσιαστικά” επιχειρήματα του τύπου “Ψάξτε την ουσία μου αλλού” ή “Την κρείττω τα συγγράμματα-εγώ σαν φωτογράφος τα μετέτρεψα σε φωτογράμματα!-δείξει” είναι υπεκφυγές αγοραφοβικές και ενδεχομένως ανασφάλειες που χρήζουν-μπορεί και επείγουσας!- ψυχαναλυτικής έρευνας.

Leave a comment

Filed under Albrecht Dürer, Η τέχνη της προσωπογραφίας

Η συνείδηση του πορτραίτου

Street-Painter-Boy-posing-Moastiraki-sq.-NikosRoccos

Προφανώς και είναι διαφορετικά! Αλλιώς είναι να ποζάρεις για ένα ζωγράφο-ακόμη και τον ανηλεότερα ρεαλιστή!-και εντελώς διαφορετικά για ένα φωτογράφο-ειδικά τον αποκρουστικότερα ανίκανο και αναίσθητο-(έχει πολλούς τέτοιους το επάγγελμα, περισσότερους από όσους μπορεί να φανταστεί και η πιο κακοπροαίρετη φαντασία σας που εύκολα αποδεικνύεται ανεπαρκής σαν τέτοιαμ σαν κακοπροαίρετη).Street-Painter-Ermou-str.-NikosRoccos

Στη ζωγραφική-και στις παραλλαγές της όπως κατ’οικονομία πρέπει να θεωρήσουμε τους καρικατουρίστες-πάντα θα υπάρχει ένα όριο ρεαλισμού που ποτέ κανένας δεν θα το φτάσει όταν συγκριθεί με την ανελέητο ακριβολόγο νατουραλισμό της φωτογραφικής μηχανής που από μόνη της μπορεί να υπερκεράσει τις όποιες δυνατότητες του συμβατικού φωτογράφου-(πρέπει νάναι πολύ μάγκας ο φωτογράφος για να εξευγενίζει μια ψυχή φωτογραφούμενη χωρίς τη προσφυγή σε ψηφιακά ή όχι εργαλεία εξιδανίκευσης). Στο ζωγράφο, αν δεν είναι η πνευματική, τεχνική και ηθική του συγκρότηση να κοντρολάρει τις όποιες εξεζητημένα ακραίες νατουραλιστικές του τάσεις, τότε σίγουρα θα είναι το όριο της όποιας σχεδιαστικής και ζωγραφικής του δεινότητας, που εκ των πραγμάτων ΠΟΤΕ΄δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί, ακόμη και αν το θέλει-σπάνιο πια αυτό, βέβαια-το μηχανικό τρόπο της φωτογραφικής μηχανής και του χειριστή της φωτογράφου.Street-Painter-Couple-Ermou-str.-NikosRoccos

Μπορείς λοιπόν όταν ποζάρεις στο ζωγράφο να είσαι όσο χαλαρός θέλεις-που σημαίνει άφοβος, καθότι άτρωτος από το μάτι και το χέρι του ζωγράφου. Αντίθετα απέναντι στην αδιάκριτη φωτογραφική μηχανή, που εκτός των άλλων μπορεί να είναι και ψυχικά αναίσθητη και ηθικά αδίστακτη, ιδίως σαν επέκταση της όποιας αχρειότητας ή της ανικανότητας του χειριστή της αν συμβαίνει να είναι τέτοιος, η καχυποψία είναι φίδι που πάντα θα ζώνει αυτόν που στέκεται απέναντο στη κάμερα. Άλλωστε πόσοι φωτογράφοι μπορούν πραγματικά να εγγυηθούν ήθος και ικανότητα συνδυασμένα;1 Street painter and couple-Girl-Kydathineon str.-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος2 Street painter and couple-Boy-Kydathineos str.-Nikos Roccos-Νίκος Ρόκκος

Μπορεί λοιπόν κάποιος να συμπεράνει, χωρίς να είναι ακραία αυθαίρετος στο συλλογισμό του, ότι από τη ψυχική διάθεση του μοντέλου, μπορείς να καταλάβεις αν ποζάρει για ζωγράφο ή για φωτογράφο. Οι χαλαρότερες εκδοχές σίγουρα παραπέμπουν σε ζωγράφο απέναντι στο μοντέλο.Κατά κανόνα τουλάχιστον. Γιατί σίγουρα υπάρχουν οι εξαιρέσεις ένθεν κακείθεν.Street-Painter-Couple-Milano-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Street Portraits